Σε δήλωση του ο κ. Τασούλας ανέφερε:

«Πάσχα σημαίνει διάβαση, πέρασμα. Και σήμερα, τώρα, γιορτάζουμε αυτό ακριβώς: το πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή, από το σκοτάδι στο φως, από την απελπισία και τον θρήνο στη χαρά.

Σε έναν κόσμο αβέβαιο και απειλητικό που μας περιβάλλει, το μήνυμα και το αίσθημα της Ανάστασης του Κυρίου είναι λυτρωτικό!

Και μια τέτοια στιγμή που ακούγεται χαρμόσυνα το Χριστός Ανέστη σ’ όλη την Ελλάδα και στον ελληνισμό,ευχόμαστε η νίκη της ζωής και της ελπίδας επί του θανάτου, να γίνει και νίκη της ειρήνης, της συμφιλίωσης και της ευημερίας στον σημερινό εμπερίστατο και ταραγμένο κόσμο!»

Το ερώτημα, όμως, δεν θα έπρεπε να είναι εάν ενισχύει την ποιότητα του πολιτεύματος η εκλογή ΠτΔ άπαξ και για έξι χρόνια, αλλά πώς θα διασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων στην σχετική διαδικασία μέσω της Βουλής και πώς θα προτείνονται υποψήφιοι για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα που θα έχουν τα προσόντα και θα προκαλούν συγκλίσεις ώστε να υπηρετούν άξια τον θεσμό.

Για παράδειγμα, έπληξε ή εμπλούτισε τον μεταπολιτευτικό μας βίο η εκλογή του Κωστή Στεφανόπουλου για δύο συνεχείς τετραετείς θητείες; Η εκλογή του Κάρολου Παπούλια; Οι οι δύο -αν και όχι συνεχόμενες- θητείες του Κωνσταντίνου Καραμανλή; Προφανώς εμπλούτισε.

Από την άλλη, μήπως υπήρξαν σε αυτά τα 50 χρόνια Πρόεδροι της Δημοκρατίας που θα τους άξιζε και δεύτερη θητεία; Ή, το αντίθετο, υπήρξαν ανώτατοι άρχοντες που αποτέλεσαν μέτριες επιλογές και κακώς προτάθηκαν υπό το φως συγκυριών ή πολιτικών σκοπιμοτήτων; Τροφή για σκέψη.

Μία εξαετή προεδρική θητεία σημαίνει πρακτικά ότι μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία ακόμα και των 151 (ή και σχετική με τα ισχύοντα) μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο και να δεσμεύσει την επόμενη Βουλή, υπό την έννοια ότι υπερβαίνει την τετραετή θητεία μιας κυβέρνησης. Αυτό εάν αποτελεί αποτέλεσμα συναίνεσης δεν είναι κακό, εάν, όμως, εξασφαλίσει τον ελάχιστο αριθμό ψήφων που επιτάσσει το Σύνταγμα μπορεί να αποδειχτεί προβληματικό για την λειτουργία του πολιτικού συστήματος.

Παραμένει, όμως, το ερώτημα: ποιό είναι το κύριο ζητούμενο, η διάρκεια της θητείας ή η εξασφάλιση συναίνεσης και ο ουσιαστικός υπερκομματικός χαρακτήρας που πρέπει έχει το πρόσωπο που θα εκπροσωπήσει το ύπατο αξίωμα και το σύνολο των Ελλήνων;

Και εν κατακλείδι, μήπως παρέλκει, τελικά, η συζήτηση αυτή περί της διάρκειας της προεδρικής θητείας και της άπαξ εκλογής;

Ο Κωνσταντίνος Τασούλας επιβεβαίωσε πλήρως την ακρίβεια όσων καταγράφηκαν στη συνομιλία του με τον έγκριτο δημοσιογράφο Αντώνη Καρακούση. Πώς το επιβεβαίωσε: με “κύκλους” της Προεδρίας. Ενδιαφέρον, πληροφορηθήκαμε ότι ο κατά το Σύνταγμα εγγυητής του Πολιτεύματος διαθέτει… κύκλους.

Τι είπαν οι …κύκλοι, μετά τον θόρυβο που ξέσπασε: «Ο Πρόεδρος αναφέρθηκε σε ένα υπαρκτό ζήτημα σε μια συζήτηση με έναν έγκριτο δημοσιογράφο. Το δημοσίευμα απηχεί το πνεύμα της συζήτησης. Ο ρόλος του Προέδρου περιλαμβάνει το ενδιαφέρον για την πολιτική σταθερότητα και δεν θα ήταν αρκετά υπεύθυνο να διστάσει να επισημάνει τον κίνδυνο της αστάθειας».

Προκύπτουν, ωστόσο, τα εξής απλά:

Πρώτον, η πολιτική σταθερότητα για την οποία ενδιαφέρεται ο ΠτΔ προκύπτει, ή δεν προκύπτει, από την έκφραση της βούλησης του λαού στις εκλογές. Αυτή η βούληση, όποια κι αν είναι, δεν πρέπει να επηρεάζεται, ακόμα περισσότερο να χειραγωγείται. Ο πρωθυπουργός, ως αρχηγός του πρώτου κόμματος, και κάθε πολιτικός αρχηγός ξεχωριστά, έχουν το δικαίωμα να προσεγγίζουν την έννοια της πολιτικής σταθερότητας από την δική τους οπτική γωνία. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη την πολιτική σταθερότητα την εγγυάται μόνο μία τρίτη κυβερνητική θητεία της Ν.Δ. Για την αντιπολίτευση ισχύει το αντίθετο. Οι πολίτες θα κρίνουν, όταν φτάσει η ώρα της κάλπης.

Δεύτερον, σε καμία σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα η έννοια της πολιτικής σταθερότητας δεν ταυτίζεται με την αυτοδυναμία ενός κόμματος. Καθ’ ημάς έχει γίνει πολιτικό φετίχ επειδή τα πολιτικά κόμματα ναρκοθετούν τις συνεργασίες. Όμως, εν προκειμένω ο ΠτΔ υπερακοντίζει ακόμα και την εκπεφρασμένη άποψη του πρωθυπουργού, ό,τι ναι μεν η Ν.Δ επιδιώκει την αυτοδυναμία, ως την βέλτιστη λύση, όμως στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα και θα σεβαστεί την λαϊκή ετυμηγορία- άρα, αν χρειαστεί να συνεργαστεί με άλλο κόμμα, θα το επιδιώξει. Σωστό και απλό. Για τον ΠτΔ πολιτική σταθερότητα και αυτοδυναμία είναι έννοιες ταυτόσημες, όταν, δε, εκφωνεί αυτή την άποψη με σκοπό να μεταφερθεί, είτε το επιδιώκει, είτε όχι, παρεμβαίνει στην δημόσια πολιτική αντιπαράθεση.

Ο ΠτΔ διαψεύστηκε, μάλιστα, από τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που (σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ) είπε ότι “η χώρα έχει σταθερή κυβέρνηση που μας επιτρέπει να κάνουμε συμφωνίες, που μας επιτρέπει οικονομική πολιτική για αναβάθμιση της οικονομίας”. Ποιά πολιτική σταθερότητα κινδυνεύει, λοιπόν;

Τρίτον, ο ΠτΔ θα όφειλε να ενδιαφέρεται και να ανησυχεί, πρωτίστως, για την κοινωνική σταθερότητα– άλλωστε, αυτή είναι που σε μεγάλο βαθμό παράγει πολιτικές ισορροπίες, όταν είναι αρραγής, και ανισορροπίες όταν διασπάται, όπως συμβαίνει σήμερα και αποτυπώνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Η πολιτική σταθερότητα δεν είναι αυτοφυής, εξαρτάται απόλυτα από την “κοινωνική χλωρίδα” γύρω της.

Τέταρτον, ο ΠτΔ θα μπορούσε να εκφράσει τις αγωνίες του για την γενικευμένη στεγαστική κρίση, για την ακρίβεια, ακόμα και για το πολεμικό κλίμα που κυριαρχεί στην Ευρώπη. Και για πολλά άλλα. Θεώρησε πώς η πολιτική σταθερότητα είναι η αρχή των πάντων, κυρίως, όμως, δεν σκέφτηκε (…) ότι με όσα είπε υιοθετεί το αφήγημα της κυβέρνησης. Μπορεί να εκλέχτηκε μόνο από τις ψήφους βουλευτών του κόμματος που τον πρότεινε -πιθανώς, κακώς- , από τη στιγμή, όμως, που ορκίστηκε στο Σύνταγμα είναι Πρόεδρος όλων των Ελλήνων.

Εκφράζει, δηλαδή, την συνισταμένη και όχι κάποια συνιστώσα, όσο ισχυρή κι αν είναι αυτή.

Πέμπτον, κατόρθωσε να δυσαρεστήσει, και την κυβέρνηση, και την αντιπολίτευση. Την δεύτερη, επειδή ενεπλάκη στις πολιτικές εξελίξεις, την πρώτη, διότι, εμμέσως αλλά σαφώς, δημιούργησε την εντύπωση ότι η αυτοδυναμία του κόμματος που τον εξέλεξε κινδυνεύει. Τόσο, μάλιστα, που να χρειάζεται και η δική του …συνδρομή.

Η Ελλάδα είναι προεδρευόμενη και όχι προεδρική Δημοκρατία, ως εκ τούτου αποτελεί δυσλειτουργία του πολιτεύματος, εάν οι πολίτες ζητούν από τον πρώτο πολίτη της χώρας να παρεμβαίνει, ή να καθοδηγεί τις εξελίξεις. Όπως συνέβη όταν κάποιοι απαιτούσαν από τον αείμνηστο Κάρολο Παπούλια να μπλοκάρει τα μνημόνια, ή τον καθύβριζαν (στις παρελάσεις) γιατί συναινεί (!), ή, αργότερα, με τον Προκόπη Παυλόπουλο, που του ζητούσαν να παραιτηθεί (!) για να μην περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών. Άρα, αυτή η δυσλειτουργία δεν πρέπει να ενισχύεται …άνωθεν.

Κι επειδή είναι προεδρευόμενη Δημοκρατία η Ελλάδα, και οι (περιορισμένες) αρμοδιότητες του ΠτΔ ορίζονται με ακρίβεια από το Σύνταγμα, ας γίνει κατανοητό ότι…τα του Προέδρου τω Πρόεδρω, τα άλλα αφορούν τα πολιτικά κόμματα, τις κυβερνήσεις, και πάνω απ΄ όλα τον λαό.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Καθημερινής, παρά την εξαιρετική σχέση που διατηρεί μαζί της και την πολύ θετική άποψη που έχει για την άσκηση των καθηκόντων της, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δέχεται εισηγήσεις να μην προχωρήσει στην ανανέωση της θητείας της Κατερίνας Σακελλαροπούλου.

Σε αυτή την περίπτωση, ισχυρή υποψηφιότητα θεωρείται ο πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας, ο οποίος ωστόσο δέχεται πιέσεις από παλαιά στελέχη της παράταξης να μην δεχτεί.

“Έχω εκφραστεί ότι έχω πολύ καλή άποψη για τον τρόπο με τον οποίο η κυρία Σακελλαροπούλου ασκεί τα καθήκοντά της” απάντησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η κ. Σακελλαροπούλου, επισκέφθηκε αρχικά, παρουσία του μητροπολίτη Τιμοθέου, το Γηροκομείο Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων, και ακολούθως το 1ο Δημοτικό Σχολείο, στα οποία φιλοξενούνται πλημμυροπαθείς.

Στη συνέχεια, η κ. Σακελλαροπούλου ενημερώθηκε από τον δήμαρχο Αχιλλέα Μπέο, στο Δημαρχείο Βόλου, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη και η ευρύτερη περιοχή.

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξέφρασε τη βαθιά της οδύνη για όσους έχασαν τη ζωή τους στις πλημύρες, καθώς και τη συμπαράστασή της στις οικογένειες όσων αγνοούνται και στους πληγέντες. Ανέφερε ότι αυτή την ώρα επείγει η επικέντρωση των δυνάμεων της Πολιτείας, ώστε όλοι να είναι ασφαλείς, και η ταχεία επούλωση των πληγών, προκειμένου η Θεσσαλία, οι κάτοικοί της, οι παραγωγικοί φορείς, οι επιχειρήσεις, να μπορέσουν να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους το συντομότερο δυνατό. Τέλος, η κ. Σακελλαροπούλου εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της στα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, στους εθελοντές και σε όσους παλεύουν, αυτές τις δύσκολες ώρες, για τους συνανθρώπους μας.

Στον Έβρο μεταβαίνει η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου

H Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου θα μεταβεί σήμερα το απόγευμα στον Έβρο. Αύριο 11 Σεπτεμβρίου, στις 9 το πρωί, θα παραστεί στην τελετή του αγιασμού στο 1ο Δημοτικό σχολείο Σουφλίου, με την ευκαιρία της έναρξης της σχολικής χρονιάς.

Ο Χρήστος Σαρτζετάκης (Νεάπολη Θεσσαλονίκης, 6 Απριλίου 1929) διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας την περίοδο 1985-1990. Ο Σαρτζετάκης κέρδισε παγκόσμια καταξίωση όταν επιτέλεσε με παραδειγματική γενναιότητα το έργο του στην υπόθεση της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη. Η γενναία στάση του αποτυπώθηκε στην ταινία “Ζ” του Κώστα Γαβρά. Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, άσκησε τα καθήκοντά του με εξαιρετική προσήλωση στο Σύνταγμα, ιδιαίτερα κατά την ταραχώδη περίοδο 1989-1990, όταν οι εκλογικές αναμετρήσεις δεν έδωσαν απόλυτη πλειοψηφία σε κανένα κόμμα

Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός της Χωροφυλακής, καταγόμενος από τα Χανιά. Η μητέρα του, το γένος Γραμμενόπουλου, ήταν από το Σκλήθρο Φλώρινας, κόρη του Μακεδονομάχου Κοσμά Γραμμενόπουλου.Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εισήλθε στον δικαστικό κλάδο το 1955. 

Το 1956 υπηρέτησε ως Ειρηνοδίκης στην Κλεισούρα Καστοριάς Το 1963 υπηρέτησε στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, και έγινε γνωστός ως ανακριτής στην υπόθεση της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη. Διεξήγαγε την ανάκριση χωρίς να υποκύψει σε πολιτικές πιέσεις που δέχτηκε από την τότε πολιτική και δικαστική εξουσία. 

Το 1968, επί Χούντας, απολύθηκε από το δικαστικό σώμα και στη συνέχεια συνελήφθη δύο φορές, βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και φυλακίστηκε, χωρίς δίκη. Απολύθηκε από τις φυλακές της Χούντας μετά από διεθνή κατακραυγή το 1971. Με την πτώση της δικτατορίας αποκαταστάθηκε στην υπηρεσία του τον Σεπτέμβριο του 1974 με τον βαθμό του Εφέτη.

Wikipedia – Photo by Rob C. Croes

Το 1976 συμμετείχε στη σύνθεση του Συμβουλίου Εφετών η οποία απέρριψε το αίτημα της Γερμανίας για την έκδοση του Ρολφ Πόλε, καταζητούμενου για τρομοκρατική δράση, με το σκεπτικό ότι τα εγκλήματά του είναι πολιτικά και ως εκ τούτου η έκδοσή του απαγορεύεται από το ελληνικό Σύνταγμα. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου άσκησε πειθαρχική δίωξη κατά των τριών πλειοψηφησάντων δικαστών (Κ. Αλεξόπουλος, Σ. Βάλλας, Χ. Σαρτζετάκης) γι’ αυτή τη απόφαση, γεγονός που θεωρήθηκε ανεπίτρεπτη παρέμβαση στη δικαστική ανεξαρτησία.

Το 1981 προήχθη στον βαθμό του Προέδρου Εφετών και το 1982 στον βαθμό του Αρεοπαγίτη.

Κατά την προεδρική εκλογή του 1985 ο Χρήστος Σαρτζετάκης προτάθηκε από το ΠΑΣΟΚ και εξελέγη από αυτό και τα κόμματα της αριστεράς στις 29 Μαρτίου 1985 Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 5 Μαΐου 1990.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Προέδρου της Δημοκρατίας έγινε γνωστός για τη δήλωσή του “είμαστε έθνος ανάδελφον”, που γνώρισε μεγάλη αποδοχή, και από την αφοσίωσή του στην τήρηση του Συντάγματος, ιδιαίτερα στο δύσκολο διάστημα 1989-1990.

Στις 21 Δεκεμβρίου 2018, βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Είχε παντρευτεί την Έφη Αργυρίου και έχουν μία κόρη.