Πριν από λίγες ημέρες, οι δύο ηθοποιοί βρίσκονταν για διακοπές στη Νότια Ασία, όμως ήρθαν αντιμέτωποι με τον πανικό στις αεροπορικές μετακινήσεις που προκάλεσε η ένταση και οι συγκρούσεις μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν. Η κατάσταση αυτή οδήγησε στην ακύρωση πολλών διεθνών πτήσεων.

Συγκεκριμένα, πτήσεις που περνούσαν κοντά σε εμπόλεμες ζώνες κρίθηκαν επικίνδυνες, με αποτέλεσμα οι δύο καλλιτέχνες να εγκλωβιστούν προσωρινά στη Σρι Λάνκα.

Σε πλάνα που προβλήθηκαν σήμερα (5/3) στην εκπομπή «Happy Day», από τη μοναδική πτήση που πραγματοποιήθηκε από το Ομάν προς την Ελλάδα, διακρίνεται η Σμαράγδα Καρύδη μέσα στο αεροσκάφος, ανάμεσα στους υπόλοιπους επιβάτες.

Την είδηση δημοσιοποίησε αποκλειστικά το tlife με ρεπορτάζ της η Κάλλια Καρτσάκη, αναφέροντας πως οι δύο ηθοποιοί δεν είναι μαζί εδώ και περίπου δύο μήνες. Η τελευταία τους κοινή εμφάνιση έγινε στα μέσα Οκτωβρίου, στην έναρξη της παράστασης «Σε βλέπω» στο Μικρό Παλλάς, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Θοδωρής Αθερίδης.

Μιλώντας στην εκπομπή του ο Γιώργος Λιάγκας αποκάλυψε ότι το έχει ακούσει και ο ίδιος, αλλά δεν το είχε δημοσιοποιήσει γιατί δεν ήταν σίγουρος.

«Πριν από 5 λεπτά βγήκε μια είδηση. Τώρα να σας πω την αλήθεια το είχα ακούσει κι εγώ και θα σας πω τι κινήσεις είχα κάνει. Δεν το είχα βγάλει γιατί δεν ήμουν σίγουρος και αν δεν είσαι σίγουρος δεν μπορείς να το βγάλεις», είπε ο Γιώργος Λιάγκας στο «Πρωινό».

Και συνέχισε: «Το έβγαλε το tlife ότι δεν είναι πια μαζί ένα από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια στην ελληνική showbiz, μιλάμε για τη Σμαράγδα Καρύδη και τον Θοδωρή Αθερίδη. Είναι πραγματικά μια είδηση σοκ γιατί, το ξαναλέω, γιατί είναι μαζί 23 χρόνια και είναι από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια. Αρμονία. Μιλάει με τόσο γλυκά λόγια ο ένας για τον άλλον … και η είδηση πως δεν είναι πια μαζί, πραγματικά μας σοκάρει».

Μιλώντας στον Γιώργο Λιάγκα η δημοσιογράφος του tlife, είπε ότι έχουν επιβεβαιώσει την είδηση. «Το ζευγάρι δεν είναι μαζί ύστερα από 23 χρόνια σχέσης. Οι λόγοι του χωρισμού ακούγεται ότι είναι συναινετικοί. Δηλαδή και οι δύο πήραν την απόφαση, μετά από τόσο καιρό που ήταν μαζί, να τραβήξουν χωριστούς δρόμους».

Ο ηθοποιός είχε διαγνωστεί με καρκίνο στις αρχές της δεκαετίας του 2010 ενώ το 2018 είχε υποστεί έμφραγμα κατά τη διάρκεια του μεγάλου συλλαλητηρίου για τη Συμφωνία των Πρεσπών και χρειάστηκε να τού τοποθετηθεί βηματοδότης.

Η κόρη του, θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη του και δημόσια, έκανε μια ανάρτηση για εκείνον στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.

Συγκεκριμένα, η Σμαράγδα Καρύδη δημοσίευσε ένα στιγμιότυπο από τα παιδικά της χρόνια, όπου μωρό ακόμα, βρίσκεται στην αγκαλιά του πατέρα της και τον φιλά.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Smaragda Karydi (@smaragda_karidi_official)

Το σχετικό απόσπασμα:

«Όχι δεν έχω κανέναν, μα κανέναν φίλο που να κατηγορείται για κάτι. Οι φίλοι μου είναι γνωστοί, και τους γνωρίζουν όλοι. Και για να το ξεκαθαρίσω: Τον Δημήτρη Λιγνάδη όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στη δουλειά, τον έχω συναναστραφεί σε γιορτές, σε τραπέζια με κοινές παρέες, στην Επίδαυρο μετά από παραστάσεις και σε πρεμιέρες. Δεν είναι κοντινός μου άνθρωπος».

Η Ζέτα Δούκα είχε κατηγορήσει την Σμαράγδα Καρύδη ότι με την πρώτη ανάρτησή της έβαζε στην ίδια μοίρα “θύτες και θύματα”.

Η νέα ανάρτηση της Σμαράγδας Καρύδη

«Αγαπητή Ζέτα, νομίζω ότι στο κείμενο που έγραψα έγιναν κάποιες παρανοήσεις και οφείλω κυρίως σε σένα που μου απευθύνεσαι μια απάντηση. Δεν μ’ αρέσει που γίνεται δημοσίως αλλά εδώ που φτάσαμε έτσι πρέπει να γίνει. Ούτως ή άλλως, για τη διαφάνεια παλεύουμε τώρα. Έχεις δίκιο για τη βροχή και τα βρεγμένα ρούχα. Σίγουρα τώρα δεν είναι η ώρα για να νιώθει κάποιος λύπη. Πόσω μάλλον να την εκφράζει δημόσια γιατί μπορεί αυτό να θολώνει το τοπίο που οφείλει να είναι ξεκάθαρο για να λάμψει επιτέλους η αλήθεια.

«Παγώνουν» τα πρόστιμα των 300 ευρώ – Η προσφυγή στο ΣτΕ από 46 Θεσσαλονικείς για την συνταγματικότητα

Όμως δεν ήταν κυρίως αυτό το θέμα της τοποθέτησής μου. Και αυτό μπορεί κάποιος να το διαπιστώσει διαβάζοντας το πλήρες κείμενό μου και όχι τίτλους, αποσπάσματα ή τυχόν ερμηνείες του. Δεν έβαλα ποτέ στην ίδια ζυγαριά θύτες και θύματα. Ούτε κρατάω ίσες αποστάσεις, Δεν ξέρω από πού προκύπτει αυτό. Είμαι 100% μαζί σας. Θαυμάζω και σέβομαι απεριόριστα κι εσένα κι όλους όσοι βγήκαν μπροστά και το είπα αρκετές φορές όποτε μου ζητήθηκε χωρίς «αλλά» και αστερίσκους.

Και πρέπει να βγουν κι άλλοι να μιλήσουν. Έτσι γενναία όπως το κάνατε εσείς. Η υποστήριξή μου είναι γι’ αυτούς που αδικούνται και γι’ αυτό μίλησα για τους νόμους που θα μας προστατεύουν.

Χωρίς δίκαιο και νόμους επικρατεί το χάος. Αυτό είπα. Γι’ αυτό πρέπει να παρέμβει η πολιτεία και ο νόμος τώρα γιατί αλλιώς θα φαγωθούμε μεταξύ μας για την κάθε λέξη που θα λέμε. Θέλω αυτοί που έκαναν κακουργήματα να τιμωρηθούν με τρόπο παραδειγματικό.

Θέλω το τοπίο στο θέατρο να καθαρίσει από κάθε είδους κακοποίηση γιατί είναι ο χώρος που όλοι αγαπάμε και αξίζουμε να είναι καθαρός.

Και όχι μόνο στο θέατρο. Και ειδικά αν η κακοποίηση έχει σχέση με ανήλικους ή παιδιά. Δεν ξέρω πόσο καλά με γνωρίζεις αλλά κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν είναι φίλος μου ούτε έχω με κανέναν επαγγελματικές σχέσεις όπως λες. Και αν μάθαινα ότι κάποιος φίλος μου είχε κάνει όλα αυτά τα απαράδεκτα κι εγκληματικά που ακούμε, θα με πλήγωνε και θα ήμουν η πρώτη που θα καταδίκαζε τη συμπεριφορά του.

Γι΄αυτό μη μου χρεώνεις σκοπιμότητα γιατί δεν έχω. Είμαι απόλυτα υποστηρικτική σε αυτό που ξεκινάει τώρα. Είμαι μαζί σας εφ’ όλης της ύλης και τώρα που βρέχει κι όταν θα βγει ο ήλιος».

Το αρχικό κείμενο της Σμαράγδας Καρύδη

Όταν ήμουν στο τρίτο έτος της Δραματικής του Εθνικού ένας συμμαθητής μας (που μάλλον στην πορεία εγκατέλειψε γιατί δεν τον συναντήσαμε ξανά μέσα στα χρόνια) σε μία ομαδική σκηνή απ το «Όνειρο καλοκαιρινής Νύχτας» στο μάθημα του Γιώργου Μιχαηλίδη , έκανε τα πάντα για να κλέψει την προσοχή από αυτούς που έπαιζαν σε πρώτο πλάνο, κάνοντας αυτό που λέμε στο θέατρο « ψιλή βροχή». Δηλαδή αδιαφορείς για την ιστορία που λέμε όλοι από κοινού γιατί βασικά σ ενδιαφέρει το κοινό να προσέξει εσένα. Όταν ο Μιχαηλίδης του έκανε παρατήρηση ο συμμαθητής μου του είπε ότι πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι νόμιμο, κι ότι το θέατρο έτσι κι αλλιώς είναι μια αρένα. Έπεσε σιωπή. Σοκαριστήκαμε όλοι απίστευτα. Σταμάτησε η πρόβα κι ο Μιχαηλίδης μας μίλησε πολύ ώρα για το γιατί όλο αυτό είναι λάθος. Ήταν πολύ θλιβερό να συναντάς τέτοιον απροκάλυπτο κυνισμό σ έναν τόσο νέο άνθρωπο, στην ηλικία εκείνη που συνήθως έχεις την ορμή και την όρεξη να κάνεις τον κόσμο καλύτερο.
Τώρα νέα παιδιά που θέλουν ν ασχοληθούν με το θέατρο με ρωτάνε. Βλέπουν όλα αυτά τα σοκαριστικά που έρχονται στο φως κι απογοητεύονται. Και φοβούνται.
Εχω να τους πω να μη φοβούνται τίποτα. Το θέατρο δεν είναι βούρκος. Ούτε η σκηνή αρένα. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που δουλεύουν στο θέατρο δεν είναι τέρατα. Θα γνωρίσετε σπουδαίους και υπεροχους ανθρώπους. Υπάρχουν και τα τέρατα όπως υπάρχουν παντού. Κι αν βρείτε τέρατα στο δρόμο σας μη φοβηθείτε. Και μη τους πιστεύετε.Δε χρειάζεται να «κάτσετε» σε κανέναν για ένα ρόλο. Δε χρειάζεται ούτε να φιλήσετε κατουρημένες ποδιές. Δεν είναι αυτή η συνταγή της επιτυχίας. Συγκεντρωθείτε μόνο στη δουλειά σας. Είναι κοπιαστική. Και μην έτεροκαθορίζεστε. Μη συγκρίνεστε με κανέναν. Μορφωθείτε, ψάξτε μέσα σας τι θέλετε να πείτε και πείτε το. Ένα παιχνίδι είναι. Απλώς πάρτε στα σοβαρά τους κανόνες και παίξτε τίμια. Το θέατρο είναι χώρος μοιρασιάς. Εκεί που ανοίγεσαι και σου ανοίγεται κι ο άλλος. Είναι εκεί που πρέπει να νιώσεις ασφάλεια κι εμπιστοσύνη για ν αφήσεις τον εαυτό σου στα χέρια των άλλων. Ολόκληρο. Με το ταλέντο σου και την ανεπάρκεια σου. Με τις ευκολίες και τις αδυναμίες σου. Με τη γοητεία σου και οι τον άχαρο εαυτό σου. Μη κρύψεις τίποτα. Απ την ανεπάρκεια και την αδυναμία σου συχνά προκύπτει το πιο όμορφο αποτέλεσμα.
Οι άνθρωποι δεν είναι ένα πράγμα. Οπως κι οι ενδιαφέροντες ρόλοι που θα παίξετε δεν έχουν μόνο μια διάσταση. Δεν είναι ούτε μόνο καλοί ούτε απόλυτα κακοί. Είναι πολύ ξεκούραστο να έχεις μια ξεκάθαρη θέση για τα πάντα και πολύ ανακουφιστικό. Είναι πολύ εύκολο να είσαι οπαδός φανατικός και δεν έχει κόπο. Αρκεί ν αποφασίσεις ποιον θ αγαπάς και ποιον θα μισείς.
Τι είναι σωστό και τι λάθος. Μακάρι να μπορούσα να μην έχω αντιφάσεις και να είναι όλα καθαρά μέσα μου.
Στηρίζω με όλη μου τη ψυχή τις γυναίκες και τ αγόρια που έχουν υποστεί οποιασδήποτε μορφής κακοποίησης.
Τους πιστεύω, τους εκτιμώ και τους θαυμάζω για το θαρρος τους. Καταλαβαινω πόσο δύσκολο είναι να βρεις το κουράγιο να βγεις μπροστά. Κάποιες απ αυτές τις γυναίκες είναι φίλες μου και τις αγαπώ. Το θέατρο έχει ανάγκη από θαρραλέους ανθρώπους κι όχι θρασύδειλους. Γενναιόδωρους. Που πάνω στη σκηνή αφήνουν χώρο στον άλλον και τον βοηθούν να βγει καλύτερος. Όχι από ναρκισσιστικές προσωπικότητες που αντλούν δύναμη απ τον εξευτελισμό των άλλων. Στηρίζω τους ανθρώπους που παίρνουν την ευθύνη και βγαίνουν επωνύμως να καταγγείλουν κάτι άδικο που τους βαραίνει και που έτσι ανοίγουν το δρόμο και σ άλλους που δεν είχαν φωνή γιά ν ακουστεί. Και πρέπει να πάψουν να φοβούνται. Κάνουμε μια δουλειά που τη διαλέξαμε από αγάπη. Ο φόβος δεν έχει θέση εδώ.
Απ τη άλλη δε μπορώ ούτε να χαρώ για την καταστροφή και των αφανισμό των άλλων. Καταλαβαίνω ότι δε γινόταν αλλιώς και θλίβομαι πολύ για αυτούς. Λυπάμαι. Αυτό μόνο νιώθω. Λύπη. Και αμηχανία.
Με καποιους συναντηθήκαμε, με κάποιους πορευτήκαμε παράλληλα κι άλλους τους θαύμασα για τη δουλειά τους.
Όμως το ότι ας πούμε εγώ είχα με κάποιον μια πολύ καλή συνεργασία, δεν με κάνει να αμφισβητώ έναν άλλον άνθρωπο που πέρασε μαρτυρικά κοντά του.
Απλώς δε μπορώ ούτε θέλω να βγω στον λιθοβολισμό της πλατείας να ρίξω κι εγώ μιά πέτρα.
Είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς μου είναι ξένο. Μπορώ μόνο να στέκομαι με δέος στην ώρα τη σκληρή του καθενός.
Ξερω ότι εγώ μπορώ να έχω αυτή τη ψυχραιμία γιατί ποτέ κανείς δε μου φέρθηκε κακοποιητικά και δεν έχω μαζεμένο πόνο ούτε οργή. Όμως το ότι εγώ από θέση, από χαρακτήρα ή απλώς επειδή ήμουν τυχερή, δεν άφησα περιθώρια σε κάποιον να μου φερθεί έτσι δεν σημαίνει ότι δε ξέρω τι γίνεται δίπλα μου. Και πόσο έχουν υποφέρει συνάδελφοι μου από απαράδεκτες συμπεριφορές.
Αλλά το θέμα δεν πρέπει να είναι προσωπικό γιατί πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα κάνουν κατάχρηση εξουσίας. Είναι στη φύση του ανθρώπου. Και για αυτό νομίζω ότι όλο αυτό που ξεκίνησε δε πρέπει να εκπέσει σ ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών αλλά να το δούμε ως ευκαιρία να μπούν για πολλά πράγματα νόμοι και κανόνες. Και πρέπει να απαιτήσουμε γι αυτούς τους κανόνες και τους νόμους. Από την Πολιτεία.
Νόμοι που όμως πρέπει να φροντίσουμε να τηρούνται.
Γιατί ως γνωστόν στην Ελλάδα αυτό δεν είναι αυτονόητο.
Και οι νόμοι πρέπει να τηρούνται για να προστατεύονται οι πιο αδύναμοι από μας.
Αυτοί που δεν έχουν την τύχη, ούτε το χαρακτήρα ,ούτε τη θέση για να αμυνθούν. Οι δυνατοί βρίσκουν τρόπο και μόνοι τους.
Επίσης, δεν είναι τώρα η ώρα ν αρπάξουμε την ευκαιρία να κατηγορήσουμε δημοσίως όποιον συνάδελφο μας ενόχλησε γενικώς η συμπεριφορά του μέσα στη δουλειά. Δεν είναι αυτό το νόημα του MeToo και ας μην φεύγουμε απ το στόχο.
Και παρακαλώ όσους αναφέρονται ανωνύμως σε περιστατικά που μας παρουσιάζουν όλους λες ζούμε στο «120 μέρες στα Σόδομα» με όργια, ναρκωτικά και παρανοϊκές συμπεριφορές να σταματήσουν να το κάνουν. Είναι τεράστιο ψέμα και κάνει μεγάλο κακό. Οταν φωνάζουμε όλοι μαζί δε θα ακουστούν αυτοί που πραγματικά πρέπει ν ακουστούν.
Και δε θα υπάρξει δικαιοσύνη. Δε χρειάζεται να ευτελίζουμε μέσα σε κουτσομπολιά ή άλλες πολιτικές ή προσωπικές σκοπιμότητες ένα τόσο σοβαρό θέμα. Και ας μη λέμε στους ανθρώπους βγες να μιλήσεις γι αυτό που σου συνέβη, βγες τώρα, πες τι ήξερες, πάρε θέση. Το πότε και το αν κάποιος θα μιλήσει είναι προσωπική του απόφαση και πρέπει ν αφήνουμε να ωριμάσει μέσα του αυτό που έχει να πει. Είναι μία στιγμή πολύ δύσκολη για τα θύματα και πολύ σκληρή για αυτούς που κατηγορούνται . Πρέπει να τη σεβαστούμε.
Αλλιώς τους πετάμε όλους μαζί στη μέση της ορχήστρας , χριστιανοί με λιοντάρια, θεατές εμεις που διψούμε για αίμα, παίρνουμε θέση στις κερκίδες δείχνοντας με το δάχτυλο ποιος πρέπει να ζήσει και ποιος να πεθάνει.
Και τότε γίνεται η σκηνή αυτό που δε θέλαμε απ την αρχή. Αρένα.
Γιατι το θέατρο όπως είπε κι ο αγαπημένος μου φίλος ο Άλκις Κούρκουλος δεν μας έχει ανάγκη για να υπαρξει.
Όμως το έχουμε ανάγκη εμείς

Η Ζέτα Δούκα απάντησε, ενοχλημένη, στη συνάδελφό της και εξέφρασε τη διαφωνία της.

«Αγαπητή Σμαράγδα, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω με την δήλωσή σου, που είναι το πρώτο πράγμα που μου απευθύνεις και σε προσωπικό επίπεδο από τότε που ξεκίνησε αυτή η ιστορία και που αποτελεί τον μοναδικό λόγο που τοποθετούμαι αυτή τη στιγμή. Δεν μπορώ ούτε και θέλω να γνωρίζω τους λόγους που σε ώθησαν να γράψεις κάτι τέτοιο, οι οποίοι, όπως αναφέρεις μπορεί να είναι απόρροια των επαγγελματικών και φιλικών σχέσεων που διατηρείς με πολλά πρόσωπα που καλούνται να αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη, όμως βρίσκω εντελώς λάθος να βάζεις στην ίδια ζυγαριά τα θύματα με τους θύτες.

Ιδίως την δεδομένη χρονική στιγμή που η πλειοψηφία των ηθοποιών επιχειρεί μια συντονισμένη και γενναία προσπάθεια να καθαρίσει το τοπίο από το ψέμα, την υποκρισία και την έπαρση που βασανίζει χρόνια τον χώρο μας και να βαδίσει στο δρόμο της αλήθειας και της εξυγίανσης. Και μπορεί εσύ και πολλοί ακόμα συνάδελφοι – ευτυχώς- να μην έχουν υποστεί καμία μορφή βίας στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία όμως δε σημαίνει ότι δε θα έπρεπε να κατανοούν τη στάση και την ανάγκη όσων έχουν ταλαιπωρηθεί και έχουν χρόνιες και βαθιές πληγές που τώρα προσπαθούν να αναγνωρίσουν και – ίσως- γιατρέψουν. Οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να τους βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε.

Και η βοήθεια περνάει από το νοιάξιμο και την αποδοχή, των ανθρώπων που αποτελούν τα θύματα, ιδίως όταν ήταν ανήλικα ή νεαρά παιδιά, όχι των θυμάτων ή του θεατρικού οικοδομήματος. Αυτή είναι η προτεραιότητα! Τα βρεγμένα ρούχα τα στεγνώνουμε αφού τελειώσει βροχή, όχι πριν.. Και τώρα βρέχει καταρρακτωδώς».

Η απάντηση ήρθε σε προσωπικό επίπεδο από τη Ζέτα Δούκα την πρώτη ηθοποιό που μίλησε, άνοιξε το χορό των αποκαλύψεων και κατονόμασε τον Γιώργο Κιμούλη για επιθετική συμπεριφορά.

Γερμανικό δικαστήριο: Αντισυνταγματική η απαγόρευση κυκλοφορίας – Η Δικαιοσύνη ακυρώνει μέτρα κατά της πανδημίας

Η Ζέτα Δούκα πήρε θέση και εξάφρασε τη διαφωνία της:

«Αγαπητή Σμαράγδα, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω με την δήλωσή σου, που είναι το πρώτο πράγμα που μου απευθύνεις και σε προσωπικό επίπεδο από τότε που ξεκίνησε αυτή η ιστορία και που αποτελεί τον μοναδικό λόγο που τοποθετούμαι αυτή τη στιγμή. Δεν μπορώ ούτε και θέλω να γνωρίζω τους λόγους που σε ώθησαν να γράψεις κάτι τέτοιο, οι οποίοι, όπως αναφέρεις μπορεί να είναι απόρροια των επαγγελματικών και φιλικών σχέσεων που διατηρείς με πολλά πρόσωπα που καλούνται να αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη, όμως βρίσκω εντελώς λάθος να βάζεις στην ίδια ζυγαριά τα θύματα με τους θύτες. Ιδίως την δεδομένη χρονική στιγμή που η πλειοψηφία των ηθοποιών επιχειρεί μια συντονισμένη και γενναία προσπάθεια να καθαρίσει το τοπίο από το ψέμα, την υποκρισία και την έπαρση που βασανίζει χρόνια τον χώρο μας και να βαδίσει στο δρόμο της αλήθειας και της εξυγίανσης. Και μπορεί εσύ και πολλοί ακόμα συνάδελφοι – ευτυχώς- να μην έχουν υποστεί καμία μορφή βίας στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία όμως δε σημαίνει ότι δε θα έπρεπε να κατανοούν τη στάση και την ανάγκη όσων έχουν ταλαιπωρηθεί και έχουν χρόνιες και βαθιές πληγές που τώρα προσπαθούν να αναγνωρίσουν και – ίσως- γιατρέψουν. Οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να τους βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε. Και η βοήθεια περνάει από το νοιάξιμο και την αποδοχή, των ανθρώπων που αποτελούν τα θύματα, ιδίως όταν ήταν ανήλικα ή νεαρά παιδιά, όχι των θυμάτων ή του θεατρικού οικοδομήματος. Αυτή είναι η προτεραιότητα! Τα βρεγμένα ρούχα τα στεγνώνουμε αφού τελειώσει βροχή, όχι πριν.. Και τώρα βρέχει καταρρακτωδώς».

Η ανάρτηση της Σμαράγδα Καρύδη που προκάλεσε την αντίδραση της Ζέτας Δούκα:

«Όταν ήμουν στο τρίτο έτος της Δραματικής του Εθνικού ένας συμμαθητής μας (που μάλλον στην πορεία εγκατέλειψε γιατί δεν τον συναντήσαμε ξανά μέσα στα χρόνια) σε μία ομαδική σκηνή απ το «Όνειρο καλοκαιρινής Νύχτας» στο μάθημα του Γιώργου Μιχαηλίδη , έκανε τα πάντα για να κλέψει την προσοχή από αυτούς που έπαιζαν σε πρώτο πλάνο, κάνοντας αυτό που λέμε στο θέατρο « ψιλή βροχή».

Δηλαδή αδιαφορείς για την ιστορία που λέμε όλοι από κοινού γιατί βασικά σ ενδιαφέρει το κοινό να προσέξει εσένα. Όταν ο Μιχαηλίδης του έκανε παρατήρηση ο συμμαθητής μου του είπε ότι πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι νόμιμο, κι ότι το θέατρο έτσι κι αλλιώς είναι μια αρένα. Έπεσε σιωπή. Σοκαριστήκαμε όλοι απίστευτα. Σταμάτησε η πρόβα κι ο Μιχαηλίδης μας μίλησε πολύ ώρα για το γιατί όλο αυτό είναι λάθος. Ήταν πολύ θλιβερό να συναντάς τέτοιον απροκάλυπτο κυνισμό σ έναν τόσο νέο άνθρωπο, στην ηλικία εκείνη που συνήθως έχεις την ορμή και την όρεξη να κάνεις τον κόσμο καλύτερο.

Τώρα νέα παιδιά που θέλουν ν ασχοληθούν με το θέατρο με ρωτάνε. Βλέπουν όλα αυτά τα σοκαριστικά που έρχονται στο φως κι απογοητεύονται. Και φοβούνται. Εχω να τους πω να μη φοβούνται τίποτα. Το θέατρο δεν είναι βούρκος. Ούτε η σκηνή αρένα. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που δουλεύουν στο θέατρο δεν είναι τέρατα. Θα γνωρίσετε σπουδαίους και υπέροχους ανθρώπους. Υπάρχουν και τα τέρατα όπως υπάρχουν παντού. Κι αν βρείτε τέρατα στο δρόμο σας μη φοβηθείτε. Και μη τους πιστεύετε.Δε χρειάζεται να «κάτσετε» σε κανέναν για ένα ρόλο. Δε χρειάζεται ούτε να φιλήσετε κατουρημένες ποδιές. Δεν είναι αυτή η συνταγή της επιτυχίας. Συγκεντρωθείτε μόνο στη δουλειά σας. Είναι κοπιαστική. Και μην ετεροκαθορίζεστε. Μη συγκρίνεστε με κανέναν. Μορφωθείτε, ψάξτε μέσα σας τι θέλετε να πείτε και πείτε το. Ένα παιχνίδι είναι. Απλώς πάρτε στα σοβαρά τους κανόνες και παίξτε τίμια. Το θέατρο είναι χώρος μοιρασιάς. Εκεί που ανοίγεσαι και σου ανοίγεται κι ο άλλος. Είναι εκεί που πρέπει να νιώσεις ασφάλεια κι εμπιστοσύνη για ν αφήσεις τον εαυτό σου στα χέρια των άλλων. Ολόκληρο. Με το ταλέντο σου και την ανεπάρκεια σου. Με τις ευκολίες και τις αδυναμίες σου. Με τη γοητεία σου και οι τον άχαρο εαυτό σου. Μη κρύψεις τίποτα. Απ την ανεπάρκεια και την αδυναμία σου συχνά προκύπτει το πιο όμορφο αποτέλεσμα.

Οι άνθρωποι δεν είναι ένα πράγμα. Οπως κι οι ενδιαφέροντες ρόλοι που θα παίξετε δεν έχουν μόνο μια διάσταση. Δεν είναι ούτε μόνο καλοί ούτε απόλυτα κακοί. Είναι πολύ ξεκούραστο να έχεις μια ξεκάθαρη θέση για τα πάντα και πολύ ανακουφιστικό. Είναι πολύ εύκολο να είσαι οπαδός φανατικός και δεν έχει κόπο. Αρκεί ν αποφασίσεις ποιον θ αγαπάς και ποιον θα μισείς.

Τι είναι σωστό και τι λάθος. Μακάρι να μπορούσα να μην έχω αντιφάσεις και να είναι όλα καθαρά μέσα μου.
Στηρίζω με όλη μου τη ψυχή τις γυναίκες και τ αγόρια που έχουν υποστεί οποιασδήποτε μορφής κακοποίησης.

Τους πιστεύω, τους εκτιμώ και τους θαυμάζω για το θάρρος τους. Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να βρεις το κουράγιο να βγεις μπροστά. Κάποιες απ αυτές τις γυναίκες είναι φίλες μου και τις αγαπώ. Το θέατρο έχει ανάγκη από θαρραλέους ανθρώπους κι όχι θρασύδειλους. Γενναιόδωρους. Που πάνω στη σκηνή αφήνουν χώρο στον άλλον και τον βοηθούν να βγει καλύτερος. Όχι από ναρκισσιστικές προσωπικότητες που αντλούν δύναμη απ τον εξευτελισμό των άλλων. Στηρίζω τους ανθρώπους που παίρνουν την ευθύνη και βγαίνουν επωνύμως να καταγγείλουν κάτι άδικο που τους βαραίνει και που έτσι ανοίγουν το δρόμο και σ άλλους που δεν είχαν φωνή για ν ακουστεί. Και πρέπει να πάψουν να φοβούνται. Κάνουμε μια δουλειά που τη διαλέξαμε από αγάπη. Ο φόβος δεν έχει θέση εδώ.

Από την άλλη δε μπορώ ούτε να χαρώ για την καταστροφή και των αφανισμό των άλλων. Καταλαβαίνω ότι δε γινόταν αλλιώς και θλίβομαι πολύ για αυτούς. Λυπάμαι. Αυτό μόνο νιώθω. Λύπη. Και αμηχανία. Με κάποιους συναντηθήκαμε, με κάποιους πορευτήκαμε παράλληλα κι άλλους τους θαύμασα για τη δουλειά τους. Όμως το ότι ας πούμε εγώ είχα με κάποιον μια πολύ καλή συνεργασία, δεν με κάνει να αμφισβητώ έναν άλλον άνθρωπο που πέρασε μαρτυρικά κοντά του. Απλώς δε μπορώ ούτε θέλω να βγω στον λιθοβολισμό της πλατείας να ρίξω κι εγώ μιά πέτρα. Είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς μου είναι ξένο. Μπορώ μόνο να στέκομαι με δέος στην ώρα τη σκληρή του καθενός. Ξέρω ότι εγώ μπορώ να έχω αυτή τη ψυχραιμία γιατί ποτέ κανείς δε μου φέρθηκε κακοποιητικά και δεν έχω μαζεμένο πόνο ούτε οργή. Όμως το ότι εγώ από θέση, από χαρακτήρα ή απλώς επειδή ήμουν τυχερή, δεν άφησα περιθώρια σε κάποιον να μου φερθεί έτσι δεν σημαίνει ότι δε ξέρω τι γίνεται δίπλα μου. Και πόσο έχουν υποφέρει συνάδελφοι μου από απαράδεκτες συμπεριφορές.

Αλλά το θέμα δεν πρέπει να είναι προσωπικό γιατί πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα κάνουν κατάχρηση εξουσίας. Είναι στη φύση του ανθρώπου. Και για αυτό νομίζω ότι όλο αυτό που ξεκίνησε δε πρέπει να εκπέσει σ ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών αλλά να το δούμε ως ευκαιρία να μπούν για πολλά πράγματα νόμοι και κανόνες. Και πρέπει να απαιτήσουμε γι αυτούς τους κανόνες και τους νόμους. Από την Πολιτεία. Νόμοι που όμως πρέπει να φροντίσουμε να τηρούνται. Γιατί ως γνωστόν στην Ελλάδα αυτό δεν είναι αυτονόητο. Και οι νόμοι πρέπει να τηρούνται για να προστατεύονται οι πιο αδύναμοι από μας.

Αυτοί που δεν έχουν την τύχη, ούτε το χαρακτήρα ,ούτε τη θέση για να αμυνθούν. Οι δυνατοί βρίσκουν τρόπο και μόνοι τους. Επίσης, δεν είναι τώρα η ώρα ν αρπάξουμε την ευκαιρία να κατηγορήσουμε δημοσίως όποιον συνάδελφο μας ενόχλησε γενικώς η συμπεριφορά του μέσα στη δουλειά. Δεν είναι αυτό το νόημα του MeToo και ας μην φεύγουμε απ το στόχο. Και παρακαλώ όσους αναφέρονται ανωνύμως σε περιστατικά που μας παρουσιάζουν όλους λες ζούμε στο «120 μέρες στα Σόδομα» με όργια, ναρκωτικά και παρανοϊκές συμπεριφορές να σταματήσουν να το κάνουν. Είναι τεράστιο ψέμα και κάνει μεγάλο κακό. Όταν φωνάζουμε όλοι μαζί δε θα ακουστούν αυτοί που πραγματικά πρέπει να ακουστούν.

Και δε θα υπάρξει δικαιοσύνη. Δε χρειάζεται να ευτελίζουμε μέσα σε κουτσομπολιά ή άλλες πολιτικές ή προσωπικές σκοπιμότητες ένα τόσο σοβαρό θέμα. Και ας μη λέμε στους ανθρώπους βγες να μιλήσεις γι αυτό που σου συνέβη, βγες τώρα, πες τι ήξερες, πάρε θέση. Το πότε και το αν κάποιος θα μιλήσει είναι προσωπική του απόφαση και πρέπει ν αφήνουμε να ωριμάσει μέσα του αυτό που έχει να πει. Είναι μία στιγμή πολύ δύσκολη για τα θύματα και πολύ σκληρή για αυτούς που κατηγορούνται . Πρέπει να τη σεβαστούμε.
Αλλιώς τους πετάμε όλους μαζί στη μέση της ορχήστρας, χριστιανοί με λιοντάρια, θεατές εμείς που διψούμε για αίμα, παίρνουμε θέση στις κερκίδες δείχνοντας με το δάχτυλο ποιος πρέπει να ζήσει και ποιος να πεθάνει.
Και τότε γίνεται η σκηνή αυτό που δε θέλαμε απ την αρχή. Αρένα.
Γιατί το θέατρο όπως είπε κι ο αγαπημένος μου φίλος ο Άλκις Κούρκουλος δεν μας έχει ανάγκη για να υπάρξει. Όμως το έχουμε ανάγκη εμείς».