Επεσήμανε ότι «δεν μπορεί για τον ΟΠΕΚΕΠΕ να έχουνε ευθύνη 7 υπουργοί, 15 υφυπουργοί, 7 πρόεδροι αλλά αυτός ο οποίος επόπτευε τον ΟΠΕΚΕΠΕ και είχε μια άμεση ευθύνη από πάνω- γιατί είναι στις αρμοδιότητες του κ. Σκέρτσου- να μην έχει καμία εμπλοκή, καμία ευθύνη! Θα έπρεπε όπως κρίνονται όλοι να κριθούν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι είναι στενοί συνεργάτες (του πρωθυπουργού) και οι οποίοι αποφασίζουν για πάρα πολλά πράγματα τα οποία έχουν οδηγήσει σε όχι πολύ καλό δρόμο την κυβέρνησή μας».

Συγκεκριμένα, αναφορικά με την επιστολή των πέντε βουλευτών, είπε: «Είμαστε και οι πέντε από την Περιφέρεια, ήμασταν μαζί στα πανεπιστήμια, αγωνιστήκαμε μαζί χρόνια ολόκληρα, είναι μια φιλία δεκαετιών γνωρίζουμε τα θέματα, γνωρίζουμε τα προβλήματα ξέρουμε τι χρειάζεται, το “κερασάκι στην τούρτα” ήτανε η τελευταία ψηφοφορία για την άρση της ασυλίας των 13 συναδέλφων μας». 

«Το Επιτελικό Κράτος όταν το ψηφίσαμε το ’19 οργάνωσε το κράτος, έφτιαξε πράγματα και στις κρίσεις λειτούργησε σωστά όμως στη συνέχεια στην καθημερινότητα και σε αυτό που ζούμε και περνάμε το τελευταίο διάστημα δημιουργούνται τεράστια κενά και υπάρχει μια υπερσυγκέντρωση εξουσίας σε κάποιους ανθρώπους οι οποίοι δεν κρίνονται- εμείς κρινόμαστε- και όχι μόνο δεν κρίνονται αλλά διοχετεύουν προς τα εμάς τις ευθύνες όταν δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα». 

Ερωτηθείς αν αυτή η κριτική αφορά εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς, απάντησε: «Πιστεύω πως ακουμπάει κάποιους από αυτούς. […] Δεν είναι μόνο το θέμα του σταυρού είναι το θέμα των λύσεων γιατί υπάρχουν πολλοί εξωκοινοβουλευτικοί οι οποίοι κάνουν πάρα πολύ καλά τη δουλειά τους στο πεδίο και είναι και αποτελεσματικοί και άμεσοι και γρήγοροι. Το ζούμε αυτό σε διάφορα υπουργεία, συνεργαζόμαστε με κάποιους και πάρα πολλοί πετύχανε. Να θυμίσω ότι ο κ. Πιερρακάκης εξωκοινοβουλευτικός ήτανε και πέτυχε και έκανε πάρα πολύ σωστά τη δουλειά του απλά κρινόμαστε όλοι, και επειδή κρινόμαστε όλοι πρέπει να αντιληφθούμε και τις ευθύνες που έχουμε γιατί κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβει ο κ. Σκέρτσος και ο κάθε κ. Σκέρτσος ότι δεν μπορεί να αποφασίζει για εμάς χωρίς να ακούει την δικιά μας την πρόταση ή άποψη ή να ερωτηθούμε για κάποια πράγματα που όχι μόνο αφοράνε τους θεσμούς αλλά ακουμπάνε και τους νομούς μας, ακουμπάνε την περιφέρειά μας, ακουμπάνε τον κόσμο που ζει στα μέρη μας και δεν μπορούμε εμείς για αυτούς τους ανθρώπους να αγωνιστούμε και να κάνουμε αυτά που πιστεύουμε και πρέπει να κάνουμε. Δεν μπορεί για τον ΟΠΕΚΕΠΕ να έχουνε ευθύνη 7 υπουργοί, 15 υφυπουργοί, 7 πρόεδροι αλλά αυτός ο οποίος επόπτευε τον ΟΠΕΚΕΠΕ και είχε μια άμεση ευθύνη από πάνω- γιατί είναι στις αρμοδιότητες του κ. Σκέρτσου- να μην έχει καμία εμπλοκή, καμία ευθύνη!»

Τέλος, ερωτηθείς αν πιστεύει ότι θα πρέπει ο Πρωθυπουργός να επανεξετάσει τη συνεργασία του με τον κ. Σκέρτσο, εξήγησε: «Αυτό το κρίνει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Νομίζω πως θα έπρεπε όπως κρίνονται όλοι να κριθούν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι είναι στενοί συνεργάτες και οι κάποιοι αποφασίζουν για πάρα πολλά πράγματα τα οποία έχουν οδηγήσει σε όχι πολύ καλό δρόμο την κυβέρνησή μας. Δεν το αξίζει αυτό ο Πρωθυπουργός ούτε η κυβέρνηση της ΝΔ για το τεράστιο έργο που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια».

Η ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ

Ο πολυπράγμων, κ. Σκέρτσος, εν μέσω του καταιγισμού των σκανδάλων της κυβέρνησης που συντονίζει, φαίνεται πως εσχάτως υποφέρει από αϋπνίες. Σήμερα τα χαράματα, αντί να προβληματιστεί για τα κυβερνητικά αδιέξοδα, ξαγρύπνησε από την ξαφνική του “αγωνία” για το αν “στα θέματα ανώτατης εκπαίδευσης οι απόψεις της Άννας Διαμαντοπούλου γίνονται αποδεκτές εντός του ΠΑΣΟΚ”.

Ας τον απαλλάξουμε από αυτό το άγχος. Η υπεύθυνη Πολιτικού Σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ συνεργάζεται απόλυτα και αρμονικά με όλους τους τομείς του κόμματος. Ειδικά με τον Τομέα Παιδείας, πεδίο που το θετικό αποτύπωμα των μεταρρυθμίσεών της παραμένει διαχρονικό και ανεξίτηλο.

Εκείνο που θα έπρεπε πραγματικά να του στερεί τον ύπνο είναι τα έργα και οι ημέρες της δικής του κυβέρνησης στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Αν ενοχλείται από την τεκμηριωμένη κριτική μας, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στις μετρήσεις της κοινής γνώμης —τις οποίες κατά τα άλλα υπεραγαπούν στο Μαξίμου— πριν και μετά τον πρόσφατο νόμο Πιερρακάκη.

Θα διαπιστώσει εύκολα το πραγματικό κοινωνικό του αποτύπωμα: Οι πολίτες έχουν αντιληφθεί την προσπάθεια για πλήρη εμπορευματοποίηση της Παιδείας, τη ραγδαία υποβάθμιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου και την ορατή, πλέον, απειλή λουκέτου για τα ιδρύματα της ελληνικής περιφέρειας.

Αντί, λοιπόν, ο κυβερνητικός “ινστρούχτορας” να πετάει φωτοβολίδες αντιπερισπασμού με φλυαρίες και λογικές ακροβασίες, για δήθεν ρήγματα στο ΠΑΣΟΚ, οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις στον ελληνικό λαό σε δύο καίρια ερωτήματα:

1. Τα παραρτήματα που ιδρύθηκαν από ξένα κερδοσκοπικά πανεπιστήμια σε σύμπραξη με κερδοσκοπικά κολέγια, τα οποία “βαφτίστηκαν” πανεπιστήμια, είναι τελικά μη κερδοσκοπικά όπως διαβεβαιώνατε, ή απλώς κοροϊδεύατε ξεδιάντροπα την κοινωνία;
2. Η πρόταση για την αναθεώρηση του Άρθρου 16 που εισηγείστε, αφορά αποκλειστικά και δεσμευτικά την ίδρυση μη κρατικών, αυστηρά μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων —όπως είναι η διαχρονικά σταθερή θέση του ΠΑΣΟΚ; Ναι ή Όχι;

Όπως αναφέρει ο Ά. Σκέρτσος, «τιμώ και σέβομαι την Άννα Διαμαντοπούλου για τη διαχρονική της προσφορά στα ελληνικά και ευρωπαϊκά πράγματα. Ωστόσο, κατά τη συζήτησή μας στο Φόρουμ των Δελφών την Παρασκευή, για το νέο υπουργείο Ανώτατης Εκπαίδευσης, Έρευνας και Καινοτομίας που σχεδιάζει η κυβέρνηση, υπέπεσε σε δύο ανακρίβειες που φωτίζουν με έναν τρόπο και το στρατηγικό πολιτικό αδιέξοδο του ΠΑΣΟΚ.

Ποιες ήταν αυτές;

Η πρώτη ήταν ότι 150.000 “αιώνιοι φοιτητές” διαγράφηκαν το 2011-2012 επί δικής της θητείας για πρώτη φορά στα ΑΕΙ. Το επικαλέστηκε όταν υποστήριξα ότι από το 2019 παλεύουμε με πολλούς αναχρονισμούς του παρελθόντος που έχουμε, πλέον, αφαιρέσει ώστε να μπορούμε σήμερα να συζητάμε για ένα πιο σύγχρονο πανεπιστημιακό περιβάλλον.

Ποια η αλήθεια; Η πρόβλεψη για διαγραφή “αιώνιων φοιτητών” υπήρχε όντως στο νόμο Διαμαντοπούλου. Ωστόσο, δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Αυτό αποδεικνύεται τόσο από την απουσία σχετικών διοικητικών πράξεων στα αρχεία των ΑΕΙ όσο και από τα ρεπορτάζ της εποχής.

Αλλά και από το γεγονός ότι η πρώτη και μόνη έως σήμερα διαγραφή 308.605 “αιώνιων φοιτητών” πραγματοποιήθηκε στο τέλος του 2025 από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, φέρνοντας στην επιφάνεια εγγραφές ακόμη και από τη δεκαετία του 1940.

Αν είχαν γίνει όντως διαγραφές το 2011-2012, δεν θα έπρεπε να είχαν διαγραφεί από τα μητρώα, τουλάχιστον, οι εξόφθαλμες εγγραφές των μέσων του προηγούμενου αιώνα;

Η δεύτερη ανακρίβεια που ειπώθηκε είναι ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου ακυρώθηκε στην πράξη από τη ΝΔ το 2014. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι η ΝΔ εκείνης της εποχής συγκυβερνούσε με το ΠΑΣΟΚ. Με πρόεδρό του τον πανεπιστημιακό Ευάγγελο Βενιζέλο.

Έχουν συζητήσει εσωτερικά στο ΠΑΣΟΚ ποιοι είναι οι λόγοι που οδήγησαν στην μη υπεράσπιση και υλοποίηση αυτού του νόμου; Υπήρχαν ρυθμίσεις που κρίθηκε ότι ήταν ανεφάρμοστες; Άλλαξαν οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ μετά το 2012 ως προς τα ζητήματα οργάνωσης, διοίκησης και λειτουργίας της ανώτατης εκπαίδευσης; Κανείς δεν ξέρει.

Αυτό που ξέρουμε, ωστόσο, είναι ότι έστω και με αρκετά χρόνια καθυστέρηση -λόγω και της καταστροφικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην δημόσια εκπαίδευση- πολλές από τις κρίσιμες ρυθμίσεις του νόμου Διαμαντοπούλου νομοθετήθηκαν εκ νέου. Κυρίως, όμως, εφαρμόστηκαν. Δεν έμειναν, δηλαδή, στα χαρτιά. Κι αυτό, είτε αρέσει είτε όχι, έγινε από την αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Θα ήταν ουσιαστικότερο, επομένως, η αγαπητή Άννα Διαμαντοπούλου πριν κάνει κριτική στη Νέα Δημοκρατία να βεβαιωθεί πρώτα κατά πόσο οι απόψεις της είναι αποδεκτές εντός του ΠΑΣΟΚ».

Στη συνέχεια της ανάρτησής του, ο υπουργός Επικρατείας θυμίζει ότι «και τα μη κρατικά πανεπιστήμια αποτελούσαν εμβληματική θέση του ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, στην κρίσιμη συζήτηση της συνταγματικής αναθεώρησης του 2007-2008, το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε τη σχετική πρόταση που έκανε τότε η ΝΔ για το άρθρο 16. Όπως, αντίστοιχα, καταψήφισε και τον νόμο Πιερρακάκη το 2024, επικαλούμενο δήθεν ζητήματα συνταγματικότητας, παρότι αυτός κρίθηκε εν τέλει συνταγματικός από το ΣτΕ.

Σε κάθε περίπτωση, σε μια συζήτηση που αφορά την οικονομία της γνώσης και τη δημιουργία ενός Υπουργείου-Στρατηγείου που θα οδηγήσει τη μετάβαση της χώρας μας σε αυτήν είναι τουλάχιστον αντιπαραγωγικό “να κλαίμε πάνω από την καρδάρα με το χυμένο γάλα”.

Ο κόσμος γύρω μας τρέχει με ταχύτατους ρυθμούς. Οι συζητήσεις που αφορούν το παρόν και το μέλλον προσφέρονται για συναινέσεις χωρίς στείρες κομματικές αντιπαραθέσεις. Γι’ αυτό και η εγωιστική κομματική οικειοποίηση της μεταρρυθμιστικής ατζέντας για μια καλύτερη ανώτατη εκπαίδευση με καθαρά ταυτοτικούς όρους, που διαψεύδονται ωστόσο από τα ιστορικά δεδομένα, δεν προσφέρει στη διαμόρφωση του μέλλοντος.

Οι κοντόφθαλμες κατηγορίες για το ποιος φταίει ως προς τις χαμένες ευκαιρίες των προηγούμενων δεκαετιών δεν προσθέτουν στο δημόσιο διάλογο. Παρά μόνο αν οδηγούν σε πολιτική αυτογνωσία και ιστορική μνήμη για ειλικρινείς συναινέσεις και πραγματικές ρήξεις.

Αντί, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ να μας προτρέπει να το δικαιώσουμε για όσα έκανε ή προσέφερε στο παρελθόν -που είχε καλές αλλά και αρκετές κακές στιγμές- οφείλει να κάνει μια πιο έντιμη ενδοσκόπηση για τα πεπραγμένα του.

Από την αξιωματική αντιπολίτευση αναμένουμε, πρωτίστως, να τοποθετείται με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και θάρρος για τα σημερινά και αυριανά προβλήματα, αντί να αναπολεί μονίμως έναν “χαμένο παράδεισο”… Που στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ.

Η δε θέση στο πρόσφατο συνέδριο πολλών στελεχών του ΠΑΣΟΚ για συνεργασία με άλλα κόμματα της αριστεράς, που έχουν ακόμη πιο αναχρονιστικές θέσεις για τη δημόσια εκπαίδευση, αναπόφευκτα θα το εγκλωβίσει σε αυτές», εκτιμά επίσης και καταλήγει:

«Για το υπό σύσταση νέο υπουργείο Ανώτατης Εκπαίδευσης, Έρευνας και Καινοτομίας, που αποτελεί μια αναγκαία πολιτική και οργανωτική τομή, θα επανέλθουμε με πιο ειδικό σημείωμα ενόψει και των ανακοινώσεων της Επιτροπής που έχει συσταθεί για το σκοπό αυτό.

Εύχομαι και ελπίζω αυτή η μεγάλη αλλαγή στα εκπαιδευτικά μας πράγματα να βρει τη στήριξη της αντιπολίτευσης».

Αναφερόμενος στη χθεσινή ψηφοφορία τόνισε ότι “αποφάσισα να απέχω για να μην έρθω σε μια τελείως διαφορετική γραμμή από το κόμμα μου“. Υποστήριξε ότι οι βουλευτές που περιλαμβάνονται στις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν πρέπει να μείνουν εκτός ψηφοδελτίων στην περίπτωση πρόωρων εκλογών.Σημείωσε ότι είναι υπέρ του σταυρού προτίμησης λέγοντας ότι είναι η πιο δημοκρατική διαδικασία.

Με αφορμή την αποχή του από την χθεσινή ψηφοφορία για την άρση ασυλίας των 13 βουλευτών της ΝΔ, ο κ. Πέτσας είπε: «Ήταν αναμενόμενο το αποτέλεσμα, δεν ήταν κάποια έκπληξη, γιατί ο πρωθυπουργός στο κυριακάτικο μήνυμά του είχε ταχθεί υπέρ της υπερψήφισης των προτάσεων για άρση ασυλίας. Επομένως, όσοι συνάδελφοι μπορεί να το σκεφτόντουσαν, αποφάσισαν να πάνε στην γραμμή που έδωσε ο πρωθυπουργός. Εγώ που είχα αντιρρήσεις και ενστάσεις και δεν είχα την ίδια άποψη για όλες τις υποθέσεις που περιλαμβανόντουσαν στη δικογραφία, αποφάσισα να απέχω για να μην έρθω σε μια τελείως διαφορετική γραμμή από το κόμμα μου. «Ήταν πάρα πολύ πρόχειρη αυτή η διαβίβαση της δικογραφίας, την οποία είδα. Δεν είναι δυνατόν να ποινοικοποιείται η πολιτική δραστηριότητα του βουλευτή, η οποία προστατεύεται από το άρθρο 62 του συντάγματος», πρόσθεσε.

Ερωτηθείς αν εκτιμά ότι θα πρέπει να μείνουν εκτός των ψηφοδελτίων οι βουλευτές που δεν έχουν διαλευκανθεί οι υποθέσεις τους από τη Δικαιοσύνη, ο κ. Πέτσας απάντησε: «Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να μείνει κανείς εκτός των ψηφοδελτίων. Θα ήταν μια κατάφορη αδικία σε βάρος τους και μια παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας για θέματα που δεν είναι θέματα διαφορετικά αλλά μόνο θέματα που εμπίπτουν στην πολιτική δραστηριότητα του βουλευτή».

Στη συνέχεια, κληθείς να σχολιάσει την ανάρτηση του κ. Σκέρτσου για τις πελατειακές σχέσεις ψηφοφόρων-βουλευτών, ο κ. Πέτσας είπε: «Είμαι αναφανδόν υπέρ του σταυρού προτίμησης, νομίζω ότι είναι η πιο δημοκρατική διαδικασία. Δεν πιστεύω ότι το θέμα του πελατειακού κράτους ή του ρουσφετολογικού ενδεχομένως προσανατολισμού που έχουν πολλοί οφείλεται στη νομοθετική εξουσία, αλλά σε έναν συνδυασμό πραγμάτων στο πολιτικό μας σύστημα, στο οποίο πρωτίστως ευθύνεται η εκτελεστική εξουσία. Καλό είναι πριν κάνουμε αφορισμούς, να έχουμε σκεφτεί λίγο τι έχουμε πράξει εμείς οι ίδιοι. Νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσει η κυβέρνηση στην κατεύθυνση απομόνωσης από τις πελατειακές σχέσεις διαφόρων τομέων της δημόσιας ασυλίας, ένα παράδειγμα είναι η περίπτωση των κλήσεων που είναι αυτομαποιημένη, ένα άλλο τα ζητήματα των συντάξεων. Σιγά-σιγά, λοιπόν, να άρουμε αυτή τη διαμεσολάβηση που ενδεχομένως να υπάρχει ή να βάζει ανθρώπους σε πειρασμό να χρησιμοποιήσουν τέτοιου είδους ρουσφετολογικές πρακτικές. Είναι καλύτερο να πράττουμε παρά να μιλάμε γι’ αυτό το θέμα και να αντιμετωπίζουμε τις παθογένειες. Το να το φορτώνουμε στη νομοθετική εξουσία και τους βουλευτές είναι λάθος».

«Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι κάτι πρέπει να γίνει στο πολιτικό μας σύστημα το οποίο έχει γίνει πάρα πολύ πρωθυπουργοκεντρικό και γέρνει πολύ προς την εκτελεστική εξουσία, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε μια καλύτερη ισορροπία μεταξύ των τριών εξουσιών. Έχω προτείνει να αλλάξουν πολλά πράγματα στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση με επιστολή μου στον πρωθυπουργό από τον Φεβρουάριο και μέσα σε αυτές τις προτάσεις έχω και το ασυμβίβαστο μεταξύ της θέσης του βουλευτή και του υπουργού, αλλά ένα καθολικό ασυμβίβαστο, ώστε να ξέρει ο βουλευτής ότι είναι βουλευτής και ο υπουργός που θα είναι εξωκοινοβουλευτικός να ξέρει ότι δεν μπορεί να είναι βουλευτής, τουλάχιστον να περάσουν κάποιες θητείες», κατέληξε.

Όπως είπε χαρακτηριστικά, με φόντο την ανάρτησή του Άκη Σκέρτσου με την οποία έκανε σφοδρή επίθεση κατά του πελατειακού κράτους και των σχέσεων βουλευτών με τους πολίτες, «καλό είναι να μην γίνεται κριτική αφ’υψηλού», τονίζοντας το γεγονός ότι αποτελεί προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού, του οποίου η κυβέρνηση βασίζεται στην εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

«Εγώ ήμουν με πολίτες χθες το βράδυ μετά τη ψηφοφορία στη Βουλή, δεν ήμουν στο σπίτι, ακούω τα αιτήματα των πολιτών και αυτό γίνεται κάθε μέρα. Το να συζητήσουμε όσοι τριβόμαστε χρόνια με τον κοινοβουλευτισμό, μπορεί να γίνει, αλλά κάποιοι των οποίων η νομιμοποίηση προέρχεται από τον πρωθυπουργό, του οποίου η κυβέρνηση αντλεί νομιμοποίηση από τους βουλευτές, δεν μπορούν να ανοίγουν έτσι συζητήσεις, δεν μπορούν να ασκούν έτσι κριτική», είπε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στο αν θα είναι κατηγορούμενοι οι 13 βουλευτές, είπε ότι μετά τις άρσεις ασυλίας, τώρα έχουν την ιδιότητα του υπόπτου. Θα ακολουθήσει προκαταρκτική εξέταση, θα καταλήξει είτε σε αρχειοθετήσεις, είτε σε ποινική δίωξη. Ανάλογα με κακουργηματικές ή πλημμεληματικές κατηγορίες, θα υπάρξει κύρια ανακριτική διαδικασία. Τα πλημμελήματα παραγράφονται εντός 5ετίας, που δεν γίνεται, αφού πλέον εκκινεί η κύρια ποινική διαδικασία. Άρα, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2026, πρέπει να έχουν γίνει δύο τινά: Είτε θα έχουν αρχειοθετηθεί και η υπόθεση κλείνει, είτε δια της επίδοσης κλήσεως στο ακροατήριο. Για να μην υπάρξει παραγραφή, πρέπει σε 4 μήνες να έχουν γίνει τα ανωτέρω βήματα, με την Εισαγγελία να εκτιμάται ότι θα κινηθεί γρήγορα.

Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αρχειοθετηθούν όλες οι υποθέσεις. Εφόσον κληθούν, θα οριστεί δικάσιμος και εκεί ως κατηγορούμενοι θα εμφαιστούν οι ωφελούμενοι, οι υπηρεσιακοί παράγοντες κ.α. Εκεί, ποιος μας λέει ότι κάποιος δεν θα ζητήσει αναβολές; Αυτό μας πάει τον επόμενο χρόνο, άνοιξη-καλοκαίρι του 2027, άρα θα πάνε στις εκλογές ως κατηγορούμενοι. Πρέπει να είναι στα ψηφοδέλτια, γιατί αλλιώς θα είναι παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας, κατά τη γνώμη μου.

Θεσμικά, πρέπει όποιος θέλει να είναι, να μπορεί να κατέβει στις εκλογές.

Ερωτηθείς αν το κλίμα θα αλλάξει, με φόντο το ότι ενδεχομένως έχουμε εξεταστική επιτροπή που ζητά το ΠΑΣΟΚ για το θέμα των υποκλοπών, είπε ότι η μία επιλογή για την αντιπολίτευση είναι αυτή και η άλλη η πρόταση για σύσταση προκαταρκτικής για τον κ. Λιβανό, για ηθική αυτουργία για το θέμα του Καραμανλή. Κατά την άποψή μου, για να κρίνω τη βασιμότητα μιας πρότασης. 

Ερωτηθείς για τα συγκεκριμένα δεδομένα με βάση τα οποία εστάλησαν οι δικογραφίες των βουλευτών (για τους υπουργούς γίνεται αμελητί), είπε ότι ο ίδιος δικηγορεί ποινικά 30 χρόνια. «Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω εισαγγελικές προτάσεις που μπορεί να απορριφθούν από το δικαστήριο». «Αν για οποιονδήποτε πολίτη γίνει προκαταρκτική εξέταση και έχει το χαρακτήρα του υπόπτου, εφόσον αρχειοθετηθεί, θα το πάρει χαμπάρι κανείς;», αναφερόμενος στο θέμα της δημόσιας διαπόμπευσης, που έχει μεσολαβήσει, μέχρι την ενδεχόμενη αθώωση των εμπλεκομένων προσώπων.

Εδώ παρεμβαίνει η Βουλή για να δημιουργήσει μια στάθμευση ανάμεσα στη δυσπιστία της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας: Η κυβέρνηση δια του πρωθυπουργού έστειλε το μήνυμα στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να σταλούν όλες οι δικογραφίες, για να μην υπάρχουν διαρκείς πολιτικές επιπλοκές, κάτι που όμως δεν αφορά την εισαγγελία, καθώς επιτελεί ευδοκίμως το έργο της. Υπάρχει μια λογική σύγκρουση των εξουσιών, που επιλύεται από τα άρθρα 86 και 62 του Συντάγματος. Εμείς έχουμε την ευθύνη ως νομοθετικό σώμα να κάνουμε τις αξιολογήσεις, κάτι που μας ανατέθηκε για αυτό το λόγο.

Για την προκαταρκτική για τον κ. Λιβανό, η κυβέρνηση δεν θα δεχθεί ούτε για αστείο. Το ότι έκρινε ως ανωτέρω βία την ασθένεια του μελετητού δεχόμενες εμπροθέσμως δηλώσεις παραγωγών που είχαν λάβει ενισχύσεις νόμιμα τα προηγούμενα χρόνια, δεν μπορεί να οδηγήσει σε προκαταρκτική.

Για εξεταστική για τις υποκλοπές, νεότερο στοιχείο δεν υφίσταται, κάναμε εξεταστική, δεν χρειάζεται να ξαναγίνει. Εκκρεμή απόφαση που αφορά τους φυσικούς αυτουργούς για την σχέση κρατικών υπηρεσιών με τους συγκεκριμένους επίσης δεν υφίσταται.

Για το θέμα της ανάρτησης Σκέρτσου και τις αντιδράσεις των βουλευτών της ΝΔ, να ανοίξουμε συζήτηση για τις πελατειακές σχέσεις, τη λειτουργία των πολιτικών γραφείων, τον σταυρό προτίμησης. Όλα αυτά είναι ζητήματα του κοινοβουλευτισμού, εγώ ήμουν με πολίτες χθες το βράδυ, δεν ήμουν στο σπίτι, ακούω τα αιτήματα των πολιτών και αυτό γίνεται κάθε μέρα. Το να συζητήσουμε όσοι τριβόμαστε χρόνια με τον κοινοβουλευτισμό, μπορεί να γίνει, αλλά κάποιοι των οποίων η νομιμοποίηση προέρχεται από τον πρωθυπουργό, του οποίου η κυβέρνηση αντλεί νομιμοποίηση από τους βουλευτές, δεν μπορούν να ανοίγουν έτσι συζητήσεις, δεν μπορούν να ασκούν έτσι κριτική. Το ζήτημα βρίσκεται στο χώρο της πολιτικής δεοντολογίας, αλλιώς θα ασκήσω κριτική εγώ και αλλιώς κάποιος που δεν βρίσκεται σε αυτήν τη βαθμίδα. Το 41% το έφερε ο πρωθυπουργός, αλλά και όλοι οι άνθρωποι και τα στελέχη μας που διεκδίκησαν την ψήφο του λαού. Χάρη στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, στηρίζεται η κυβέρνηση. Κάποιος που απολαμβάνει την εμπιστοσύνη αυτών των ανθρώπων, σε αυτούς που μάχονται και είναι στο ρινγκ λασπωμένοι, μπαρουτοκαπνισμένοι και μερικοί τραυματισμένοι καλό είναι να μην κάνει κριτική αφ’υψηλού, εμείς μεταξύ μας μπορούμε να την κάνουμε.

«Πιστεύω βαθιά ότι αποστολή της πολιτικής όπως και κάθε κυβέρνησης είναι το ξερίζωμα κάθε αναχρονισμού, αδικίας και υστέρησης -από το κράτος και τη δημόσια διοίκηση έως την οικονομία, τη δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα- που κάνει δύσκολη και άνιση την καθημερινότητα των πολιτών.

Διότι, ναι, το ελληνικό κράτος μπορεί να γίνει πολύ σκληρό, ανάλγητο και άδικο με τους πολίτες του.

Ξέρουμε όλοι πολύ καλά και βιωματικά τι σημαίνει η ίδια νομοθεσία να ερμηνεύεται διαφορετικά από υπηρεσία σε υπηρεσία ή από τη μία περιοχή της χώρας σε μια άλλη. Η “α λα καρτ” εφαρμογή των ιδίων νόμων μπορεί κυριολεκτικά να σε τρελάνει.

Γνωρίζουμε τι σημαίνει να χάνεις μια προαγωγή ή τη σειρά σου σε μια υπηρεσία διότι δεν είσαι “οργανωμένος” στο κόμμα ή δεν έχεις “μπάρμπα στην Κορώνη”.

Έχουμε όλοι ζήσει να γινόμαστε “μπαλάκι” μεταξύ διαφορετικών δημόσιων οργανισμών χωρίς να φταίω, πολύ απλά και μόνο διότι δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.

Το κράτος “λάφυρο” της πολυνομίας και κακονομίας, της αναξιοκρατίας και της αδιαφάνειας, το κράτος που δεν λογοδοτεί και δεν διαλειτουργεί σε βασικές του υπηρεσίες προς τους πολίτες, το κράτος που δεν στηρίζεται σε οριζόντιες αρχές και κριτήρια αποτελεσματικότητας, στοχοθεσίας αλλά και αυστηρών κυρώσεων σε όσους δεν εφαρμόζουν τους νόμους -είτε είναι στελέχη της διοίκησης και πολιτικοί είτε είναι πολίτες- έρχεται από πολύ μακριά κι από πολύ παλιά.

Δεν μπορούν όμως όλα αυτά να είναι κομμάτι του παρόντος και του μέλλοντός μας. Είναι κακοδαιμονίες του παρελθόντος τις οποίες κανείς πολίτης δεν πρέπει να ανέχεται.

Πολύ απλά διότι κρατούσαν και κρατούν την πατρίδα μας μακριά από το ευρωπαϊκό κεκτημένο της ισονομίας και ισοπολιτείας που ως έλληνες και ευρωπαίοι πολίτες μπορούμε πλέον να ζήσουμε σε οποιοδήποτε άλλο κράτος του ευρωπαϊκού ενιαίου χώρου. Γιατί όχι και στη Ελλάδα λοιπόν;», διερωτάται ο κ. Σκέρτσος και συνεχίζει:

«Πιστεύω ότι η βασική μας υστέρηση ως χώρα είναι ότι διαχρονικά γαλουχηθήκαμε ως “πελάτες” του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Και όχι ως πολίτες με δικαιώματα αλλά και με υποχρεώσεις.

Έχει βαθιές ρίζες αυτή η κουλτούρα. Γι’ αυτό και είναι υποκριτική και φαιδρή “η αντιπολίτευση των πρωτόπλαστων και των αναμάρτητων” που ανακαλύπτει σήμερα με δήθεν ιερή οργή το πρόβλημα.

Οι συναλλακτικές πελατειακές σχέσεις, το “δούναι” και “λαβείν” μεταξύ ψηφοφόρων και πολιτικού προσωπικού ήταν από συστάσεως ελληνικού κράτους ο βασικός πυρήνας του εθνικού μας προβλήματος.

Όταν ξέρεις ή βλέπεις τον διπλανό σου να έχει μια καλύτερη τύχη από εσένα επειδή απλά έχει πολιτικό μέσο και όχι επειδή είναι ικανότερος ή πιο εργατικός, τότε επιμολύνεται το σύνολο της κοινωνίας από την κατάρρευση της εμπιστοσύνης στους κανόνες και στους θεσμούς του κράτους και της δημοκρατίας.

Τότε ο αθέμιτος ανταγωνισμός της άνισης και διακριτικής μεταχείρισης ενός εκάστου, γίνεται η κυρίαρχη πολιτική, ατομική και κοινωνική συμπεριφορά… Έως και η ορθολογική συμπεριφορά, αν θες να επιβιώσεις σε ένα άναρχο περιβάλλον».

Και, ερχόμενος στη σημερινή συγκυρία, προσθέτει: «γι’ αυτό και το ζήτημα που έχει ανακύψει με τον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σοβαρό και δεν επιδέχεται καμία υποτίμηση. Υπάρχουν συγκεκριμένες υποθέσεις που ελέγχονται και πρέπει να διερευνηθούν πλήρως, με ταχύτητα και χωρίς καμία σκιά.

Ταυτόχρονα, έχουμε ευθύνη να δούμε όχι μόνο τα επιμέρους περιστατικά, αλλά και το υπόβαθρο που τα γεννά. Γιατί αν μείνουμε μόνο στα πρόσωπα και όχι στους μηχανισμούς, το πρόβλημα θα επανέρχεται.

Η προσπάθεια να απαλλαγούμε από τη γάγγραινα του πελατειακού κράτους οφείλει να είναι συνεχής. Κανείς από το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι ανυποψίαστος ή άμωμος. Πόσο μάλλον όταν προέρχεται από πολιτικούς χώρους που κυριολεκτικά “δίδαξαν” επί δεκαετίες τις πελατειακές σχέσεις.

Όλοι, όμως, κρινόμαστε τελικά από την ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζουμε τις αναγκαίες λύσεις που διορθώνουν το πρόβλημα ή αν απλά επιμένουμε μονότονα σε έναν στείρο καταγγελτικό λόγο. Από το πώς γινόμαστε δηλαδή από μέρος του προβλήματος, μέρος της λύσης.

Το έχω ξαναπεί ότι τιμώ και σέβομαι το έργο και τον ρόλο των βουλευτών μας. Πρόκειται για μια εξαιρετικά απαιτητική και δύσκολη δουλειά. Που θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως λειτούργημα από όλους μας. Είτε είμαστε πολίτες είτε πολιτικοί».

«Γνωρίζω επίσης πολλούς από τους πολιτικούς που εμπλέκονται στην τελευταία δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ. Στο πρόσωπό τους έχω δει ανθρώπους που νοιάζονται για τον τόπο τους και θέλουν γνήσια να βοηθήσουν τους συμπολίτες τους. Ανθρώπους που γνωρίζουν αυτό που όλοι ξέρουμε, ότι μπορεί πολλές φορές το ελληνικό κράτος να σφάλλει και να ταλαιπωρεί αναίτια.

Φυσικά υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που διαχωρίζει τις προθέσεις από τις πράξεις. Και ταυτόχρονα μια γραμμή άμυνας απέναντι στα φαινόμενα που μας απασχολούν.

Η κόκκινη γραμμή είναι ότι καμία ανοχή δεν μπορεί να επιδεικνύεται σε όποιον καταχράται δημόσιο χρήμα, εκμεταλλεύεται την εξουσία που έχει για ίδιον όφελος ή παρανομεί εν γνώσει του και εκ δόλου.

Ενώ η γραμμή άμυνας είναι η αποπολιτικοποίηση και η ψηφιοποίηση της δημόσιας διοίκησης μαζί με τη μηδενική ανοχή στη διαφθορά. Αυτά είναι τα βασικά εργαλεία μας για να περιορίσουμε όσο μπορούμε τις γκρίζες ζώνες που ο ανθρώπινος παράγοντας μπορεί να αυθαιρετήσει ή να δράσει μεροληπτικά υπέρ συγκεκριμένων πολιτών και ομάδων», υπογραμμίζει ο υπουργός Επικρατείας και συνεχίζει με κριτική κατά της αντιπολίτευσης:

«Έλα όμως που αυτές ακριβώς τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης η αντιπολίτευση που σήμερα πνέει μένεα κατά του ρουσφετιού, τις καταψήφισε στη βουλή.

Όπως, για παράδειγμα, την τοποθέτηση διοικήσεων στους κρατικούς φορείς μέσω ΑΣΕΠ. Ή την πιο πρόσφατη της κατάργησης και υπαγωγής του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ ώστε να εξακριβώνεται με ψηφιακά μέσα και διασταυρώσεις η θέση και το μέγεθος των καλλιεργειών ή ο αριθμός των κοπαδιών. Δεν είναι υποκριτικό;», διερωτάται και συμπεραίνει:

«Γι’ αυτό και ο αγώνας για ένα κράτος με περισσότερη διαφάνεια, ψηφιοποίηση και ταχύτητα στην εξυπηρέτηση των πολιτών είναι διαρκής και απαιτεί πρωτίστως ειλικρίνεια, αυτογνωσία αλλά και μνήμη.

Για το που ήμασταν πριν κάποια χρόνια, που βρισκόμαστε σήμερα και που έχουμε χρέος να πάμε. Και δίνεται από τον Πρωθυπουργό πρωτίστως, και από τα μέλη της κυβέρνησης του, χωρίς δεύτερη σκέψη από το 2019 έως σήμερα.

Η μικρή και μεγαλύτερη διαφθορά δεν αντιμετωπίζονται με ένα μόνο μέτρο, ένα “νόμο κι ένα άρθρο”, ή μόνο με ρητορικές κορώνες.

* Χρειαζόμαστε ταχύτερη δικαιοσύνη, και αυτό ήδη γίνεται χάρη στο νέο δικαστικό χάρτη που έχει μειώσει στο μισό το χρόνο απονομής της.

* Αυστηρούς και δίκαιους πειθαρχικούς κανόνες και κυρώσεις στους επίορκους κρατικούς λειτουργούς, που έχουν ψηφιστεί και εφαρμόζονται.

* Νέες ποινικές διατάξεις για την καταπολέμηση της διαφθοράς που εναρμονίζονται με τις καλύτερες διεθνείς πρακτικές και ήδη έχουν ψηφιστεί και καταγράφονται ως πρόοδος στις διεθνείς εκθέσεις.

* Ευρύτατη ψηφιοποίηση όλων των διαδικασιών από την παροχή επιδομάτων ή συντάξεων έως τη βεβαίωση κλήσεων ΚΟΚ που αφαιρούν τον ανθρώπινο παράγοντα και κάνουν πιο αντικειμενική, γρήγορη και δίκαιη την επαφή μας με το κράτος.

* Και βεβαίως έναν νέο καταστατικό πολιτικό χάρτη, ένα νέο Σύνταγμα όπως έχει ήδη εξαγγελθεί, που οδεύοντας προς την επέτειο των 200 χρόνων από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, θα κλείσει οριστικά κάθε εκκρεμότητά μας με το παρελθόν».

Εν κατακλείδι, «πρέπει να ξαναχτίσουμε το κοινό μας “σπίτι” από την αρχή, σε πιο γερά θεμέλια και με νέους κανόνες. Διότι οι καλοί, απλοί και σταθεροί νόμοι υπέρ της διαφάνειας γίνονται τελικά και η συνείδηση της κοινωνίας. Κάθε κοινωνίας.

Πιστεύω βαθιά ότι μεταξύ μιας κυβέρνησης που κάνει λάθη -αλλά μπορεί να τα αναγνωρίζει και να τα διορθώνει- και μιας λάθος κυβέρνησης -σαν αυτές που έχουμε δει στο παρελθόν-, είναι προτιμότερη η πρώτη.

Πιστεύω επίσης ότι το πολιτικό “πείραμα” του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανοίξει τις πόρτες της διακυβέρνησης και σε μη αιρετούς τεχνοκράτες που θέλουν να προσφέρουν στην πατρίδα μας, πάντα σε αγαστή συνεργασία με τους αιρετούς μας εκπροσώπους στη βουλή και την κυβέρνηση, έχει συμβάλει στην μετρήσιμη και συγκρίσιμη πρόοδο της πατρίδας μας τα τελευταία χρόνια.

Η Ελλάδα όσο δύσκολα φτιάχνει, τόσο εύκολα χαλάει.

Γι’ αυτό και σε αυτή την κρίσιμη στιγμή που ο κόσμος γύρω μας είναι τόσο ρευστός και αβέβαιος -με την Ελλάδα στη μέση του να μοιάζει πράγματι με όαση σταθερότητας- έχουμε ιερό χρέος πρωτίστως προς τα παιδιά μας να μην υπονομεύσουμε όσα με κόπο έχουμε κερδίσει τα τελευταία χρόνια.

Και ταυτόχρονα να συνεχίσουμε, χωρίς δεύτερη σκέψη, την πορεία μας για μια πατρίδα με περισσότερη αξιοκρατία, ισότητα, δικαιοσύνη και ευκαιρίες για τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας, από όπου κι αν προέρχεται, από όπου κι αν κατάγεται.

Μια Ελλάδα με όλους, για όλους που στηρίζεται σε μια κοινωνία πολιτών και όχι πελατών», καταλήγει ο υπουργός Επικρατείας.

Η συνηθέστερη και εύλογη -σε ένα βαθμό- κριτική που ακούγεται είναι η εξής: “μα φτάνουν 40 ευρώ μικτά ως μηνιαία αύξηση για να καλύψουν τις ανάγκες ενός νοικοκυριού;”.

Η απάντηση -ειδικά στη σημερινή έκτακτη συγκυρία των πληθωριστικών πιέσεων που ασκεί στην παγκόσμια και στην ελληνική οικονομία η νέα κρίση στη Μ. Ανατολή- είναι ότι πολύ πιθανώς όχι δεν φτάνουν», αναγνωρίζει ο υπουργός Επικρατείας και προσθέτει:

«Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η κυβέρνηση εφαρμόζει μια σειρά από πρόσθετες πολιτικές ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος που αφήνουν σωρευτικά περισσότερα χρήματα καθαρά στην τσέπη τόσο των νέων εργαζόμενων όσο και των ελληνικών οικογενειών.

Η αποσπασματικότητα στην κριτική που ασκείται ως προς τα διαθέσιμα εισοδήματα δεν εξυπηρετεί ούτε την αλήθεια ούτε την υπευθυνότητα με την οποία πρέπει όλοι να προσεγγίζουμε τον καθημερινό αγώνα που δίνει κάθε νοικοκυριό για να τα βγάλει πέρα με τα έξοδα του.

Ας δούμε, λοιπόν, ποια είναι η καθαρή αύξηση διαθέσιμου εισοδήματος σε ετήσια βάση σε 2 κατηγορίες εργαζόμενων, συνυπολογίζοντας την σωρευτική επίδραση τριών μέτρων στήριξης των εισοδημάτων που έχουν εφαρμοστεί τους τελευταίους μήνες από την κυβέρνηση:

* την επιστροφή ενός ενοικίου σε σχεδόν 900.000 δικαιούχους

* τη σημαντική μείωση φορολογικών συντελεστών επί του εισοδήματος των μισθωτών

* την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Οι δύο κατηγορίες είναι ένας νέος εργένης μισθωτός έως 25 ετών χωρίς παιδιά που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό και ένα ζευγάρι νέων γονιών 25 έως 30 ετών με ένα παιδί που επίσης αμείβονται με τον κατώτατο μισθό.

* Μισθωτός νέος έως 25 ετών χωρίς τέκνα:

Έως το 2025 με 880 ευρώ μικτό κατώτατο μισθό (x14) είχε καθαρό ετήσιο εισόδημα 10.402 ευρώ ή 743 ευρώ καθαρά τον μήνα (x14 μισθούς). Με τον νέο μικτό κατώτατο μισθό στα 920 ευρώ και τον μηδενικό φορολογικό συντελεστή που εφαρμόζεται από 1/1/26, το καθαρό ετήσιο εισόδημά του αυξάνεται στα 11.158 ή 797 ευρώ τον μήνα καθαρά (x14 μισθούς).

Πρακτικά αυτό σημαίνει +756 ευρώ καθαρά επιπλέον ετησίως ή +63 ευρώ καθαρά τον μήνα. Και όχι +20 ευρώ τον μήνα όπως ισχυρίζεται ψευδώς η αντιπολίτευση.

Αν συνυπολογιστεί και η επιστροφή ενός ενοικίου π.χ. 400 ευρώ, τότε ετησίως το 2026 ο νέος εργαζόμενος έχει αυξήσει το καθαρό διαθέσιμο εισόδημά του κατά 756+400=1.156 ευρώ ή κατά +1,5 καθαρό μισθό ετησίως.

* Ζευγάρι μισθωτών 25-30 ετών με βασικό μισθό και ένα τέκνο:

Με 880 ευρώ μικτό κατώτατο μισθό το καθαρό ετήσιο εισόδημα για τους δύο εργαζόμενους γονείς έως το 2025 ήταν 10.525×2=21.050 ευρώ ή 1.504 ευρώ τον μήνα καθαρά (x14). Με την αύξηση στα 920 ευρώ και τον μειωμένο φορολογικό συντελεστή που εφαρμόζεται από 1/1/26, το καθαρό ετήσιο εισόδημα τους είναι: 11.054×2=22.108 ή 1.579 ευρώ τον μήνα (x14).

Η καθαρή αύξηση στο διαθέσιμο εισόδημά τους είναι +1.058 ευρώ ετησίως ή +88 ευρώ τον μήνα.

Μαζί με την επιστροφή ενός ενοικίου π.χ. 600 ευρώ, το διαθέσιμο εισόδημά τους το 2026 αυξήθηκε ετησίως κατά 1.058+600=1658 ευρώ ή +138 ευρώ τον μήνα, δηλαδή παραπάνω από 2 καθαρούς μισθούς ετησίως».

Συμπέρασμα: «Οι αυξήσεις στον κατώτατο μισθό δεν επαρκούν από μόνες τους για να αντιμετωπιστεί το κόστος ζωής. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση εφαρμόζει μια σειρά πρόσθετων μέτρων με έμφαση στη στήριξη των νέων και των οικογενειών που στην περίπτωση ενός 25χρονου μισθωτού τού αφήνει +1,5 καθαρό μισθό στην τσέπη ετησίως ενώ στην περίπτωση ενός νέου ζευγαριού 25-30 ετών με ένα παιδί τούς αφήνει 2 καθαρούς μισθούς επιπλέον στην τσέπη.

Γνωρίζουμε ότι κι αυτά ενδεχομένως να μην επαρκούν. Είναι όμως το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε στις δεδομένες συνθήκες αξιοποιώντας τόσο τις δημοσιονομικές αντοχές της οικονομίας όσο και τις παραγωγικές δυνατότητες των ιδίων των επιχειρήσεων».

Υπάρχει, ωστόσο, και «κάτι ακόμη που αναδεικνύει τόσο την υποκρισία όσο και τον λαϊκισμό της αντιπολίτευσης στο ζήτημα των μισθών.

Όσοι από την αντιπολίτευση ζητούν υψηλότερους μισθούς ενώ ταυτόχρονα σκίζουν υποκριτικά τα ιμάτιά τους για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στην πραγματικότητα επιτίθενται πρωτίστως στη μικρή και μεσαία ελληνική επιχείρηση. Καθώς με βάση τις οικονομικές εισηγήσεις των αρμόδιων φορέων αλλά και των ιδίων των εκπροσώπων των ΜμΕ, οι επιχειρήσεις αυτές δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε υψηλότερους μισθούς σήμερα χωρίς να χαθούν θέσεις εργασίας ή ακόμη και να κλείσουν επιχειρήσεις.

Γίνονται επομένως “γενναιόδωροι” με τα λεφτά των άλλων και χωρίς να υπολογίζουν το κόστος που μπορεί να έχει για την ελληνική πραγματική οικονομία και την απασχόληση μια τέτοια πολιτική», καταλήγει ο υπουργός Επικρατείας.

«Η απάντηση είναι ότι η χώρα μας -όσο κι αν δυσκολεύεται κανείς να το πιστέψει- αποτελεί πλέον έναν εκ των πυλώνων της ενεργειακής σταθερότητας για την υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς ηλεκτροδοτούμε τις γειτονικές μας χώρες, με σημαντικά και ανταγωνιστικά σε τιμές, φορτία ενέργειας.

Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα δεδομένα της ΕΕ η Ελλάδα είναι, από τις αρχές του 2026 έως σήμερα, μια εκ των 5 ευρωπαϊκών χωρών που εξάγει τις μεγαλύτερες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας στις γειτονικές μας χώρες.

Ποιος θα πίστευε πριν 5 χρόνια ότι η Ελλάδα θα εξάγει ηλεκτρική ενέργεια στην Ευρώπη; Κι όμως το ίδιο συνέβη σε ετήσια βάση το 2025 και κατά ένα μέρος στο τέλος του 2024».

Ενώ στο, εύλογο, ερώτημα, «πώς και γιατί συνέβη αυτό;», ο υπουργός Επικρατείας εξηγεί ότι «η εξέλιξη αυτή δεν είναι καθόλου αυτονόητη για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι έως το 2019 η χώρα μας δεν διέθετε ούτε επαρκή παραγωγική βάση για να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες αλλά ούτε και ανταγωνιστικές τιμές ενέργειας ώστε να μπορεί να εξάγει. Έως το 2023 η Ελλάδα ήταν για δεκαετίες εισαγωγέας ηλεκτρικής ενέργειας.

Ο τριπλασιασμός της συμμετοχής των ΑΠΕ στο εθνικό ενεργειακό μας μίγμα (φωτοβολταϊκά και αιολικά), από περίπου 5,5 GW το 2018 σε σχεδόν 15 GW το 2025, αποτέλεσε κεντρικό στόχο της κυβερνητικής πολιτικής μετά το 2019. Αυτό συνέβη με απλοποίηση και επιτάχυνση του πλαισίου αδειοδοτήσεων από τους αρμόδιους φορείς του κράτους, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ενεργειακή μας θωράκιση και την βελτίωση της παραγωγικής και εμπορικής μας αυτονομίας.

Ο δεύτερος λόγος είναι βαθιά πολιτικός. Γνωρίζουμε ότι πολέμιοι των ΑΠΕ, και ειδικά των αιολικών, είναι τόσο η εγχώρια Αριστερά όσο και η Ακροδεξιά. Την περίοδο 2015-2019 η προσθήκη ΑΠΕ στο εθνικό ενεργειακό σύστημα ήταν απειροελάχιστη. Οι ιδεοληψίες κρατούσαν τη χώρα μας εξαρτημένη από εισαγωγές ενέργειας αντί να εκμεταλλευθούμε τις εγχώριες πηγές.

Γι’ αυτό και η καθαρή θέση αυτής της κυβέρνησης υπέρ των ΑΠΕ, μαζί με την πολιτική σταθερότητα των τελευταίων χρόνων αποτελούν καταλυτικό παράγοντα για αυτό τον σημαντικό παραγωγικό και ενεργειακό μετασχηματισμό που ενισχύει τόσο την ενεργειακή μας ασφάλεια όσο και το γεωπολιτικό μας αποτύπωμα στην ευρύτερη περιοχή».

Και, στο επόμενο ερώτημα, «τι σημαίνει στην πράξη για την ενεργειακή μας ασφάλεια, την προστασία των εισοδημάτων των πολιτών, το περιβάλλον και το εμπορικό μας ισοζύγιο αυτή η εξέλιξη;», ο ‘Ακης Σκέρτσος δίνει την εξής απάντηση:

«Η επένδυση σε ένα διαφοροποιημένο εθνικό μίγμα ενέργειας με σημαντικό μερίδιο ΑΠΕ, κάνει καλό τόσο στο περιβάλλον -καθώς μειώνει τις εκπομπές ρύπων- όσο και στην τσέπη μας καθώς υπάρχουν μέρες που οι καλές καιρικές συνθήκες ηλιοφάνειας και αέρα δημιουργούν ένα πολύ ανταγωνιστικό πλαίσιο τιμών τόσο στη χονδρική όσο και στη λιανική.

Αυτό που φαίνεται όμως ξεκάθαρα σε αυτή την ενεργειακή κρίση της Μέσης Ανατολής, συγκριτικά με αυτήν της Ουκρανίας 4 χρόνια πριν, είναι ότι πλέον το σημαντικά μεγαλύτερο μερίδιο ΑΠΕ στο ενεργειακό μας μίγμα μας προστατεύει από τις ακραίες διακυμάνσεις του φυσικού αερίου και του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές. Κοινώς, όσο περισσότερες ΑΠΕ έχουμε στο ενεργειακό μας μίγμα τόσο λιγότερο εξαρτόμαστε από τις χρηματιστηριακές αυξήσεις σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο.

Αυτός είναι και ο λόγος που πλέον η Ελλάδα έχει μετατραπεί από καθαρό εισαγωγέα ηλεκτρικής ενέργειας σε καθαρό εξαγωγέα, με σημαντικά πιο ανταγωνιστικές τιμές ενέργειας στη χονδρική από πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό καταγράφεται και στα τιμολόγια ηλεκτρικής ενέργειας των νοικοκυριών.

Τέλος, αυτή η εξέλιξη βελτιώνει πέρα από το ενεργειακό και το εξαγωγικό προφίλ της χώρας μας, συμβάλλοντας έτσι στη μείωση και του εμπορικού μας ελλείμματος που αποτελεί μια πάγια διαρθρωτική αδυναμία της ελληνικής οικονομίας».

Καταληκτικό ερώτημα, «πώς μπορούμε να βελτιώσουμε περαιτέρω την ενεργειακή αυτονομία της Ελλάδας;» και στο οποίο σημειώνει ότι αυτή μπορεί να βελτιωθεί «με μια εθνική στρατηγική που επενδύει στο διαφοροποιημένο μίγμα ενέργειας και στην αξιοποίηση των εγχώριων πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Γι’ αυτό και πέραν της επένδυσης σε περισσότερες ΑΠΕ, οι συμφωνίες με τους αμερικανικούς κολοσσούς για την αξιοποίηση πιθανών κοιτασμάτων φυσικού αερίου, ως καύσιμο μετάβασης, έχουν ιδιαίτερη σημασία, όπως και η συζήτηση που άνοιξε ο πρωθυπουργός για την πιθανή χρήση πυρηνικής ενέργειας μέσα από νέου τύπου μικρούς αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες.

Σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών αναταράξεων, η ενεργειακή αυτονομία μετατρέπεται σε κρίσιμο πυλώνα οικονομικής ανθεκτικότητας και εθνικής ισχύος. Η πρόοδος που έχει σημειώσει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι η επένδυση σε ένα διαφοροποιημένο ενεργειακό μίγμα δεν αποτελεί μόνο περιβαλλοντική επιλογή αλλά και στρατηγική επιλογή οικονομικής ασφάλειας για τους πολίτες», καταλήγει.

Αναφορικά με το χρονοδιάγραμμα και «εφόσον δεν υπάρξουν εξωγενείς παράγοντες, η έναρξη της κατασκευής εκτιμάται πως θα ξεκινήσει στο τέλος του 2026 με αρχές του 2027 και θα διαρκέσει περί τα τρία έτη», σημειώνει ο υπουργός Επικρατείας και τονίζει ότι «ο σημερινός σχεδιασμός είναι οριστικός, αλλά το πιο σημαντικό: Είναι απολύτως εφικτός».

Πρόκειται, όπως εξηγεί σε άλλο σημείο, για «ένα σχέδιο με εξασφαλισμένη δημόσια χρηματοδότηση και αποτελεί μια σαφώς πιο “πράσινη” εκδοχή σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Ενδεικτικά, το πλάνο ανάπτυξης περιλαμβάνει:

– Κατασκευή δύο νέων κτιρίων, αντί για τέσσερα με πέντε που αρχικά είχαν προβλεφθεί.

– Διατήρηση και ανακαίνιση του Βελλιδείου.

– Δεν κατασκευάζεται ξενοδοχείο και επιχειρηματικό κέντρο.

– Η μείωση στην ανωδομή, δηλαδή στο “τσιμέντο” (κτιριακό όγκο) που θα βλέπαμε, ξεπερνά το 50%, σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό.

– Σήμερα οι φυτεύσεις εντός του χώρου ανέρχονται σε περίπου 7.000 τ.μ. Ο νέος σχεδιασμός προβλέπει περισσότερα από 100.000 τ.μ. πρασίνου και ανοικτών υπαίθριων εκτάσεων: Άνω του 70% της συνολικής επιφάνειας θα αποδοθεί σε πράσινο και αδόμητο χώρο.

– Διατηρούνται σημαντικά τοπόσημα, όπως το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, ένα μικρό περίπτερο ιστορικής αξίας, το ESSO PAPPAS και φυσικά ο Πύργος του ΟΤΕ».

Μεγάλο μέρος της συνέντευξης απασχολεί η συγκέντρωση υπογραφών με το αίτημα διεξαγωγής δημοτικού δημοψηφίσματος. Επ’ αυτού ο κ. Σκέρτσος απαντά ως εξής: «Θεωρώ το ερώτημα αυτό πλέον εκτός θέματος και – αν θέλετε – πολιτικά «εκ του πονηρού», πολύ απλά διότι το αίτημα για μια πιο πράσινη και φιλική στην κλίμακα της πόλης ανάπλαση απαντήθηκε το περασμένο καλοκαίρι. Μέρος αυτής της συλλογής υπογραφών επομένως, που είχαν ξεκινήσει να συλλέγονται αν δεν κάνω λάθος πριν το περσινό καλοκαίρι, αφορά ένα άλλο σχέδιο που πλέον δεν υπάρχει.

Ακούσαμε τους προβληματισμούς της τοπικής κοινωνίας και για αυτόν ακριβώς τον λόγο ο αρχικός σχεδιασμός αναπροσαρμόστηκε. Τώρα τα “γκόλποστ” μετακινούνται ξανά εκτιμώ για λόγους πρωτίστως αντιπολιτευτικούς που έχουν ως στόχο την καθυστέρηση ενός ακόμη μεγάλου έργου ανάπλασης στην πόλη. Το ίδιο το περιεχόμενο άλλωστε του ζητούμενου δημοψηφίσματος δεν έχει βάση, καθώς δεν υπάρχει ακίνητο στη Σίνδο που να μπορεί να φιλοξενήσει τέτοια χρήση (ο πρύτανης του Διεθνούς Πανεπιστημίου έχει κάνει σαφές με δήλωση του ότι το προορίζει για ανάγκες της φοιτητικής κοινότητας), δεν υπάρχει καμία ώριμη τεχνική και οικονομική εκτίμηση για το κόστος ενός τέτοιου εγχειρήματος, καμία μελέτη βιωσιμότητας ούτε βεβαίως και εγκεκριμένος προϋπολογισμός. Αντιθέτως, όλα αυτά υπάρχουν για το νέο σχέδιο ανάπλασης της ΔΕΘ εντός της πόλης».

Ακόμη, «οι φορείς που υποστηρίζουν την έξωση της έκθεσης εκτός κέντρου έρχονται με καθυστέρηση να υιοθετήσουν μια τάση που είδαμε όντως τις προηγούμενες δεκαετίες να συμβαίνει σε πόλεις του εξωτερικού, αλλά πλέον θεωρείται αποτυχημένη. Η νέα τάση παγκοσμίως ως προς τον συνεδριακό και εκθεσιακό τουρισμό είναι η ανάπτυξή τους στο κέντρο των πόλεων, καθώς διαπιστώθηκε ότι το μοντέλο των εκθέσεων εκτός αστικού ιστού περιορίζει τις δευτερογενείς οικονομικές ωφέλειες και τη διασύνδεση με την πόλη. Είναι σαφές από τα παραδείγματα της Βαρκελώνης, του Μιλάνου, της Σιγκαπούρης ότι η κυρίαρχη πολεοδομική τάση ως προς τη χωροθέτηση των εκθέσεων ευνοεί την ενσωμάτωση και όχι την απομόνωση».

«Θα το πω, λοιπόν, όπως το αισθάνομαι και ως Θεσσαλονικιός: Μιλάμε ξεκάθαρα για αντιπολιτευτική γυμναστική με τον μανδύα δήθεν της συμμετοχικής δημοκρατίας για ένα ζήτημα που αφενός έχει συζητηθεί εκτενώς και αφετέρου -και πιο σημαντικό όλων- δεν διαθέτει ουσιαστική εναλλακτική πρόταση. Παρά μόνο δημιουργεί άλλο ένα πεδίο αντίστασης και αναστάτωσης στην πόλη, σαν αυτό που είχαμε δει παλιότερα στο μετρό Θεσσαλονίκης ή στο flyover και τώρα στη ΔΕΘ. Κάποιοι, απλά, θα βρίσκουν μονίμως νέες αντιρρήσεις ακόμη κι όταν έχουν απαντηθεί οι προηγούμενες μόνο και μόνο για να δικαιολογούν την αντιπολιτευτική τους ύπαρξη.

Όπως αποδείξαμε ότι μπορούμε να έχουμε “και μετρό και αρχαία”, έτσι ακριβώς μπορούμε να έχουμε και μια σύγχρονη πράσινη έκθεση και ένα ολοκαίνουριο μεγάλο μητροπολιτικό πάρκο εντός της πόλης», προσθέτει ο κ. Σκέρτσος.

Τέλος, ζητά «να μην ξεχνάμε ότι η ανάπλαση υλοποιείται μέσω της Μονάδας Στρατηγικών Συμβάσεων του Υπερταμείου, ενός φορέα που διαχειρίζεται σήμερα περισσότερες από 85 δράσεις, που αφορούν έργα και προμήθειες εθνικής στρατηγικής σημασίας, ωριμάζοντας και δημοπρατώντας για την ελληνική κυβέρνηση περισσότερους από 900 διαγωνισμούς αξίας άνω των 9 δισ». «Η ανάπλαση έχει ανατεθεί δηλαδή σε έναν φορέα με αποδεδειγμένη αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα σε μεγάλα εθνικά έργα», κλείνει τη συγκεκριμένη απάντησή του ο υπουργός Επικρατείας.

Επικαλούμενος στοιχεία της Eurostat και της Επιθεώρησης Εργασίας, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στις τρεις χώρες της ΕΕ με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα, τόσο το 2024 όσο και την προηγούμενη χρονιά.

Ο πίνακας της Eurostat με τον αριθμό των εργατικών δυστυχημάτων το 2023 ανά 100.000 εργαζομένους

«Αναρωτιέμαι πραγματικά πότε και γιατί επιτρέψαμε να χαθεί ο σεβασμός που η παράδοσή μας επιβάλει στους νεκρούς και τις οικογένειές τους; Είναι δυνατόν στο όνομα μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και αδυναμίας άρθρωσης σοβαρού πολιτικού λόγου να εργαλειοποιείται με τέτοιο ανερυθρίαστο τρόπο ο θάνατος, το οικογενειακό πένθος αλλά και η συλλογική συντριβή που εύλογα νιώθουν όλοι οι πολίτες; Με ποια αρρωστημένη λογική αποφασίζουν κάποιοι να μολύνουν με ψέμματα την πληγή που ανοίγει κάθε θάνατος;» προσθέτει στην ανάρτησή του ο Άκης Σκέρτσος

Σύμφωνα με πληροφορίες, συνολικά στην περιφέρεια Θεσσαλίας υπηρετούν 57 υπάλληλοι με το 90% των οργανικών θέσεων να είναι καλυμμένες

Δείτε πίνακες με τον αριθμό των ελέγχων και τα πρόστιμα που έχουν επιβληθεί