Ακόμα κι αν αυτό το ύφος δεν είναι το αγαπημένο σας, από τον Ταρ πάντα υπήρχε κάτι να μάθει κανείς. Θυμόμαστε την πρόσφατη εμφάνισή του στο 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τρανσυλβανίας, όπου τιμήθηκε ως Ούγγρος «μάστερ» με Βραβείο Συνολικής Προσφοράς. Εκεί, μέσα από μια ξεχωριστή masterclass, μοιράστηκε πολύτιμα μαθήματα σκηνοθεσίας με το κοινό.

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ

Ανακοίνωση για τον θάνατο του Μπέλα Ταρ εξέδωσε και η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου.

Αναλυτικά:
Με βαθιά θλίψη η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου ανακοινώνει ότι ο εμβληματικός Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ απεβίωσε σήμερα το πρωί, έπειτα από μακρά και σοβαρή ασθένεια.

Η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου θρηνεί την απώλεια ενός σπουδαίου σκηνοθέτη και μιας προσωπικότητας με ισχυρή πολιτική φωνή, ο οποίος δεν έχαιρε μόνο βαθύτατου σεβασμού από τους συναδέλφους του, αλλά ήταν και ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η οικογένεια, σε πένθος, ζητά την κατανόηση των μέσων ενημέρωσης και του κοινού και παρακαλεί να μην της ζητηθούν δηλώσεις κατά τη διάρκεια αυτών των δύσκολων ημερών.

Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social, ο Τραμπ χαρακτήρισε τον Ράινερ «βασανισμένο και προβληματικό», αποδίδοντας τον θάνατό του «στην οργή που προκάλεσε σε άλλους» λόγω, όπως έγραψε, της «μαζικής, άκαμπτης και ανίατης προσβολής» του από αυτό που αποκάλεσε «TRUMP DERANGEMENT SYNDROME (TDS)».

Υποστήριξε ότι ο Ράινερ «είχε οδηγήσει ανθρώπους στην τρέλα» με την «εμμονή» του απέναντι στον ίδιο και πρόσθεσε ότι αυτή κορυφώθηκε καθώς «η διοίκηση Τραμπ ξεπέρασε κάθε στόχο και προσδοκία μεγαλοσύνης».

«Ενα πολύ θλιβερό γεγονός συνέβη χθες το βράδυ στο Χόλιγουντ. Ο Ρομπ Ράινερ, ένας βασανισμένος και ταλαιπωρημένος, αλλά κάποτε πολύ ταλαντούχος σκηνοθέτης και κωμικός ηθοποιός, έφυγε από τη ζωή, μαζί με τη σύζυγό του, Μισέλ, όπως ανακοινώθηκε ως αποτέλεσμα της οργής που προκάλεσε σε άλλους μέσω της τεράστιας, άκαμπτης και ανίατης εμμονής του με μια διανοητικά παραλυτική ασθένεια, γνωστή ως Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ, που μερικές φορές αποκαλείται TDS. Ήταν γνωστός για το ότι οδηγούσε τους ανθρώπους στην ΤΡΕΛΑ με την έξαλλη εμμονή του με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τζ. Τραμπ, με την προφανή του παράνοια να φτάνει σε νέα ύψη, καθώς η διοίκηση Τραμπ ξεπερνούσε όλους τους στόχους και τις προσδοκίες μεγαλοσύνης και με τη Χρυσή Εποχή της Αμερικής να είναι προ των πυλών, ίσως όπως ποτέ άλλοτε.

Είθε ο Ρομπ και η Μισέλ να αναπαυθούν εν ειρήνη!».

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το περιοδικό People, η υπόθεση διερευνάται ως εγκληματική ενέργεια και βασικός ύποπτος φέρεται να είναι ο γιος του ζευγαριού, Νικ. Τα άψυχα σώματα των δύο θυμάτων εντόπισε η κόρη τους, Ρόμι, η οποία ειδοποίησε τις Αρχές.

Όπως προκύπτει από τα επίσημα αρχεία του Γραφείου του Σερίφη της Κομητείας του Λος Άντζελες, ο Νικ Ράινερ τέθηκε υπό κράτηση, ενώ το ποσό της εγγύησης για την αποφυλάκισή του ορίστηκε στα 4 εκατομμύρια δολάρια. Νωρίτερα είχε γίνει γνωστό ότι ο 32χρονος εξεταζόταν από το Τμήμα Ληστειών και Ανθρωποκτονιών του Αστυνομικού Τμήματος του Λος Άντζελες, στο πλαίσιο της έρευνας για τον θάνατο των γονιών του.

Το δύσκολο παρελθόν του Νικ Ράινερ

Σε παλαιότερη συνέντευξή του στο People το 2016, ο Νικ είχε μιλήσει ανοιχτά για τον πολυετή αγώνα του με την εξάρτηση από ουσίες, ο οποίος ξεκίνησε σε πολύ νεαρή ηλικία. Όπως είχε αποκαλύψει, ήδη από τα 15 του χρόνια βρισκόταν συχνά σε προγράμματα απεξάρτησης, ωστόσο με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση επιδεινώθηκε.

Η σύγκρουσή του με τον εθισμό τον απομάκρυνε από την οικογένειά του και τον οδήγησε στο να ζήσει για μεγάλα διαστήματα χωρίς σταθερή στέγη, περιπλανώμενος σε διάφορες πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο 86χρονος σκηνοθέτης είχε προγραμματίσει εδώ και καιρό να πραγματοποιήσει επέμβαση στην καρδιά στο συγκεκριμένο νοσοκομείο. Όμως, λίγο μετά την εισαγωγή του, φέρεται να παρουσίασε ελαφρά καρδιακή αρρυθμία και οι γιατροί, στη φάση αυτή, παρακολουθούν την εξέλιξη της υγείας του.

Σύμφωνα με το ΑΜΠΕ, ο πολυβραβευμένος κι αγαπημένος σκηνοθέτης των ταινιών “Ο Νονός”, που έλαβε 11 υποψηφιότητες για ΟΣΚΑΡ, “Αποκάλυψη Τώρα” και πολλών άλλων γνωστών έργων, είναι ιταλικής καταγωγής και τους τελευταίους μήνες βρέθηκε στην Ιταλία, εν όψει των γυρισμάτων της επόμενης ταινίας του.

ΠΗΓΗ:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1938. Έκανε τα πρώτα του βήματα στη σκηνοθεσία και το μοντάζ τη δεκαετία του 1960.

Μέχρι το 2005, ο Κώστας Λυχναράς σκηνοθέτησε και ήταν βοηθός σκηνοθέτη σε πάνω από 40 τηλεοπτικές ή κινηματογραφικές παραγωγές, εκ των οποίων είναι: «Οι ιερόσυλοι», «Η Έκτη Εντολή», «Βασίλης, Ιάσων και Ντόκυ», «Κωνσταντίνου και Ελένης», «Δέκα λεπτά κήρυγμα», «Το καφέ της Χαράς», «Ας Πρόσεχες» κ.ά.

Η ανάρτηση του Σπύρου Μπιμπίλα:

«Αντίο αγαπημένε μου Δημήτρη. Από παιδί σε αγαπούσα και μ’ αγαπούσες αφού ήσουν συμμαθητής του αδελφού της μητέρας μου!

Πόσες συζητήσεις κάναμε μαζί! Πόσα γυρίσματα στις ταινίες σου!

Πόσα καλοκαίρια στην Αίγινα στο φεστιβάλ του ελληνικού σινεμά που οργανωτές στο κτήμα σου με τις φιστικιών. Δημήτρη δεν θα ξεχάσω ποτέ το νοιαξιμό σου για τον Άλκη!

Ο Αλέξανδρος κι όλα τα παιδιά θα συνεχίσουν το έργο σου και θυμάστε κοντά τους.

Το τελευταίο καλοκαίρι στην Αίγινα μου είπες του χρόνου πάλι εδώ!!! Αλλά ταξίδεψες… Καλό ταξίδι φιλόσοφε, σκηνοθέτη, συγγραφέα, ταξιδευτή των ονείρων…θα σε θυμόμαστε, πάντα Δημήτρη Κολλάτε!».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Σπύρος Μπιμπίλας (@spyrosmpimpilas)

Ποιος ήταν ο Δημήτρης Κολλάτος

Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1937 στην Αθήνα . Έγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1956, ενώ ήταν μαθητής στο λύκειο.

Το 1959-1960 ίδρυσε το “Πειραματικό Θέατρο Τσέπης” ανεβάζοντας, εκείνη και τις επόμενες δύο θεατρικές περιόδους, σε ένα υπόγειο της οδού Στουρνάρη, τη “Φαλακρή τραγουδίστρια” του Ιονέσκο, το “Τέλος του παιχνιδιού” του Σάμιουελ Μπέκετ και το “Δωμάτιο” του Χάρολντ Πίντερ, Ένα βροχερό απόγευμα του Ουίλιαμ Ινγκ, “Ο μακαρίτης” Ρενέ ντε Ομπαλντιά . Σκηνοθέτησε την “Ιφιγένεια εν Ταύροις” του Ευριπίδη στο ρόλο της Ιφιγένειας η Μαριέτα Ριάλδη . Στις 7 Οκτωβρίου 1961 στο Παρίσι ανέβασε την “Ιφιγένεια εν Ταύροις” του Ευριπίδη, στο Centre culturel Πρωταγωνιστές ήταν οι: Arlette Baumann, Roger Jandly, Nicolas Ruffieux,M.-F. Bonte, F. Guiman. Το γαλλικό περιοδικό “L’Express” χαρακτήρισε την παράσταση “μία άνοιξη στο γαλλικό θέατρο”. Η Αρλέτ Μπωμάν έγινε σύζυγός του, από την οποία απέκτησε δύο γιούς, τον Αλέξανδρο και τον Άλκη, και η οποία πρωταγωνίστησε στις ταινίες του.

Το 1962 γύρισε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους “Αθήνα Χι Ψι Ξι”, που βραβεύτηκε στο [Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης]. Ακολούθησε η μεσαίου μήκους ταινία του , “Ελιές” το 1964, που κι αυτή βραβεύτηκε. Το 1966 η μεγάλου μήκους ταινία του ,”Θάνατος του Αλέξανδρου”, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αγνοήθηκε από τα επίσημα βραβεία, πήρε όμως τρία βραβεία Κριτικών (καλύτερης ταινίας, καλύτερου σεναρίου, καλύτερης μουσικής) και γνώρισε όχι μόνο καλλιτεχνική αλλά και εισπρακτική επιτυχία, αφού όταν κατάφερε επιτέλους να προβληθεί στους αθηναϊκούς κινηματογράφους έκοψε σε μία εβδομάδα, 29.900 εισιτήρια. Ο Μάνος Χατζηδάκις είχε πει: «Η σημαντικοτέρα ταινία που προεβλήθη εις το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αληθινά πανίσχυρη παρουσία που με άφησε άναυδον με το θάρρος και την δύναμιν της συλλήψεώς της, ήταν η ταινία του Δημήτρη Κολλάτου “Ο Θάνατος του Αλέξανδρου”. Αυτή είναι η αληθινά μεγάλη ταινία του φεστιβάλ. Ο Δημήτρης Κολλάτος είναι ο πρώτος Δραματουργός του ελληνικού κινηματογράφου».

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γαλλία, όπου ανέβασε 20 θεατρικές παραγωγές, δημιουργώντας το “Θέατρο της Τέχνης” (Théatre de l’Art) στο ίδιο κτίριο του Châtelet Σατλέ, στο Παρίσι. Εκεί παρουσίασε, μεταξύ άλλων, το έργο Philippe Pétain και το θεατρικό έργο του “Γυναίκα του Σωκράτη”, ένα μονόλογο με πρωταγωνίστρια τη σύζυγό του Αρλέτ Μπωμάν που ανέβασε στο θέατρο Τέχνης. Η πρεμιέρα έγινε στις 22 Δεκεμβρίου 1973. Επιλέχτηκε ως καλύτερη παράσταση της χρονιάς, και παρουσιάστηκε στο θέατρο των εθνών στις Βρυξέλλες και επαναλήφθηκε τον Ιανουάριο του 1975 και το Σεπτέμβριο του 1976. Γύρισε επίσης την ταινία “Συμπόσιο” (1972), με θέμα τον έρωτα και την ομοφυλοφιλία. Το 1974 ανέβασε το θεατρικό του έργο “Καλησπέρα κύριε Τσέχοφ ” με συμπρωταγωνίστριες την Αρλέτ Μπωμάν και την Φανί Αρντάν.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1975, άρχισε να ανεβάζει μια σειρά παραστάσεων που από πολλούς θεωρήθηκαν πως έχουν ως στόχο την πρόκληση (όπως τα “Σόδομα και Γόμορρα” με γυμνό που εκείνη την εποχή έκανε σάλο) ή έστω τον πολιτικοκοινωνικό ακτιβισμό και όχι την τέχνη, όπως οι “Οι εφοπλιστές”, “Άγιος Πρεβέζης” που έγινε και ταινία (1982),”Οι Γιατροί” . Το λεγόμενο “θέατρο καταγγελίας”. Κέρδισε ωστόσο τις συμπάθειες με τη μαχητική του στάση όσον αφορά τα δικαιώματα των αυτιστικών παιδιών, ορμώμενος από την προσωπική του εμπειρία με τον γιο του Άλκη, και τη δημιουργία ειδικού χώρου στην Αίγινα για τα αυτιστικά παιδιά.

Στην αυτοβιογραφική ταινία “Ζωή με τον Άλκη” (1988), το ρόλο του αυτιστικού νεαρού έπαιξε ο άλλος του γιος, Αλέξανδρος Κολλάτος, που βραβεύτηκε με ειδική Μνεία για την ερμηνεία του στο ρόλο του αυτιστικού ,αδελφού του. Ο Αλέξανδρος έκτοτε έγινε ηθοποιός και σκηνοθέτης. Άλλη μια ταινία, “Κόκκινα τριαντάφυλλα σου έκοψα” (1993), μιλά όχι μόνο για την εμπειρία ενός γονιού με αυτιστικό παιδί αλλά και για την αυτοκτονία της συζύγου του Αρλέτ Μπωμάν. Στην ταινία του «Αλέξανδρος και Αϊσέ» (1998), πάλι με πρωταγωνιστή τον γιό του Αλέξανδρο, προσεγγίζει το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας μέσα από μια ερωτική ιστορία. Ενώ η «Διαθήκη του ιερέα Ζαν Μεσλιέ» (2009), επιστρέφει πάλι στο θέμα της θρησκείας και το ρόλο της εκκλησίας.

Στη Γαλλία το 1977 γύρισε τη μεσαίου μήκους “Η Γαλλία του Ζισκάρ”, μια κριτική ματιά στη Γαλλία της δεκαετίας του ’70.

Στην τηλεόραση είχε για ένα χρόνο δική του εκπομπή με τίτλο: «Ο Κολλάτος χωρίς λογοκρισία». Το 1989 και ξανά το 2013 έθεσε υποψηφιότητα ως ευρωβουλευτής. Το 2011 δημιούργησε την Ένωση Πολιτών Πόρτα-Πόρτα, μια νέα μορφή πολιτικής παρέμβασης που οργανώνει διάφορα “χάπενινγκ” διαμαρτυρίας κατά της πολιτικής ηγεσίας, της παρέμβασης ξένων δυνάμεων στη χώρα κτλ. Το 2014 γύρισε την ταινία “Διόνυσος”, με θέμα την Ελλάδα της κρίσης που συμμετείχε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Είχε δηλώσει ότι μπορούσε να εργάζεται μόνο εξ αποστάσεως σε κινηματογραφικά έργα, γεγονός που δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να δημιουργεί, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες.

Τον θάνατό του ανακοίνωσε η οικογένειά του με ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook: «Στον κόσμο υπάρχει τώρα μια μεγάλη τρύπα που δεν είναι πια μαζί μας. Αλλά όπως θα έλεγε και ο ίδιος: “Δείτε το ντόνατ και όχι την τρύπα”».

Ο σπουδαίος σκηνοθέτης Mελ Μπρουκς ξεχώρισε τον Λιντς και του ζήτησε να κινηματογραφήσει και τον Άνθρωπο Ελέφαντα (1980) μια ταινία που κέρδισε συνολικά οκτώ υποψηφιότητες για Oscars, καθιερώνοντας το παράλογο ως θεματική των ταινιών του.

Έχοντας φήμη ασυμβίβαστου δημιουργού, είπε όχι στην πρόταση να σκηνοθετήσει το τρίτο επεισόδιο του Star Wars, σκηνοθέτησε το διαστημικό έπος Dune (αποτυχημένο προπομπό των σημερινών επιτυχιών) και το 1986 στο Blue Velvet κατάφερε από κοινού με την τότε σύντροφό του Ισαμπέλα Ροσελίνι ένα από τα σπουδαιότερα δημιουργικά ρήγματα στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου.

Κερδίζει Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για την Ατίθαση Καρδιά, κερδίζει Ευρωπαϊκό Βραβείο Κινηματογράφου για το νεο-γουέστερν The Straight Story (1998), συστήνει στο Mulholland Drive τη Ναόμι Γουάτς κερδίζοντας πάλι βραβεία.

Μεγάλο επίτευγμά του επίσης, στην τηλεόραση αυτή την φορά, όταν το 1990, ήταν το «Twin Peaks», μια σειρά που δημιούργησε με τον συγγραφέα Μαρκ Φροστ. Με τη δράση να ξεπηδά από την έρευνα της μυστηριώδους δολοφονίας ενός κοριτσιού γυμνασίου σε μια πόλη ξυλουργείου της Ουάσιγκτον, η εβδομαδιαία εκπομπή του ABC έκανε το ανεξήγητο βασικό σεναριακό στοιχείο της σύγχρονης αφηγηματικής τηλεόρασης.

Έχει νυμφευθεί τέσσερις φορές και έχει τέσσερα παιδιά.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

-Κύριε θεοδωρόπουλε, διαβάζοντας το κείμενο της Μέγκαν Τάιλερ, σε ποια συμπεράσματα οδηγηθήκατε σχετικά με το πόσος καιρός παίρνει τις κοινωνίες να ανασάνουν και να σπάσουν κατεστημένα; 

Η συγγραφέας θέλει να μιλήσει για ένα θέμα που βρίσκεται στην επικαιρότητα εδώ και κάποια χρόνια, ας το πούμε συμβατικά me too: Οι κακοποιημένες/οι έσπασαν τη σιωπή και ζητούν δικαίωση. Αυτό έφερε μεγάλη αλλαγή στα ήθη μας, χωρίς να σημαίνει ότι κάθε κακοποίηση έρχεται στο φως. Ωστόσο οι κακοποιητές κάθε μορφής έχουν πλέον λόγους να φοβούνται. Είναι δύσκολο να πούμε πόσος καιρός χρειάστηκε να περάσει ώσπου να γίνει αυτό το αποφασιστικό βήμα. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥΣ ΚΑΙΡΟΣ. Η δράση του έργου τοποθετείται στο 1989, στην εμπόλεμη εποχή των λεγόμενων Ταραχών (TheTroubles) στη Βόρεια Ιρλανδία, κάτι που τονίζει και την πολιτική διάσταση του έργου. Ιρλανδέζα είναι άλλωστε και η συγγραφέας Μέγκαν Τάιλερ. Οι δύο αδερφές που πρωταγωνιστούν στο έργο έχουν κακοποιηθεί από τον πατέρα τους, έχουν ζήσει χωριστά για 11 χρόνια, ξανασυναντιούνται και ξαναενώνονται για να πάρουν εκδίκηση, όσο δύσκολο κι αν είναι να εγκαταλείψει κανείς την παθητική στάση για να πάρει πίσω τη ζωή του. Η εκδίκησή τους πραγματοποιείται σε μια ατμόσφαιρα μαύρης κωμωδίας, σουρεαλισμού και σπλάτερ. Ας μην ξεχνάμε ότι το αίμα που ρέει στη σκηνή και στην οθόνη είναι πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στην πραγματική ζωή. Και στην περίπτωσή μας δρα απελευθερωτικά.  

–Φέτος, στη θεατρική Αθήνα, η σκηνοθετική σας υπογραφή αφορά σε τρία έργα. Είστε πάντα αεικίνητος. Κουράζεται ποτέ ο δημιουργός;  

Ναι, μιλάμε για το Μια άλλη Θήβα, που όμως το σκηνοθέτησα πριν από 3 χρόνια, παίχτηκε πρώτα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, πέρσι στο Θέατρο Πόρτα, το καλοκαίρι σε περιοδεία και φέτος στο Θέατρο Κνωσός, που ανακαινίστηκε εκ βάθρων για να φιλοξενεί παραγωγές του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Η παράσταση που σκηνοθέτησα φέτος, ο Τρόμος του κροκόδειλου, η αφορμή για τη συζήτησή μας, παίζεται ήδη με πολλή επιτυχία στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Μόλις ανέβηκε, άρχισα πρόβες για ένα καταλανικό έργο, το Βρέχει στη Βαρκελώνη, που θα ανεβεί στις 18 Δεκέμβρη στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Μια συμπαραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου με το Θέατρο Τέχνης. Είναι η πρώτη φορά που σκηνοθετώ 2 παραστάσεις τη μια μετά την άλλη, και χαίρομαι. Έχω την ευτυχία να κάνω μια δουλειά που αγαπώ, και μέσα σ’ ένα χώρο όπου έχω ελευθερία επιλογών. Δεν συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους αυτό. Η δουλειά με γεμίζει, δίνει νόημα στις μέρες μου.   

 -Τι συνέβη σε εκείνο το μεταιχμιακό σημείο που αφήσατε την υποκριτική και αρχίσατε να σκηνοθετείτε;

Ως ηθοποιός, που εργάστηκα για 15 χρόνια, δεν αισθανόμουν, πλην εξαιρέσεων, απόλυτα ικανοποιημένος με τον εαυτό μου. Βασικά ήμουν μέλος μιας από τις καλές ομάδες της εποχής, του Θεάτρου της Άνοιξης, όπου σκηνοθετούσε ο Γιάννης Μαργαρίτης. Έπαιξα καλούς ρόλους, αλλά καθώς ήμασταν ομάδα, κάναμε μόνοι μας όλες τις δουλειές, κι εγώ ανακάλυπτα μέσα μου και κάποιες οργανωτικές ικανότητες. Είχα το νου μου στο σύνολο της παράστασης κι όχι μόνο στον δικό μου ρόλο. Να πω επίσης πως στη δεκαετία του ’80 είχα αναλάβει για 8 χρόνια το θεατρικό τμήμα της Φοιτητικής Εστίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ανεβάζαμε έργα με τους φοιτητές. Δεν θεωρούσα πως η δουλειά μου ήταν ακριβώς η σκηνοθεσία, ήθελα να βάλω αυτά τα παιδιά στον κόσμο του θεάτρου, ως ένα βαθμό όμως ήταν και σκηνοθεσία. Αυτό μου άνοιξε έναν καινούριο κόσμο, που ένιωθα ότι με ενδιαφέρει. Κάποιο καλοκαίρι λοιπόν, που έπαιζα στο Τρωίλος και Χρυσηίδα του Σαίξπηρ για το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, που είχε τότε διευθυντή τον Γιάννη Κακλέα, η σύντροφός μου, Κοραλία Σωτηριάδου, που έχει καλή όσφρηση, με παρότρυνε να προτείνω ένα έργο για να το σκηνοθετήσω στο ΔΗΠΕΘΕ. Τον ίδιο λοιπόν χειμώνα του 1992 ανέβασα τον Ήχο του όπλου της Λούλας Αναγνωστάκη. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία. Η συνέχεια ήταν γρήγορη. Σκηνοθέτησα στο ΚΘΒΕ, σε Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, στο Εθνικό, στο ελεύθερο θέατρο. Το 1995 έκανα την πρώτη δική μου παραγωγή, τη Φιλονικία του Μαριβώ στην Αθήνα. Είχε μπει πια το νερό στο αυλάκι. Δύο χρόνια αργότερα δημιουργήθηκε το Θέατρο του Νέου Κόσμου, που εγκαινιάστηκε το 1997 με τον Κοινό Λόγο της Έλλης Παπαδημητρίου. Έτσι πέρασα από την υποκριτική στη σκηνοθεσία και συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι που μου ταιριάζει στο θέατρο. Σε όλη μου τη διαδρομή ήταν και είναι πάντα δίπλα μου, με τον πιο δημιουργικό τρόπο, η Κοραλία. Από πολύ νέος μπήκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου κι ο γιος μας, ο Μίλτος Σωτηριάδης. Την τελευταία δεκαετία ανέλαβε τα οργανωτικά και στη συνέχεια τη διεύθυνση του θεάτρου. Τι καλύτερο να δουλεύεις με τους δικούς σου και να νιώθεις ότι υπάρχει μια συνέχεια.  

-Φοβηθήκατε ποτέ την επανάληψη; Την δυσκολία να είστε αποκαλυπτικός; 

Η επανάληψη έχει περισσότερες από μία όψεις. Σημαίνει «τα ίδια και τα ίδια» αλλά μπορεί και να σημαίνει ισχυρή καλλιτεχνική ταυτότητα. Τέλος πάντων. Εμένα με ενδιαφέρουν περισσότερο τα σύγχρονα έργα, ξένα αλλά και ελληνικά. Ανακαλύπτω τη φόρμα της κάθε παράστασης στις πρόβες, με τους ηθοποιούς που δουλεύω το κάθε έργο. Δε στήνω προκαταβολικά στο μυαλό και στα χαρτιά μου τη σκηνοθεσία. Αυτό κατά κάποιο τρόπο με προστατεύει από την επανάληψη. Αλλά δεν έχει νόημα να το πω εγώ. Το κρίνουν οι άλλοι, οι θεατές. Θέλω να είμαι αποκαλυπτικός, αλλά παίζει ρόλο το έργο, οι συνεργάτες, η δική μου φάση. Δεν υπάρχει συνταγή γι’ αυτό. 

 -Υπάρχουν χρόνια που αναπολείτε; 

Από χαρακτήρα δεν αναπολώ. Αν κάθομαι να σκέφτομαι πως ήμουν νέος και ωραίος, θα πάθω κατάθλιψη. Όλοι, λίγο πολύ, είμαστε ίσοι απέναντι στο χρόνο. Οπότε ζω το σήμερα και κάνω κάποια όνειρα για το μέλλον, όσο με παίρνει. Από μια άλλη όμως άποψη, ναι, αναπολώ. Ζήσαμε και καλύτερες εποχές από τη σημερινή. Τη δεκαετία του 70, δικτατορία-μεταπολίτευση, ζήσαμε ολόκληρο πολυτεχνείο, υπήρχε μια ανάταση, νομίζαμε πως θα αλλάξουμε τον κόσμο. Λίγο λίγο προσγειωθήκαμε στον νεοφιλελευθερισμό. Ας μην το βάζουμε όμως κάτω. Η ιστορία δεν έχει τέλος. 

 -Τι αποκομίζετε μέσα από την συνεργασία σας με νέους ηθοποιούς; Με τι ηθικό σήμερα βουτάνε οι νέοι άνθρωποι στα όνειρα τους;

Οι νέοι, ακόμα και μέσα στην ατεχνία τους, φέρνουν έναν φρέσκο αέρα στην πρόβα, στη σκηνή. Δε με φοβίζει η έλλειψη εμπειρίας, κι ούτε αναζητώ σώνει και καλά ονόματα στις διανομές μου. Μου αρέσει η επαφή με τους νέους, γι’ αυτό και έχω διδάξει επί σειρά ετών σε δραματικές σχολές. Δεν είναι εύκολο επάγγελμα το θέατρο. Βγαίνουν πάρα πολλά νέα παιδιά από τις σχολές και είναι ανθρωπίνως αδύνατο να απασχοληθούν όλοι και όλες σε θέατρα. Για τη στρέβλωση αυτή ευθύνεται πρωτίστως και διαχρονικά το Υπουργείο Πολιτισμού, που δεν βάζει κανόνες και  μια τάξη σ’ αυτό το χώρο της εκπαίδευσης. Παρ’ όλα αυτά, τα παιδιά, στα χρόνια της σχολής, ακόμα κι αν το εκπαιδευτικό επίπεδο δεν είναι αυτό που θα ΄πρεπε, ζουν μέσα σε μια αισιοδοξία, λειτουργούν συλλογικά, αναπτύσσονται ωραίες σχέσεις, με αγάπη κι αλληλεγγύη. Όταν όμως βγουν στο επάγγελμα αρχίζει ο πανικός. Τρέχουν  από οντισιόν σε οντισιόν, αλλά συνήθως η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που ονειρεύονταν. Κι επιπλέον υπάρχει κάτι ακόμα πιο σκληρό, για τους περισσότερους: η επιβίωση.  

-Στις παύσεις, πώς σας αρέσει να περνάτε τον χρόνο σας;

Στη δουλειά μας, όπως την εννοώ εγώ, δεν υπάρχουν ακριβώς παύσεις. Το μυαλό μου είναι πάντα στη λειτουργία του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, στα έργα που θέλω να ανεβάσω, παρακολουθούμε μαζί με την Κοραλία παραστάσεις που παίζονται, ώστε να έχουμε μια εικόνα πού πηγαίνουν τα πράγματα και να γνωρίζουμε νέους ηθοποιούς. Ύστερα, ο χρόνος δουλειάς για να ανεβεί ένα έργο δεν εξαντλείται στις πρόβες, προηγούνται διαβάσματα, μετάφραση των έργων, επιλογή ηθοποιών και συντελεστών. Που σημαίνει πως πάντα το μυαλό μου τριγυρίζει στη δουλειά. Από κει και πέρα μου αρέσουν τα ταξίδια, που κάποτε συνδυάζονται με παρακολούθηση κάποιας παράστασης, μου αρέσει να κολυμπάω στο κολυμβητήριο των Άνω Ιλισίων, για να κρατάω το σώμα μου σε εγρήγορση, όπως θέλω να είναι σε εγρήγορση και το σώμα των ηθοποιών. Αγαπάω το νησί μου, την Άνδρο, που μαζί με την Κοραλία έχουμε περπατήσει τα περισσότερα μονοπάτια, έχουμε κολυμπήσει στις πιο απόμερες παραλίες, αποφεύγοντας τις οργανωμένες όπως ο διάολος το λιβάνι. Και φυσικά βρίσκουμε πάντα το χρόνο να βλέπουμε τα δυο εγγόνια μας, τον Φάνη και τον Φοίβο.   

-Και στις απογοητεύσεις, πώς αντιδράτε;  Πώς προστατεύετε την ευαισθησία σας;

Ταράζομαι στα εύκολα και βγάζω έρπη, και αντιδρώ με ψυχραιμία στα δύσκολα.

Μία από τις πρώτες του δουλειές ήταν η ταινία Βαρθολομαίος το 1973. Στην ταινία αυτή είχε τριπλό ρόλο καθώς έγραψε το σενάριο και έκανε την σκηνοθεσία και την παραγωγή αυτής. Η ταινία απέσπασε ειδική μνεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Ρέμο του 1973, αλλά στην Ελλάδα απαγορεύτηκε από τη χούντα, η ταινία αυτή προβλήθηκε και σε κινηματογράφο της Θεσσαλονίκης το 1973 (οδός Βασ. Όλγας και οδός Μαρτίου), οι ηθοποιοί στο σύνολό τους σχεδόν ήταν κάτοικοι του Χιλιομοδίου Κορίνθιας, επίσης στην είσοδο του κινηματογράφου υπήρχε αστυνομικός της χούντας.

Ακολούθησαν κι άλλες κινηματογραφικές παραγωγές όπως το Άρχοντες το 1978, Η σκιάχτρα το 1985 ενώ συμμετείχε στις ταινίες Σουβλίστε τους! Έτσι θα πάρουμε το κουραδόκαστρο και Το τραγούδι της επιστροφής, όπου είχε παρουσία ως ηθοποιός. Στα μέσα τις δεκαετίας του 1980 έκανε τα πρώτα του βήματα ως σκηνοθέτης τηλεοπτικών σειρών. Συγκεκριμένα ανέλαβε τη σκηνοθεσία των σειρών: Καλλικαντζαροδουλειές (1985-1986), Μικρογραφίες (1986-1987) και Τα καλύτερά τους χρόνια (1989).

Το όνομά του έχει συνδυαστεί με τη σκηνοθεσία και παραγωγή ελληνικών τηλεοπτικών σειρών στην ιδιωτική τηλεόραση από τις αρχές του 1990 μέχρι σήμερα. Οι δραματικές σειρές οι οποίες σκηνοθέτησε βασίζονται σεναριακά σε απαγορευμένους έρωτες, ενώ κάποιες από αυτές (Ψίθυροι καρδιάς, Άγγιγμα ψυχής, Μη μου λες αντίο, Η αγάπη ήρθε από μακριά) θεωρούνται από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.

Στον κινηματογράφο έχει υπογράψει σκηνοθετικά τις ταινίες Παραλάβατε διορισμόν το 1996, Κόκκινος δράκος το 1998 και Ουζερί Τσιτσάνης το 2015.