Από την απάντηση πάντως που δίνει το Ποντίκι μάλλον το θέμα θα οδηγηθεί στα Δικαστήρια.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΕΞΩΔΙΚΟ ΑΝΑΦΕΡΕΙ:

Τι απαντά το Ποντίκι:

1. Ο κ. Τσακαλώτος ζητά να ανακαλέσουμε το δημοσίευμα και να δηλώσουμε ότι αυτό «δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια» και «εκφράζουμε τη λύπη μας για το γεγονός αυτό». Είναι τουλάχιστον παραδοξότητα να ζητείται από άνθρωπο της Αριστεράς «δήλωση μετανοίας». Γι’ αυτό και δεν υπάρχει κανένα θέμα ανάκλησης, για λόγους που μόνο επιγραμματικά θα διατυπωθούν στη συνέχεια. Δηλωσίες ας ψάξει αλλού ο κ. Τσακαλώτος.

2. Το δημοσίευμα εδράζεται σε πραγματικό, αδιαμφισβήτητο γεγονός – την επιστολή δηλαδή του κ. Τσακαλώτου στον κ. Ντάισελμπλουμ. Το ακριβές περιεχόμενο – ολόκληρη δηλαδή η επιστολή και μάλιστα στα αγγλικά – δεν είχε δημοσιευτεί ποτέ στον ελληνικό τύπο και γι’ αυτό η παρουσίασή της κρίθηκε ενδιαφέρουσα. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα πραγματικό γεγονός, που δεν αμφισβητείται. Και με την οποία επιστολή επιβεβαιώνεται η πρόθεση της κυβέρνησης να λάβει εξ αρχής μέτρα, πριν καν ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση. Το τι σήμαινε και πόσο «βοήθησε» αυτή η τακτική φάνηκε στη συνέχεια – αλλά και αυτό είναι θέμα που θα διχάζει περίπου για πάντα το δημόσιο διάλογο.

3. Από κει και μετά το δημοσίευμα περιείχε δημοσιογραφικές και μόνο κρίσεις και αναλύσεις επί της πολιτικής επιλογής, που έγινε τότε. Κανένα ψευδές στοιχείο, καμία αλλοίωση των γεγονότων. Μόνο κρίσεις, ερμηνείες και απόψεις. Μπορεί ο κ. Τσακαλώτος να το θεώρησε, όπως το θεώρησε, αλλά αν ήταν στην ευχέρεια των πολιτικών να αξιολογούν και να καταφεύγουν στα δικαστήρια για μη αρεστές δημοσιογραφικές προσεγγίσεις, φανταστείτε πόσα δικαστήρια θα έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για όσα έχει ακούσει τα τελευταία χρόνια, αλλά και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας για τα περί «kolotoumpas» και πάει λέγοντας. Θα ήταν μία άκρως επικίνδυνη κατάσταση αυτή.

4. Δεν θα τον ακολουθήσουμε στις ακραίες εκφράσεις ότι η κριτική που του ασκήσαμε ισοδυναμεί με κατηγορία για… εσχάτη προδοσία. Αν θεωρούσαμε ότι παραβίασε το άρθρο 134 του Ποινικού κώδικα, θα το γράφαμε ευθέως. Τα να καταλογίζει σε δημοσιογραφικό μέσα τέτοια διάθεση, πρόθεση και προσπάθεια πάντως – ερμηνεύοντας κατά το δοκούν τα γραφόμενά μας – υπερβαίνει κατά πολύ ακόμα και τα όσα ο ίδιος επιρρίπτει στο δημοσίευμα για το οποίο διαμαρτύρεται. Αλλά εμείς δεν θα του απαντήσουμε με εξώδικο. Τουλάχιστον όχι προς το παρόν. Το επισημαίνουμε απλώς κι ας νομίζει ό,τι θέλει να νομίζει.

Δημοσιεύουμε το εξώδικο του κ. Τσακαλώτου γιατί και η αντίθετη άποψη έχει δικαίωμα στη δημοσιότητα, όποια κι αν είναι η δική μας άποψη γι’ αυτή.

Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Σύμφωνα με το δελτίο ειδήσεων του Alpha, το βίντεο αναρτήθηκε στο TikTok και φέρεται να τραβήχτηκε το βράδυ της Κυριακής στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου «Ανδρέας Συγγρός».

Υπήρξε ο δημιουργός της εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας «Το Ποντίκι» το 1979, της οποίας διατέλεσε εκδότης και διευθυντής για 26 χρόνια, μέχρι το 2005.

Γεννήθηκε το 1938 στη Νέα Σμύρνη. Ο πατέρας του Νίκος προερχόταν από οικογένεια εγκατεστημένη εδώ και πολλούς αιώνες στην Αθήνα («γκάγκαρος Αθηναίος») ενώ η μητέρα του Αγγελική καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1956, σε ηλικία 18 ετών, στην εφημερίδα «Ακρόπολις», όπου αρχικά κάλυπτε το δικαστικό ρεπορτάζ, ενώ στην συνέχεια έκανε ελεύθερο ρεπορτάζ. Έμεινε εκεί μέχρι τη μεταπολίτευση του 1974, οπότε μεταπήδησε στα «Νέα», ως υπεύθυνος πλέον για το πολιτικό ρεπορτάζ. Ταυτόχρονα (1975-78), υπήρξε αρχισυντάκτης του περιοδικού «Αντί».

Το 1979, και ενώ εργαζόταν ως πολιτικός συντάκτης στα «Νέα» (έμεινε έως το 1986), ξεκίνησε παράλληλα και την έκδοση του «Ποντικιού», μιας εβδομαδιαίας «πολιτικής – αποκαλυπτικής – σατιρικής εφημερίδας» (κατά την αυτοπαρουσίασή της), η οποία πολύ γρήγορα προκάλεσε αίσθηση με τα ευρηματικά πρωτοσέλιδά της (συνήθως κάποια γελοιογραφία σε μορφή κολλάζ) αλλά και την εξαιρετική «εσωτερική πληροφόρηση» που διέθετε, ειδικά μετά την άνοδο στην εξουσία του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981.

Τον Ιούνιο του 2005 ο Παπαϊωάννου συνταξιοδοτήθηκε. Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη και δύο εγγόνια. Μετά τη συνταξιοδότησή του, κατοικούσε στην Αίγινα.

Βιβλία του Κώστα Παπαϊωάννου
Η ιστορία της Κυρίας ΟΥ (Καστανιώτης, 1983)

Ο δράκος του Σέιχ-Σου: υπόθεση Παγκρατίδη (Το Ποντίκι, 1988)

Δέκα μικροί και μεγάλοι νέγροι (Το Ποντίκι, 1989)

Ιστορία μιας νύχτας ατέλειωτης (Το Ποντίκι, 1991)

Αστυνομική ιστορία (Το Ποντίκι, 1992)

Πολιτική δολοφονία, Θεσσαλονίκη ’48: Υπόθεση Τζωρτζ Πολκ (Το Ποντίκι, 1993)

Πολιτική δολοφονία, Θεσσαλονίκη ’63: Υπόθεση Γρηγόρη Λαμπράκη (Το Ποντίκι, 1993)

15 Ιουλίου 1965: «Επιχείρηση ΑποσταΣΙΑ» (Το Ποντίκι, 1995)

Αρχίστε από δω τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!… (Το Ποντίκι, 1995)

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει: μια πολιτική ανασκο(λο)πηση της Ιστορίας, 1944-2007 (Καστανιώτης, 2008)