Του Γιάννη Ραγκούση*

Αποκρατικοποίηση υπό την έννοια ενός νέου κράτους, στο οποίο πολίτης δεν θα τρέχει από υπηρεσία σε υπηρεσία ή στο ΚΕΠ για να μαζεύει τα εκ του νόμου απαιτούμενα δικαιολογητικά και πιστοποιητικά προκειμένου να τα υποβάλει αρμοδίως. 

Αντίθετα, το κράτος θα λειτουργεί για λογαριασμό του πολίτη, αναλαμβάνοντας πλήρως, τη συλλογή των απαιτούμενων εγγράφων, τη διασταύρωση στοιχείων, την αδειοδότηση, τη διεκπεραίωση όλων των νομικών ή διοικητικών προϋποθέσεων. 

Όπου όλες τις γραφειοκρατικές προϋποθέσεις των νόμων, θα τις διεκπεραιώνουν οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες σε επικοινωνία και διασύνδεση μεταξύ τους.

• Η κάθε δημόσια υπηρεσία θα είναι διασυνδεδεμένη όχι με τον πολίτη, αλλά με όλες τις άλλες δημόσιες υπηρεσίες που εμπλέκονται σε κάθε διαδικασία, από τη σύναψη ενός συμβολαίου έως την έκδοση μιας άδειας λειτουργίας.

Διασύνδεση που θα μπορεί να περιλαμβάνει ακόμη και την Εκκλησία της Ελλάδος για την έκδοση μιας άδειας γάμου, που με βάση την πρόσφατη προσωπική μας εμπειρία απαιτείται να ανατρέχεις εσύ μέχρι και στον Ναό που βαφτίστηκες -από τη Γλυκομηλιά Καλαμπάκας μέχρι τον Χολαργό-πριν από δεκάδες χρόνια για να προσκομίσεις πιστοποιητικό βαφτίσεως.

• Ένα νέο κράτος που για κάθε συναλλαγή του ο πολίτης θα βάζει μόνο 1 υπογραφή.
• Την αρχική για την αίτηση του αποτελέσματος που επιθυμεί. 

Τόσο απλό αλλά και ταυτόχρονα τόσο ανατρεπτικό για την ταλαίπωρη καθημερινότητα χιλιάδων πολιτών κι επιχειρήσεων. 

Επαναστατικό στον τρόπο που το κράτος και οι δημόσιες υπηρεσίες αντιλαμβάνονται τον πολίτη και τις επιχειρήσεις. 

Αυτός άλλωστε ήταν και παραμένει και ο απώτερος στόχος του ιδρυτικού νόμου Ν3979/2011, για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση που είχα την ευθύνη να εισηγηθώ στην εθνική αντιπροσωπεία και πάνω στον οποίο στηρίζονται όλες οι σημερινές εφαρμογές του gov.gr, για τις οποίες η σημερινή κυβέρνηση δεν χρειάστηκε να νομοθετήσει. 

Η διεθνής εμπειρία από κράτη που υιοθέτησαν το μοντέλο “once only principle” όπου τα δεδομένα κατατίθενται μία φορά και το κράτος τα ανακυκλώνει εσωτερικά, χωρίς να τα ξαναζητά από τον πολίτη, δείχνει ότι αύξησαν την παραγωγικότητα της οικονομίας έως και 0,6% του ΑΕΠ ετησίως λόγω μείωσης διοικητικού κόστους.

• Κάπως έτσι και τόσο απλά πέτυχε και η δι@ύγεια. Ένας πρωτοποριακός νόμος που δεν περιλαμβάνει ούτε μια πειθαρχική πρόβλεψη πέραν από την απλούστατη αρχή «δεν ανάρτησες; Δεν μπορείς να προχωρήσεις στην υλοποίηση».

Προφανώς πρόκειται για μία εντελώς διαφορετική στρατηγική και φιλοσοφία από αυτήν που εφαρμόζεται σήμερα και η οποία ισοδυναμεί ουσιαστικά, όπως πολλές φορές έχει παρατηρηθεί, με ψηφιοποίηση της γραφειοκρατίας και των ίδιων παλιών, περίπλοκων διαδικασιών καθημερινής ταλαιπωρίας για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. 

Διότι ψηφιοποίηση χωρίς μεταρρύθμιση ισοδυναμεί με ψηφιοποίηση της γραφειοκρατίας.

Στη σημερινή εποχή, ιδίως η νέα γενιά χρειάζεται και απαιτεί ένα νέο κράτος το οποίο θα λειτουργεί ως τεχνητή νοημοσύνη στην υπηρεσία του πολίτη, απαλλάσσοντάς τον από το διοικητικό βάρος, και όχι ένα κράτος που θα συνεχίζει να λειτουργεί ως δυνάστης. 

*Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ 

Αναφερόμενος στη δήλωσή της για τις αμβλώσεις είπε ότι αυτό δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει επειδή μια σειρά από προηγούμενες επιλογές της είναι προς αυτήν την κατεύθυνση. Χαρακτήρισε μάλιστα “βόμβα” τη δήλωσή της η οποία θα οδηγήσει στην απώλεια των νέων ψηφοφόρων.

Ραγκούσης κατά Καρυστιανού για αμβλώσεις: «''Βόμβα'' η δήλωσή της – Χάνει τους νέους»

Δείτε καθημερινά στις 20:00 την εκπομπή #ΗΕπόμενηΜέρα με τον @serkot65 στο #Action24 pic.twitter.com/ylsfZUQZ2q

— Action24 (@action24tv) January 19, 2026

Σημειώνει ότι «ο Αλέξης Τσίπρας διάλεξε τον δύσκολο δρόμο να βγει μπροστά και να μιλήσει σε μια κρίσιμη περίοδο και όχι να μείνει θεατής των γεγονότων ως πρώην πρωθυπουργός», συμπληρώνοντας ότι βάσει μετρήσεων είναι αυτός που μπορεί να ενώσει την κεντροαριστερά.

Χαρακτηρίζει «άδικη τη θεωρία της κας Καρυστιανού ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι» από τη στιγμή που ο ίδιος ο Γιάννης Ραγκούσης ως τομεάρχης Διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ, με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα προχώρησαν σε σειρά αποκαλύψεων για τα Τέμπη (μετάταξη σταθμάρχη, συμβάσεις συστημάτων ασφαλείας κλπ.) «και με εξέπληξε αρνητικά ότι στην προαναγγελία του κόμματός της, δεν έκανε καμία αναφορά στον κ. Μητσοτάκη που ήταν πρωτεργάτης της συγκάλυψης των αιτίων για το έγκλημα των Τεμπών και στοχοποίησε τον Αλέξη Τσίπρα».

Για το δικό του πολιτικό μέλλον ξεκαθαρίζει πως θα συνεχίσει να αγωνίζεται για μια ενιαία κεντροαριστερά που θα μπορέσει να δώσει όραμα και ελπίδα ξανά στην κοινωνία, απέναντι στο σύστημα Μητσοτάκη.

Το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ προχωρεί σε 4 προτάσεις για την περιφερειακή ανάπτυξη και επισημαίνει ότι “η Ελλάδα χρειάζεται μια βαθιά, διαρκή αποαττικοποίηση, ως ένα συνεκτικό πολυετές επιχειρησιακό σχέδιο αλλά και ως αντίληψη δημόσιων πολιτικών. Ένα κεντρικό αναπτυξιακό σχέδιο για την αναγέννηση της περιφέρειας. Όχι ως ιδεολογικό σύνθημα, αλλά ως προϋπόθεση δημογραφικής επιβίωσης, οικονομικής ανάπτυξης, κοινωνικής συνοχής και περιβαλλοντικής βιωσιμότητας”.

Και καταλήγει: “Η περιφερειακή ανάπτυξη οφείλει να καταστεί εθνική πολιτική”.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Η μεταπολεμική, μονοκεντρική, αθηνοκεντρική ανάπτυξη υπήρξε η βαθύτερη ρίζα πολλών από τα σημερινά μας αδιέξοδα. 

Η χώρα οικοδόμησε ένα μοντέλο στο οποίο η Αθήνα απορρόφησε ανθρώπους, πόρους και ευκαιρίες, ενώ η περιφέρεια –ο φυσικός χώρος της παραγωγής– απογυμνώθηκε και συνεχίζει να απογυμνώνεται, δημογραφικά, οικονομικά και κοινωνικά. 

Στην ευρωπαϊκή κατάταξη μονοκεντρικότητας, η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στις 3 πιο συγκεντρωτικές χώρες της ΕΕ.

Η δε «αττικοποίηση» της δημόσιας ζωής μας έχει φτάσει σε τέτοιο αποκρουστικό και ντροπιαστικό βαθμό, που δεκάδες σεισμόπληκτες οικογένειες επειδή δεν κατοικούσαν στο Χολαργό ή στο Ψυχικό, αλλά στο Αρκαλοχώρι Κρήτης, στο Δαμάσι Λάρισας και στο Ζάρκο Τρικάλων, περνούν ακόμη μια περίοδο των Χριστουγέννων μέσα σε κοντέινερ των 25 τμ παρατημένοι από όλους μας, κυριολεκτικά στο έλεος του θεού, εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια.

Η 2η μικρή προοδευτική επάνασταση οφείλει να αφορά σε μια νέα χωρική διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας. 

Σε μια νέα γεωγραφική ισορροπία, η οποία να είναι ευθέως συνδεδεμένη με την Ελλάδα που παράγει.

Πρόκειται για την ανάγκη αποαττικοποίησης και γενικότερα αποαστικοποίησης της Ελλάδας. 

Δηλαδή, για πολιτικές που καθιστούν ρεαλιστική, εφικτή και συμφέρουσα τη μετακίνηση τόπου κατοικίας και εργασίας από το πολεοδομικό λεκανοπέδιο σε δυναμικούς περιφερειακούς πόλους.

Η επιστροφή στον τόπο καταγωγής για πολλούς, καθώς και η οργανωμένη μετοίκηση στην περιφέρεια για άλλους, αποτελεί ίσως τη μοναδική μακροπρόθεσμη λύση για μια σειρά από μείζονα -εθνικά θα τα χαρακτήριζα- προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. 

Από το δημογραφικό και το στεγαστικό πρόβλημα μέχρι το κυκλοφοριακό και την κοινωνική αποξένωση. 

Ακόμη και για την Αθήνα και την Αττική, δεν υπάρχει άλλος δρόμος επιβίωσης. 

Δεν υπάρχει άλλος μακροπρόθεσμος δρόμος ώστε η Αθήνα να πάψει να κατατάσσεται σε όλες τις έρευνες, στη χειρότερη θέση των μεγαλουπόλεων της δυτικής Ευρώπης ως η δυσκολότερα βιώσιμη πόλη για τους κατοίκους της, με χαμηλούς δείκτες ποιότητας ζωής.

Διεθνή μοντέλα αστικής οικονομίας δείχνουν ότι όταν μια μεγαλούπολη όπως η Αθήνα, υπερβαίνει ένα “κρίσιμο μέγεθος”, αρχίζει να εμφανίζει ραγδαία αύξηση κόστους στέγασης, συμφόρηση, τελικά δραματική υποβάθμιση ποιότητας ζωής. 

Αντίθετα, ερευνες στον χώρο της περιφερειακής ανάπτυξης (OECD, ESPON, Eurostat) δείχνουν ότι χώρες με πολυκεντρική δομή, όπως η Γερμανία και η Σκανδιναβία, διαθέτουν υψηλότερη παραγωγικότητα, χαμηλότερες ανισότητες και καλύτερους δείκτες κοινωνικής συνοχής. 

Η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Και εάν όλο αυτό σας φαίνεται ως ακραία φιλόδοξος στόχος, απλώς να μου επιτρέψετε να επικαλεστώ το προσωπικό μου παράδειγμα. 

Πως τότε εγώ, ένα παιδί που μεγάλωσε στην Αθήνα από γονείς που μεγάλωσαν στα νησιά, αποφάσισε και μεγάλωσε τα παιδιά του όχι στην Αθήνα αλλά στα νησιά, εκεί που μεγάλωσαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους, εκεί που υπάρχουν μόνο δημόσια Κέντρα Υγείας και δημόσια σχολεία, μέσα από τα οποία και τα 3 πέτυχαν την εισόδό τους στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Η περιφέρεια δεν είναι μειονέκτημα. Είναι υπό συνθήκες ισχυρό πλεονέκτημα για το μέλλον της νέας γενιάς. Είμαι απολύτως βέβαιος πως χιλιάδες οικογένειες και ιδίως νέοι άνθρωποι είναι με το ένα πόδι ήδη εκτός Αττικής και μεγάλων πόλεων. Υποστήριξη και βοήθεια δεν έχουν για να κάνουν και το δεύτερο βήμα.

Για αυτό:

1. Χρειαζόμαστε μια βαθιά τομή: Μια νέα ριζοσπαστική, προοδευτική αρχιτεκτονική της φορολογικής, μισθολογικής και πολιτικής ασφαλιστικών εισφορών, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, βασισμένη στην οριζόντια αρχή: «όσο πιο μακριά από την Αττική τόσο μεγαλύτερη η μείωση των φορολογικών συντελεστών και των ασφαλιστικών εισφορών, τόσο πιο μεγάλη η αύξηση μισθού».

2.Σε θεσμικό και νομοθετικό επίπεδο χρειαζόμαστε πρωτοβουλίες με πραγματικό αντίκτυπο. 

Η όποια σημερινή κυβερνητική πολιτική στέγης ενισχύει τη ζήτηση κι όχι την προσφορά, με αποτέλεσμα αναπόφευκτα να αυξάνει τις τιμές. 

Χρειαζόμαστε μια αντίστροφη λογική: πολιτικές που αυξάνουν την προσφορά στέγης εκτός Αττικής. 

Οι πολιτικές στέγασης δεν είναι μόνο κοινωνικές πολιτικές, αποτελούν και εργαλείο χωρικής αναδιάρθρωσης.

Ο πρώτος μεγάλος στόχος λοιπόν πρέπει να είναι:

Κατασκευή 100.000 κοινωνικών κατοικιών στην περιφέρεια μέσα σε μια δεκαετία. 

Η Ολλανδία διαθέτει 2,3 εκατ. κοινωνικές κατοικίες, ενώ η Γαλλία 5 εκατομμύρια. 

Η Ελλάδα αντίθετα έχει ουσιαστικά μηδενικό απόθεμα.

Οι δε πρόσφατες φορολογικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης, όπως η μείωση του ΕΝΦΙΑ στα χωριά, είχαν, όπως ήταν αναμενόμενο, μηδενικό αποτέλεσμα στην αναστροφή του πληθυσμιακού ρεύματος.

3. Νέα προγράμματα «Σπίτι»: αποκλειστικά για την Περιφέρεια. 

Σε αντίθεση με τον προσανατολισμό των προγραμμάτων «Σπίτι 1&2&3», αλλά και όσων σχετικών προγραμμάτων συνεχίζουν να ανακοινώνονται από την κυβέρνηση, τα επόμενα σχετικά προγράμματα να αφορούν αποκλειστικά δήμους της περιφέρειας. 

Ένα νέο πρόγραμμα «Σπίτι» να αφορά αποκλειστικά την απόκτηση ή ανακαίνιση σπιτιού, από τα χιλιάδες κληρονομικά ακίνητα που ρημάζουν στα χωριά.

Ένα νέο πρόγραμμα «Σπίτι», να σχεδιαστεί αποκλειστικά για νέους κτηνοτρόφους και αγρότες που θα εγκατασταθούν στην περιφέρεια και θα κάνουν έναρξη επαγγέλματος με αγορά ζώων και αγρών, μαζί με δάνειο έναρξης επαγγέλματος άτοκης εξόφλησης.

Αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική, είναι πολιτική στήριξης της παραγωγικής Ελλάδας με κοινωνικό πρόσημο.

4.Τέλος στο συμβολικό επίπεδο, ας ξεκινήσουμε από εκεί όπου η πολιτική στέλνει μήνυμα: από τη μεταφορά του Γεωπονικού πανεπιστημίου και του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης από την Αττική στην περιφέρεια. Μια κίνηση που θα σηματοδοτήσει ότι η Ελλάδα της παραγωγής δεν είναι ρητορική, αλλά εθνική προτεραιότητα.

Παράλληλα, ας προχωρήσουμε επιτέλους σε σημαντική αύξηση της χρηματοδότησης προς τους Καλλικρατικούς δήμους της περιφέρειας, οι οποίοι για χρόνια έχουν αφεθεί χωρίς στήριξη, παρότι αναφέρονται και καταλαμβάνουν τους κατεξοχήν χώρους πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια βαθιά, διαρκή αποαττικοποίηση, ως ένα συνεκτικό πολυετές επιχειρησιακό σχέδιο αλλά και ως αντίληψη δημόσιων πολιτικών. Ένα κεντρικό αναπτυξιακό σχέδιο για την αναγέννηση της περιφέρειας.

Όχι ως ιδεολογικό σύνθημα, αλλά ως προϋπόθεση δημογραφικής επιβίωσης, οικονομικής ανάπτυξης, κοινωνικής συνοχής και περιβαλλοντικής βιωσιμότητας.

Η περιφερειακή ανάπτυξη οφείλει να καταστεί εθνική πολιτική.

“Κακώς, κάκιστα, το πολιτικό σύστημα έχει διαχρονικά στοχοποιήσει τις παραδοσιακές παραγωγικές μας δυνάμεις” προσθέτει ο κ. Ραγκούσης τονίζοντας ότι “το πρόβλημα δεν είναι το παραγωγικό μας μοντέλο” αλλά “είναι πως διαχρονικά, στην οικονομία και τους θεσμούς, δεσπόζει η Ελλάδα της κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων κι όχι η Ελλάδα της παραγωγής” .

Το μέλος της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επισημαίνει ότι “εμπλέκοντας και το εκπαιδευτικό μας σύστημα, να πάψουμε να πιστεύουμε στον «Θεό» της κατανάλωσης εισαγόμενων αγαθών. Πρέπει να αρχίσουμε να πιστεύουμε σε ένα νέο «Θεό», τον «Θεό» της παραγωγής. Να καθιερώσουμε ως μια νέα – μεγάλη – εθνική ιδέα πως : «Οτιδήποτε παράγεται στην πατρίδα μας είναι χρυσός». Εθνικό είναι το αληθές, εθνικό είναι το παραγωγικό.”

Ενώ σε άλλο σημείο των προτάσεων του αναφέρει: “Το βασικό εμπόδιο για τον εκσυγχρονισμό κι εμπλουτισμό του παραγωγικού μας μοντέλου είναι η Ελλάδα της κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων, καθώς και η έλλειψη εθνικών στρατηγικών σχεδίων ανάπτυξης των παραδοσιακών κλάδων παραγωγής της οικονομίας. Τέτοια δεκαετή εθνικά στρατηγικά σχέδια ανά παραδοσιακό κλάδο παραγωγής είναι απόλυτη προτεραιότητα να εκπονηθούν”.  

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΡΑΓΚΟΥΣΗ:

Α. Ισχυρίζομαι ότι το εθνικό μας κλισέ, «να αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο γιατί αυτό είναι το πρόβλημα», είναι βαθιά εσφαλμένο. 

Ισχυρίζομαι ότι κακώς, κάκιστα, το πολιτικό σύστημα έχει διαχρονικά στοχοποιήσει τις παραδοσιακές παραγωγικές μας δυνάμεις.

Το πρόβλημα δεν είναι το παραγωγικό μας μοντέλο. 

Το πρόβλημα είναι πως διαχρονικά, στην οικονομία και τους θεσμούς, δεσπόζει η Ελλάδα της κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων κι όχι η Ελλάδα της παραγωγής. 

Το πρόβλημα είναι ο καταναλωτικός μας εθισμός πάνω σε μία όχι ισχυρή παραγωγική βάση. 

Διαχρονικά, οι εισαγωγές αγαθών αυξάνονται δυσανάλογα με τις εξαγωγές, το εμπορικό έλλειμμα εξωθεί σε δημοσιονομικά ελλείμματα και συνεχή αύξηση του απόλυτου μεγέθους του χρέους. 

Το πρόβλημα είναι η Ελλάδα που αντλεί ευτυχία όταν καταναλώνει κι όχι όταν παράγει. 

Το πρόβλημα είναι η Ελλάδα που ωθεί τα παιδιά της να γίνονται υπάλληλοι αντί να γίνονται αγρότες και κτηνοτρόφοι. 

Οξύ δημογραφικό, συνταξιοδοτικό και στεγαστικό πρόβλημα, πρόβλημα άμυνας και ασφάλειας δεν έχει η Ελλάδα που παράγει, η αγροτική, η κτηνοτροφική, η βιοτεχνική, η μεταποιητική. Η Ελλάδα της εισαγόμενης κατανάλωσης έχει.

Στη χρεοκοπία του 2009 η Ελλάδα της εισαγόμενης κατανάλωσης μας οδήγησε. 

Β.Το παραγωγικό μας μοντέλο είναι μικρό κι αδύναμο αλλά αποτελεί ένα από τα λίγα σταθερά μας θεμέλια και για αυτό να λέμε, πάλι καλά που το έχουμε κι αυτό. 

Η παραγωγική μας βάση χρειάζεται συστηματική στήριξη, κεφαλαιακή ενίσχυση και διαρκή τεχνολογικό εκσυγχρονισμό. 

Το εμπόδιο για την ανάπτυξη ενός σύγχρονου παραγωγικού μοντέλου δεν είναι οι παραδοσιακοί κλάδοι της οικοδομής και του τουρισμού ή της ναυτιλίας και του αγροτοκτηνοτροφικού τομέα, που έχουν προσφέρει πολλά στο ΑΕΠ, στην απασχόληση και στις εξαγωγές, και μπορούν να προσφέρουν περισσότερα. 

Ο τουρισμός -του οποίου η οικονομική συμπεριφορά είναι ίδια με των εξαγωγών που φέρνουν πολύτιμο νέο χρήμα στην εγχώρια οικονομία- εάν εκπονήσουμε ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των υφιστάμενων μονάδων προς την ποιότητα κι όχι την μαζικότητα. 

Η ναυτιλία εάν στρέψουμε το εφοπλιστικά κέρδη που κατευθύνονται σήμερα κυρίως σε χαμηλής παραγωγικότητας επενδύσεις, όπως το real estate, προς εγχώριες επενδύσεις στον τεχνολογικό τομέα. 

Ο κατασκευαστικός κλάδος εάν τον αντιληφθούμε ως την ελπίδα για την αστική αναγέννηση και την ανοικοδόμηση των άσχημων κι αφόρητων πόλεων που έχτισε η αντιπαροχή στις δεκαετίες μετά το 1950. 

Ο αγροτοδιατροφικός τομέας μέσα και από συνεταιριστικά σχήματα νέου τύπου και κυρίως μέσα από την είσοδο χιλιάδων νέων αγροτών που είναι απαραίτητοι, έχει σπουδαίο εθνικό ρόλο να επιτελέσει στην υποκατάσταση των εισαγωγών, όσο εισάγουμε την πλειοψηφία του κρέατος και των αγροτικών προϊόντων που καταναλώνουμε. 

Το βασικό εμπόδιο για τον εκσυγχρονισμό κι εμπλουτισμό του παραγωγικού μας μοντέλου είναι η Ελλάδα της κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων, καθώς και η έλλειψη εθνικών στρατηγικών σχεδίων ανάπτυξης των παραδοσιακών κλάδων παραγωγής της οικονομίας. Τέτοια δεκαετή εθνικά στρατηγικά σχέδια ανά παραδοσιακό κλάδο παραγωγής είναι απόλυτη προτεραιότητα να εκπονηθούν.  

Γ.Στρατηγική για την ενίσχυση ελληνικών τεχνολογικών επιχειρήσεων. Στοχευμένη προσέλκυση εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, ιδίως στον τομέα της άμυνας. 

Στις μέρες μας η τεχνολογική ανάπτυξη, ιδιαίτερα το μέτωπο της τεχνητής νοημοσύνης (AI), των ημιαγωγών (ο «νέος χάλυβας» της γεωπολιτικής ισχύος), του cloud, του Internet of Things, του cybersecurity, οδηγούν την ανθρωπότητα κυριολεκτικά σε μια νέα εποχή. 

Και το ερώτημα είναι πώς θα εισέλθει η πατρίδα μας σε αυτήν; 

Θα εισέλθει όπως μέχρι σήμερα, δηλαδή ως παθητικός καταναλωτής που στην πορεία θα καταρρεύσει ολοκληρωτικά ή ως συμπαραγωγός; 

Το ερώτημα έχει κατά τη γνώμη μου ιστορική σημασία, ιδίως όσον αφορά την αμυντική θωράκιση της πατρίδας μας, καθώς και της Κύπρου τηρουμένων των αναλογιών.

Και η απάντηση στο ερώτημα αυτό, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αντληθεί από το μέγα εθνικό ολίσθημα της σημερινής κυβέρνησης η οποία ολοκλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος των νέων αμυντικών εξοπλισμών σε μαχητικά αεροσκάφη και φρεγάτες για τις επόμενες δεκαετίες, χωρίς να εξασφαλίσει για την πατρίδα μας την παραμικρή συμμετοχή ελλήνων επιστημόνων ή την συμπαραγωγή ελληνικών εταιρειών στο σκέλος της νέας τεχνολογίας των νέων αυτών υπερσύγχρονων όπλων. Στέρησε από τη χώρα μία μοναδική ευκαιρία. Στέρησε τεχνογνωσία, θέσεις εργασίας και τεχνολογική ανάπτυξη. 

Η προοδευτική παράταξη οφείλει να είναι η πολιτική δύναμη που θα μετατρέψει την ψηφιακή επανάσταση και την τεχνητή νοημοσύνη από απειλή για την κατάλυση της ελευθερίας σε συλλογικό κέρδος. Θα αποτρέψει την αδιαφανή και αντιδημοκρατική αξιοποίησή της. 

Η πατρίδα μας για να εισέλθει στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης ως συμπαραγωγός, είναι μονόδρομος να στηρίξει τις ελληνικές επιχειρήσεις παραγωγής τεχνολογίας. 

Όμως να το πούμε καθαρά. Δεν αρκούν αυτές. 

Η Ελλάδα θα εισέλθει στην εποχή ψηφιακής επανάστασης ως συμπαραγωγός, μόνον εάν προσελκύσει εταιρείες που παράγουν τεχνολογία, ξεκινώντας για ευνόητους λόγους από την αμυντική τεχνολογία. 

Άλλωστε μόνον εάν προσελκύσουμε ξένες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας θα φέρουμε πίσω τους νέους επιστήμονες που χάσαμε με το brain drain. Του νέους Έλληνες κι Ελληνίδες επιστήμονες δεν τους πήραν κοντά τους ξένα κράτη. Ξένες εταιρείες τους προσέλκυσαν. 

Χώρες μεταξύ πολλών άλλων, όπως η Φινλανδία και η Νότια Κορέα χρησιμοποίησαν την αμυντική βιομηχανία ως μοχλό τεχνολογικής μετάβασης. 

Οι πρόσφατες πολεμικές αναμετρήσεις στην Ουκρανία και στη Γάζα, απέδειξαν ότι η επιβίωση μιας χώρας εξαρτάται πλέον από drones, αυτόνομες πλατφόρμες, ηλεκτρονικό πόλεμο, κυβερνοάμυνα — όλα τεχνολογίες στις οποίες η Ελλάδα συμμετέχει ελάχιστα παραγωγικά. 

Υπό αυτήν την έννοια θα έχει ιστορική αξία μια απόφαση να δώσουμε τα μεγαλύτερα και πιο προχωρημένα κίνητρα που επικρατούν διεθνώς, για να προσελκύσουμε εταιρείες που παράγουν υψηλή τεχνολογία, με καθιέρωση φορολογικών υπέρ-αποσβέσεων σε επενδύσεις σε καινούργια σύγχρονα μηχανήματα και τεχνολογικό εξοπλισμό.

Αρκεί σε κάθε άμεση, ξένη επένδυση που θα πραγματοποιείται στην πατρίδα μας και θα απολαμβάνει αυτά τα κίνητρα, να συμπράττουν ελληνικές εταιρείες τεχνολογίας κι ελληνικό επιστημονικό δυναμικό. 

Η συμπαραγωγή να είναι αναγκαία προϋπόθεση. 

Ο τεχνοκρατικός στόχος: άνοδος του σχηματισμού παγίου κεφαλαίου, αύξηση των επενδύσεων με έμφαση στην τεχνολογία και στις πράσινες επενδύσεις, από το 15% του ΑΕΠ στο 22–23% που είναι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος. Προς το παρόν το ποσοστό των επενδύσεων στο ΑΕΠ παραμένει το δεύτερο χαμηλότερο στους 27.

Δ.Για όλα τα παραπάνω υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: να αντιμετωπισθεί το τραπεζικό καρτέλ. Η παραγωγική Ελλάδα είναι ουσιαστικά υποχρηματοδοτούμενη από τις 4 συστημικές τράπεζες. 

Τα δάνεια δίνονται με το σταγονόμετρο, ενώ τα κέρδη των συστημικών τραπεζών στηρίχθηκαν σε εναρμονισμένες πρακτικές που διατήρησαν τα επιτόκια δανεισμού σε επίπεδα από τα υψηλότερα στην Ευρωζώνη και το περιθώριο επιτοκίου (διαφορά επιτοκίου χορηγήσεων και καταθέσεων) σχεδόν διπλάσιο από τον μέσο όρο των άλλων χωρών. 

Η ευθύνη των αρμόδιων εγχώριων (Τράπεζα της Ελλάδας) και ευρωπαϊκών εποπτικών αρχών (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) είναι πραγματικά πολύ μεγάλη για αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση και η προοδευτική αντιπολίτευση θα έπρεπε αυτό ήδη να το έχει καταστήσει σαφές στην ελληνική κοινωνία με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. 

Ε.Πρέπει να δώσουμε απόλυτη προτεραιότητα στην Ελλάδα που παράγει κι όχι στην Ελλάδα που καταναλώνει.

Αυτό οφείλει να είναι πλέον το πρωταρχικό -εθνικό- μας μέλημα. 

Να δώσουμε προνομιακή, πάσης φύσεως, μεταχείριση στην Ελλάδα που ξυπνάει στις 6 το πρωί ή και νωρίτερα. Στην Ελλάδα του μόχθου και της δημιουργίας.

Με κάθε μέσο άσκησης δημόσιας πολιτικής. 

Φορολογικό, ασφαλιστικό, μέσα από τις πολιτικές κινήτρων, μέσα από κάθε νομοθετική πρωτοβουλία που εισάγεται στο Κοινοβούλιο. 

Για παράδειγμα, τα έσοδα από την εξόρυξη ελληνικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων -εάν υπάρξουν- να κατευθυνθούν στο παραγωγικό σύστημα της χώρας κι όχι στο ασφαλιστικό της σύστημα όπως απολύτως λανθασμένα νομοθετήθηκε το 2013. 

Η Ελλάδα της παραγωγής πρέπει να έχει διακριτή νομοθετική μεταχείριση από την Ελλάδα της κατανάλωσης. 

Η επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση οφείλει να έχει στο επίκεντρό της μια τέτοια μικρή θεσμική επανάσταση, αναδεικνύοντας τον ξεχωριστό και σπουδαίο ρόλο που επιτελούν όσοι παράγουν. Άλλωστε Νόμπελ οικονομίας πήραν οι Ατζέμογλου, Τζόνσον και Ρόμπινσον, που ανέδειξαν τη σπουδαιότητα των θεσμών ως προϋπόθεση για την οικονομική ανάπτυξη.

Ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ας είναι επιτέλους ένας ή μία από τους Έλληνες που παράγουν και δημιουργούν.

ΣΤ.Συμπέρασμα: έχει έρθει η ώρα για μια ριζικά νέα κουλτούρα οικονομικής πολιτικής. 

Έχει έρθει η ώρα να αλλάξουμε το βασικό αξιακό προσανατολισμό στην ελληνική οικονομία. Πρέπει εμπλέκοντας και το εκπαιδευτικό μας σύστημα, να πάψουμε να πιστευούμε στον «Θεό» της κατανάλωσης εισαγόμενων αγαθών. 

Πρέπει να αρχίσουμε να πιστεύουμε σε ένα νέο «Θεό», τον «Θεό» της παραγωγής.

Να καθιερώσουμε ως μια νέα – μεγάλη – εθνική ιδέα πως : «Οτιδήποτε παράγεται στην πατρίδα μας είναι χρυσός». Εθνικό είναι το αληθές, εθνικό είναι το παραγωγικό.”

• εθνικό είναι το παραγωγικό, 
• για την από-αττικοποίηση του μέλλοντός μας, 
• για την αποκρατικοποίηση της καθημερινής μας ζωής, με ένα νέο κράτος αξιοκρατίας στους αρμούς της εξουσίας,
• για μία νέα κρίσιμη βαθμίδα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, 
• για ένα εθνικό κοινοβούλιο που θα συγκροτείται από 250 βουλευτές, 150 εκλεγόμενους σε ισάριθμες μονοεδρικές και 100 εκλεγόμενους σε 11 μείζονες εκλογικές περιφέρειες, με όριο τα 12 χρόνια θητείας. 

Το μέλος της Πολιτικής Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ στην εισαγωγή του αναφέρει πώς “πρόκειται για ιδέες που στόχος είναι να εμπλουτίζονται διαρκώς και από τις οποίες μπορούν να παραχθούν συνεχείς και συνεκτικές θετικές πολιτικές πρωτοβουλίες”. Και καταλήγει: “Ουσιαστικά πρόκειται για κατευθυντήριες ιδέες οι οποίες ειλικρινά δεν διεκδικούν κάτι περισσότερο από το να αποτελέσουν έναυσμα για την παραγωγή ακόμη καλύτερων νέων ιδεών, που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη ως χώρα, ως κοινωνία, καθώς και ως σύγχρονη προοδευτική παράταξη”. 

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

“Η έξοδος της προοδευτικής παράταξης από την σημερινή και παρατεταμένη στασιμότητα δεν πρόκειται να προέλθει ούτε μέσω συμπλεύσεων με ριζοσπάστες δημαγωγούς που αυτονομημένοι παρεπιδημούν στο χώρο μετά το 2015, ούτε μέσω ανεύθυνης παροχολογίας, ούτε μέσω μιας εισαγγελικής αριστεράς που δίνει τον τόνο τα τελευταία χρόνια. 

Άλλωστε, εάν ήταν διαφορετικά, κάποιος ή κάποια από όλους τους εκπροσώπους των παραπάνω κατηγοριών, θα είχε ήδη καταφέρει να αποτελέσει εναλλακτική εκδοχή διακυβέρνησης έναντι της ΝΔ, κάτι που δεν προκύπτει ούτε μπορεί να προκύψει με τα σημερινά δεδομένα. 

Η δημοκρατική προοδευτική παράταξη δεν θα ξαναγίνει μεγάλη ούτε μέσα από μια στείρα αντιδεξιά, ή ακόμη χειρότερα στείρα αντιΜητσοτακική ρητορική του τύπου «να ενωθούμε όλοι μαζί για να τον ρίξουμε».

Η σύγχρονη κοινωνία δεν πείθεται από μία ρηχή αντιδεξιά ρητορεία, αναζητά εναλλακτικό προοδευτικό σχέδιο κι ελπίδα.

Η δημοκρατική προοδευτική παράταξη και η αριστερά απέκτησαν το ιστορικό ηθικό πλεονέκτημα στη συνείδηση γενεών και γενεών όταν πήραν στην πλάτη τους, ηγήθηκαν και θυσιάστηκαν στους μεγάλους εθνικούς και πατριωτικούς αγώνες για τις αξίες της εθνικής απελευθέρωσης στη δεκαετία του 1940 και της δημοκρατίας στις δεκαετίες 1950–1960-1970.

Εκείνες οι γενιές δεν ζήτησαν απλώς την εξουσία. 

Μάτωσαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία της πατρίδας, καθώς και για την αξιοπρέπεια της κοινωνίας. 

Γι’ αυτό και δικαίως αγαπήθηκαν.

Υπό το πρίσμα αυτό, η αναγέννηση της μεγάλης προοδευτικής παράταξης θα καταστεί εφικτή εφόσον προχωρήσει σε μία αξιακή επαναθεμελίωση του εαυτού της και αρθρώσει ένα νέο αφήγημα για το που πρέπει να πάει η χώρα. Εφόσον ηγηθεί ξανά μεγάλων πολιτικών για την πατρίδα και τον λαό. 

Και μεγάλες πολιτικές είναι εκείνες που τοποθετούν στο επίκεντρο τα θεμελιώδη ζητήματα του μέλλοντος, τον σκληρό πυρήνα των εθνικών μας προκλήσεων:

-Την ανατροπή του μεταπολεμικού μοντέλου οικονομικής μεγέθυνσης μέσω της κατανάλωσης, το οποίο αναπαράγει συστηματικά ελλείμματα και δημοσιονομικές κρίσεις, 

-την εθνική άμυνα και ασφάλεια στη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης,

-την αντιμετώπιση της ασφυκτικής και καταθλιπτικής καθημερινότητας στην Αττική και στα μεγάλα αστικά κέντρα, με οξυμένα προβλήματα όπως η στέγη και το κυκλοφοριακό,

-το δραματικό δημογραφικό πρόβλημα,

-την πρωτοφανή διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων,

-την ανησυχητική παρακμή του εκπαιδευτικού μας συστήματος,

-τη λαχτάρα για ένα νέο κράτος αξιοκρατίας,

-τη διαμόρφωση μιας εθνικά σχεδιασμένης μεταναστευτικής πολιτικής, συμβατής με το διεθνές δίκαιο, η οποία θα καθορίζει όχι μόνο τον μέγιστο αριθμό νομίμως διαμενόντων μεταναστών αλλά και τις χώρες προέλευσής τους,

-την προσδοκία του ελληνικού λαού για μια καλύτερη ζωή με καλύτερες δουλειές και καλύτερους μισθούς όχι μέσω περιστασιακών παροχών αλλά μέσω παγιωμένων παραγωγικών δομών.

Στην πραγματικότητα χρειαζόμαστε όχι έναν ακόμη “προοδευτικό κατάλογο υποσχέσεων”, αλλά έναν καταστατικό χάρτη μεγάλων πολιτικών για το μέλλον της πατρίδας και του λαού.

Οι μεγάλες πολιτικές δεν παρακολουθούν το ημερήσιο δελτίο ειδήσεων, διαμορφώνουν οι ίδιες την ημερήσια διάταξη του μέλλοντός μας.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι εάν η προοδευτική παράταξη μπορεί πράγματι να ανταποκριθεί σε αυτή την ιστορική πρόκληση. 

Η απάντηση εξαρτάται από 4+1 κρίσιμες προϋποθέσεις:

   1.       Εάν συνδεθεί όχι μόνο με τα προβλήματα, αλλά και με τα όνειρα των πολιτών.

   2.       Εάν ηγηθεί ενός μεγάλου αγώνα, που θα μετασχηματίσει το μεταπολεμικό μοντέλο ανάπτυξης, μετατρέποντας την Ελλάδα από κοινωνία υπερκαταναλωτών εισαγόμενων αγαθών σε κοινωνία κυρίως παραγωγών.

   3.       Εάν εμπιστευθεί τη νέα γενιά και ανοιχθεί στον ορίζοντα των καινοτόμων ιδεών που αυτή παράγει.

4. εάν θα τεθεί επικεφαλής μίας ηθικής και αξιακής επανάστασης στους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα, με πρώτη προτεραιότητα την αξιοκρατία, καθώς και την καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς.

4+1. και ίσως σημαντικότερο, εάν για όλα τα παραπάνω θα διατυπώσει κάποια νέα ιδέα, πέρα από παρωχημένα ρητορικά σχήματα και τις πληκτικές αναπαραγωγές ιδεολογικών στερεοτύπων.

Με δεδομένη την ευθύνη που όλοι μας έχουμε για την αναγέννηση της μεγάλης προοδευτικής παράταξης, δίπλα σε σημαντικές νέες προγραμματικές ιδέες που έχουν διατυπωθεί δημόσια το τελευταίο διάστημα, θα εισφέρω τις επόμενες ημέρες τη συνοπτική εκδοχή του δικού μου μικρού προγραμματικού πνευματικού οβολού -μια δουλειά αρκετών μηνών- ο οποίος συνοψίζεται σε «5 μικρές, συνεξαρτώμενες επαναστάσεις για να πάμε στην επόμενη Ελλάδα», υπό τους εξής τίτλους: 

1.εθνικό είναι το παραγωγικό, 

2.για την από-αττικοποίηση του μέλλοντός μας, 

3.για την αποκρατικοποίηση της καθημερινής μας ζωής, με ένα νέο κράτος αξιοκρατίας στους αρμούς της εξουσίας,

4.για μία νέα κρίσιμη βαθμίδα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, 

5.για ένα εθνικό κοινοβούλιο που θα συγκροτείται από 250 βουλευτές, 150 εκλεγόμενους σε ισάριθμες μονοεδρικές και 100 εκλεγόμενους σε 11 μείζονες εκλογικές περιφέρειες, με όριο τα 12 χρόνια θητείας. 

Πρόκειται για ιδέες που στόχος είναι να εμπλουτίζονται διαρκώς και από τις οποίες μπορούν να παραχθούν συνεχείς και συνεκτικές θετικές πολιτικές πρωτοβουλίες. Ουσιαστικά πρόκειται για κατευθυντήριες ιδέες οι οποίες ειλικρινά δεν διεκδικούν κάτι περισσότερο από το να αποτελέσουν έναυσμα για την παραγωγή ακόμη καλύτερων νέων ιδεών, που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη ως χώρα, ως κοινωνία, καθώς και ως σύγχρονη προοδευτική παράταξη”.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές πρόκειται για δουλειά μηνών, αποτέλεσμα πολλών συναντήσεων με ειδικούς επιστήμονες κι εντατικής μελέτης της διεθνούς βιβλιογραφίας στο πλαίσιο της αρμοδιότητας του κ. Ραγκούση ως μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ για την παραγωγή νέων ιδεών. Εξελίχθηκε δε κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών που φούντωσε η σημαντική δημόσια συζήτηση για την ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης. 

Ουσιαστικά πρόκειται για μια προγραμματική δουλειά που απευθύνεται πλέον στο σύνολο του προοδευτικού κόσμου κι όχι μόνον στα στενά κομματικά όρια του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ. Έναυσμα για την παραγωγή ακόμη καλύτερων νέων ιδεών στην χώρα, την κοινωνία και τη σύγχρονη προοδευτική παράταξη. 

Ο ίδιος πάντως έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται ούτε την κριτική αλλά ούτε και τις θεμελιώδεις αλλαγές, στην προσωπική του ζωή και την πολιτική του πορεία. Το 1998 αποφάσισε να φύγει από την Αθήνα όπου μεγάλωσε και έχτισε το μέλλον των παιδιών του στη νησιωτική Ελλάδα, σε ηλικία 37 ετών ως δήμαρχος Πάρου πραγματοποίησε την αγορά υγειονομικού αεροσκάφους για το νησί. Επίσης πρωτοστάτησε στην υλοποίηση της δι@ύγειας του Καλλικράτη, καθώς και για να αποδίδεται η ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά νόμιμων μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή τα οποία είναι της «ημετέρας παιδείας μετέχοντες».

Οι γνωρίζοντες λένε πως το κόμμα έχει μικρύνει και φαίνονται, πλέον, πιό καθαρά οι εσωτερικές γραμμές. Από την άλλη, όμως, όσοι ανέχτηκαν την περίοδο Κασσελάκη, ή είχαν άμεσα ή έμμεσα και την ευθύνη της αναρρίχησής του στην προεδρία, είδαν την επιρροή τους να περιορίζεται δραστικά. Αξιοσημείωτη, όπως επισημαίνεται, η υποχώρηση των δυνάμεων του Νίκου Παππά και, ακόμα περισσότερο, του Παύλου Πολάκη που έλεγε ότι “ο μισός ΣΥΡΙΖΑ” είναι δικός του.

Για παράδειγμα, ξεχωρίζει η πρωτιά του Γιάννη Ραγκούση. Ενός στελέχους που της λεγόμενης «διεύρυνσης» του ΣΥΡΙΖΑ, που την περίοδο της εσωκομματικής κρίσης τάχθηκε ιδιαίτερα δυναμικά κατά των επιλογών της ηγεσίας του Στέφανου Κασσελάκη. Σε σημείο μάλιστα να… γιουχαριστεί από τους «Κασσελίστας» στο 4ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ τον Φεβρουάριο του 2024, όταν αναφέρθηκε από το συνεδριακό βήμα στις αλλοδαπές εταιρίες του τότε προέδρου του. Όπως και η δεύτερη θέση της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου– δύο πρώην γραμματείς του ΠΑΣΟΚ!

Αντίστοιχα στην πρώτη 10αδα των εκλεγμένων μελών της Κεντρικής Επιτροπής καταγράφονται πλειοψηφικά τα στελέχη που είχαν ανάλογη δράση όπως ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ο Στέργιος Καλπάκης, ο Κώστας Ζαχαριάδης και ο Γιάννης Μπουλέκος. Σε υψηλή θέση και η εκλογή του Θύμιου Γεωργόπουλου που εκδιώχθηκε από την θέση του οικονομικού διευθυντή του ΣΥΡΙΖΑ επί Κασσελάκη κάνοντας σημαντικές καταγγελίες για την οικονομική διαχείριση.

Σε όλα αυτά τα πρόσωπα, προσθέστε και τους Γιώργο Βασιλειάδη και Διονύση Τεμπονέρα που αποφάσισαν να μην εκτεθούν στην διαδικασία εκλογής νέας Κ.Ε, και οι οποίοι συνομιλούν -κυρίως ο πρώτος- με τον Αλέξη Τσίπρα. Όπως και η ΌΛγα Γεροβασίλη που είναι πολύ κοντά στον πρώην πρωθυπουργό. Η εκλογή, δε, του Κ. Ζαχαριάδη ως γραμματέας του κόμματος θα επικυρώσει την αλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα αυτά φαίνεται πως συνιστούν μία μικρή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς το…κέντρο της κεντροαριστεράς και έναν απεγκλωβισμό από το παρελθόν της εσωστρέφειας, της ίντριγκας των μηχανισμών, και των συνιστωσών. Λέγεται, δε, ευρέως ότι αυτό συνιστά και την προσπάθεια να καλλιεργηθεί η εικόνα ενός θεσμικού κεντροαριστερού κόμματος, χωρίς τις σκιές του παρελθόντος, έτσι ώστε να είναι εφικτή η συνεργασία του, ή και η προσχώρησή του (σε δεύτερο χρόνο) στο νέο κομμα που πιθανότατα θα ιδρύσει ο Αλέξης Τσίπρας. Όλα αυτά από τον Σεπτέμβριο…

Η κ. Τζάκρη μετά την ένταση στην πρόσφατη Πολιτική Γραμματεία και την αντιπαράθεση σε υψηλούς τόνους με τον Γιάννη Ραγκούση για το θέμα σήμερα ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμη να προσφύγει στη Δικαιοσύνη κάτι που έχει δηλώσει ότι θα πράξει και ο κ. Ραγκούσης.

Η κ. Τζάκρη σήμερα Σάββατο μιλώντας στο MEGA υπογράμμισε: «Θα καταθέσω μήνυση εναντίον του, αναγκάζομαι να προσφύγω στη Δικαιοσύνη» διότι «παραδέχθηκε ότι άσκησε bullying εναντίον μου».

Απαντώντας με ανακοίνωση ο κ. Ραγκούσης ανέφερε πως αυτό που θα πρέπει να απασχολεί την κ. Τζάκρη είναι “το πως θα απέλθει από την Ευελπίδων” ενώ έχει ήδη καταγγείλει διασπάθιση δημόσιου χρήματος από την πλευρά Τζάκρη.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

“Ιδού λοιπόν η ποινικοποίηση της εσωκομματικής αντιπαράθεσης, το ανώτατο στάδιο του τραμπισμού στην Ελλάδα, από την υπέρτατη πολιτική εκπρόσωπο του Στέφανου Κασσελάκη.

Η κ.Τζάκρη λοιπόν, όντως θα προσέλθει στην Ευελπίδων ως εναγόμενη υπογραμμίζω, για τις απρόκλητες, δημόσιες, συκοφαντικές, προσωπικές επιθέσεις της εναντίον μου.

Αυτό που θα πρέπει να την απασχολεί όμως, είναι είναι το πως θα απέλθει από την Ευελπίδων …“.

Ειδικότερα αναφέρει:

«Η μόνη φορά που χρειάστηκε να συγκρουστώ με την Θεδώρα Τζάκρη κατά τη διάρκεια της κοινής παραμονής στο Υπουργείο Εσωτερικών ήταν όταν υποχρεώθηκα ως Υπουργός να σταματήσω την από μέρους της υπογραφή σκανδαλωδών αποφάσεων που θα έπλητταν το δημόσιο συμφέρον, θα συνιστούσαν διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, καθώς και θα ζημίωναν βαριά τη δημόσια εικόνα της τότε κυβέρνησης. Όσο για την πολιτική αντιπαράθεση με την πρώην εκπρόσωπο τύπου Δώρα Αυγέρη, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας, αποτελεί ισχυρισμό πολιτικής φαιδρότητας από τη Θεοδώρα Τζάκρη, αυτή να βαφτίζεται ως ζήτημα εκφοβισμού και μπούλινκ. Μάρτυρες όλα τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας».

Η κα Τζάκρη ωστόσο επανήλθε μετά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας αναφέροντας:

“Τα θέματα προσωπικής τιμής δεν συναιρούνται και δεν συμψηφίζονται μεταξύ ασχέτων κι ανόμοιων υποθέσεων. Το «κοίτα ποιος μιλάει!» αφορά στον ίδιο και δεν αποτελεί μια έμμεση τοποθέτηση μου για τις καταγγελίες τρίτων προσώπων.

Το ανθρωποφαγικό πολιτικό κλίμα δίνει την ευκαιρία σε κομπάρσους να μετατρέπονται αυθαιρέτως σε πρωταγωνιστές, ρίχνοντας το πολιτικό επίπεδο στα Τάρταρα. Είμαι πολύ έμπειρη για να εμπλακώ σε ριάλιτι εν μέσω πολιτικής κρίσης. Παραμένει λοιπόν στην προσωπική μου διακριτική ευχέρεια το αν και πότε θα εμπλέξω το συλλογικό μας δράμα με τις όποιες προσωπικές μας εκκρεμότητες.

Το ποια είναι εξάλλου η παρουσία κι η προσωπικότητα ενός εκάστου είναι γνωστό τοις πάσι στο μικρό μας τόπο κι έτσι ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο! Πόσω μάλλον όταν υπάρχουν κι άλλες κυρίες που υπέστησαν ανάλογη μεταχείριση όπως για παράδειγμα μπροστά σε όλη την Πολιτική Γραμματεία προ εξαμήνου.

Με τον κύριο Ραγκούση μοίρα κακή με έφερε «να μπλέξω» ήδη δυο φορές! Στο ΠΑΣΟΚ παλιότερα και στο ΣΥΡΙΖΑ πιο πρόσφατα. Συνάντηση μας από κοινού για τρίτη φορά προφανώς δεν προβλέπεται οπότε μάλλον ξεμπλέκουμε. Τον καλώ λοιπόν να καταφύγει στην δικαιοσύνη εναντίον μου.

Σας διαβεβαιώ ότι όταν έρθει εκείνη η στιγμή, δεν θα χρειαστώ την άδεια κανενός για να αποκαλύψω τις μεταξύ μας επικοινωνίες. Ούτε θα χρειαστώ διασταλτικές ερμηνείες του όρου. Θα καταθέσουν πλήθος αυτοπτών κι αυτήκοων μαρτύρων για σωρεία περιστατικών bulling σε βάρος μου, με αφορμή πάντα την πολιτική μου δραστηριότητα τότε που ο εν λόγω κύριος είχε ρόλο πολιτικού προϊστάμενου, αλλά και σε βάρος άλλων συντρόφων και συντροφισσών την τελευταία περίοδο. Δεν ξέρω αν η εμμονή του αυτή δείχνει ότι δεν αντιλαμβάνεται την συνεχή έκπτωση ή αν απλώς πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του”.