Αν και στο τέλος, από τις συνολικά οχτώ πρεμιέρες της εβδομάδας, μάλλον το animation με τον «σούπερ ντούπερ Μάριο» και το αμερικάνικο καυτό ζευγάρι θα ρουφήξουν όλο το μεδούλι στα ταμεία…

Ανάμεσα στις Καλαμιές

Δραματική ταινία μυστηρίου, ολλανδικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Σβεν Μπρέσερ, με τους Γκέριτ Κνομπ, Λόις Ρέιντερς, Άνα Λόφεν κα.

 Ένας 33χρονος Ολλανδός, πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης, έρχεται και βάζει τα γυαλιά σε μια γενιά νέων ή και γνώριμων σκηνοθετών, με τούτο το εξαίρετο φιλμ μυστηρίου, που ενθουσίασε στην Εβδομάδα Κριτικής στο φεστιβάλ Καννών, όπου έκανε πρεμιέρα.

Χωρίς να χάσει ποτέ την προσήλωσή του στο απαιτητικό είδος, ο Σβεν Μπρέσερ, θα φτιάξει μία αλληγορική ταινία για τον άνθρωπο, τη φύση και το κακό που παραμονεύει στον σύγχρονο κόσμο, που πλέον απαρνείται τις ρίζες του, ακολουθώντας τις επιταγές της αέναης κερδοφορίας, της απορρύθμισης, της υπερεκμετάλλευσης της γης από γιγάντιες επιχειρήσεις.

Ένας γηραιός αγρότης, δεμένος με τη γη και αφοσιωμένος στην κοπή και συγκομιδή καλαμιών, μέλος μιας κλειστής αγροτικής κοινότητας, που ακολουθεί τελετουργικά το αυστηρό τυπικό μιας μοναχικής και λιτής καθημερινότητας, περιστασιακά επιβλέπει την εγγονή του, συμμετέχοντας και στις σχολικές της δραστηριότητες. Η ανακάλυψη του πτώματος μιας κοπέλας στους καλαμιώνες του, έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά, καθώς η αδιαφορία της αστυνομίας να εντοπίσει τον δολοφόνο καλλιεργεί μέσα του την εμμονή για την ανακάλυψη του φονιά.

Αξιοποιώντας τους κώδικες ενός φιλμ νουάρ και με μια ισχυρή δόση φαντασίας και ψυχολογικής αναταραχής, ο Μπρέσερ σπέρνει συνεχώς τους σπόρους της αμφιβολίας και της διαρκούς ανησυχίας, αξιοποιώντας την ανθρωπογεωγραφία της περιοχής και παραπέμποντας με τις ελκυστικές του εικόνες στη Χρυσή Εποχή των Ολλανδών ζωγράφων.

Το φυσικό στοιχείο πρωταγωνιστής: Ο άγριος άνεμος ανακατεύει τις καλαμιές και την ψυχική γαλήνη, όπως και οι ξαφνικές μπόρες, οι εγκαταλελειμμένες αγροικίες, ένδειξη εγκατάλειψης, το πυκνό δάσος, οι μαύρες πέτρες, εντείνουν την απομόνωση. Και ταυτόχρονα το κακό να κρύβεται κάτω από την ήρεμη επιφάνεια του τοπίου και το σουρεαλιστικό να κάνει αναπάντεχα την εμφάνισή του, καθώς οι τοπικοί αρχαίοι θρύλοι στοιχειώνουν τους ανθρώπους.

Απ’ την άλλη, μία διαρκής αίσθηση απειλής αιωρείται πάνω από τον ήρωα. Ένας φόβος, άλλοτε ορατός και άλλοτε αόρατος και στο κέντρο ο ήρωας, που έχει ταυτιστεί με τη φύση.

Ατμοσφαιρικά, υπομονετικά, μελετημένα, ο Μπρέσερ, απλώνει μεθοδικά και εμπνευσμένα το στόρι του, παραπέμποντας στο σινεμά του Ντέιβιντ Λιντς και συνάμα αναμοχλεύει τους κώδικες του φιλμ νουάρ και των αμερικάνικων αστυνομικών ταινιών μυστηρίου, καταφέρνοντας να ξεφύγει από τη μίμηση και να προσφέρει κάτι γνήσια αυθεντικό και πρωτότυπο.

Ένα ντεμπούτο αποκάλυψη για έναν σκηνοθέτη που έχει εντρυφήσει στο σπουδαίο σινεμά και ξέρει να μεταμορφώνει το ήσυχο τοπίο της υπαίθρου σε έναν εφιάλτη στα μάτια του ανυποψίαστου θεατή.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Γιόχαν, ένας γερασμένος αγρότης, ανακαλύπτει το άψυχο σώμα ενός κοριτσιού στον καλαμιώνα του, τον καταλαμβάνει ένα ασαφές αίσθημα ενοχής. Καθώς φροντίζει την εγγονή του, ξεκινά μια αναζήτηση για να εντοπίσει τον δράστη.

The Drama

Ρομαντική κομεντί, αμερικάνικης παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Μπόργκλι, με τους Ρόμπερτ Πάτινσον, Ζεντάγια, Αλάνα Χάιμ, Μαμουντού Αθίε, Ζόι Γουίντερς, Χέιλι Γκέιτς κα.

Ο γνωστός, για τον κυνισμό του και την προβοκατόρικη διάθεσή του, Νορβηγός σκηνοθέτης Κρίστοφερ Μπόργκλι, σε αυτή τη δεύτερη αμερικάνικη ταινία του, μία σκοτεινή ρομαντική κομεντί, έρχεται να υπονομεύσει την ερωτική ευτυχία και τις ανθρώπινες σχέσεις, κρύβοντας, στον πυρήνα της ιστορίας του, ένα μυστικό απ’ αυτά που πληγώνουν συνεχώς την αμερικάνικη κοινωνία.

Έχοντας ως πρωταγωνιστικό ζευγάρι τον Ρόμπερτ Πάτινσον και την Ζεντάγια, που μέσα σε έναν χρόνο συνεργάζονται σε ακόμη δυο ταινίες (στο τρίτο μέρος του «Dune» και στην «Οδύσσεια»), ο Μπόργκλι θα ποντάρει πάνω τους και στη χημεία που αναπτύσσουν οι δυο ελκυστικοί ηθοποιοί, αλλά και στην ικανότητά τους να μετατρέπονται με ευκολία από δυο χαριτωμένους ερωτευμένους νέους σε δυο σκληρούς χαρακτήρες αλληλοεξόντωσης.

Ο Βρετανός εκπατρισμένος Τσάρλι Τόμπσον, επιμελητής μουσείου, γνωρίζει την Έμα Χάργουντ, επιμελήτρια λογοτεχνικών εκδόσεων, σε ένα καφέ στο Κέμπριτζ. Μετά από έναν θυελλώδη έρωτα, η κοινή τους ζωή μοιάζει ιδανική. Μέχρι που, σε μια βραδιά με φίλους και ένα μεθυσμένο παιχνίδι εξομολογήσεων («ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχεις κάνει;»), μια αποκαλυπτική παραδοχή της Έμα, τινάζει στον αέρα τη βεβαιότητά τους και τους σπρώχνει σε αμφιβολία, σύγχυση και χάος, λίγες ημέρες πριν από τον γάμο.

Ποια είναι το ανομολόγητο της Έμα; Η απόφασή της στο παρελθόν να αιματοκυλήσει ένα σχολείο, κάτι που μετάνοιωσε τελευταία στιγμή πριν βγάλει το όπλο της και αρχίσει να πυροβολεί. Ένα θέμα που στοιχειώνει την αμερικάνικη κοινή γνώμη και ήδη υπήρξαν αντιδράσεις, για την ταινία, και ειδικά από γονείς που έχασαν τα παιδιά τους σε ανάλογα περιστατικά. Ίσως δικαιολογημένα και αυτό γιατί, μέσα από το πρόσωπο μιας αγαπημένης στις ΗΠΑ σταρ, όπως της Ζεντάγια, δίνεται ένας τόνος συμπάθειας για τους δράστες αυτής της παράλογης βίας. Αυτό, όμως, είναι ένα άλλο θέμα.

Γιατί υπάρχει και η ταινία, η οποία ξεκινά ως μία ανάλαφρη ρομαντική κομεντί και όσο προχωρά μαυρίζει, γίνεται περίπλοκη συναισθηματικά, αρκετά αγχωτική και πολλές φορές άβολα αστεία. Πάντως, ο Μπόργκλι, δεν περιορίζεται στην εξέταση μίας προβληματικής σχέσης, αλλά και της ικανότητας στην κατανόηση ανθρώπων που μπορεί να έχουν κάνει ή ακόμη και να έχουν σκεφτεί τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να φανταστεί κανείς. Και ταυτόχρονα πώς λειτουργεί ο αμυντικός μηχανισμός του ανθρώπου, σε γεγονότα που δεν μπορεί να χωνέψει και ξυπνά το τέρας της κυριαρχίας, της επιβολής.

Ο Μπόργκλι, που κλιμακώνει την ένταση και το σασπένς, θα χάσει κάπου το μέτρο, αλλά, βοηθούμενος και από το δυνατό μοντάζ, θα δώσει μία συναρπαστική μορφή σε μία κομεντί, που τελικά κρύβει ένα αδυσώπητο δράμα.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Λίγες μέρες πριν από τον γάμο τους, ένα νεαρό, φαινομενικά ταιριαστό ζευγάρι δοκιμάζεται όταν η κοπέλα αποκαλύπτει ένα τρομερό μυστικό της ζωής της. Η σχέση τους θα μετατραπεί σ’ ένα παιχνίδι ελέγχου και ζήλιας.

Primavera

Δραματική ταινία, ιταλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Νταμιάνο Μικιελέτο, με τους Τέκλα Ινσόλια, Μικέλε Ριοντίνο, Αντρέα Πενάκι, Φαμπρίτσια Σάκι, Βαλεντίνα Μπέλε, Στέφανο Ακόρσι κα.

Έχοντας στις ρίζες της ταινίας του τη μουσική μπαρόκ, ο διάσημος σκηνοθέτης όπερας Νταμιάνο Μικιελέτο, κάνει το πρώτο του κινηματογραφικό βήμα, βασισμένος στο βραβευμένο μυθιστόρημα «Stabat Mater» του Τιτσιάνο Σκάρπα.

Ένα έργο, που μπορεί η αναφορά στη ζωή του Αντόνιο Βιβάλντι και της διδασκαλίας του για 40 χρόνια στη φημισμένη μουσική σχολή του μεγαλύτερου ορφανοτροφείου της Βενετίας του 18ου αιώνα, Ospedale della Pietà, να προσδίδει ένα ιστορικό υπόβαθρο, αλλά το στόρι είναι προϊόν μυθοπλασίας. Άλλωστε, ο Βιβάλντι δεν είναι το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, αλλά μια ταλαντούχα μαθήτριά του, ένα ορφανό κορίτσι που νιώθει την καταπίεση του αυστηρότατου ορφανοτροφείου.

Στις αρχές του 18ου αιώνα, το Ospedale della Pietà είναι το μεγαλύτερο ορφανοτροφείο της Βενετίας, αλλά και το μέρος όπου τα πιο ταλαντούχα από τα ορφανά κορίτσια που ζουν εκεί μυούνται στη μελέτη της μουσικής. Η ορχήστρα του είναι μία από τις πιο φημισμένες στον κόσμο. Η Σεσίλια, εξαιρετική βιολίστρια, είναι 20 ετών κι έχει περάσει σχεδόν όλη της τη ζωή στη Pietà. Η τέχνη ανοίγει το μυαλό της, όχι όμως και τις πόρτες του ορφανοτροφείου: αυτό είναι το μοναδικό μέρος όπου μπορεί να παίξει μουσική, πίσω από ένα κιγκλίδωμα, για τους πλούσιους ευεργέτες του ιδρύματος. Μέχρι που ένας αέρας άνοιξης αναστατώνει ξαφνικά τη ζωή της και όλα αλλάζουν με την άφιξη του νέου δασκάλου βιολιού, του Αντόνιο Βιβάλντι, που την ξεχωρίζει αμέσως, για το ταλέντο της και τη σεμνότητά της.

Το ιστορικό πλαίσιο αποδίδεται ικανοποιητικά από τον Μικιελέτο, καθώς η Βενετία δεν είναι η πόλη καρτ ποστάλ, αλλά μία βίαιη πόλη, με ισχύ και εμμονή στο χρήμα και τις ιεραρχίες. Η μουσική του Βιβάλντι έρχεται να την αναστατώσει, να φέρει ένα ανοιξιάτικο ρεύμα, που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά. Απ’ την άλλη, η κεντρική ηρωίδα, εγκλωβισμένη σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον, παίζοντας μουσική πίσω από μία μάσκα και νιώθοντας καταπιεσμένη, θέλει να απελευθερωθεί μέσω της μουσικής και της συμπαράστασης του κορυφαίου μουσουργού.

Η ταινία, που δεν απογειώνεται ποτέ, λόγω και της αποσπασματικής αφήγησης, αφήνει αβοήθητους και τους δυο κεντρικούς χαρακτήρες (και τους ηθοποιούς που τους υποδύονται). Χωρίς να πείθουν, δείχνουν πρόχειροι έως και πενιχροί, ειδικά μπροστά στα μπαρόκ σκηνικά και τα έξοχα κοστούμια εποχής, σήμα κατατεθέν ενός αυστηρού περιβάλλοντος, μιας ψυχικής καταστολής, τα όρια της οποίας τα βάζουν οι αφέντες της πόλης και οι ιεράρχες.

Παρά ταύτα, ο Μικελέτο, που ξέρει να κουρδίζει άψογα τα όργανα, τα χέρια και τις εντάσεις, θα μας προσφέρει μία απελευθερωτική αλήθεια, τονίζοντας ότι η πραγματική μουσική δεν είναι για να μας ηρεμεί, αλλά για να μας βάζει σε κίνηση.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στις αρχές του 18ου αιώνα, καταφτάνει στο μεγαλύτερο ορφανοτροφείο της Βενετίας, που διαθέτει την κορυφαία σχολή μουσικής ο ιερέας και μουσικός Αντόνιο Βιβάλντι. Γρήγορα θα ξεχωρίσει το ταλέντο της Σεσίλια, ενός ορφανού κοριτσιού, που ασφυκτιά…

Ζωή Σαν Σινεμά

Ταινία κινουμένων σχεδίων, γαλλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Σιλβέν Σομέ.

Μία τεράστια προσωπικότητα των γαλλικών γραμμάτων και του σινεμά, ο Μαρσέλ Πανιόλ, ζωντανεύει στη μεγάλη οθόνη, από τον τέσσερις φορές υποψήφιο για Όσκαρ Σιλβέν Σομέ, έναν έμπειρο και καταξιωμένο δημιουργό ταινιών κινουμένων σχεδίων.

Με παραδοσιακό, χειροποίητο σχέδιο, ο Σομέ («Το Τρίο της Μπελβίλ», «Ο Θαυματοποιός», «Παρίσι σε Αγαπώ») θα μεταφέρει τη ζωή του συγγραφέα του «Μαριούς» και των «Ζαν ντε Φλορέτ» και «Η Μανόν των πηγών», αλλά και σημαντικών πρωτοποριακών ταινιών, δίνοντας πλήθος πληροφοριών για τον Πανιόλ, αλλά και την ευγνωμοσύνη του για το έργο και την προσωπικότητά του.

Το 1955, ο 60χρονος Μαρσέλ Πανιόλ γίνεται ένας γνωστός και καταξιωμένος θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Όταν ο αρχισυντάκτης του περιοδικού ELLE παραγγέλνει μια εβδομαδιαία στήλη για την παιδική ηλικία του Πανιόλ, το βλέπει ως μια εξαιρετική ευκαιρία να επιστρέψει στις καλλιτεχνικές του ρίζες: τη συγγραφή. Συνειδητοποιώντας ότι η μνήμη του τον εγκαταλείπει και επηρεασμένος βαθιά από τα απογοητευτικά αποτελέσματα των δύο τελευταίων έργων του, ο Πανιόλ αρχίζει να αμφιβάλλει για την ικανότητά του να συνεχίσει το έργο του. Αυτό συμβαίνει μέχρι που ο μικρός Μαρσέλ – το νεαρό αγόρι που ήταν κάποτε – εμφανίζεται μπροστά του μαγικά. Μαζί, θα εξερευνήσουν την απίστευτη ζωή του Μαρσέλ Πανιόλ και θα ζωντανέψουν τις πιο αγαπημένες του συναντήσεις και αναμνήσεις.

Απ’ την πραγματικότητα στη μνήμη, χωρίς αυστηρή χρονολογική σειρά, ο Σομέ προσφέρει μία εμβάθυνση στον κόσμο ενός σημαντικού παραμυθά, το έργο του οποίου άφησε βαθύ αντίκτυπο στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο, αξιοποιώντας τη νοσταλγική ατμόσφαιρα των σχεδίων του.

Αν και η τεχνική της αφήγησης στερείται της γνώριμης τόλμης και της «τρέλας» του σκηνοθέτη, το εμπνευσμένο και όμορφο σχέδιο, η προσεγμένη παραγωγή και η γοητευτική ιστορία του Πανιόλ, συνθέτουν ένα άρτιο και συγκινητικό πορτρέτο.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η ζωή και το έργο του συγγραφέα και πρωτοποριακού σκηνοθέτη Μαρσέλ Πανιόλ, από την παιδική του ηλικία μέχρι την καταξίωση.

Gorgona

Δραματική περιπέτεια, ελληνικής και γαλλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Εύης Καλογηροπούλου, με τους Μελισσάνθη Μάχουτ, Αουρόρα Μαριόν, Χρήστο Λούλης Κώστα Νικούλι, Σταύρο Σβήγκο κα.

Μετά από μία ενθαρρυντική πορεία στο σινεμά μικρού μήκους, η ταλαντούχα Εύη Καλογηροπούλου βουτά στα βαθιά της περιπέτειας δράσης, στο είδος των πολεμικών τεχνών και των μετά-γουέστερν, συνδυάζοντας τη γυναικεία χειραφέτηση με τον τραχύ φεμινισμό, έχοντας ως φυσικό σκηνικό τη βιομηχανική Ελευσίνα. Μία πόλη σύμβολο (Ελευσίνια Μυστήρια), αλλά και της στρεβλής ανάπτυξης του ελληνικού κράτους.

Η ταινία, που διαφημίστηκε ως η ελληνική απάντηση στο «Mad Max», κάτι κατανοητό από τα πρώτα πλάνα, με επιρροές από το κινηματογραφικό φραντσάιζ του Τζορτζ Μίλερ και με ηρωίδες δυο γυναίκες σε έναν μολυσμένο κόσμο αντρών, έχει όλα τα εφόδια για μια άγρια περιπέτεια χειραφέτησης.

Όμως, για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι άλλο οι προθέσεις και άλλο το αποτέλεσμα, καθώς στο φιλμ της Καλογηροπούλου, οι αστοχίες είναι εμφανείς και το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος αρκετά μακριά από τα ελληνικά δεδομένα.

Σε ένα δυστοπικό απροσδιόριστο μέλλον, σε μια μικρή ελληνική πόλη, μία από τις τελευταίες που έχουν απομείνει, κυριαρχεί ένα γιγάντιο διυλιστήριο, που παρέχει τη μοναδική πηγή πλούτου, το πετρέλαιο. Οι άντρες, κατέχουν την απόλυτη εξουσία, ενώ ο ηγέτης τους, ο Νίκος, που είναι σοβαρά άρρωστος, θέλει να βρει τον διάδοχό του. Απρόσμενα, θα αποφασίσει να συμπεριλάβει ανάμεσα στους πιθανούς διαδόχους του και μια γυναίκα, τη Μαρία. Ωστόσο, όλα θα αλλάξουν με τον ερχομό μιας ξένης γυναίκας, που οι δικοί της την πούλησαν για ένα μπιτόνι πετρελαίου και την ερωτική σχέση που αναπτύσσει με την Μαρία.

Αυτή η σχέση, θα ανάψει και το φιτίλι, για μια άγρια περιπέτεια, την έκρηξη θυμού απέναντι στην κοινωνική «αντρίλα» και για την σκηνοθέτιδα την εξερεύνηση για τις εύθραυστες κοινωνικές και ιεραρχικές δομές και τα κρυμμένα μυστικά. Κι ενώ ο χειρισμός της σύνδεσης των δυο γυναικών, που ισχυροποιούνται και οπλίζονται με τις δικές τους δυνάμεις και τα σώματά τους, κόντρα στις παραδοσιακές αντρικές εκδοχές πυγμής, δένουν ικανοποιητικά, έρχονται και οι σκηνοθετικές αστοχίες, που βγάζουν μάτι.

Το μετά-αποκαλυπτικό σύμπαν μένει ανεξερεύνητο, ο πυρήνας των διακυβευμάτων παραμένει κρυμμένος κάτω από την άνυδρη γη και οι χαρακτήρες δεν αποκτούν ποτέ βάθος, αφήνοντας τη δράση στον αέρα και το στόρι να παραπαίει. Επιπλέον, οι ερμηνείες των ηθοποιών, αν και οι δυο πρωταγωνίστριες είναι ελκυστικές, είναι επιδεικτικά υπερβολικές έως και γκροτέσκο, κάτι που πλήττει βάναυσα την ταινία, που θα ήθελε να είναι κάτι παραπάνω από μία δυναμική περιπέτεια δράσης.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Σε ένα δυστοπικό μέλλον, σε μια πατριαρχική πόλη-κράτος που μαστίζεται από τη βία και τη περιβαλλοντική μόλυνση, δύο γυναίκες επαναστατούν και αγωνίζονται για την ελευθερία και την ταυτότητά τους.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Το Μυστικό του Δάσους

Ακόμη ένα «αμερικανοκίνητο» αστυνομικό θρίλερ, ελληνικής παραγωγής (2026), σε σκηνοθεσία των Μάκη Τσούφη (σκηνοθέτης της σειράς «Η Τούρτα της Μαμάς») και Στέλιου Ορφανίδη (έμπειρος στον χώρο του βίντεο κλιπ), που γυρίστηκε στην Κω. Εκεί, όπου μία οικογένεια τουριστών, όπως θέλει το σενάριο, εξαφανίζεται και διαταράσσει τη φαινομενική ηρεμία της τοπικής κοινωνίας. Ένας έμπειρος αστυνομικός, χωρίς ιδιαίτερα στοιχεία, θα στραφεί σε έναν παιδικό του φίλο, πρώην αστυνομικό, για να τον βοηθήσει κάτι που θα του αρνηθεί μέχρι να δει μία φωτογραφία που θα του θυμίσει τη δική του χαμένη κόρη και θα κάνει την αστυνομική έρευνα προσωπική υπόθεση. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Καραθωμάς, Ιωάννα Πηλιχού, Αργύρης Γκαγκάκης, Χρήστος Κάλοου, Χάρης Εμμανουήλ, Αλέξανδρος Ρήγας, Μπέσσυ Μάλφα κα.

Undertone

(«Undertone») Ένας υπολογιστής, δυο ακουστικά, για την ηρωίδα και σκοτάδια, είναι αρκετά στον πρωτοεμφανιζόμενο Καναδό σκηνοθέτη Ίαν Τάουσον, για να στήσει ένα πρωτότυπο αγχωτικό φιλμ τρόμου. Από την οθόνη του υπολογιστή της, με τη μητέρα της να αργοπεθαίνει στον επάνω όροφο, η σκεπτικίστρια Ίβι Μπάμπικ αναλύει τις αινιγματικές ηχογραφήσεις μέσα από τα ακουστικά της, στη μέση της νύχτας, με τον θαυμαστή και από απόσταση συν-παρουσιαστή της, Τζάστιν, προσπαθώντας να κατανοήσουν τον αόρατο τρόμο που βίωσε ένα παντρεμένο ζευγάρι που περίμενε μωρό μέσα στο σπίτι του. Στο πρωτόλειό του, ο Τάουσον δείχνει ότι έχει ταλέντο, αλλά όχι και την εμπειρία να ολοκληρώσει το φιλμ του, με την ίδια δύναμη και πρωτοτυπία. Πρωταγωνιστεί η Νίνα Κίρι.

Super Mario Galaxy: Η Ταινία

(«The Super Mario Galaxy Movie») Ο αγαπημένος ήρωας επιστρέφει, με μια ακόμη περιπέτεια κινούμενων σχεδίων, αμερικάνικης παραγωγής 2026 και σε σκηνοθεσία των Άαρον Χόρβαθ και Μάικλ Τζελενίκ. Ο Μάριο και ο Λουίτζι μαζί, με την πριγκίπισσα Πιτς, ξεκινούν μια περιπέτεια στα πέρατα του διαστήματος, για να γνωρίσουν την πρ

Όπως ο ίδιος περιγράφει, «υπήρξαν ισχυρισμοί πως αυτό το μικρού μήκους φιλμ είναι ερωτικού χαρακτήρα και απεικονίζει σεξουαλικές περιπτύξεις μεταξύ παιδιών». Σε αυτό το σημείο, σε απάντησή του στο freecinema.gr, τονίζει: «Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι χωρίς καμία λογική και, ως σκηνοθέτες, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πώς η ταινία και η θεματική της θα μπορούσε να ερμηνευτεί καθ’ αυτόν τον τρόπο. Η ταινία αυτή δε δείχνει απολύτως τίποτα τέτοιο».

Στη συνέχεια, μιλά για παραπληροφόρηση που «έχει γιγαντωθεί σε κάποια ελληνικά Μέσα» και είναι «σοκαριστικά λανθασμένη», συμπληρώνοντας ότι «έχουμε σοβαρές αμφιβολίες πως κάποιος από τους ιθύνοντες αυτών των ισχυρισμών έχει δει την ταινία».

Ο ίδιος εξηγεί ότι το «Αγόρια στο Ντους» αφηγείται μία ιστορία αρσενικής φιλίας, πώς δύο πολύ καλοί φίλοι εξερευνούν τις νόρμες της αρρενωπότητας, τι σημαίνει το να «γίνεις άνδρας» και, σε τελική ανάλυση, πώς η φιλία τους αυτή δέχεται ταυτόχρονα αμφιβολίες, αλλά και στήριξη από τους ενήλικες γύρω τους.

«Είναι ένα παγκοσμίως αναγνωρισμένο φιλμ, με πολλαπλά βραβεία στο ενεργητικό του, συμπεριλαμβανομένου του Καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία Μικρού Μήκους για Παιδιά, από το σημαίνον ECFA (Ευρωπαϊκή Ένωση Παιδικών Ταινιών), το οποίο μάλιστα φέρει την αιγίδα πολλών ευρωπαϊκών κινηματογραφικών Ινστιτούτων, ανάμεσά τους και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου», υπογραμμίζει.

Τέλος, διευκρινίζει ότι το «Αγόρια στο Ντους» χρησιμοποιείται καθημερινά σε εκπαιδευτικές πλατφόρμες σε ολόκληρη την Ευρώπη και το έχουν δει χιλιάδες παιδιά, από την πρώτη του προβολή, το 2021. «Στηρίζουμε απερίφραστα την απόφαση της δασκάλας να χρησιμοποιήσει την ταινία στη σχολική αίθουσα. Οι ταινίες πρέπει να συζητιούνται και να υπάρχει διάλογος, μα είναι αναμφισβήτητα προβληματικό όταν γίνονται ισχυρισμοί πάνω σε μία ολωσδιόλου λανθασμένη βάση. Ελπίζουμε πως το ελληνικό κοινό θα δείξει την κριτική σκέψη, φιλτράροντας τις πληροφορίες που ανακινούνται αυτή τη στιγμή και ότι οι άνθρωποι θα βρουν χρόνο να παρακολουθήσουν την ταινία εάν τους δοθεί η ευκαιρία».

Τι λέει ψυχολόγος

Σημειώνεται πως εάν μπει κανείς στην ψηφιακή πλατφόρμα κινηματογραφικών ταινιών για σχολεία (CINEDU), θα δει την εν λόγω ταινία στις κατάλληλες για παιδιά γυμνασίου και όχι δημοτικού.

Η κλινική ψυχολόγος και Δρ. ιατρικής Σχολής, Άννα Κανδαράκη, είπε σχετικά πως «η παιδική ψυχή έχει πολλά χρώματα και στόχος είναι να δώσουμε περισσότερες εργαλεία για να τη διαβάσουμε».

«Οι ηλικίες έχουν τεράστιες διαφορές οπότε πρέπει να ακολουθούμε τους κανόνες που έχουν οριστεί. Έχει μεγάλη διαφορά το 11 με 12 ετών. Η ταινία απευθύνεται σε παιδιά άνω των 12 ετών και δεν έπρεπε να προβληθεί. Έχει σημασία και εδώ υπάρχει μία παρανομία. Υπάρχει όμως και ένα άλλο θέμα. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, η οποία ξεκινάει από την κούνια. Οι περισσότεροι ανήλικοι εκπαιδεύομαι σύμφωνα με έρευνες, μέσα από πορνογραφίες και αυτό δεν είναι καλό. Την έχω δει την ταινία, είναι βραβευμένη και ανήκει στην παιδική βιβλιοθήκη», είπε αρχικά, μιλώντας στο Mega.

«Δεν μπορούμε να πετάμε ένα υλικό χωρίς να έχουμε εκπαιδεύσει τα παιδιά. Επίσης, δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια μέσα στην τάξη. Ο δάσκαλος πρέπει να ρωτήσει. Δεν δείχνουμε τέτοιο υλικό σε παιδιά χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία».

Σύμφωνα με την ειδικό, το πώς θα αντιδράσει ένας γονιός, επηρεάζει και την αντίδραση του παιδιού.

«Ο βασικός λόγος που έρχεται οι γονείς να ρωτήσουν ψυχολόγο για τα παιδιά αφορούν μαθησιακές δυσκολίες ή μήπως γίνει ομοφυλόφιλος. Πρέπει να το ξεπεράσουμε αυτό».

Το σχόλιό της έκανε και η Ματίνα Παγώνη, στο ίδιο μέσο, λέγοντας πως όλα ξεκινάνε από την οικογένεια.

«Όσον αφορά το σχολείο ο δάσκαλος που δείχνει μία τέτοια ταινία, έχει να κάνει με το πώς θα την εξηγήσει. Εάν έχει γίνει μία προεργασία τότε δεν θα υπάρχει πρόβλημα. Δεν είναι τόσο θέμα να δει ένα παιδί μία τέτοια ταινία, εάν την εξηγήσουν. Οι γονείς φοβούνται και τρομάζουν εύκολα. Θα πρέπει με το δικό τους τρόπο να εξηγούν. Δεν είναι κάτι τραγικό να δείξουν τέτοια ταινία».

Είναι προφανές πως καμία καμπάνια προβολής δεν θα μπορούσε να καλύψει τόσο ευρύ φάσμα του πληθυσμού. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση κρίνει πως εξαιτίας των ακραίων (πολεμικών, κατά τον πρωθυπουργό) συνθηκών της πανδημίας απαιτείται ακόμα πιο ενδελεχής ενημέρωση. Γι’ αυτό και ελήφθη η απόφαση δέσμευσης ποσού 11 εκατ. ευρώ προκειμένου (το σχετικό ΦΕΚ υπογράφει…Η Κυβέρνηση) να ενημερωθούν ακόμα περισσότερο και έντονα οι πολίτες.

Ο υφυπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος αιτιολόγησε ως εξής την απόφαση αυτή:

«’Οταν έχουμε μια τόσο μεγάλη υγειονομική κρίση, έχουμε υποχρέωση να ενημερώσουμε τους πολίτες. Η ενημέρωση σώζει ζωές. Η πρώτη φάση της καμπάνιας ενημέρωσης ήταν δωρεάν. Περιελάμβανε μηνύματα που ήταν μέχρι ένα λεπτό από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, αλλά όχι από εφημερίδες και διαδίκτυο. Είναι το γνωστό σποτ με τον κ. Παπαδόπουλο, που μάλιστα κάποιοι βγήκαν και ρωτούσαν “τι αμοιβή πήρε”. Καμία αμοιβή δεν πήρε ο άνθρωπος αυτός. Βγήκε και το είπε -και είναι προς τιμήν του- ότι δεν υπήρχε καμία αμοιβή. Ήταν δωρεάν. Όμως, η πανδημία του κορονοϊού εξελίσσεται και είμαστε αντιμέτωποι με την κόπωση και τον εφησυχασμό. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ απαραίτητο να ξεδιπλωθεί η δεύτερη φάση. Σε αυτήν έχουμε υποχρέωση να υπάρξει μια επαγγελματική καμπάνια που θα καλύπτει όλα τα Μέσα και θα φτάσει μέχρι τέλος Μαΐου. Αυτό έχουμε σχεδιάσει από την 1η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου στις 14 Μαρτίου. Ξεδιπλώνεται, λοιπόν, τώρα η δεύτερη φάση. Θα ήταν ασυγχώρητο από μέρους μας να μην έχουμε μια καμπάνια ενημέρωσης, που, επαναλαμβάνω, σώζει ζωές, δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να ενημερωθούν και κυρίως να καταπολεμήσουν τον εφησυχασμό».

Ο Στέλιος Πέτσας είναι πειστικός.

Με τα κανάλια να δείχνουν τους “ανυπότακτους” της παραλίας της Θεσσαλονίκης (κι ας αμφισβητήθηκαν τα σχετικά βίντεο) και τους απείθαρχους ηλικιωμένους να…συνωστίζονται για συντάξεις και πληρωμές της εφορίας έξω από τις τράπεζες, είναι λογικό ούτε τα κιγκλιδώματα του δημάρχου και του περιφερειάρχη να επαρκούν, ούτε οι αυστηρές συστάσεις της κ. Απαλαγάκη από την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών που επιστρατεύθηκε στην ενημέρωση των 6.

Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Κι αυτό το “περισσότερο” είναι η καμπάνια προβολής των 11 εκατ., την οποία, όπως γράφτηκε, θα διαχειριστεί μετά από ανάθεση η εταιρεία (media shop) Initiative.

“Η ενημέρωση σώζει ζωές”, λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει μαζί του;

Προκύπτει, όμως, ένα εύλογο ερώτημα: ποιανών τις ζωές θέλει -δια της επικοινωνιακής καμπάνιας- να σώσει η κυβέρνηση; Μόνο τις ζωές εκείνων που διαβάζουν συγκεκριμένες εφημερίδες και ενημερώνονται από συγκεκριμένα σάϊτ; Τα οποία, όλως τυχαίως, τυγχάνουν -στην πλειονότητά τους, για να μην είμαστε άδικοι- να πρόσκεινται στην κυβέρνηση;

Διότι, μέχρις ώρας (αν κάτι αλλάξει εδώ θα είμαστε να το επισημάνουμε), η καμπάνια με τα πλουσιοπάροχα μπάνερς (banners) στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, αφορά αυστηρά συγκεκριμένα μέσα και όχι το σύνολο. Ούτε οι εύπλαστοι και συχνά μη ακριβείς κανόνες επισκεψιμότητας δεν τηρούνται.

Οι ζωές των άλλων πολιτών που δεν προτιμούν να ενημερώνονται από φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ δεν εχουν την ίδια αξία; Αυτοί δεν χρειάζεται να ενημερωθούν με τα μηνύματα των ειδικών και των κυβερνητικών μέτρων;

Θα απαντήσει ο κ. Πέτσας; Και θα τολμήσουν να τον ρωτήσουν οι δημοσιογράφοι που τον φιλοξενούν καθημερινά συνεντεύξεις του; Ή, ας καεί το σπίτι του γείτονα;