Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το The Atlantic, στο τραπέζι βρίσκονται δύο βασικά επιχειρησιακά σενάρια: η κατάληψη της νήσου Χαργκ, ενεργειακού «πνεύμονα» της ιρανικής οικονομίας, και η επιχείρηση κατάσχεσης εμπλουτισμένου ουρανίου με στόχο την ανακοπή του πυρηνικού προγράμματος.

Η στρατιωτική κινητικότητα είναι ήδη εμφανής. Περίπου 3.500 Αμερικανοί πεζοναύτες έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή, με αντίστοιχες ενισχύσεις να αναμένονται το επόμενο διάστημα, πλαισιώνοντας δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων που βρίσκονται ήδη σε ετοιμότητα.

Στρατηγικός στόχος με υψηλό ρίσκο

Η νήσος Χαργκ, μέσω της οποίας διακινείται περίπου το 90% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου, αποτελεί κομβικό στόχο για την Ουάσινγκτον. Μια ενδεχόμενη κατάληψή της θα μπορούσε να πλήξει καίρια τα έσοδα της Τεχεράνης, λειτουργώντας ως ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί.

Ωστόσο, το επιχειρησιακό ρίσκο είναι τεράστιο. Οι αμερικανικές δυνάμεις θα κληθούν να κινηθούν σε ναρκοθετημένα ύδατα, υπό την απειλή drones και πυραυλικών επιθέσεων, ενώ ακόμη και η επιτυχής κατάληψη θα απαιτούσε διαρκή στρατιωτική παρουσία για τη διατήρηση του ελέγχου.

Οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται στο πεδίο της μάχης. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου ακόμη και στα 150 δολάρια ανά βαρέλι, πυροδοτώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις στην παγκόσμια οικονομία και αυξάνοντας τον κίνδυνο ύφεσης.

Το σενάριο «χειρουργικού χτυπήματος»

Η δεύτερη επιλογή αφορά επιχείρηση υψηλής ακρίβειας στο εσωτερικό του Ιράν για την κατάσχεση πυρηνικού υλικού. Πρόκειται για αποστολή εξαιρετικής πολυπλοκότητας, που θα απαιτούσε συνδυασμό αερομεταφερόμενων δυνάμεων και εξειδικευμένων ομάδων διαχείρισης ραδιενεργών ουσιών.

Το ενδεχόμενο εμπλοκής σε ενέδρες και σφοδρές συγκρούσεις με ιρανικές δυνάμεις θεωρείται ιδιαίτερα αυξημένο, ενώ μια αποτυχία θα είχε σοβαρό στρατιωτικό και πολιτικό κόστος.

Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό των ΗΠΑ αυξάνονται οι πιέσεις, καθώς η άνοδος των τιμών καυσίμων και η κόπωση της κοινής γνώμης εντείνουν τη δυσαρέσκεια. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών επιθυμεί την άμεση λήξη του πολέμου.

Ρήγμα στον Λευκό Οίκο και διεθνείς πιέσεις

Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με αντικρουόμενες εισηγήσεις. Από τη μία πλευρά, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ πιέζουν για σκληρή στρατιωτική απάντηση. Από την άλλη, εκπρόσωποι της γραμμής «America First», όπως ο Τάκερ Κάρλσον και ο Στιβ Μπάνον, προειδοποιούν για τις πολιτικές συνέπειες μιας νέας μεγάλης εμπλοκής στη Μέση Ανατολή.

Το δίλημμα για τον Λευκό Οίκο είναι πλέον σαφές: στρατιωτική κλιμάκωση με απρόβλεπτες συνέπειες ή αναζήτηση διεξόδου με αυξημένο γεωπολιτικό κόστος. Σε κάθε περίπτωση, τα επόμενα βήματα θα καθορίσουν όχι μόνο την πορεία του πολέμου, αλλά και τη συνολική ισορροπία στη Μέση Ανατολή.

Οι αρχές που ερευνούν τους δύο θανάτους έχουν δηλώσει ότι μια θανατηφόρα διαρροή μονοξειδίου του άνθρακα είναι απίθανη, αλλά ένας εμπειρογνώμονας, ο οποίος δεν συμμετέχει στις έρευνες, υποστηρίζει μία άλλη θεωρία, ότι η σύζυγος του Χάκμαν μπορεί να πέθανε από «σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς», σύμφωνα με τη Dailymail.

Ο Τζέιμς Γκιλ, παθολόγος και ιατροδικαστής, δεν είναι επισήμως υπεύθυνος στις έρευνες, αλλά εξέφρασε τη δική του άποψη σε σχέση με τα πιθανά αίτια του μυστηριώδους θανάτου του ζευγαριού.

Ο ίδιος ανέφερε στο People την πιθανότητα η διάσημη πιανίστρια να ανακάλυψε τον σύζυγό της νεκρό και να πέθανε από το «σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς».

Υποστήριξε, μάλιστα, ότι η περιγραφή του τρόπου με τον οποίο βρέθηκε το σώμα του Χάκμαν υποδηλώνει ότι μπορεί να είχε καταρρεύσει. «Έχει ιστορικό καρδιακής νόσου. Είχε βηματοδότη. Οπότε αυτό δεν θα ήταν ασυνήθιστο. Το ασυνήθιστο όμως είναι ότι γιατί τότε κατέρρευσε και αυτή; Υποθέτοντας ότι τον βρήκε σε αυτή την κατάσταση, τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι: Υπάρχει αυτό το άγχος του να βλέπεις κάποιον να πεθαίνει, που θα μπορούσε να έχει προκαλέσει ένα φυσικό θάνατο σε αυτήν».

Βρισκόμαστε, λοιπόν, στο 2040: Η κλιματική ουδετερότητα είναι εφικτή καθώς το μπλοκ κατάφερε να μειώσει τις συλλογικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στο ένα δέκατο των επιπέδων του 1990, σύμφωνα με τον στόχο που είχε προταθεί 16 χρόνια νωρίτερα.

Το αποτέλεσμα είναι μια ήπειρος που μεταμορφώνεται — ανεξάρτητα από το πόσο οι κορυφαίοι πολιτικοί της ΕΕ, κουρασμένοι από τις ρυθμίσεις και επιφυλακτικοί στις εκλογές, προσπάθησαν να υποβαθμίσουν τις συνέπειες το 2024. Δεν ήταν εύκολο να φτάσουμε εδώ: οι κυβερνητικοί συνασπισμοί διαλύθηκαν, οι εταιρείες έκλεισαν και οι αγρότες πολιόρκησαν τις Βρυξέλλες περισσότερο από μία φορά.

Οι Ευρωπαίοι πλέον ποδηλατούν περισσότερο και τρώνε λιγότερο κρέας. Οι αγροτικές περιοχές κατοικούνται από λιγότερες αγελάδες στο έδαφος και περισσότερα ηλεκτρικά καλώδια από πάνω. Δεν έχει μείνει ούτε ένας ανθρακωρύχος στην ΕΕ, αλλά οι θέσεις εργασίας στην πράσινη μεταποίηση ανθούν. Εν ολίγοις, μια μείωση κατά 90 τοις εκατό μέχρι το 2040 απαιτεί από την Ευρώπη να αναδιαμορφώσει την οικονομία της, να αλλάξει τα τοπία της και να αλλάξει τον τρόπο ζωής της.

Η υπερθέρμανση του πλανήτη επέβαλε επίσης αλλαγές. Οι νότιες χώρες περιορίζουν την υπαίθρια εργασία το καλοκαίρι. Η βιομηχανία τουρισμού σκι στις Άλπεις καταρρέει. Από ένα κλιματιζόμενο Berlaymont, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναπτύσσει έναν αυξανόμενο ευρωπαϊκό στόλο πυρόσβεσης για την καταπολέμηση των άγριων δασικών πυρκαγιών και μεσολαβεί μεταξύ περιοχών που διαφωνούν για τα δικαιώματα του νερού.

Το 2024, η Επιτροπή μόλις υποστήριξε ένα σχέδιο που ουσιαστικά οραματίζεται αυτό το μέλλον. Σε μια εκτίμηση επιπτώσεων 605 σελίδων, περιγράφει πώς η ΕΕ θα μπορούσε να επιτύχει μείωση των εκπομπών κατά 90 τοις εκατό έως το 2040.

Ωστόσο, είναι αδύνατο να πούμε αν αυτό το φανταστικό μέλλον θα αναδυθεί ποτέ. Σε ολόκληρη την ήπειρο, οι πολιτικές για το κλίμα αντιμετωπίζουν αντίσταση. Οι αγρότες της Ευρώπης είναι σε εξέγερση και οι επικείμενες εκλογές στην ΕΕ δελεάζουν τους νομοθέτες να υποσχεθούν στους ψηφοφόρους τους μια αβίαστη πράσινη μετάβαση.

Ωστόσο , κοιτάζοντας την αξιολόγηση της ίδιας της ΕΕ και τις πρόσφατες εκθέσεις της Επιστημονικής Συμβουλευτικής Επιτροπής της Ευρώπης για την Κλιματική Αλλαγή, ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: Εάν η Ευρώπη θέλει να χτυπήσει την κλιματική ουδετερότητα, οι αλλαγές που θα αλλάξουν τη ζωή είναι αναπόφευκτες. Δεν υπάρχει μονοπάτι χαμηλών τόνων προς το καθαρό μηδέν.

Οπότε — αν υποθέσουμε ότι όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο (ένα μεγάλο αν), δείτε πώς μπορεί να μοιάζει η ζωή στην Ευρώπη σε 16 χρόνια από τώρα.

Πηγή: Politico