Η ενημέρωση έγινε από στελέχη του Πενταγώνου προς την Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Βουλής των Αντιπροσώπων. Οι ανησυχίες για ενδεχόμενη κλιμάκωση εντείνονται, καθώς περίπου 7.000 Αμερικανοί στρατιώτες έχουν ήδη αναπτυχθεί ή κατευθύνονται προς τη Μέση Ανατολή, ενώ, σύμφωνα με τη Wall Street Journal, εξετάζεται η αποστολή επιπλέον 10.000.

Η Ρεπουμπλικανή βουλευτής Νάνσι Μέις αποχώρησε πρόωρα, καταγγέλλοντας ότι οι βουλευτές «παραπλανήθηκαν», ενώ ο πρόεδρος της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων, Μάικ Ρότζερς, έκανε λόγο για ελλιπή ενημέρωση σχετικά με την πορεία της επιχείρησης.

Ανάλογες επιφυλάξεις εξέφρασε και ο πρόεδρος της αντίστοιχης επιτροπής της Γερουσίας, Ρότζερ Γουίκερ, ο οποίος παραδέχθηκε ότι υπάρχει έντονη ανησυχία μεταξύ των γερουσιαστών.

Οι στρατιωτικοί στόχοι

Σύμφωνα με πηγές που συμμετείχαν στην ενημέρωση, οι στόχοι που παρουσιάστηκαν στους βουλευτές φαίνεται να διαφέρουν από όσα έχουν ανακοινωθεί δημοσίως.

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, για παράδειγμα, δεν εμφανίστηκε ως άμεσος στρατιωτικός στόχος, σε αντίθεση με όσα έχει υποστηρίξει ο Λευκός Οίκος.

Από την πλευρά της, η αμερικανική κυβέρνηση διέψευσε τις σχετικές πληροφορίες, υποστηρίζοντας ότι η επιχείρηση «Επική Οργή» έχει τέσσερις σαφείς επιδιώξεις: Την εξουδετέρωση των βαλλιστικών δυνατοτήτων του Ιράν, την αποδυνάμωση του ναυτικού του, την αποσταθεροποίηση των συμμάχων του στη Μέση Ανατολή και την αποτροπή απόκτησης πυρηνικού όπλου από την Τεχεράνη

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το ενδεχόμενο επιχείρησης στο νησί Χαργκ, βασικό κόμβο εξαγωγής πετρελαίου του Ιράν. Η Τεχεράνη έχει ήδη ενισχύσει την άμυνα της περιοχής με νάρκες και παγιδεύσεις, ενώ Αμερικανοί αξιωματούχοι προειδοποιούν για σοβαρές απώλειες και πιθανή περαιτέρω κλιμάκωση στον Περσικό Κόλπο.

Παράλληλα, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε παράταση δέκα ημερών προς το Ιράν για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ, μεταθέτοντας ενδεχόμενες επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές για τις 6 Απριλίου 2026.

Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, αρνείται ότι βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ και απορρίπτει το αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο 15 σημείων, δημιουργώντας ασάφεια ως προς το επίπεδο και τη φύση των επαφών.

Τριγμοί στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα

Οι εξελίξεις αναδεικνύουν εσωτερικές διαφοροποιήσεις στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, με αρκετούς να εκφράζουν επιφυλάξεις για το κόστος της επιχείρησης — που εκτιμάται στα 200 δισ. δολάρια — καθώς και για τη διάρκειά της και τον τελικό της στόχο.

Παράλληλα, στο παρασκήνιο φέρεται να εξετάζεται το ενδεχόμενο αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν, χωρίς να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση από τον Λευκό Οίκο. Ένα τέτοιο σενάριο, που πιθανώς συνδέεται με στρατηγικές επιδιώξεις του Ισραήλ, εντείνει τις ανησυχίες για μια μακροχρόνια εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή.

Σπύρος Σιδέρης

Οι δασμοί δεν λειτουργούσαν απλώς ως εργαλείο πίεσης: ήταν το κεντρικό σύμβολο ενός νέου οικονομικού δόγματος που φιλοδοξούσε να αναστρέψει την αποβιομηχάνιση, να μειώσει το εμπορικό έλλειμμα και να ενισχύσει τα δημόσια έσοδα σε μια περίοδο εκρηκτικής διόγκωσης του δημοσίου χρέους.

Παρά το γεγονός ότι ο Τραμπ επέβαλε νέους δασμούς μέσω διαφορετικών νομικών μηχανισμών, η απόφαση του δικαστηρίου εισάγει μια κρίσιμη παράμετρο: αβεβαιότητα ως προς τη βιωσιμότητα αυτής της στρατηγικής. Εναλλακτικά νομικά εργαλεία προϋποθέτουν πιο χρονοβόρες διαδικασίες, προκαταρκτικές έρευνες ή ακόμη και έγκριση από το Κογκρέσο, γεγονός που περιορίζει την ταχύτητα και την ευελιξία των κινήσεων. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι κλονίζεται η αίσθηση της «αναπόφευκτης τιμωρίας» που είχε καλλιεργήσει η Ουάσιγκτον στους εμπορικούς της εταίρους: το μήνυμα ότι οι δασμοί είναι δεδομένοι και δεν αίρονται παρά μόνο με ουσιαστικές παραχωρήσεις.

• Οι δασμοί αποτέλεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο της στρατηγικής του Τραμπ για την επαναφορά της παραγωγής στις ΗΠΑ. Μέσω της επιβολής τους, επιδίωξε να πιέσει πολυεθνικές εταιρείες να μεταφέρουν μονάδες παραγωγής στο αμερικανικό έδαφος, περιορίζοντας την εξάρτηση από εισαγωγές και ενισχύοντας την εγχώρια απασχόληση. Παράλληλα, οι εισπράξεις από τους δασμούς παρουσιάζονταν ως εργαλείο για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, το οποίο καλυπτόταν κυρίως με νέο δανεισμό. Σε ορισμένες φάσεις, τα μακροοικονομικά στοιχεία έδειξαν επιτάχυνση της ανάπτυξης, κάτι που ενίσχυε το αφήγημα περί αποτελεσματικότητας της πολιτικής αυτής και θα μπορούσε να μεταφραστεί σε πολιτικό κεφάλαιο για τους Ρεπουμπλικάνους.

Η ακύρωση των μέτρων, όμως, μεταβάλλει δραστικά το διαπραγματευτικό τοπίο. Χώρες που είχαν αποδεχθεί δυσμενείς όρους υπό την πίεση των δασμών ενδέχεται πλέον να επανεξετάσουν τη στάση τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση φέρεται να επαναξιολογεί τη διαδικασία κύρωσης εμπορικών συμφωνιών, ενώ η Ινδία επιβραδύνει τις διαπραγματεύσεις. Ακόμη πιο κρίσιμη είναι η διάσταση που αφορά την Κίνα: ο Σι Τζινπίνγκ αποκτά ισχυρότερο διαπραγματευτικό πλεονέκτημα ενόψει πιθανών συνομιλιών, καθώς η αμερικανική απειλή επιβολής δασμών δεν εμφανίζεται πλέον ως απολύτως αξιόπιστη και «μη αναστρέψιμη». Όταν η πιθανότητα δικαστικής ανατροπής μπαίνει στη συζήτηση, αλλάζει η ισορροπία φόβου και πίεσης που λειτουργεί ως μοχλός στις εμπορικές διαπραγματεύσεις.

Ένα επιπλέον μέτωπο ανοίγει με τον κίνδυνο δικαστικών διεκδικήσεων. Αμερικανικές εταιρείες που επηρεάστηκαν αρνητικά από τους δασμούς ενδέχεται να αξιώσουν αποζημιώσεις από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, επικαλούμενες ζημίες από την εφαρμογή των μέτρων. Σε ένα ήδη επιβαρυμένο δημοσιονομικό περιβάλλον, τέτοιες απαιτήσεις θα μπορούσαν να επιβαρύνουν σημαντικά τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, μετατρέποντας μια εμπορική επιλογή σε καθαρό δημοσιονομικό ρίσκο.

• Η πολιτική διάσταση είναι εξίσου κρίσιμη. Το γεγονός ότι δικαστές που θεωρούνταν πιο κοντά στους Ρεπουμπλικάνους στήριξαν την απόφαση γεννά ερωτήματα για εσωκομματικές ρωγμές. Η σχέση του Τραμπ με το παραδοσιακό ρεπουμπλικανικό κατεστημένο υπήρξε ανέκαθεν αμφίθυμη, ωστόσο η συγκεκριμένη εξέλιξη μπορεί να ενισχύσει την εικόνα ενός κόμματος που δεν εμφανίζεται πλήρως συσπειρωμένο γύρω από την ατζέντα του. Αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο, όπου η διατήρηση της πλειοψηφίας συνδέεται άμεσα με την πολιτική αντοχή της ευρύτερης «τραμπικής» στρατηγικής.

Οι διεθνείς συνέπειες μπορεί να είναι διττές και στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Σε ό,τι αφορά το Ιράν, έχει διατυπωθεί η εκτίμηση ότι απώλειες στο εσωτερικό μέτωπο θα μπορούσαν να ενισχύσουν την τάση για πιο επιθετική στάση, προκειμένου να επιτευχθεί μια γρήγορη γεωπολιτική επιτυχία. Ωστόσο, μια στρατιωτική σύγκρουση ενέχει σοβαρούς κινδύνους, ιδίως εάν παραταθεί ή προκαλέσει μεγάλες απώλειες. Επιπλέον, η αμερικανική κοινή γνώμη εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι σε ένα νέο πολεμικό μέτωπο, περιορίζοντας τα περιθώρια πολιτικών ελιγμών και αυξάνοντας το κόστος μιας απόφασης υψηλού ρίσκου.

• Στο ουκρανικό πεδίο, οι επιπτώσεις παραμένουν σύνθετες. Η εσωτερική πίεση στον Λευκό Οίκο μπορεί να περιορίσει την προθυμία για δυναμική παρέμβαση στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Κιέβου και Μόσχας ή, αντίθετα, να αυξήσει την ανάγκη για ένα γρήγορο «χειροπιαστό» διπλωματικό αποτέλεσμα που θα παρουσιαστεί ως επιτυχία. Σε κάθε περίπτωση, το πώς θα μεταφραστεί μια εσωτερική πολιτική αναταραχή σε εξωτερική πολιτική γραμμή δεν είναι δεδομένο, αλλά συνδέεται με το συνολικό ισοζύγιο κόστους–οφέλους που θα επιχειρήσει να διαμορφώσει η Ουάσιγκτον.

Η ακύρωση των δασμών από το Ανώτατο Δικαστήριο δεν είναι μια απλή νομική διόρθωση. Λειτουργεί ως καταλύτης πολιτικών και γεωοικονομικών εξελίξεων, πλήττοντας τόσο την αξιοπιστία της αμερικανικής εμπορικής πολιτικής όσο και τη διαπραγματευτική ισχύ της χώρας στο διεθνές σύστημα.

Το κεντρικό ερώτημα που αναδύεται είναι αν η Ουάσιγκτον μπορεί να διατηρήσει τον ρόλο της ως ρυθμιστή στο παγκόσμιο εμπόριο όταν το εργαλείο των δασμών —το κατεξοχήν μέσο άμεσης πίεσης— παύει να λειτουργεί ως απόλυτα αξιόπιστη απειλή.

Ο Κλούνεϊ, γνωστός για την υποστήριξή του στο Δημοκρατικό Κόμμα, επιβεβαίωσε ότι συμφωνεί πλήρως με τον Τραμπ, ο οποίος εδώ και καιρό προωθεί το σύνθημα «Κάντε την Αμερική μεγάλη ξανά». Σε μια λιτή δήλωση ανέφερε: «Συμφωνώ απόλυτα με τον νυν πρόεδρο… Πρέπει να κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά… και θα ξεκινήσουμε τον Νοέμβριο», αναφερόμενος στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα.

Γαλλική υπηκοότητα

Η απάντηση του Κλούνεϊ ήρθε μετά την απονομή γαλλικής υπηκοότητας στον βραβευμένο με Όσκαρ ηθοποιό, στη σύζυγό του —εξέχουσα δικηγόρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων— Αμάλ Αλαμουντίν, και στα οκτάχρονα δίδυμα παιδιά τους. Η οικογένεια διαμένει εδώ και χρόνια σε αγρόκτημα στη Γαλλία, ενώ το μικρότερο παιδί τους φοιτά ήδη σε σχολείο εκεί.

Ο Τραμπ σχολίασε την εξέλιξη στο Truth Social την περασμένη Τετάρτη (31/12), χαρακτηρίζοντάς την «καλά νέα» και επιτιθέμενος στην πολιτική υποστήριξη του Κλούνεϊ προς τον Τζο Μπάιντεν και την υποψήφια αντιπρόεδρό του, Καμάλα Χάρις. Υποστήριξε ότι ο ηθοποιός «δεν ήταν ποτέ σταρ του κινηματογράφου, απλώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος που παραπονιέται συνεχώς», ενώ πρόσθεσε ότι έγινε πιο γνωστός για τις πολιτικές του θέσεις παρά για την καριέρα του.

Παράλληλα, ο Τραμπ επέκρινε τις πολιτικές του Παρισιού για τη μετανάστευση και την πρόληψη του εγκλήματος.

Πολιτικό υπόβαθρο

Ο Κλούνεϊ αποτελεί εδώ και χρόνια εξέχον υποστηρικτή του Δημοκρατικού Κόμματος. Τον περασμένο Απρίλιο είχε προβλέψει ότι οι Δημοκρατικοί θα ανακτούσαν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, καλώντας το κόμμα να «βρει ανθρώπους που εκπροσωπούν καλύτερα τους Αμερικανούς και έχουν αίσθηση του χιούμορ».

Ο διάσημος ηθοποιός είχε στηρίξει τον Μπάιντεν στις εκλογές του 2020 και του 2024, πριν δημοσιεύσει άρθρο γνώμης στους New York Times ζητώντας από τον τότε πρόεδρο να αποσυρθεί από την προεκλογική μάχη —κάτι που ο Μπάιντεν έκανε δύο εβδομάδες αργότερα. Στη συνέχεια, ο Κλούνεϊ στήριξε την τότε αντιπρόεδρο Καμάλα Χάρις.

Σπύρος Σιδέρης

Είτε πρόκειται για πολιτική στρατηγική είτε για οργανωμένη επιχείρηση αποδόμησης, η επαναφορά της υπόθεσης με επίκεντρο το υποτιθέμενο ρωσικό αποτύπωμα προκαλεί αναβρασμό στην Ουάσιγκτον και ανακινεί τη διαρκή αμερικανική εμμονή με τον μύθο της ρωσικής επιρροής.

Τα επίμαχα γράμματα και οι υπαινιγμοί για τη Μόσχα

Η νέα θύελλα ξεκίνησε όταν μέλη της Επιτροπής Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων – όλα στελέχη των Δημοκρατικών – δημοσίευσαν επιλεγμένα γράμματα από το αρχείο Επστάιν. Σε αυτά, ο χρηματιστής εμφανίζεται να αναφέρεται σε επαφές με τον πρώην πρωθυπουργό της Νορβηγίας Θορμπγιόρν Γιαγκλάντ αλλά και σε συνομιλίες με τον πρώην μόνιμο αντιπρόσωπο της Ρωσίας στον ΟΗΕ, Βιτάλι Τσούρκιν.

Αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Επστάιν είχε ουσιαστικό ρόλο στη ρωσική διπλωματία, το περιεχόμενο των επιστολών είναι αρκετό για να θρέψει νέες υποψίες. Σε ένα από τα γράμματα, ο Επστάιν φέρεται να υπονοεί ότι θα μπορούσε να «εξηγήσει» στους Ρώσους διπλωμάτες τη «λογική» του Τραμπ, υπονοώντας ικανότητα πρόσβασης στο εσωτερικό κύκλωμα του Ρεπουμπλικάνου. Σε άλλο σημείο, ισχυρίζεται ότι ο Τσούρκιν «κατάλαβε τον Τραμπ μετά από τις συζητήσεις μας».

Το πρόβλημα για τους Δημοκρατικούς δεν είναι αν τα γράμματα είναι αξιόπιστα – είναι ελάχιστα. Το πρόβλημα είναι ότι λειτουργούν εξαιρετικά ως πολιτικό αφήγημα. Η ρωσική σκιά, συνδεδεμένη με μια υπόθεση σεξουαλικής εκμετάλλευσης, είναι εκρηκτικό μίγμα, ιδανικό για μια περίοδο που στερείται σταθερών θεσμικών ορίων.

Ο «βόμβος» στα social media και οι ακραίες θεωρίες

Στο παρασκήνιο αυτού του κύματος δημοσιευμάτων, εμφανίστηκε και ένας ακόμη πιο ακραίος ισχυρισμός: ένα ανεπιβεβαίωτο γράμμα Επστάιν, στο οποίο δήθεν αναφέρεται ότι «οι Ρώσοι» διαθέτουν υλικό σεξουαλικής φύσης με πρωταγωνιστές τον Τραμπ και τον Μπιλ Κλίντον.

Καμία σοβαρή αμερικανική εφημερίδα δεν υιοθέτησε τον ισχυρισμό, ούτε έχει προκύψει η παραμικρή ένδειξη αυθεντικότητας του εγγράφου. Οι Δημοκρατικοί το αποφεύγουν, τα ρεπουμπλικανικά μέσα το χαρακτηρίζουν «φθηνή προπαγάνδα», αλλά στα social media λειτουργεί σαν καύσιμο.

Το σημαντικό εδώ δεν είναι αν το έγγραφο είναι αληθινό – δεν είναι. Το σημαντικό είναι ότι η εμφάνισή του δείχνει ξεκάθαρα την κατεύθυνση της προπαγανδιστικής εκστρατείας: να παρουσιαστεί ότι το Κρεμλίνο διαθέτει εκβιαστικό υλικό για τον Τραμπ. Με άλλα λόγια, να ξαναζωντανέψει το αφήγημα ότι ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος είναι «όμηρος της Μόσχας».

Η αντίδραση του Τραμπ: απόρριψη και αντιστροφή κατηγοριών

Ο Ντόναλντ Τραμπ απάντησε προβλέψιμα, αλλά όχι αδύναμα. Κατηγόρησε τους Δημοκρατικούς για «μια ακόμη προσπάθεια παραπλάνησης» και χαρακτήρισε την υπόθεση «μια καινούργια εκδοχή του μύθου “Ρωσία–Ρωσία–Ρωσία”».

Σε μια προσπάθεια να γυρίσει το παιχνίδι, κάλεσε τους Ρεπουμπλικάνους να δημοσιοποιήσουν πλήρως τα αρχεία Επστάιν, τονίζοντας ότι «δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε». Παράλληλα, ανέφερε πως το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει ήδη αποδεσμεύσει «δεκάδες χιλιάδες σελίδες» της έρευνας.

Επιπλέον, επεσήμανε ότι το όνομα Μπιλ Κλίντον βρίσκεται πολύ πιο βαθιά στις επαφές με τον Επστάιν, ενώ στο στόχαστρο ερευνών έχουν βρεθεί επίσης ο επιχειρηματίας Ρέιντ Χόφμαν και ο πρώην υπουργός Οικονομικών Λάρι Σάμερς – όλοι συνδεδεμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα.

Η γραμμή Τραμπ είναι ξεκάθαρη: το σκάνδαλο Επστάιν χτυπάει τους Δημοκρατικούς, όχι εμάς.

Γιατί τώρα; Η στρατηγική πίεσης προς το Κρεμλίνο – και προς τον Τραμπ

Ανεξάρτητα από την εγκυρότητα των επιστολών, η χρονική στιγμή δεν είναι τυχαία. Ο Τραμπ βρίσκεται σε μια λεπτή ισορροπία:

– από τη μία, δηλώνει ότι θέλει να «τερματίσει τον πόλεμο» στην Ουκρανία·
– από την άλλη, ομάδα σκληρών αντιρώσων Ρεπουμπλικάνων τον πιέζει να αυξήσει την πίεση στη Ρωσία και να ξανανοίξει τη στρόφιγγα της βοήθειας στο Κίεβο.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που πολλοί αναλυτές αποκαλούν «οι ταλαντεύσεις του Τραμπ»: μια ρητορική που εναλλάσσεται από τη διάθεση συνεννόησης με τη Μόσχα στις ξαφνικές κυρώσεις και στις επιθετικές αναρτήσεις.

Η προώθηση του αφηγήματος ότι το Κρεμλίνο «κρατάει» τον Τραμπ με πιθανό εκβιαστικό υλικό έχει έναν ξεκάθαρο στόχο: να μην του επιτρέψει οποιοδήποτε άνοιγμα προς τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν ο Τραμπ θέλει να κινηθεί σε πιο μετριοπαθή γραμμή απέναντι στη Μόσχα, το πολιτικό κόστος θα ήταν τέτοιο, ώστε θα βρεθεί ουσιαστικά αναγκασμένος να ακολουθήσει μια πιο επιθετική πολιτική.

Το «ρωσικό αφήγημα» δεν πεθαίνει ποτέ

Το πιο ενδιαφέρον σε αυτή τη νέα αναβίωση του σκανδάλου Επστάιν είναι ότι αναδεικνύει την πολιτική λειτουργία της Ρωσίας ως μόνιμου «εχθρού». Για τους Δημοκρατικούς, η Ρωσία δεν είναι απλά ένας γεωπολιτικός αντίπαλος· αποτελεί εργαλείο εσωτερικής πολιτικής πίεσης.

Κάθε φορά που ο Τραμπ επιχειρεί να διαφοροποιήσει την εξωτερική του πολιτική, το «ρωσικό αφήγημα» επανέρχεται και πλαισιώνει τη δημόσια συζήτηση. Το γεγονός ότι τώρα συνδέεται με μια ιστορία σεξουαλικής εκμετάλλευσης, διεθνών διαπλοκών και επιλεκτικών διαρροών, το καθιστά ακόμη πιο αποτελεσματικό – και αναπόφευκτα πιο ιντριγκαδόρικο για το κοινό.

Η επόμενη ημέρα

Το πιθανότερο είναι ότι οι διαρροές θα συνεχιστούν. Το αφήγημα του «εκβιαστικού υλικού» θα ενισχυθεί, θα ανακυκλωθεί, ίσως θα «εμπλουτιστεί».

Όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει:

• Ποιος πραγματικά επιχειρεί να επηρεάσει τον Τραμπ – το Κρεμλίνο ή οι πολιτικοί του αντίπαλοι που κρατούν ζωντανό το φάντασμα της ρωσικής επιρροής;

Σε μια Αμερική όπου η αλήθεια έχει κατακερματιστεί σε ανταγωνιστικές αφηγήσεις, η απάντηση δεν είναι ποτέ αυτονόητη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το όνομα Τζέφρι Επστάιν θα συνεχίσει να στοιχειώνει την πολιτική σκηνή – και ότι οι υπαινιγμοί για το Κρεμλίνο δεν θα εξαφανιστούν σύντομα.

Ο Τραμπ αποκάλεσε τον Μάσι «μικρόμυαλο θεατρίνο», τον χαρακτήρισε «αξιολύπητο ΗΤΤΗΜΕΝΟ», ενώ τον κατηγόρησε για «ασέβεια προς τον ένδοξο στρατό μας» και τον περιέγραψε ως «αδύναμο».

Υπεραμυνόμενος των χθεσινών στρατιωτικών ενεργειών, ο Τραμπ έκανε λόγο για «θεαματική στρατιωτική επιτυχία», υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ «πήραν τη βόμβα κατευθείαν από τα χέρια τους», σε μια ξεκάθαρη αναφορά στην επιχείρηση εξουδετέρωσης του ιρανικού πυρηνικού κινδύνου.

Ο Τόμας Μάσι ανήκει σε μια μικρή αλλά ηχηρή μειοψηφία Ρεπουμπλικανών που εξέφρασαν αντίθεση στις επιδρομές, επικαλούμενοι το Σύνταγμα των ΗΠΑ και τη νομική υποχρέωση προέγκρισης του Κογκρέσου για πολεμικές ενέργειες.

Στο μεταξύ, ορισμένοι Δημοκρατικοί βουλευτές έχουν ήδη ζητήσει παραπομπή του προέδρου, υποστηρίζοντας ότι ο Τραμπ ενήργησε μονομερώς, παρακάμπτοντας τη νομοθετική εξουσία σε μια κρίσιμη διεθνή στρατιωτική επιχείρηση.

Αναλυτικά η ανάρτηση Τραμπ:

«Ο βουλευτής Τόμας Μάσι του Κεντάκι δεν είναι MAGA (Make America Great Again), παρόλο που του αρέσει να λέει ότι είναι. Στην πραγματικότητα, το κίνημα MAGA δεν τον θέλει, δεν τον ξέρει και δεν τον σέβεται. Είναι μια αρνητική δύναμη που σχεδόν πάντα ψηφίζει «ΟΧΙ», ανεξάρτητα από το πόσο καλό μπορεί να είναι κάτι. Είναι ένας μικρόμυαλος «θεατρίνος» που πιστεύει ότι είναι καλή πολιτική για το Ιράν να έχει τον υψηλότερο πυρηνικό εξοπλισμό, ενώ ταυτόχρονα φωνάζει «ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ» σε κάθε ευκαιρία.

Το Ιράν έχει σκοτώσει και τραυματίσει χιλιάδες Αμερικανούς, και μάλιστα κατέλαβε την Αμερικανική Πρεσβεία στην Τεχεράνη κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Κάρτερ. Είχαμε μια θεαματική στρατιωτική επιτυχία χθες, αφαιρώντας τη «βόμβα» κατευθείαν από τα χέρια τους (και θα τη χρησιμοποιούσαν αν μπορούσαν!), αλλά, όπως συνήθως, παρά τα όσα επαινετικά σχόλια, αυτός ο «ανίσχυρος» βουλευτής είναι εναντίον αυτού που επιτεύχθηκε τόσο λαμπρά χθες στο Ιράν.

Ο Μάσι είναι αδύναμος, αναποτελεσματικός και ψηφίζει «ΟΧΙ» σε σχεδόν τα πάντα που του παρουσιάζονται (όπως και ο Ραντ Πολ, ο νεότερος), ανεξάρτητα από το πόσο καλό μπορεί να είναι κάτι. Είναι ασέβαστος προς τον ένδοξο στρατό μας και όλα όσα πρεσβεύει, αφού δεν αναγνωρίζει ούτε τη λαμπρότητα ούτε το θάρρος τους στην επίθεση χθες το βράδυ, που ήταν μια ολική και απόλυτη ΝΙΚΗ.

Ο Μάσι θα έπρεπε να σταματήσει το ψεύτικο παιχνίδι του και να αρχίσει να βάζει την Αμερική πρώτη, αλλά δεν ξέρει πώς να το κάνει — δεν έχει την παραμικρή ιδέα! Αναμφίβολα θα ψηφίσει εναντίον του Μεγάλου, Όμορφου Νόμου, παρόλο που η μη ψήφισή του σημαίνει αύξηση φόρων 68% για όλους και πολλά άλλα χειρότερα.

Το MAGA θα έπρεπε να αποβάλει αυτόν τον αξιολύπητο ΗΤΤΗΜΕΝΟ, τον Τομ Μάσι, σαν την πανούκλα! Τα καλά νέα είναι ότι θα έχουμε έναν υπέροχο Αμερικανό πατριώτη να κατέβει εναντίον του στις προκριματικές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, και εγώ θα κατέβω στο Κεντάκι για να κάνω δυναμική προεκλογική εκστρατεία.

Το MAGA δεν αφορά τεμπέληδες, θεατρίνοι, μη παραγωγικούς πολιτικούς, και ο Τόμας Μάσι είναι σίγουρα ένας από αυτούς.

Ευχαριστώ τον απίστευτο στρατό μας για την εκπληκτική δουλειά που έκανε χθες το βράδυ. Ήταν πραγματικά ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ!!!».

«Αν το κάνει, θα πρέπει να πληρώσει τις συνέπειες γι’ αυτό», είπε ο Τραμπ στο NBC News σε τηλεφωνική συνέντευξη, αποφεύγοντας όμως να αναφέρει ποιες θα είναι αυτές οι συνέπειες.

«Θα πρέπει να πληρώσει πολύ σοβαρές συνέπειες αν το κάνει», πρόσθεσε.

Ο πρόεδρος δήλωσε επίσης πως δεν επιθυμεί να αποκαταστήσει τη σχέση του με τον Μασκ, μετά τη δημόσια αντιπαράθεση των δύο ανδρών που ξέσπασε νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα.

«Όχι», απάντησε ο Τραμπ όταν ρωτήθηκε αν έχει την επιθυμία να το κάνει.

Όταν ρωτήθηκε αν πιστεύει ότι η σχέση του με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Tesla και της SpaceX έχει τελειώσει, ο Τραμπ απάντησε: «Θα το υποθέσω, ναι».

Τα σχόλια του Τραμπ ήταν τα πιο εκτενή από τότε που εκείνος και ο Μασκ αντάλλαξαν απειλές και επιθέσεις στο X και το Truth Social νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα. Πρόσθεσε ότι πιστεύει πως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είναι πιο ενωμένο από ποτέ μετά τη δημόσια ρήξη των δύο ανδρών.

Ο Τραμπ δήλωσε πως δεν έχει σχέδια να μιλήσει με τον Μασκ σύντομα. «Είμαι πολύ απασχολημένος με άλλα πράγματα», είπε, προσθέτοντας: «Δεν σκοπεύω να του μιλήσω».

Επίσης κατηγόρησε τον Μασκ ότι είναι «ασεβής προς το αξίωμα του προέδρου».

«Νομίζω ότι είναι κάτι πολύ κακό, γιατί είναι πολύ ασεβής. Δεν μπορείς να είσαι ασεβής προς το αξίωμα του προέδρου», πρόσθεσε.

Την Πέμπτη, ο Μασκ εξαπέλυσε σειρά αναρτήσεων στο X εναντίον του προέδρου, συμπεριλαμβανομένης μιας ανάρτησης που αργότερα διαγράφηκε και η οποία τόνιζε τις παλιές σχέσεις του προέδρου με τον αείμνηστο σεξουαλικό παραβάτη Τζέφρι Έπσταϊν.

«Αυτό λέγεται “παλιά νέα”, είναι παλιά νέα, έχει συζητηθεί εδώ και χρόνια», είπε ο Τραμπ το Σάββατο. «Ακόμη και ο δικηγόρος του Έπσταϊν είπε ότι δεν είχα καμία σχέση με αυτό. Είναι παλιά νέα».

Τις μέρες πριν τη δημόσια ρήξη τους, ο Μασκ είχε εκφράσει κριτική για ένα νομοσχέδιο δαπανών υπό την ηγεσία των Ρεπουμπλικάνων που πέρασε η Βουλή τον προηγούμενο μήνα.

Στο Οβάλ Γραφείο την Πέμπτη, ο Τραμπ απάντησε στις επικρίσεις του Μασκ, λέγοντας στους δημοσιογράφους: «Είμαι πολύ απογοητευμένος γιατί ο Έλον γνώριζε τα εσωτερικά στοιχεία αυτού του νομοσχεδίου. Είμαι πολύ απογοητευμένος από τον Έλον. Τον έχω βοηθήσει πολύ.»

Λίγο μετά από αυτά τα σχόλια, ο Μασκ ξεκίνησε τη σειρά αναρτήσεών του, συμπεριλαμβάνοντας μια ανάρτηση που καλούσε σε καθαίρεση του Τραμπ και άλλη όπου ανέφερε ότι η πολιτική δασμών του προέδρου θα προκαλέσει ύφεση αργότερα μέσα στο έτος.

The Trump tariffs will cause a recession in the second half of this year https://t.co/rbBC11iynE

— Elon Musk (@elonmusk) June 5, 2025

Ο Τραμπ την Πέμπτη απάντησε επίσης με δικές του αναρτήσεις στο Truth Social. Σε μία ανάρτηση έγραψε: «Δεν με πειράζει που ο Έλον στράφηκε εναντίον μου, αλλά έπρεπε να το είχε κάνει πριν από μήνες», υπονοώντας ότι ο Μασκ γνώριζε το περιεχόμενο του νομοσχεδίου πριν αυτό ψηφιστεί.

Έγραψε επίσης την Πέμπτη: «Ο πιο εύκολος τρόπος να εξοικονομήσουμε χρήματα στον προϋπολογισμό μας, δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια δολάρια, είναι να τερματίσουμε τις κυβερνητικές επιδοτήσεις και τα συμβόλαια του Έλον», αναφερόμενος στα ομοσπονδιακά συμβόλαια με τη SpaceX. «Πάντα με εξέπληττε που ο Μπάιντεν δεν το έκανε!»

Το Σάββατο, ο Τραμπ είπε ότι δεν είχε σκεφτεί περαιτέρω την πρότασή του για την ακύρωση των ομοσπονδιακών συμβολαίων των εταιρειών του Μασκ.

«Θα μου επιτρεπόταν να το κάνω», είπε, «αλλά δεν το έχω σκεφτεί.»

«Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα δεν ήταν ποτέ τόσο ενωμένο όσο τώρα. Δεν ήταν ποτέ. Είναι στην πραγματικότητα πιο ενωμένο από ό,τι πριν τρεις μέρες», είπε ο Τραμπ.

Ο Μασκ προσέφερε σημαντική οικονομική υποστήριξη στην προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ για το 2024, ξοδεύοντας πάνω από ένα τέταρτο του δισεκατομμυρίου δολαρίων για να τον ενισχύσει σε κρίσιμες πολιτείες πέρυσι. Τους πρώτους μήνες της διοίκησης, ο Τραμπ τοποθέτησε τον Μασκ επικεφαλής του Τμήματος Κυβερνητικής Αποδοτικότητας, όπου επέβλεψε μαζικές απολύσεις ομοσπονδιακών υπαλλήλων και το κλείσιμο ή μερικό κλείσιμο πολλών υπηρεσιών.

Η ρήξη, σύμφωνα με τον Τραμπ, έκανε τους νομοθέτες να δουν τα οφέλη του νομοσχεδίου.

«Νομίζω ότι, στην πραγματικότητα, ο Έλον ανέδειξε τα πλεονεκτήματα του νομοσχεδίου, επειδή άνθρωποι που δεν ήταν τόσο εστιασμένοι άρχισαν να εστιάζουν σε αυτό, και βλέπουν πόσο καλό είναι», είπε ο Τραμπ. «Έτσι, με αυτή την έννοια, ήταν μεγάλη χάρη. Αλλά νομίζω ότι ο Έλον, πραγματικά, λυπάμαι που είναι τόσο απογοητευμένος και τόσο πληγωμένος.»

Ο Τραμπ ανέλαβε τα καθήκοντά του, για τη δεύτερη, μη συνεχόμενη, θητεία του, στις 20 Ιανουαρίου. Μέχρι τώρα έχει κάνει αόριστες νύξεις για την πιθανότητα να διεκδικήσει και τρίτη θητεία, αλλά σήμερα μίλησε ευθέως για το θέμα, στην τηλεφωνική συνέντευξη που παραχώρησε στο τηλεοπτικό δίκτυο NBC News.

«Όχι, δεν αστειεύομαι, δεν αστειεύομαι», είπε, προσθέτοντας «είναι πάρα πολύ νωρίς για να το σκεφτώ».

«Υπάρχουν μέθοδοι με τις οποίες θα μπορούσε να γίνει, ξέρετε», πρόσθεσε, χωρίς ωστόσο να διευκρινίσει τι εννοεί.

Με βάση την 22η Τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ οι πρόεδροι επιτρέπεται να εκτίσουν μόνο δύο τετραετείς θητείες, συνεχόμενες ή μη.

• Τι λένε οι δημοσκοπήσεις αυτή τη στιγμή;

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μπορεί να είναι οι πιο αμφίρροπες προεδρικές εκλογές στην σύγχρονη ιστορία των Η.Π.Α.

Φυσικά, μπορείς να βρεις εθνικές έρευνες που δείχνουν την Χάρις μπροστά με 5 ποσοστιαίες μονάδες. Μπορείς επίσης να συνδυάσεις τις ατομικές δημοσκοπήσεις από πολιτείες-κλειδιά για να δώσεις στον Τραμπ μια δυνητικά αποφασιστική διαφορά.

• Αλλά ο πιο συνετός τρόπος να ερμηνεύσεις τις δημοσκοπήσεις στις τελευταίες μέρες μιας μεγάλης εκλογής δεν είναι να επιλέγεις αποτελέσματα που ταιριάζουν με τις πολιτικές σου προτιμήσεις. Είναι να εξετάσεις όλους τους αριθμούς συνολικά.

Υπάρχουν μερικές διαφανείς, αξιόπιστες ιστοσελίδες που κάνουν μέσους όρους όλων — τόσο των εθνικών ερευνών όσο και των αντίστοιχων των πολιτειών-κλειδιά — ενώ ταυτόχρονα λογαριάζουν στατιστικά την ακρίβεια κάθε δημοσκόπου και τις τυχόν κομματικές τους προτιμήσεις.

Να πού βάζουν αυτές οι ιστοσελίδες την κούρσα αυτή τη στιγμή:

• Silver Bulletin: Σε εθνικό επίπεδο, η Χάρις (48.8%) προηγείται του Τραμπ (47.2%) με 1.6 ποσοστιαίες μονάδες. Στην Πενσυλβάνια — που φαίνεται να είναι η καθοριστική πολιτεία — η Χάρις και ο Τραμπ είναι ισόπαλοι στο 48%.
• FiveThirtyEight: Σε εθνικό επίπεδο, η Χάρις (48.2%) προηγείται του Τραμπ (46.3%) με 1.9 ποσοστιαίες μονάδες. Στην Πενσυλβάνια, ο Τραμπ (47.8%) προηγείται της Χάρις (47.6%) με 0.2 ποσοστιαίες μονάδες.
• New York Times: Σε εθνικό επίπεδο, η Χάρις (49%) προηγείται του Τραμπ (48%) με 1 ποσοστιαία μονάδα. Στην Πενσυλβάνια, η Χάρις και ο Τραμπ είναι ισόπαλοι στο 48%.

Με άλλα λόγια: είναι μια νεκρή ισοπαλία. Ακόμη και οι δύο πιο σφιχτοί προεδρικοί αγώνες των τελευταίων 65 χρόνων — Τζον Φ. Κένεντι vs. Ρίτσαρντ Νίξον το 1960 και Τζορτζ Μπους vs. Άλ Γκόρ το 2000 — δεν ήταν τόσο σφιχτοί με δύο εβδομάδες να απομένουν.

• Ποιος κερδίζει στις κρίσιμες πολιτείες; Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό;

Ναι. Για να κερδίσεις τις προεδρικές εκλογές στις Η.Π.Α., δεν χρειάζεται απαραίτητα να κερδίσεις την “δημοφιλή ψήφο” (δηλαδή, το συνολικό άθροισμα σε όλες τις 50 πολιτείες). Πρέπει να συγκεντρώσεις “εκλεκτορικές ψήφους” τερματίζοντας πρώτος σε ατομικές πολιτείες.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο υποψήφιος που θα πάρει τις περισσότερες ψήφους σε μια συγκεκριμένη πολιτεία την ημέρα των εκλογών θα λάβει όλες τις εκλεκτορικές ψήφους αυτής της πολιτείας, που είναι ανάλογες με τον πληθυσμό της. Όποιος τερματίσει πρώτος σε αρκετές πολιτείες για να εξασφαλίσει τουλάχιστον 270 εκλεκτορικές ψήφους — μια πλειοψηφία — κερδίζει το προεδρικό αξίωμα.

Οι εθνικές δημοσκοπήσεις — αυτές που δείχνουν τη Χάρις μπροστά με 1 ή 2 μονάδες — αντικατοπτρίζουν μόνο τη δημοφιλή ψήφο σε εθνικό επίπεδο. Για να κατανοήσεις τι μπορεί πραγματικά να συμβεί στο Εκλεκτορικό Κολέγιο, οι δημοσκοπήσεις πολιτειών-κλειδιά είναι πιο σχετικές.

Το πρόβλημα είναι ότι είναι επίσης πιο δύσκολες στην εκτέλεση. Μικρά δείγματα, μεγάλα περιθώρια λάθους, αμφίβολοι (συχνά κομματικοί) δημοσκόποι. Έτσι, πρέπει να αντιμετωπίζεις τις δημοσκοπήσεις πολιτειών-κλειδιά με επιφύλαξη και (ξανά) να τις εξετάζεις συνολικά.

Και τι αποκαλύπτουν αν το κάνεις; Ότι ο αγώνας είναι … ακόμα ισόπαλος. Σύμφωνα με τους τρέχοντες μέσους όρους του Silver Bulletin, η Χάρις προηγείται οριακά στο Ουισκόνσιν (με 0.6 μονάδες), στο Μίσιγκαν (με 0.6 μονάδες) και στη Νεβάδα (με 0.5 μονάδες); ο Τραμπ προηγείται ελαφρώς περισσότερο στη Βόρεια Καρολίνα (1 μονάδα), τη Γεωργία (1.3 μονάδες) και την Αριζόνα (2 μονάδες).

Μια ισοπαλία στην Πενσυλβάνια — όπως δείχνει το Silver Bulletin — σημαίνει ότι αν οι εκλογές γίνονταν σήμερα, και αν οι μέσοι όροι του σήμερα ήταν ακριβείς, η Χάρις θα έπαιρνε 257 εκλεκτορικές ψήφους και ο Τραμπ 262. Οι 19 εκλεκτορικές ψήφοι της Πενσυλβάνιας θα ήταν ο παράγοντας που θα έκρινε την κατάσταση.

• Τι γίνεται με την ώθηση;

Η λέξη “μεγάλη” μπορεί να είναι υπερβολή — αλλά αν κάποιος έχει σημειώσει πρόοδο τις τελευταίες μέρες, είναι ο Τραμπ.

Στην πραγματικότητα, όλοι οι κύριοι μέσοι όροι των πολιτειών-κλειδιά του Silver Bulletin δείχνουν περιθώρια που έχουν μετακινηθεί προς την κατεύθυνση του Τραμπ την τελευταία εβδομάδα (από 0.2 έως 0.6 μονάδες) και τον τελευταίο μήνα (από 0.4 έως 1.9 μονάδες).

• Σε εθνικό επίπεδο, η ίδια ιστοσελίδα αναφέρει ότι ο Τραμπ έχει κλείσει τη διαφορά με τη Χάρις κατά περίπου μία μονάδα την ίδια περίοδο.

Για να είμαστε σίγουροι, αυτές είναι μετριοπαθείς βελτιώσεις. Ωστόσο, το γεγονός ότι έχουν σταθερά εμφανιστεί σε διάφορες δημοσκοπήσεις και περιοχές υποδηλώνει ένα συγκεκριμένο αφήγημα: ότι όποια ελαφρά ώθηση είχε η Χάρις μετά την δραματική αντικατάσταση του Προέδρου Μπάιντεν στην κορυφή του Δημοκρατικού ψηφοδελτίου και “κερδίζοντας” την μία και μοναδική της συζήτηση με τον Τραμπ έχει ξεθωριάσει, και τώρα ο αγώνας επιστρέφει στη δύσκολη κατάσταση που πάντα προοριζόταν να είναι.

• Μπορούν τα δεδομένα να μας πουν γιατί ο αγώνας είναι τόσο κοντά;

Κάπως. Πολλές δυνάμεις και παράγοντες είναι σε δράση αυτή τη στιγμή — η κατάσταση της οικονομίας, η ασυνήθιστη ημι-παράδοση και των δύο υποψηφίων, κ.λπ. Αλλά ο παράγοντας που καταγράφεται καλύτερα στις δημοσκοπήσεις είναι πιθανώς οι δημογραφικές ομάδες.

Ένα προειδοποιητικό σημείωμα πριν προχωρήσουμε. Όσο περισσότερα χωρίζεις και αναλύεις μια δημοσκόπηση σε ξεχωριστές ομάδες — κατά ηλικία, φυλή, εκπαίδευση κ.λπ. — τόσο μικρότερο (και λιγότερο αντιπροσωπευτικό) γίνεται το δείγμα σου. Το περιθώριο λάθους αυξάνεται αναλόγως.

Έτσι, είναι δύσκολο να ποσοτικοποιήσεις την ακριβή διαφορά μεταξύ Χάρις και Τραμπ μεταξύ, ας πούμε, των Λατίνων ψηφοφόρων. Ένα καθοριστικό μοτίβο έχει αναδυθεί, ωστόσο. Κατά την εποχή Τραμπ, οι Δημοκρατικοί έχουν επιδείξει καλύτερη απόδοση μεταξύ των πτυχιούχων πανεπιστημίου, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν επιδείξει καλύτερη απόδοση μεταξύ των ψηφοφόρων χωρίς πτυχίο. Η εκπαίδευση είναι πλέον το κύριο σημείο πόλωσης στην πολιτική των Η.Π.Α. — ακόμη και πέρα από φυλετικές γραμμές.

Αυτό έχει οδηγήσει σε σημαντικές μεταβολές μεταξύ βασικών δημογραφικών ομάδων. Οι Αφροαμερικανοί ψηφοφόροι, για παράδειγμα, εξακολουθούν να υποστηρίζουν κατά overwhelming τους Δημοκρατικούς. Αλλά η υποστήριξη του Τραμπ αυξήθηκε από περίπου 7% το 2016 σε 9% το 2020 — και θα μπορούσε να φτάσει το 15% το 2024, αν πιστέψουμε τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Οι μαύροι άνδρες φαίνεται ότι είναι υπεύθυνοι για αυτήν τη μετατόπιση.

Οι Λατίνοι είναι μια παρόμοια ιστορία: η Χάρις τα πηγαίνει καλύτερα μαζί τους απ’ ότι ο Μπάιντεν πριν αποσυρθεί, αλλά όχι όσο καλά τα πήγε ο Μπάιντεν.

Το προεκλογικό επιτελείο της νυν αντιπροέδρου των ΗΠΑ δεν επιβεβαίωσε ωστόσο ότι πράγματι θα γίνει η τηλεμαχία.

Join our fight: https://t.co/VTSMUprrAC pic.twitter.com/YIG4EPaAuK

— Kamala Harris (@KamalaHarris) August 27, 2024

Στην πλατφόρμα του Truth Social, ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία σημείωσε ότι «κατέληξε σε συμφωνία» με το επιτελείο της υποψήφιας των Δημοκρατικών όσον αφορά την τηλεμαχία, η οποία αναμένεται να γίνει στο τηλεοπτικό δίκτυο ABC με τους ίδιους όρους με αυτήν που είχε διοργανωθεί στις 27 Ιουνίου στο CNN ανάμεσα στον Τραμπ και τον τότε υποψήφιο των Δημοκρατικών, τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, προτού αυτός αποσυρθεί από την κούρσα.

Στο στούντιο δεν θα υπάρχει κοινό και τα μικρόφωνα των δύο υποψηφίων θα είναι κλειστά την ώρα που θα μιλάει ο αντίπαλός τους.

Ο Τραμπ σημείωσε ότι το ABC τον διαβεβαίωσε ότι κατά την τηλεοπτική τους αναμέτρηση οι δύο υποψήφιοι για τις προεδρικές θα αντιμετωπιστούν «δίκαια και ισότιμα».

More than 200 former Republican presidential staffers sign open letter endorsing Harris over Trump https://t.co/EiixHduT8m

— The Associated Press (@AP) August 27, 2024

Το επιτελείο της Χάρις, το οποίο είχε ασκήσει πιέσεις για να παραμείνουν ανοιχτά τα μικρόφωνα των δύο υποψηφίων καθ’ όλη τη διάρκεια της τηλεμαχίας, αντέδρασε, κατηγορώντας τον δισεκατομμυριούχο ότι άλλαξε τους κανόνες του παιγνιδιού και ότι εξακολουθεί να υπεκφεύγει όσον αφορά την αποδοχή των όρων της τηλεμαχίας.

«Οι δύο υποψήφιοι γνωστοποίησαν δημοσίως τη βούλησή τους να αντιπαρατεθούν με ανοιχτά μικρόφωνα καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης, για να επιτρέψουν να υπάρξει μια πραγματική ανταλλαγή απόψεων (…) όμως φαίνεται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ επιτρέπει στο επιτελείο του να το αναιρέσει αυτό», σημείωσε η προεκλογική ομάδα της Χάρις σε ανακοίνωσή της.

«Γιατί να έχω τηλεμαχία με την Κάμαλα Χάρις σε αυτό το δίκτυο;», διερωτάτο την Κυριακή ο πρώην πρόεδρος σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα του Truth Social εν μέσω των τριβών για το ζήτημα των μικροφώνων.

You can be desperate for Kamala Harris to defeat Donald Trump and still wonder how good she will be in office. Politically, she is still an unknown quantity—and is partly responsible for keeping it that way. But there are reasons to press her for more https://t.co/JfCG17JKJY pic.twitter.com/75VlquBiiF

— The Economist (@TheEconomist) August 22, 2024

Παρ’ όλα αυτά, ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος διαβεβαίωνε ότι το ζήτημα αυτό γύρω από τα μικρόφωνα «δεν έχει σημασία για μένα. Θα προτιμούσα αναμφιβόλως (τα μικρόφωνα) να ήταν ανοιχτά».

Το προεκλογικό επιτελείο της Κάμαλα Χάρις κατηγόρησε από την πλευρά του το περιβάλλον του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου ότι θέλει να τον προστατεύσει, αξιώνοντας τα μικρόφωνα να είναι κλειστά την ώρα που θα μιλάει η αντίπαλός του, επειδή «δεν πιστεύει ότι ο υποψήφιός του μπορεί να κρατήσει προεδρικό ύφος για 90 λεπτά».

Χθες εξάλλου ο Τραμπ σημείωσε στην Truth Social ότι η Δημοκρατική υποψήφια αρνήθηκε τη διεξαγωγή τηλεμαχίας στις 4 Σεπτεμβρίου στο Fox News, το κανάλι που προτιμούν οι συντηρητικοί, σημειώνοντας ωστόσο ότι αυτό το ραντεβού μπορεί ακόμη να πραγματοποιηθεί αν η Χάρις «αλλάξει γνώμη».