Το πλήρωμα της Artemis II, που ταξιδεύει με την κάψουλα Orion από την εκτόξευσή του στη Φλόριντα την περασμένη εβδομάδα, αναμένεται να προσθαλασσωθεί ανοιχτά της Νότιας Καλιφόρνιας το βράδυ της Παρασκευής, αφού έφτασε στη Σελήνη νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα.

Οι αστροναύτες ακολούθησαν τροχιά που τους οδήγησε πέρα από τη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη απόσταση που έχει διανύσει ποτέ άνθρωπος από τη Γη.

Κατά την επιστροφή τους, θα φτάσουν ταχύτητες έως και 38.365 χλμ/ώρα κατά την είσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης, μια φάση υψηλού κινδύνου που θα δοκιμάσει την αντοχή της θερμικής ασπίδας της Orion, καθώς θα δέχεται έντονη τριβή.

«Σκέφτομαι την επανείσοδο ήδη από τις 3 Απριλίου 2023, όταν μας ανατέθηκε αυτή η αποστολή», δήλωσε ο πιλότος της αποστολής Βίκτορ Γκλόβερ.

«Υπάρχουν τόσες πολλές εικόνες, τόσες ιστορίες και ακόμη δεν έχω προλάβει να συνειδητοποιήσω τι έχουμε ζήσει. Έχουμε ακόμα δύο ημέρες μπροστά μας και η εμπειρία του να ταξιδεύεις μέσα σε μια “πύρινη σφαίρα” είναι κάτι το συγκλονιστικό».

Ο Γκλόβερ, μαζί με τους αστροναύτες της NASA Ριντ Γουάιζμαν και Κριστίνα Κοχ, καθώς και τον Καναδό αστροναύτη Τζέρεμι Χάνσεν, αποτελούν την πρώτη ομάδα σε μια σειρά αποστολών δισεκατομμυρίων δολαρίων στο πλαίσιο του προγράμματος Artemis, το οποίο στοχεύει στην επιστροφή ανθρώπων στη Σελήνη έως το 2028 — πριν από την Κίνα — και στη δημιουργία μόνιμης αμερικανικής παρουσίας, με στόχο και μελλοντικές αποστολές στον Άρη.

Η Κοχ περιέγραψε το πρόγραμμα ως «σκυταλοδρομία», λέγοντας στους δημοσιογράφους ότι «έχουμε ακόμη και σκυτάλες για να το συμβολίσουμε».

«Σκοπεύουμε να τις παραδώσουμε στο επόμενο πλήρωμα και κάθε τι που κάνουμε το έχουμε στο μυαλό μας», πρόσθεσε.

Τι περιλαμβάνει η επόμενη αποστολή

Η επόμενη αποστολή, Artemis III, θα περιλαμβάνει δοκιμή σύνδεσης σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη μεταξύ της κάψουλας Orion και των σεληνιακών οχημάτων προσεδάφισης που θα χρησιμοποιηθούν σε μελλοντικές αποστολές.

Η Artemis IV, που προγραμματίζεται για το 2028, θα είναι η πρώτη επανδρωμένη προσελήνωση του προγράμματος και η πρώτη από την εποχή της αποστολής Apollo 17 το 1972.

Στη Γη, δεκάδες επιστήμονες που μελετούν τη Σελήνη βρίσκονται συγκεντρωμένοι σε χώρους κοντά στο Κέντρο Ελέγχου της NASA στο Χιούστον, καταγράφοντας δεδομένα και αναλύοντας σε πραγματικό χρόνο αλλά και ηχογραφημένες επικοινωνίες του πληρώματος.

Προσθαλάσσωση

Το πλήρωμα αναμένεται να επιστρέψει στη Γη την Παρασκευή γύρω στις 20:00, προσθαλασσωνόμενο ανοιχτά του Σαν Ντιέγκο, ολοκληρώνοντας μια αποστολή διάρκειας σχεδόν 10 ημερών. Τη Δευτέρα, οι τέσσερις αστροναύτες έφτασαν σε απόσταση περίπου 252.000 μιλίων από τη Γη, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της αποστολής Apollo 13, που κρατούσε επί 56 χρόνια.

Ο διοικητής της αποστολής Ριντ Γουάιζμαν δήλωσε ότι κάθε μέλος του πληρώματος είχε δύο σύντομες επικοινωνίες με την οικογένειά του κατά τη διάρκεια της αποστολής.

«Το να ακούς τους συναδέλφους σου να γελούν, να συγκινούνται και να μιλούν με τους δικούς τους ανθρώπους από τόσο μακριά — η οικογένεια είναι πολύ σημαντική για όλους μας», είπε.

Σε ραδιοφωνικό μήνυμα προς το Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον, καθώς πλησίαζαν τη Σελήνη, ο Χάνσεν πρότεινε να δοθεί το όνομα «Κάρολ» σε έναν νέο κρατήρα, προς τιμήν της εκλιπούσας συζύγου του Γουάιζμαν, που πέθανε από καρκίνο το 2020.

Ο Γουάιζμαν ανέφερε ότι η ιδέα είχε προταθεί από τους συναδέλφους του ήδη από την περίοδο της καραντίνας πριν την εκτόξευση.

«Ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή για μένα», είπε. «Τους απάντησα “Φυσικά, θα το ήθελα πολύ”… αλλά δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό. Δεν μπορώ να το περιγράψω».

Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία σχεδίαζε να εκτοξεύσει τους τέσσερις αστροναύτες της Artemis II κάποια στιγμή μέσα στον μήνα, ανάλογα με τα αποτελέσματα μιας δοκιμαστικής αντίστροφης μέτρησης διάρκειας 49 ωρών στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Η νωρίτερη δυνατή ημερομηνία εκτόξευσης σε αυτό το παράθυρο ήταν η 8η Φεβρουαρίου.

«Με την ολοκλήρωση της δοκιμής “wet dress rehearsal” σήμερα (Τρίτη), απομακρυνόμαστε από το παράθυρο εκτόξευσης του Φεβρουαρίου και στοχεύουμε στον Μάρτιο για την νωρίτερη δυνατή εκτόξευση της Artemis II», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο διοικητής της NASA, Τζάρεντ Άιζακμαν.

«Με περισσότερα από τρία χρόνια μεταξύ των εκτοξεύσεων του SLS, περιμέναμε πλήρως να αντιμετωπίσουμε προκλήσεις. Ακριβώς γι’ αυτό πραγματοποιούμε τη δοκιμή wet dress rehearsal», πρόσθεσε.

Η δοκιμή “wet dress rehearsal” αναφέρεται σε μια τελική προσομοίωση πριν από την εκτόξευση, κατά την οποία ο πύραυλος φορτώνεται πλήρως με υγρά προωθητικά και πραγματοποιείται αντίστροφη μέτρηση, χωρίς όμως να εκτοξευθεί.

Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, ένα από τα προωθητικά του πυραύλου, το υγρό υδρογόνο, παρουσίασε διαρροή από μικροσκοπικές συνδέσεις ενός συστήματος που ουσιαστικά λειτουργεί ως μεγάλος σωλήνας τροφοδοσίας καυσίμου προς τον SLS, σύμφωνα με τη NASA.

Το πλήρωμα της αποστολής Artemis II περιλαμβάνει τρεις Αμερικανούς αστροναύτες – τον Ριντ Γουάιζμαν, τον Βίκτορ Γκλόβερ και την Κριστίνα Κοχ – καθώς και έναν Καναδό αστροναύτη, τον Τζέρεμι Χάνσεν. Η αποστολή αναμένεται να αποτελέσει τη μακρύτερη επανδρωμένη πτήση στο Διάστημα που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ και την πρώτη επανδρωμένη αποστολή προς τη Σελήνη από την εποχή του προγράμματος Apollo των ΗΠΑ, πριν από περισσότερα από 50 χρόνια.

Η Artemis II αποτελεί προάγγελο της προγραμματισμένης επανδρωμένης προσελήνωσης της NASA με την αποστολή Artemis III, η οποία έχει προγραμματιστεί για το 2028. Και αυτή η αποστολή θα χρησιμοποιήσει τον πύραυλο Space Launch System, με την κάψουλα Orion στην κορυφή, αν και για πρώτη φορά το διαστημόπλοιο Starship της SpaceX θα χρησιμοποιηθεί ως σεληνιακό σκάφος προσεδάφισης.

Η στολή είναι μαύρη με μπλε και πορτοκαλί λεπτομέρειες. Ωστόσο, όπως έγραψε στο δελτίο τύπου της η Axiom Space διαθέτουν ένα επιπλέον στρώμα που φέρει τα χρώματα και το λογότυπο της εταιρείας.

Σημειώνεται ότι οι διαστημικές στολές είναι συνήθως λευκές «για να αντανακλούν τη θερμότητα και να προστατεύουν τους αστροναύτες από ακραίες υψηλές θερμοκρασίες». Η συγκεκριμένη είναι για τους αστροναύτες που θα εργάζονται στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Σύμφωνα με την παρουσίαση, η νέα στολή επιτρέπει μεγαλύτερο εύρος κινήσεων και ευελιξία και ο σχεδιασμός της ανταποκρίνεται σε τουλάχιστον 90% του ανδρικού και γυναικείου πληθυσμού των ΗΠΑ, σύμφωνα με τη NASA. Η Axiom Space θα αναπτύξει, θα πιστοποιήσει και θα παράγει τις διαστημικές στολές και θα «δοκιμάσει τη στολή σε διαστημικό περιβάλλον πριν από την αποστολή».

Επίσης, οι μπότες έχουν ενισχυθεί με επιπλέον μόνωση για να κρατούν τα πόδια των αστροναυτών ζεστά καθώς εργάζονται σε παγωμένες περιοχές του φεγγαριού που δεν βλέπουν ποτέ το φως του ήλιου.

Η NASA προορίζει τη χρήση των στολών αυτών για το πρόγραμμα Artemis, κατά το οποίο οι αστροναύτες θα σταλούν στο φεγγάρι αργότερα αυτή τη δεκαετία.

«Η συνεργασία της NASA με την Axiom είναι κρίσιμη για την προσγείωση αστροναυτών στη Σελήνη και τη συνέχιση της αμερικανικής ηγεσίας στο διάστημα», δήλωσε ο επικεφαλής της NASA, Μπιλ Νέλσον.

Και προσέθεσε: «Βασιζόμενοι στην πολυετή έρευνα και τεχνογνωσία της NASA, οι διαστημικές στολές επόμενης γενιάς της Axiom όχι μόνο θα επιτρέψουν στην πρώτη γυναίκα να περπατήσει στη Σελήνη, αλλά θα ανοίξουν επίσης ευκαιρίες για περισσότερους ανθρώπους να εξερευνήσουν τη Σελήνη από ποτέ άλλοτε»

«Στις 3 Απριλίου, θα ανακοινώσουμε το πλήρωμα για την πρώτη αποστολή πίσω στο φεγγάρι εδώ και μισό αιώνα», δήλωσε ο διαχειριστής της NASA, Bill Nelson κατά την ετήσια ομιλία του «State of NASA» την Πέμπτη (9 Μαρτίου). «Τέσσερις αστροναύτες, τρεις από την Αμερική και ένας από τον Καναδά, θα πετάξουν γύρω από το φεγγάρι», εξήγησε.

Η NASA στοχεύει επί του παρόντος η εκτόξευση αυτής της αποστολής, διάρκειας περίπου 10 ημερών, να πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο του 2024.

Tο Artemis 2 είναι η δεύτερη αποστολή στο πρόγραμμα σεληνιακής εξερεύνησης Artemis της NASA. Θα χρησιμοποιήσει το Space Launch System (SLS) και την κάψουλα Orion.

Το Artemis 1, διάρκειας 25 ημερών, έστειλε μια κάψουλα χωρίς πλήρωμα σεληνιακή τροχιά και έπειτα επέστρεψε πίσω στη Γη. Ήταν η πρώτη αποστολή για το SLS, τον πιο ισχυρό πύραυλο που εκτοξεύτηκε ποτέ με επιτυχία, και μόλις η δεύτερη για τον Orion , μετά από μια δοκιμαστική πτήση χωρίς πλήρωμα στην τροχιά της Γης το 2014.

Εάν το Artemis 2 σημειώσει την απαραίτητη πρόοδο, η NASA θα ξεκινήσει να εστιάζει στο Artemis 3, το οποίο θα προσγειώσει αστροναύτες κοντά στον νότιο πόλο της Σελήνης το 2025, σύμφωνα με το Space.com.

Σύντομα θα μάθουμε περισσότερα και για το Artemis 3: Την Τετάρτη 15/3, η NASA και η εταιρεία Axiom Space με έδρα το Χιούστον θα αποκαλύψουν μια πρωτότυπη έκδοση της διαστημικής στολής που θα φορέσουν οι αστροναύτες του Artemis 3 στη σεληνιακή επιφάνεια. Η Axiom κατασκευάζει αυτές τις στολές για τη NASA, ως μέρος μιας συμφωνίας που ανακοίνωσε τον περασμένο Σεπτέμβριο η υπηρεσία .

Το Artemis 3 δεν θα σηματοδοτήσει ωστόσο το τέλος του προγράμματος Artemis. Η NASA σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα ερευνητικό φυλάκιο με πλήρωμα κοντά στο νότιο πόλο της Σελήνης μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2020. Τα μαθήματα και οι δεξιότητες που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της προσπάθειας θα βοηθήσουν ώστε να φτάσουν οι αστροναύτες στον Άρη, κάτι που στοχεύει να κάνει η NASA μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2030 ή τις αρχές της δεκαετίας του 2040, ανέφεραν αξιωματούχοι της υπηρεσίας.

Η επιθεώρηση του πυραύλου SLS αποκάλυψε μόνο μικρές φθορές λόγω του κυκλώνα Νικόλ που έπληξε τη Φλόριντα.

Η μη επανδρωμένη αποστολή Artemis 1 είναι δοκιμαστική και δεν έχει στόχο την προσελήνωση της κάψουλας Orion, που έχει σχεδιαστεί για τη μεταφορά αστροναυτών.

Η αποστολή θα διαρκέσει περίπου 25 ημέρες και η κάψουλα θα επιστρέψει στη Γη στις 11 Δεκεμβρίου.

Να σημειωθεί εκτός από τη ματαίωση λόγω του κυκλώνα, άλλες δύο απόπειρες εκτόξευσης ματαιώθηκαν την τελευταία στιγμή λόγω τεχνικών προβλημάτων.

Η μη επανδρωμένη αποστολή σηματοδοτεί την έναρξη του εμβληματικού προγράμματος Artemis, που φιλοδοξεί να στείλει την πρώτη γυναίκα στη Σελήνη, το νωρίτερο το 2025.

Στα σχέδια της NASA είναι η διατήρηση μόνιμης παρουσίας αστροναυτών στη Σέληνη, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής ενός διαστημικού σταθμού σε τροχιά γύρω από τον δορυφόρο της Γης. Για την αμερικανική διαστημική υπηρεσία, θα είναι το εφαλτήριο για την πρώτη αποστολή στον πλανήτη Άρη.

Κάθε κατασκευή θα αποτελεί μια αναπαράσταση του φεγγαριού σε μεγάλη κλίμακα, με ρεαλιστικούς κρατήρες αλλά και… υφή. Κάθε ένα φεγγάρι θα έχει ύψος έως 224 μέτρα ανάλογα με την τοποθεσία και τις άδειες σχεδιασμού, σύμφωνα με το CNN.

Ο επιχειρηματίας Μάικλ Χέντερσον συνιδρυτής της Moon World Resorts, δηλώνει στο CNN Travel σχετικά με το φιλόδοξο projekt οτι το φεγγάρι είναι θα είναι το πιο «αναγνωρίσιμο εμπορικό σήμα παγκοσμίως καθώς επτάμισι δισεκατομμύρια άνθρωποι το γνωρίζουν, όλοι το αγαπούν».

Σύμφωνα με τον Χέντερσον, κάθε… φεγγαροξενοδεχίο θα είναι «ένα πολύ πολυτελές και σύγχρονο, πλήρως ολοκληρωμένο θέρετρο προορισμού, με εστιατόρια, σπα, και άλλες πολυτέλειες, που θα χαρακτηρίζονται από σεληνιακές πινελιές».

Ο Henderson οραματίζεται ως «αποκορύφωμα» του αξιοθέατου, μια εμπειρία που θα αναπαράγει με πιστή ακρίβεια το πώς είναι να περπατάς στο φεγγάρι. «Θα σας δώσουμε τη δυνατότητα στους ανθρώπους κατά τη διάρκεια της ζωής τους να περπατήσουν στην επιφάνεια της σελήνης», λέει ο Χέντερσον.

Το φιλόδοξο project

Το Moon World Resorts βρίσκεται στα σκαριά εδώ και δύο δεκαετίες. Το έργο συνοδεύεται από «τεράστιες τεχνικές προκλήσεις», εξηγεί ο Χέντερσον, αλλά ο ίδιος και η συνιδρύτρια Σάντρα Μάθιους συνεργάζονται με ανεξάρτητους μηχανικούς και αρχιτέκτονες για να κάνουν την ιδέα πραγματικότητα.

«Βασικά, έχουμε πολλές ομάδες σε όλο τον κόσμο, τις οποίες απλώς επιστρατεύουμε, ανάλογα με τις ανάγκες μας. Αλλά προφανώς, όταν το έργο αρχίσει πραγματικά να χτίζεται, τότε θα βρίσκονται σε μια συγκεκριμένη περιοχή», λέει.

Πηγή: ethnos.gr

Πάντως, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ακόμη και το πιο υγρό σεληνιακό έδαφος παραμένει ξηρότερο από την πιο άνυδρη έρημο της Γης.

Το σκάφος είχε προσσεληνωθεί στο φεγγάρι τον Δεκέμβριο του 2020 και έστειλε μετά από δύο εβδομάδες στη Γη δείγματα από τη σεληνιακή επιφάνεια στην περιοχή Oceanus Procellarum (Ωκεανός των Καταιγίδων).

Τα δείγματα βρέθηκαν τώρα, μετά από ανάλυση στα κινεζικά εργαστήρια, να περιέχουν υδροξύλιο (μόρια με ένα άτομο οξυγόνου και ένα υδρογόνου), όπως ανακοίνωσαν οι ερευνητές της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών στο περιοδικό «Nature Communications».

Τα εν λόγω μόρια αποτελούν βασικά συστατικά του νερού, καθώς και το συχνότερο αποτέλεσμα, όταν τα μόρια του νερού αντιδρούν χημικά με άλλη ύλη.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής ερευνητή Λι Τσουνλάι, το υδροξύλιο είναι για το νερό ό,τι είναι ο καπνός για τη φωτιά, δηλαδή μια βάσιμη ένδειξη για την ύπαρξή του. Η περιεκτικότητα πάντως δεν ήταν μεγάλη, καθώς εκτιμήθηκε σε επίπεδα νερού περίπου 28,5 μερών ανά εκατομμύριο (ppm), αν και κάποια τμήματα του σεληνιακού ορυκτού – που υπάρχει και στη Γη – περιείχαν έως 179 ppm.

Δεν είναι ακόμη σαφές κατά πόσο αυτό το δεσμευμένο σε ορυκτά νερό μπορεί μελλοντικά να χρησιμοποιηθεί από αστροναύτες στη Σελήνη, καθώς θα χρειαζόταν η επεξεργασία μεγάλων ποσοτήτων σεληνιακού εδάφους για να εξαχθεί ικανοποιητική ποσότητα νερού.

Οι Κινέζοι επιστήμονες σχεδιάζουν περαιτέρω σεληνιακές εξερευνήσεις με τις επόμενες αποστολές Chang’E-6 και Chang’E-7, που θα συνεχίσουν να ψάχνουν για νερό στη Σελήνη.

Η προέλευση του μεγάλου διαστημικού «σκουπιδιού» είναι ομιχλώδης. Στην αρχή είχε θεωρηθεί ότι πρόκειται για τμήμα πυραύλου Falcon 9 της αμερικανικής Space X, o οποίος είχε θέσει σε τροχιά έναν περιβαλλοντικό δορυφόρο τον Φεβρουάριο του 2015. Μετέπειτα παρατηρήσεις, σύμφωνα με το Space.com, αδυνάτισαν αυτό το σενάριο και κατέστησαν πιο πιθανό ότι το πυραυλικό απομεινάρι προέρχεται από τον κινεζικό πύραυλο Chang’e 5-T1 που είχε εκτοξευθεί το 2014.

Όμως στις 21 Φεβρουαρίου η Κίνα αρνήθηκε κατηγορηματικά κάτι τέτοιο, λέγοντας ότι το ανώτερο τμήμα του συγκεκριμένου πυραύλου κάηκε πλήρως στη ατμόσφαιρα, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η διάψευση αυτή φαίνεται να επιβεβαιώνεται από νεότερα στοιχεία της Δύναμης Διαστήματος των ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία το συγκεκριμένο πυραυλικό τμήμα μάλλον εισήλθε στη γήινη ατμόσφαιρα τον Οκτώβριο του 2015, περίπου ένα χρόνο μετά την εκτόξευση του, σύμφωνα με το SpaceNews.

Άλλοι όμως ερευνητές αμφιβάλλουν γι’ αυτό, με αποτέλεσμα να συνεχίζει να υπάρχει μια αβεβαιότητα για την προέλευση του ξέμπαρκου πυραύλου.

Το LRO, που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη από το 2009 χαρτογραφώντας την και αναζητώντας περιοχές με νερό, έχει στο παρελθόν εντοπίσει διάφορα πράγματα πάνω στη σεληνιακή επιφάνεια, όπως τα διάφορα σημεία προσελήνωσης των αμερικανικών αποστολών «Απόλλων» της περιόδου 1969-1972 ή το σημείο πρόσκρουσης ενός μέρους πυραύλου της αποστολής Apollo 16 τον Απρίλιο του 1972. Ίσως και αυτή τη φορά δει τουλάχιστον το σημείο που θα πέσει το πυραυλικό απομεινάρι.

Χάρη στα δεδομένα που συγκέντρωσε το ιαπωνικό διαστημικό σκάφος Kaguya, το οποίο τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη το 2007, ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οσάκα απέδειξαν ότι ένας πελώριος αστεροειδής, διαμέτρου τουλάχιστον 100 χιλιομέτρων, διαλύθηκε σε τρισεκατομμύρια μετεωρίτες. Τα συντρίμμια χτύπησαν με βία το σύστημα Γης-Σελήνης.

Ο βομβαρδισμός αυτός συνέβη πριν από 800 εκατομμύρια χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξει το περιβάλλον και η βιολογία του πλανήτη μας, αναφέρει η μελέτη που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Nature Communications.

Αστεροειδείς τέτοιου μεγέθους είναι πιθανόν να χτυπήσουν τη Γη κάθε 100 εκατομμύρια χρόνια. Όμως στον πλανήτη μας οι κρατήρες από την πρόσκρουση που είναι παλαιότεροι των 600 εκατομμυρίων ετών είναι αδύνατον να εντοπιστούν και να χρονολογηθούν, επειδή χάνονται λόγω της διάβρωσης του εδάφους, της δραστηριότητας των ηφαιστείων και άλλων γεωλογικών φαινομένων.

Έτσι οι επιστήμονες σκέφθηκαν να μελετήσουν τη Σελήνη, όπου σχεδόν δεν υπάρχει διάβρωση του εδάφους. Μπόρεσαν μάλιστα να χρονολογήσουν 59 μεγάλους κρατήρες, όπως εκείνον του Κοπέρνικου, όπου θα γινόταν η προσσελήνωση της αποστολής Apollo 18 το 1971. Για να το καταφέρουν, ανέλυσαν την πυκνότητα των μικρών, δευτερευόντων κρατήρων που σχηματίστηκαν τριγύρω τους από την εκτόξευση μικρών βράχων και διαπίστωσαν ότι τουλάχιστον 8 από τους 59 μεγάλους κρατήρες σχηματίστηκαν ταυτόχρονα, από μια βροχή αστεροειδών.

Δεδομένων των πιθανοτήτων, οι ερευνητές υποθέτουν ότι η ίδια «βροχή» έπληξε και τη Γη με ασύλληπτη δύναμη: η συνολική μάζα των μετεωριτών αυτών ανερχόταν σε 40-50 τετράκις εκατομμύρια τόνους, δηλαδή ήταν 30-60 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του αστεροειδή που έπεσε στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια και εξαφάνισε τα τρία τέταρτα των ειδών που ζούσαν τότε στη Γη.

Ο βομβαρδισμός της Σελήνης φαίνεται ότι σημειώθηκε ακριβώς πριν από την Κρυογενή Περίοδο (720-635 εκατομμύρια χρόνια πριν), κατά την οποία η Γη καλύφθηκε από πάγους πάχους πολλών χιλιομέτρων. «Οι ανακαλύψεις μας δείχνουν ότι αυτά τα εξω-γήινα στοιχεία μπορεί να επηρέασαν τους θαλάσσιους βιοχημικούς κύκλους, να προκάλεσαν σοβαρή διατάραξη του γήινου κλίματος και να οδήγησαν στην εμφάνιση των ζώων», γράφουν οι συγγραφείς της μελέτης.