Μάταια οι αναλυτές (δείτε εδώ και εδώ τις εκτιμήσεις της Morgan Stanley και του οικονομολόγου-επικεφαλής του ΚΕΠΕ Π. Πετράκη) επισημαίνουν πώς η ενεργειακή κρίση που έχει ανακύψει είναι διαχειρίσιμη σε σχετικό βάθος χρόνου και πώς ακόμα και τα πλέον δυσμενή σενάρια δεν προοιωνίζονται την εκτίναξη των τιμών ενέργειας και του πληθωρισμού που ακολούθησε τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο μέσος Έλληνας φυλάει τα ρούχα του για να διατηρήσει τα μισά.

Το οικονομικό επιτελείο δηλώνει πώς βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα και αφήνει να εννοηθεί πώς εξετάζονται ακόμα και σενάρια αντίδρασης με τα γνωστά fuel pass και κάθε είδους επιδόματα, επικαλούμενο την ανθεκτικότητα της οικονομίας και τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα (που εύκολα θα “γεννήσουν” μία ακόμα φάση επιδοματικής πολιτικής) που αναμένεται να αγγίξουν πάλι τα 10 δισ. ευρώ.

Ο φόβος, ωστόσο, εμφιλοχωρεί στις συζητήσεις παντού και η αγορά αγωνιά για την δαταρραχή στην εφοδιαστική αλυσίδα και τις ανατιμήσεις που θα προκαλέσουν οι νέες ρότες τάνκερ και πλοίων με εμπορευματοκιβώτια για τον περίπλου της Αφρικής λόγω των κλειστών Στενών του Ορμούζ.

Εκείνο, ωστόσο, που συνιστά πραγματικό κίνδυνο είναι τα φαινόμενα κερδοσκοπίας που αχνοφαίνονται ήδη στα πρατήρια καυσίμων που, παρότι δουλεύουν με ικανά αποθέματα που προμηθεύτηκαν σε χαμηλότερες τιμές, βρίσκουν την ευκαιρία να προεξοφλήσουν τις υψηλότερες που θα έρθουν με το πετρέλαιο ήδη στα 86$ το βαρέλι.

Το έργο του έχουμε δει πολλές φορές ακόμα και σε πιό ελεγχόμενες κρίσεις. Τώρα που ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή επεκτείνεται και λήξη του δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάθε βαλλιστικός πύραυλος του Ιράν και κάθε βόμβα των ΗΠΑ και του Ισραήλ προκαλεί εκρήξεις φόβου και πανικού στα Πετράλωνα και τις Σέρρες.

Μπορεί, λοιπόν, η κυβέρνηση να κάνει επιτυχώς “προβολή σημαίας” και να τονώνει το εθνικό ηθικό με τις φρεγάτες μας στην Κύπρο, όμως το πραγματικό πρόβλημα είναι και θα είναι η ακρίβεια. Κι’ όταν δεν έχει κατορθώσει να την τιθασεύσει ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα τότε δικαίως πρέπει να είμαστε συγκρατημένα απαισιόδοξοι πώς θα μπορέσει να το κάνει τώρα και στο άμεσο μέλλον.

Οι γνωρίζοντες τα της αγοράς -και όχι απαραίτητα αρνητικά διακείμενοι στην κυβέρνηση- τονίζουν πώς οι αρμόδιοι υπουργοί μιλούν πολύ για επενδύσεις και για στατιστικά άλματα της ανθεκτικής μας οικονομίας (αρκετά απ΄ αυτά είναι ακριβή- για να είμαστε δίκαιοι), πράττουν, όμως, ελάχιστα για το τέρας της ακρίβειας και σχεδόν καθόλου για το πώς σκοπεύουν να αντιμετωπίζουν τις κερδοσκοπικές τάσεις.

Τα πρόστιμα και οι “συμφωνίες κυρίων” του παρελθόντος είναι γνωστό πώς δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, ως προς τις μειώσεις έμμεσων φορών ουδεμία κουβέντα, οπότε μένει να δούμε εάν και πότε οι αρμόδιοι που προτιμούν να δηλώνουν …αναρμόδιοι για να ασχοληθούν με τα -κατ΄ αυτούς- μεγάλα και σημαντικά, θα παρουσιάσουν συγκεκριμένο σχέδιο.

Καλή είναι η “σημαία” στην πορεία προς τις εκλογές και μάλλον αποδοτική στον άμεσο δημοσκοπικό χρόνο, ωστόσο στο τέλος της ημέρας οι πολίτες θα αξιολογήσουν εάν ο μήνας που βγαίνει ορισκά έως τις 20 θα μικρύνει κι άλλο…

Αυτό που για τους μεγαλύτερους είναι απλώς μια ρουτίνα λίγων λεπτών, για τους νέους μετατρέπεται σε σκηνή μικρής δοκιμασίας. Το «πήγαινε να βάλεις βενζίνη» μπορεί να ακούγεται απλό, όμως για αρκετούς 20χρονους μοιάζει με mini challenge, γεμάτο άβολες στιγμές και νευρικότητα. Και ναι — η «φοβία της μάνικας» είναι πλέον επίσημα εδώ, γιατί, όπως φαίνεται, ακόμα και η πιο απλή καθημερινή πράξη μπορεί να γίνει πεδίο άγχους στη ζωή της Gen Z.

Μια πρόσφατη έρευνα της βρετανικής πλατφόρμας Cazoo σε 2.000 οδηγούς δείχνει πως το 62% των νέων 18-24 ετών νιώθει άγχος στο πρατήριο καυσίμων, όταν το αντίστοιχο ποσοστό στο σύνολο των οδηγών δεν ξεπερνά το 39%. Οι φόβοι τους; Μήπως βάλουν λάθος καύσιμο, μήπως δεν χειριστούν σωστά τη μάνικα, μήπως τους κοιτάζουν περίεργα οι γύρω.

Πίσω όμως από αυτή την «τεχνική ανασφάλεια» κρύβεται κάτι πιο βαθύ: η φοβία του δημόσιου λάθους. Η γενιά που μεγάλωσε με τα κινητά στο χέρι, όπου κάθε βήμα μπορεί να καταγραφεί και να κριθεί, φοβάται μην «εκτεθεί».

Το αποτέλεσμα; Σχεδόν οι μισοί Gen Z παραδέχονται ότι οδηγούν μέχρι να αδειάσει τελείως το ρεζερβουάρ, ενώ ένας στους τέσσερις έχει ήδη μείνει από καύσιμα στο δρόμο. Δύο στους τρεις, μάλιστα, ζητούν βοήθεια από φίλους, γονείς ή συντρόφους για να τους «ξελασπώσουν» στο πρατήριο.

Το φαινόμενο δεν είναι τυχαίο. Τα τελευταία χρόνια, όλο και λιγότεροι νέοι αποκτούν δίπλωμα οδήγησης· συγκριτικά με τη δεκαετία του ’80, οι 17-20 ετών με πλήρη άδεια έχουν σχεδόν μειωθεί στο μισό. Η ψηφιακή εξάρτηση και η αυτοματοποιημένη καθημερινότητα έχουν περιορίσει τη σχέση τους με το πραγματικό αυτοκίνητο — και την εμπειρία της… «βενζινάδικης ζωής».

Όπως εξηγούν οι ειδικοί, «δεν είναι μόνο το κόστος των καυσίμων. Είναι η έλλειψη αυτοπεποίθησης και η κοινωνική πίεση να μη φανείς άπειρος».

Και κάπως έτσι, το βενζινάδικο για τη Gen Z δεν είναι απλώς ένας σταθμός ανεφοδιασμού — είναι ένας καθρέφτης ανασφάλειας.

Η φοβία της μάνικας μπορεί να ακούγεται αστεία, αλλά αποκαλύπτει πολλά για τη γενιά που μεγάλωσε online: πιο συνδεδεμένη από ποτέ, αλλά με λιγότερη πρακτική εμπειρία. Και ίσως, τελικά, η νέα εποχή του οδηγού να μην είναι μόνο αυτόματη — αλλά και… αγχωμένη.

Ως δράστες ταυτοποιήθηκαν τρεις άνδρες εις βάρος των οποίων σχηματίστηκε δικογραφία για εγκληματική οργάνωση και διακεκριμένες κλοπές.

Η δικογραφία περιλαμβάνει συνολικά 13 διαρρήξεις που τελέστηκαν το διάστημα από τον Νοέμβριο του 2024 έως τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, στις περιοχές της Χαλκιδικής, της Πέλλας, της Πιερίας και των Σερρών, απ’ όπου οι δράστες απέσπασαν 6.200 ευρώ σε μετρητά και καπνικά προϊόντα αξίας 6.800 ευρώ.

Από την έρευνα των αστυνομικών της Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Πολυγύρου προέκυψε ότι οι δράστες ενεργούσαν τις μεταμεσονύχτιες ώρες, φορώντας κουκούλες και γάντια, ενώ έσπαζαν τις εισόδους ή παραβίασαν με διαρρηκτικά εργαλεία τα παράθυρα ή τις πόρτες των καταστημάτων-«στόχων».

Η έρευνα των αστυνομικών συνεχίζεται για να εξακριβωθεί η τυχόν συμμετοχή τους και σε άλλες παρόμοιες πράξεις, ενώ η δικογραφία θα υποβληθεί στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Χαλκιδικής.