Ο Ράινερ και η σύζυγός, 78 και 68 ετών, εντοπίστηκαν νεκροί το απόγευμα της Κυριακής (ξημερώματα Δευτέρας στην Ελλάδα) στην κατοικία τους με τραύματα από μαχαίρι.

Ο γιος του, που είχε παρελθόν κατάχρησης ουσιών, ήταν από την αρχή ο βασικός ύποπτος. Συνελήφθη μερικές ώρες αργότερα.

Ο εισαγγελέας της κομητείας του Λος Άντζελες ανακοίνωσε ότι οι κατηγορίες «θα είναι δύο για φόνο εκ προμέλετης με την ειδική περίσταση των πολλαπλών φόνων.

Αντιμετωπίζει επίσης ο Ράινερ την κατηγορία ότι χρησιμοποίησε ένα επικίνδυνο και θανατηφόρο όπλο, δηλαδή ένα μαχαίρι.

Οι κατηγορίες επισύρουν μέγιστη ποινή ισόβιας κάθειρξης χωρίς δυνατότητα αναστολής. «Δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση σχετικά με τη θανατική ποινή», προσέθεσε ο ίδιος.

Μόλις κατατεθούν οι κατηγορίες ο Νικ Ραίνερ θα οδηγηθεί στο δικαστήριο που ολοκληρωθούν οι ιατρικές εξετάσεις, είπε ο εισαγγελέας.

Δεν είναι γνωστό ποιο ήταν το κίνητρο του δράστη. Μαρτυρίες μιλούν καβγά που είχαν ο σκηνοθέτης με τον γιο του λίγες ώρες πριν το ζευγάρι βρεθεί νεκρό.

«Όλα αυτά έγιναν σε περιόδους όπου ήμουν υπό την επήρεια αλκοόλ ή ναρκωτικών. Η δουλειά μας είναι πολύ αγχωτική – όμως αυτό ασφαλώς δεν δικαιολογεί τη συμπεριφορά μου», γράφει ο 49χρονος Μάτανιτς, προσθέτοντας ότι αποφάσισε να εισαχθεί σε κέντρο αποτοξίνωσης.

Η «ομολογία» του ήρθε αφού είχαν προηγηθεί πολλά δημοσιεύματα στον Τύπο για το θέμα αυτό.

Ο υπουργός Εσωτερικών Ντάβορ Μποζίνοβιτς ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε προκαταρκτική έρευνα για την υπόθεση.

Ο σκηνοθέτης, που το 2015 κέρδισε το βραβείο της επιτροπής «Ένα κάποιο βλέμμα» του Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία «Ο καυτός ήλιος», συχνά χρησιμοποιούσε τα έργα του για να ασκήσει κριτική στην κουλτούρα της πατριαρχίας και τη βία σε βάρος των γυναικών.

«Είναι τρομακτικό σοκ, επειδή εμφανιζόταν σαν σύμμαχος» των γυναικών, σχολίασε η ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών Σάνια Σάρναβκα.

Η βία και οι σεξουαλικές επιθέσεις θεωρούνταν επί χρόνια θέματα ταμπού στα Βαλκάνια, όπου οι αξίες της πατριαρχικής κοινωνίας παραμένουν ακόμη βαθιά ριζωμένες σε κάποιες περιοχές. Το θέμα αναδείχτηκε τα τελευταία χρόνια, με αφορμή το κίνημα #Metoo αλλά και μια υπόθεση στη γειτονική Σερβία, όταν μια ηθοποιός κατηγόρησε για βιασμό τον πρώην καθηγητή της στη δραματική σχολή, δίνοντας έτσι το έναυσμα σε χιλιάδες γυναίκες να αφηγηθούν τη δική τους ιστορία.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1941 όπου σπούδασε κινηματογράφο και θέατρο. Εργάστηκε σαν βοηθός σκηνοθέτης και διευθυντής παραγωγής σε περισσότερες από 60 ελληνικές και ξένες κινηματογραφικές παραγωγές και ήταν από τους βασικούς συνεργάτες της ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ.

Η ανακοίνωση από την Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών

Σε ανακοίνωσή της η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών αναφέρει χαρακτηριστικά:

“Η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών εκφράζει την βαθιά θλίψη της για την απώλεια του αγαπημένου συναδέλφου σκηνοθέτη και επίτιμου μέλους της, Ντίνου Μαυροειδή.

Ο Ντίνος Μαυροειδής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1941 όπου σπούδασε κινηματογράφο και θέατρο. Εργάστηκε σαν βοηθός σκηνοθέτη και διευθυντής παραγωγής σε περισσότερες από 60 ελληνικές και ξένες κινηματογραφικές παραγωγές και ήταν από τους βασικούς συνεργάτες της ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ.

Σκηνοθέτησε σειρές για την τηλεόραση και έγραψε τρία διηγήματα.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

1967 Ασυμφωνία
1982 Το ευτυχισμένο πρόσωπο της Λεωνόρας
1983 Ο Ερωτισμός στην Αρχαία Ελλάδα
1885 Ιανός
1985 Ένα σενάριο είναι η ζωή μας
1989 Πατρός Αγνώστου
1993 Χωρίς Μακιγιάζ , τηλεοπτική σειρά
2003 Μια υπέροχη μέρα

Στήριξε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις διεκδικήσεις των σκηνοθετών, ενώ ήταν πάντα δίπλα στους νέους δημιουργούς. Η καλλιτεχνική του προσωπικότητα θα μας μείνει αξέχαστη και τον αποχαιρετάμε με μεγάλη ευγνωμοσύνη και σεβασμό”.

Στη λεζάντα της ανάρτησης, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου έγραψε:

«Ταξιδέψαμε παρέα όλο τον κόσμο… φτιάξαμε έναν ΟΜΟΡΦΟ ΚΟΣΜΟ που άρεσε σε όλους…γελάσαμε τόσο πολύ που ακόμα τα γέλια μας κάποιοι λένε ότι ακούγονται στα μέρη από όπου περάσαμε… είχαμε πει ότι θα το ξανακάναμε, έστω για μία φορά, όλοι μαζί όπως τότε, άλλα δεν προλάβαμε, έφυγες μόνος σου…. Καλό ταξίδι φίλε, φτιάξε κατάσταση εκεί, κανε reperage, δες που θα στήσουμε τις κάμερες και αργά η γρήγορα σου υπόσχομαι ότι θα ξανακάνουμε την εκπομπή… λίγο διαφορετική αλλά πάλι έναν ΟΜΟΡΦΟ ΚΟΣΜΟ θα φτιάξουμε… ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΦΕΡΦΕ… ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΝΟ ΚΑΜΠΙΤΗ!!!!».

Δείτε τις φωτογραφίες:

Ηλικίας 83 ετών, ο κινηματογραφιστής είχε σκηνοθετήσει το 1969 την «Αγελάδα», μια από τις πρώτες ταινίες του νέου κύματος του ιρανικού κινηματογράφου.

«Στη διάρκεια της προκαταρκτικής έρευνας, διαπιστώσαμε πως ο Νταριούς Μερτζουί και η σύζυγός του, η Βαλιντέχ Μοχαμαντιφάρ, σκοτώθηκαν με πολλαπλά πλήγματα από μαχαίρι στο λαιμό», ανακοίνωσε ο επικεφαλής της δικαστικής εξουσίας στην επαρχία Αλμπόρζ, κοντά στην Τεχεράνη, ο Χοσεΐν Φαζελί-Χαρικαντί, τον οποίο επικαλείται το πρακτορείο ειδήσεων της ιρανικής δικαιοσύνης Mizan Online.

Noted Iranian director and his wife murdered in their homehttps://t.co/fY8vdTtuuq pic.twitter.com/QSYnP7z3NT

— IRNA News Agency (@IrnaEnglish) October 15, 2023

Σε συνέντευξή της που δημοσιεύεται σήμερα από την εφημερίδα Etemad, η σύζυγος του σκηνοθέτη είχε κάνει γνωστό ότι είχε απειληθεί πρόσφατα από ένα άτομο και ότι άγνωστοι είχαν διαρρήξει την κατοικία τους.

«Η έρευνα έδειξε πως δεν υποβλήθηκε καμιά μήνυση για την παράνομη είσοδο στην έπαυλη της οικογένειας Μερτζουί και την κλοπή αγαθών τους», πρόσθεσε ο Φαζελί-Χαρικαντί.

Ο Νταριούς Μερτζουί είχε σκηνοθετήσει μεταξύ άλλων τις ταινίες «Η Αγελάδα» (1969), «Ο Κύκλος» (1974), «Οι Ένοικοι» (1987), «Χαμούν» (1990), «Σάρα» (1993), «Λεϊλά» (1996).

Από το 1980 ως το 1985 ο κινηματογραφιστής είχε διαμείνει στη Γαλλία, όπου σκηνοθέτησε «Το ταξίδι στη χώρα του Ρεμπώ».

Πρόκειται για τον εμβληματικό σκηνοθέτη Νίκο Σούλη, τον άνθρωπο που έντυσε με εικόνες μερικές από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της ελληνικής μουσικής.

Η περίπτωσή του δεν είναι καθόλου τυχαία. Έχει κάνει πάνω από 2500 video clips, αρκετές εκατοντάδες τηλεοπτικές διαφημίσεις, 20 τηλεοπτικές εκπομπές και σίριαλ και…καμία ταινία μεγάλου μήκους. Συνεχίζει δε να είναι πολύ ενεργός.

Ο Νίκος Σούλης θεωρείται κορυφαίος στο είδος του και είναι γνωστός για την τελειομανία του αλλά και για την ικανότητά του να τραβάει το μάτι του θεατή, πράγμα απαραίτητο για το επικοινωνιακό μπουμ που θέλει να κάνει ο κ. Κασσελάκης έχοντας πολύ λίγες μέρες προεκλογικής καμπάνιας.

Μεταξύ πολλών άλλων, ο Νίκος Σούλης έχει σκηνοθετήσει το περίφημο «Gucci Φόρεμα» (Γιώργος Μαζωνάκης), το εντυπωσιακό βίντεο-κλιπ για τη «Λάβα» (Άλκηστις Πρωτοψάλτη), το «Διδυμότειχο Blues», το «Φως» της Άννας Βίσση, τα «Κόκκινα Γυαλιά» του Νίκου Κραουνάκη και πάρα πολλά ακόμη video clips.

Συγκεκριμένα, ο 50χρονος κρίθηκε ένοχος για “επέμβαση σε αρχείο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, επεξεργασία και περαιτέρω ανακοίνωση των δεδομένων αυτών σε μη δικαιούμενα πρόσωπα”.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, το βίντεο κλιπ τραβήχτηκε το Δεκέμβριο του 2017, ενώ είχε προηγηθεί συμφωνία της καταγγέλλουσας φοιτήτριας να συμμετάσχει ημίγυμνη, με τον ρητό όρο, ότι όλες οι σκηνές που θα περιελάμβαναν γυμνά σημεία του σώματος (πλην της γυμνής πλάτης της) είτε θα αφαιρούνταν στο τελικό μοντάζ είτε θα καλύπτονταν με θόλωση εικόνας. Αντ αυτού, όμως, κατά την ίδια δικογραφία, ο κατηγορούμενος απομόνωσε τουλάχιστον τρεις εικόνες όπου φαινόταν το στήθος της και τις περιέλαβε στο τελικό κλιπ του τραγουδιού.

Ο κατηγορούμενος σκηνοθέτης δεν παρέστη στη δίκη και δικάστηκε δια πληρεξούσιου δικηγόρου που αρνήθηκε την αποδιδόμενη πράξη. Κατά της καταδικαστικής απόφασης ασκήθηκε έφεση.

Για την ίδια υπόθεση η φοιτήτρια, είχε προσφύγει στα πολιτικά δικαστήρια, ωστόσο, η αγωγή της απορρίφθηκε.

Πολυδιάστατη πνευματική προσωπικότητα, ο Παπαστάθης θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της γενιάς του και παράλληλα ένας από τους θεμελιωτές του πολιτιστικού ντοκιμαντέρ στην ελληνική τηλεόραση, κυρίως μέσω της εκπομπής «Παρασκήνιο» την οποία δημιούργησε μαζί με τον σκηνοθέτη Τάκη Χατζόπουλο το 1976.
Έως τις τελευταίες του στιγμές διατήρησε τον δυναμισμό και το πείσμα του, όπως και τη χαρακτηριστική υπερηφάνειά του. Εφυγε όπως έζησε: Με απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια.

Ο Λάκης Παπαστάθης γεννήθηκε στον Βόλο το 1943, τελείωσε το γυμνάσιο στη Μυτιλήνη και σπούδασε στο Κέντρο Σπουδών Κινηματογράφου (1963).
Από πολύ νωρίς στη σταδιοδρομία του σκηνοθέτησε μικρού και μεγάλου μήκους κινηματογραφικές ταινίες, οι οποίες απέσπασαν επαίνους από την κριτική για την αισθητική αρτιότητα και το βάθος του περιεχομένου τους, καθώς και πλήθος βραβείων.
Άρχισε τη διαδρομή του στον κινηματογράφο με ταινίες μικρού μήκους το 1963. Το 1972 το φιλμ «Γράμματα από την Αμερική» απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης της συγκεκριμένης χρονιάς.

Ο Λάκης Παπαστάθης υπήρξε ένας διακριτικός αλλά άοκνος και πρωτότυπος πνευματικός δημιουργός. Η πορεία του στο χώρο του κινηματογράφου επηρεάστηκε καθοριστικά από την «Ευδοκία», την περίφημη και ρηξικέλευθη ταινία του Αλέξη Δαμιανού. Στην «Ευδοκία» ο Παπαστάθης εκτέλεσε καθήκοντα βοηθού σκηνοθέτη και βασικού συντελεστή για την ολοκλήρωση της παραγωγής. Εκ των υστέρων μάλιστα και πρωτοπορώντας για τα ελληνικά δεδομένα, ο Λάκης Παπαστάθης εξέδωσε (Πατάκης 2006) μια εκτενή μονογραφία υπό τον τίτλο «Όταν ο Δαμιανός γύριζε την Ευδοκία», ειδικά αφιερωμένη στο παρασκήνιο μιας ταινίας-σταθμού στην ιστορία του νέου ελληνικού κινηματογράφου.

Ο Λάκης Παπαστάθης σκηνοθέτησε συνολικά τέσσερις μεγάλου μήκους ταινίες: «Τον καιρό των Ελλήνων« (1981), «Θεόφιλος» (1987), «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» (2001), «Ταξίδι στη Μυτιλήνη» (2010). Οι ταινίες του απέσπασαν πολλά κινηματογραφικά βραβεία στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στα Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου, ενώ συμμετείχαν επίσης σε διεθνή φεστιβάλ.

Ενδεικτικά, το 1980 ο «Θεόφιλος» συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον», βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού, αποτέλεσε μέρος του επίσημου προγράμματος στο Φεστιβάλ του Τορόντο το 2001.

Το στοιχείο που έκανε το κινηματογραφικό βλέμμα του σκηνοθέτη εντελώς μοναδικό και ευδιάκριτο, ήταν η στενή σχέση του σινεμά με τη λογοτεχνία. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Λάκης Παπαστάθης ήταν ένας σκηνοθέτης λέξεων και κειμένων ή, κατ’ απόλυτη συμμετρία, ένας λογοτέχνης της εικόνας. Εν τέλει, ο Λάκης Παπαστάθης υπήρξε ο δημιουργός ενός εντελώς ιδιαίτερου κινηματογραφικού ιδιώματος, συνδυάζοντας τα κινηματογραφικά πλάνα με τα κείμενα και τους συγγραφείς που ο ίδιος αγαπούσε.

Παράλληλα, τo πιο σημαντικό ίσως κεφάλαιο της καλλιτεχνικής του ζωής ήταν η πολιτιστική εκπομπή «Παρασκήνιο» την οποία δημιούργησε μαζί με τον σκηνοθέτη Τάκη Χατζόπουλο και η οποία άρχισε να προβάλλεται στην ΕΡΤ το 1976. Ο Παπαστάθης σκηνοθέτησε ο ίδιος δεκάδες επεισοδίων του «Παρασκηνίου», τα οποία απαθανάτισαν σπουδαία πρόσωπα της πνευματικής ζωής της χώρας και αποτελούν διαχρονικά μείζον τμήμα του ιστορικού αρχείου της ελληνικής τηλεόρασης. Ξεχωρίζουν -μεταξύ πολλών άλλων- τα ντοκιμαντέρ του Λάκη Παπαστάθη για τον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, με τον οποίο τον συνέδεε στενή φιλία.

Ως τον Ιούνιο του 2013, όταν έκλεισε η ΕΡΤ και διακόπηκε η εκπομπή, το «Παρασκήνιο» είχε ξεπεράσει τα εννιακόσια θέματα (δεκαοκτάλεπτα, ημίωρα ή διάρκειας 52 λεπτών). Κατά καιρούς στο «Παρασκήνιο» εργάστηκαν περί τους διακόσιους σκηνοθέτες καθώς και σημαντικοί δημοσιογράφοι, μελετητές και τεχνικοί του κινηματογράφου.
Ο Λάκης Παπαστάθης σκηνοθέτησε επίσης ιστορικά ντοκιμαντέρ στο πλαίσιο της σειράς «Αναζητώντας τη Χαμένη Εικόνα», η οποία στηρίχθηκε αποκλειστικά σε κινηματογραφικά ντοκουμέντα. Το κύκνειο άσμα του στη μικρή οθόνη ήταν η σκηνοθεσία εκπομπών στο πλαίσιο της σειράς «Υστερόγραφο» της ΕΡΤ, έως και το 2022.
Κάποτε, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη, ο Λάκης Παπαστάθης είχε εξομολογηθεί ότι «το ‘Παρασκήνιο’ ήταν καθοριστικό γεγονός στη ζωή μου. Κάθε μέρα σκεφτόμασταν την επόμενη εκπομπή. Νομίζω, με επηρέασε σε δύο πράγματα: πρώτον, στην καθυστέρηση να κάνω σινεμά γιατί ήταν κατά κάποιον τρόπο μια αναπλήρωση, είχα μια καθημερινή ενασχόληση με τη δημιουργία. Και, δεύτερον, κάλυπτε τη σχέση μου με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Το ‘Παρασκήνιο’ έκανε τον δικό μου κινηματογράφο να θέλει μια αχλή παρελθόντος, γιατί είχα χορτάσει τη σχέση με τη σύγχρονη πνευματική ζωή. Ίσως γι’ αυτό οδηγήθηκα στις αρχές του αιώνα, που είναι μια εποχή που αγαπάω, που μπορείς να τη δεις όχι σαν ιστορικός, αλλά ποιητικά. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου έζησαν θηρία της ελληνικής πνευματικότητας»

Η προσέγγιση αυτή του Λάκη Παπαστάθη στην τέχνη δεν ήταν, βεβαίως, τυχαία. Εξάλλου ο ίδιος, εκτός από σκηνοθέτης υπήρξε λογοτέχνης, με ευρύ και πρωτότυπο συγγραφικό έργο. «Ξεκίνησα κάνοντας σινεμά επηρεασμένος από τη λογοτεχνία και τώρα γράφω λογοτεχνικά κείμενα που τα έχει καθορίσει ο τρόπος αφήγησης του κινηματογράφου» είχε πει σε μια συνέντευξή του στο «Βήμα» το 2011. Εκτός από το βιβλίο για την «Ευδοκία», έγραψε τέσσερις συλλογές διηγημάτων: «Η νυχτερίδα πέταξε» (εκδ. Νεφέλη, 2002), «Η Ήσυχη και άλλα διηγήματα» (εκδ. Νεφέλη, 2005), «Το καλοκαίρι θα παίξει την Κλυταιμνήστρα» (εκδ. Πόλις, 2011) και «Ο δάσκαλος αγαπούσε το βωβό σινεμά» (εκδ. Πόλις, 2014).

Ξεχωριστό κεφάλαιο της ζωής του ήταν επίσης η στενή φιλία και η συνεργασία με τον Διονύση Σαββόπουλο. Τον Δεκέμβριο του 1973, ο Λάκης Παπαστάθης συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Σαββόπουλο αναλαμβάνοντας την κινηματογραφική σκηνοθεσία για το μουσικό πολυθέαμα του τραγουδοποιού με τίτλο «Θίασος Σκιών» στη μπουάτ «Κύτταρο». Αμέσως μετά τη δικτατορία, ο Λάκης Παπαστάθης σκηνοθέτησε την εκπομπή «Χαίρω πολύ Σαββόπουλος», την πρώτη εμφάνιση του Σαββόπουλου στην ελληνική τηλεόραση. Η τελευταία τους συνεργασία έγινε το 1999 με τη σκηνοθεσία του video clip του τραγουδιού «Πρώτη του Δύο Χιλιάδες» από τον δίσκο «Ο Χρονοποιός».

Στο χώρο του θεάτρου, τέλος, ο Λάκης Παπαστάθης συνεργάστηκε με τη θρυλική ομάδα του «Ελεύθερου Θεάτρου», σκηνοθετώντας φιλμάκια μικρού μήκους τα οποία εντάχθηκαν στις παραστάσεις «Μια ζωή Γκόλφω» (1974) και «Το τραμ το τελευταίο» (1976).

Ο Λάκης Παπαστάθης ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Υβόννη Μαλτέζου. Μαζί απέκτησαν έναν γιο.

Πηγη: ΑΠΕ ΜΠΕ

Ο Παναχί αποφυλακίστηκε από τη φυλακή Εβίν της Τεχεράνης «δύο ημέρες μετά την έναρξη της απεργίας πείνας για την ελευθερία του», ανέφερε στο Twitter το Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ιράν (CHRI) με έδρα τις ΗΠΑ, ενώ η εφημερίδα Shargh του Ιράν δημοσίευσε μια εικόνα του Παναχί να αγκαλιάζει πανηγυρικά έναν υποστηρικτή του.

Υπενθυμίζεται ότι ο 63χρονος Παναχί καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης έξι ετών για «προπαγάνδα κατά του συστήματος» καθώς συμμετείχε μαζί με άλλους καλλιτέχνες σε πορεία διαμαρτυρίας κατά του ιρανικού καθεστώτος, ενώ είχε παρευρεθεί στη δίκη του Μοχαμάντ Ρασουλόφ, ο οποίος είχε συλληφθεί μερικές ημέρες νωρίτερα.

«Δηλώνω κατηγορηματικά ότι σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την παράνομη και απάνθρωπη συμπεριφορά των δικαστικών και ασφαλιστικών μηχανισμών και την ομηρεία τους, ξεκινώ απεργία πείνας από το πρωί της 1ης Φεβρουαρίου», είχε δηλώσει μεταξύ άλλων στο μήνυμα του στο οποίο ανακοίνωνε την έναρξη της απεργίας πείνας.

Γεννημένος στην Κέρκυρα, το 1929, φοίτησε, παράλληλα στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, από όπου αποφοίτησε το 1956. Η Νομική τον έχασε, τον κέρδισε όμως στο θέατρο του οποίου υπήρξε ακούραστος εργάτης επί δεκαετίες.

Το πρώτο θεατρικό σχήμα που δημιούργησε, το 1961, ήταν το Κυκλικό Θέατρο στο οποίο εργάστηκε για μία τριετία. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και τους θιάσους του Αλεκου Αλεξανδράκη και του Δημήτρη Χορν. Ήταν επίσης ο σκηνοθέτης που έβαλε την υπογραφή του στην θρυλική μουσική παράσταση του Μάνου Χατζιδάκι και του Μίκη Θεοδωράκη “Μαγική Πόλις”, που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1963 στο θέατρο Παρκ.

Τα χρόνια Δικτατορίας ο Λεωνίδας Τριβιζάς έζησε αυτοεξόριστος στο Παρίσι ενώ η επιστροφή του στην Ελλάδα συνδυάστηκε με την “ανάσταση” του θεάτρου Πορεία το οποίο επαναλειτούργησε με εκείνον στο τιμόνι.

Εκεί στέγασε το Λαϊκό Πειραματικό Θεάτρο, που ίδρυσε μαζί με τον Γιάννη Φέρτη και την Ξένια Καλογεροπούλου, αλλά και την ομώνυμη Δραματική Σχολή στην οποία δίδαξαν σημαντικά ονόματα του ελληνικού θεάτρου όπως οι Μάγια Λυμπεροπούλου, Τάσος Υφαντής, Τάκης Χρυσικάκος, Έρση Πίττα, ο Μάριος κ.α.

Πρώτη παράσταση του «Λαϊκού Πειραματικού θεάτρου» στο «Πορεία» ήταν μια δραματουργική σύνθεση με θέμα τον Γάμο (Γάμοι μικροαστών του Μπρεχτ Γάμος του Τσέχωφ) που έκανε πρεμιέρα στις 10 Οκτωβρίου το 1976. Κορυφαία παράσταση της περιόδου θεωρήθηκε το Ρωμαίικο Πανόραμα του Βαγγέλη Γκούφα, που παίχτηκε για δύο επιτυχημένες σεζόν, με πρωταγωνιστές τους Δημήτρη Καταλειφό, Μάγια Λυμπεροπούλου, Μαριέττα Σγουρδαίου, Σμαράγδα Σμυρναίου, Ναταλία Στεφάνου, Τάσο Υφαντή, Μηνά Χατζησάββα, Τάκη Χρυσικάκο και Αθηνά Κεφαλά.

Άλλες παραστάσεις του «Λαϊκού Πειραματικού θεάτρου» στο «Πορεία» ήταν η Ερυθρά Νήσος του Μιχαήλ Μπουλγκάκωφ το 1978, Ο Λάκκος της Αμαρτίας του Γιώργου Μανιώτη το 1979, Ο Μουγγός του Στρατή Καρρά το 1980, Φως στα σκοτάδια του Μπρεχτ το 1981, Εξορία του Παύλου Μάτεσι το 1983, το Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα του Πιραντέλλο το 1985. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με την αναβίωση του αρχαίου δράματος το οποίο προσέγγισε με μια σύγχρονη για την εποχή αισθητική.

Όταν έκλεισε για εκείνον ο εξαιρετικά δημιουργικός κύκλος του θεάτρου Πορεία, αποσύρθηκε για κάποια χρόνια από την ενεργό δράση για να επιστρέψει το καλοκαίρι του 1996 σκηνοθετώντας την τραγωδία του Σαίξπηρ Βασιλιάς, που ανέβασε ο θίασος του Κώστα Καζάκου με τον οποίο συνεργάστηκε και στην τελευταία του σκηνοθετική δουλειά, το 1998, τον Φάλσταφ, μια ελεύθερη απόδοση της κωμωδίας του Σαίξπηρ «Οι πρόσχαρες κυρίες του Ουίνδσορ».