Νίκος Γιαννόπουλος

Η βιβλιογραφία, έστω και εμμέσως, λέει ναι εξετάζοντας όμως διαφορετικές, κάθε φορά, παραμέτρους.

Ενα γενικό συμπέρασμα από τη σύγχρονη πολιτική ψυχολογία δείχνει ότι το φαινόμενο δεν εξηγείται μόνο από την προσωπική ανηθικότητα. Αντίθετα, αποτελεί αποτέλεσμα ενός συνδυασμού επιβολής εξουσίας, διαμόρφωσης κομματικής ταυτότητας, κοινωνικής ψυχολογίας και επικοινωνιακής στρατηγικής. Είναι, δηλαδή, κάτι πιο σύνθετο από αυτό που φανταζόμαστε. Οι πολιτικοί δεν είναι άνθρωποι που έχουν μία εκ φύσεως τάση προς το ψέμα αλλά χρησιμοποιούν τη μέθοδο για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη.

Το χειρότερο είναι όμως ότι το πολιτικό ψέματα καθιστά το γενικό πληθυσμό πιο ανεκτικό στην έλλειψη της αλήθειας. Έρευνα των Jérémy Celse και Kirk Chang στο περιοδικό “Psychological Research” κατέληξε σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον συμπέρασμα: όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται τους πολιτικούς ως ανέντιμους, αυξάνεται η ανοχή τους στο ψέμα. Σε τρία πειράματα, οι συμμετέχοντες που εκτέθηκαν σε πολιτικούς συνειρμούς ψέματος εμφάνισαν μεγαλύτερη τάση να ψεύδονται σε σύγκριση με όσους εκτέθηκαν σε πρόσωπα υψηλής ηθικής αξιοπιστίας, όπως θρησκευτικούς ηγέτες.

Την ίδια ώρα προκύπτει και το ζήτημα της “προσαρμογής” στο ψέμα ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση και το είδος του αφηγήματος.

Σύμφωνα με μελέτη στο Current Opinion in Psychology, οι άνθρωποι συχνά αποδέχονται ψευδείς πολιτικές πληροφορίες όχι επειδή τις πιστεύουν πλήρως, αλλά επειδή εξυπηρετούν την πολιτική τους ταυτότητα. Η έρευνα έδειξε ότι τρεις παράγοντες αυξάνουν την ανοχή στην παραπληροφόρηση: η κομματική πόλωση, η επανάληψη των ίδιων αφηγημάτων και η συναισθηματική ταύτιση με έναν πολιτικό χώρο. 

Όσο μεγαλύτερη η πόλωση, τόσο μεγαλύτερη η ανοχή στο ψέμα, ιδιαίτερα αν αυτή βολεύει στο πολιτικό αφήγημα που πιστεύουμε εξ’ αρχής. Αυτό εξηγεί ίσως την τάση πολιτικών που συνεχίζουν να ψεύδονται αν και έχουν διαψευστεί πολλάκις από αντικειμενικές καταγραφές.

Ολα τα παραπάνω, όπως γίνεται κατανοητό, μεγεθύνονται μέσα από τα social media. Μελέτη του 2025 που ανέλυσε περισσότερα από 400.000 tweets πολιτικών σε ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία και Ιταλία βρήκε ότι η παραπληροφόρηση παράγει πολύ μεγαλύτερη αλληλεπίδραση από την αξιόπιστη ενημέρωση. To ψέμα στα social κατά το κοινώς λεγόμενο πουλάει γιατί χαρίζει διάδραση, “μεταφέρει” σε ποιο μεγάλα κοινό το περιεχόμενο.

Στις ΗΠΑ, μάλιστα, χώρα στην οποία το φαινόμενο της μεταλήθειας αποκτά εκρηκτικές διαστάσεις, οι αναρτήσεις με ψευδές ή παραπλανητικό περιεχόμενο συγκεντρώνουν πάνω από 2,5 φορές περισσότερη απήχηση από τις τεκμηριωμένες πληροφορίες. Οι ερευνητές κατέληξαν ότι αρκετοί πολιτικοί χρησιμοποιούν την παραπληροφόρηση ως στρατηγικό εργαλείο για να αυξήσουν την ορατότητα και τη συσπείρωση των οπαδών τους. Αυτό φαντάζει ως μετεξέλιξη του παλιού του “πες, πες, κάτι θα μείνει” δωσμένο με όρους μετανεωτερικότητας.

Ο Petter Tornberg, Καθηγητής Κοινωνικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Αμστερνταμ εξέτασε, από την πλευρά του 32 εκ. αναρτήσεις πολιτικών από 26 χώρες. Η μελέτη του διαπίστωσε ότι τα λαϊκιστικά και κυρίως ακροδεξιά κόμματα είχαν σημαντικά μεγαλύτερη πιθανότητα να διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις σε σχέση με τα παραδοσιακά κόμματα. Όπως και ο ίδιος ο τραμπισμός έχει δείξει η η παραπληροφόρηση χρησιμοποιείται συχνά ως εργαλείο κλιμάκωσης της πολιτικής πόλωσης και αποσταθεροποίησης των δημοκρατικών θεσμών.

Για όλα τα παραπάνω, το κόστος που φαίνεται ότι πληρώνουν οι πολιτικοί και τα κόμματα είναι μάλλον μικρό. Κρυπτόμενοι πίσω από το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου αυτοί που έχουν μεγάλη ροπή προς το ψέμα, απλώς συνεχίζουν να ψεύδονται μέχρι τελικής πτώσεως αφού χειροπιαστές συνέπειες, νομικής μορφής, δεν προκύπτουν.

Είναι, άρα, σαφές ότι σ’ ένα περιβάλλον έντονης πόλωσης, συναισθηματικής φόρτισης και ψηφιακής υπερπληροφόρησης, η πολιτική αλήθεια γίνεται λιγότερο σημαντική από την πολιτική αποτελεσματικότητα. Το ψέμα λειτουργεί ως εργαλείο συσπείρωσης, δημιουργίας φόβου ή ενίσχυσης της κομματικής ταυτότητας. Και όσο οι πολίτες συνεχίζουν να αποδέχονται ή να δικαιολογούν την παραπληροφόρηση όταν εξυπηρετεί τις πεποιθήσεις τους, το πολιτικό ψέμα δύσκολα θα εξαφανιστεί.

Ας τα έχουμε στο νου μας όλα αυτά τώρα που πλησιάζουν οι επόμενες βουλευτικές eklog;ew  στην πατρίδα μας και ας είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί σ’ αυτά που ακούμε και διαβάζουμε. Στο χέρι μας είναι να ζητάμε περισσότερη τεκμηρίωση, περισσότερη αλήθεια και εν τέλει την αξιοπιστία των λεγομένων που σαν πολίτες αξίζουμε. Το ψέμα πάντως δεν εντοπίζεται τόσο δύσκολο όσο πιστεύουμε. Με λίγη παραπάνω προσοχή γίνεται εύκολα αντιληπτό.

Σύμφωνα με την προωθούμενη ρύθμιση, εφόσον έχει χορηγηθεί από τη Βουλή η άδεια για τη δίωξη πολιτικού προσώπου, η υπόθεση θα παραπέμπεται σε δίκη εντός τριών μηνών. Η διάταξη αφορά τόσο πλημμελήματα όσο και κακουργήματα, καθώς και αυτόφωρα κακουργήματα.

Με την τροπολογία προστίθεται νέο άρθρο, το 32Α, στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, με αντικείμενο την ανάκριση και εκδίκαση αξιόποινων πράξεων βουλευτών. Για τα πλημμελήματα προβλέπεται ότι η υπόθεση θα εισάγεται άμεσα προς εκδίκαση, με απευθείας κλήση του κατηγορουμένου στο αρμόδιο τριμελές πλημμελειοδικείο, και θα προσδιορίζεται το αργότερο εντός τριών μηνών.

Για τα κακουργήματα, η ανάκριση θα διεξάγεται από εφέτη ανακριτή, ο οποίος, μαζί με τον αναπληρωτή του, θα ορίζεται από την Ολομέλεια του Εφετείου σε συμβούλιο. Η ανάκριση θα πρέπει να ολοκληρώνεται σε συντομότερο χρόνο από τις συνήθεις προθεσμίες, ενώ η υπόθεση θα εισάγεται στο ακροατήριο κατά απόλυτη προτεραιότητα και θα εκδικάζεται το αργότερο εντός τριών μηνών από την έκδοση του παραπεμπτικού βουλεύματος.

Η ρύθμιση έρχεται να καθιερώσει ειδική ταχεία διαδικασία για υποθέσεις βουλευτών, μετά την άρση ασυλίας τους από τη Βουλή, με στόχο την αποφυγή καθυστερήσεων στην απονομή της Δικαιοσύνης.

Η βραδιά συγκεντρώνει περίπου 110 επιλεγμένους προσκεκλημένους, σε μια λίστα που αποτυπώνει τη σύνδεση πολιτικής, επιχειρηματικότητας και πολιτισμού, επιβεβαιώνοντας το εύρος των ελληνογαλλικών σχέσεων.

Ο Γάλλος πρόεδρος μεταβαίνει στην ελληνική πρωτεύουσα από την Κύπρο, όπου συμμετείχε στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής, ενώ θα συναντηθεί με τη σύζυγό του Μπριζίτ Μακρόν, η οποία έχει ήδη αφιχθεί. Το προεδρικό ζεύγος θα διαμείνει στο ιστορικό ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία.

Στο δείπνο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα δώσει το «παρών» χωρίς τη σύζυγό του Μαρέβα Γκραμπόφσκι, λόγω νοσηλείας της, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα συνοδεύεται από τη σύζυγό του Φανή Σταθοπούλου.

Η λίστα των καλεσμένων αντικατοπτρίζει φυσικά και το βάθος των διμερών σχέσεων. Πέρα από τους ηγέτες, λοιπόν, προσκλητήριο για το δείπνο στο Προεδρικό Μέγαρο έχουν λάβει και οι παρακάτω:

Ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, o Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, ο υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, ο υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και η υφυπουργός Εξωτερικών Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου.

Παράλληλα, το «παρών» στο δείπνο θα δώσουν ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας, ο Α/ΓΕΕΘΑ Δημήτρης Χούπης, ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ Γιάννης Μπρατάκος, ο πρόεδρος του ΣΕΒ Σπύρος Θεοδωρόπουλος, η πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής Ντόρα Μπακογιάννη και ο πρόεδρος της Επιτροπής Φιλίας Γαλλίας-Ελλάδος Σπύρος Κουλκουδίνας.

Η γαλλική αποστολή είναι εξίσου ισχυρή, με την υπουργό Άμυνας Κατρίν Βοτρέν, τον υπουργό Οικονομίας Ρολάντ Λεσκιούρ, τον υφυπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Μπέντζαμιν Χαντάντ, την υπουργό Πολιτισμού Κατρίν Πεγκάρ, αλλά και μία ομάδα συμβούλων να πλαισιώνουν τον Μακρόν.

Επίσης, στο δείπνο θα βρίσκονται η πρώην υφυπουργός της Γαλλίας Χρυσούλα Ζαχαροπούλου, ο Ευαγόρας Μαυρομμάτης και η βουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης Μαριέττα Καραμανλή.

Στο τραπέζι θα βρεθούν οι πρωταγωνιστές της αγοράς, τόσο της ελληνικής όσο και της γαλλικής.

Από την Ελλάδα: Ευάγγελος Μυτιληναίος (METLEN), Γιώργος Κόρος (Ναυπηγεία Σαλαμίνας), οι εφοπλιστές Θανάσης και Πάνος Λασκαρίδης, η Μελίνα Τραυλού (Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών), ο Παναγιώτης Θεοχαράκης, ο Τάσος Ροζολής (Σύνδεσμος Συνδέσμου Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού), ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου Zolotas Γιώργος Παπαλέξης, αλλά και η γενική διευθύντρια L’Oréal Hellas Alessandra Delfini.

Από τη Γαλλία: Οι «κολοσσοί» της άμυνας και της βιομηχανίας, όπως ο Πιερ-Ερίκ Πομεγιέ (Naval Group), ο Ερίκ Τραπιέρ (Dassault), ο Ερίκ Μπερανζέ (εταιρεία οπλικών συστημάτων MBDA), ο Στεφάν Μπουζνά (Euronext), ο Τιερί Ντο (Meridiam) και ο γενικός διευθυντής της Nexans Ζουλιέν Ουμπέρ.

Από τη βραδιά στο Προεδρικό Μέγαρο δεν θα λείπει και το έντονο άρωμα τέχνης.

Ανάμεσα στα πρόσωπα που θα δώσουν το «παρών» θα είναι ο παρουσιαστής Νίκος Αλιάγας και ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, ενώ αναμένονται οι επιβεβαιώσεις από την εμβληματική ερμηνεύτρια Νάνα Μούσχουρη και την ηθοποιό Αριάνα Λαμπέντ.

Σημαντική αναμένεται και η εκπροσώπηση από τον χώρο του Πολιτισμού και της Παιδείας, καθώς το προσκλητήριο της Προεδρίας έχουν λάβει και:

Ο γενικός διευθυντής του Μουσείου της Ακρόπολης Νίκος Σταμπολίδης, ο διοικητικός διευθυντής του Ιδρύματος Νιάρχου Βασίλης Κασκαρέλης, η διευθύντρια του Βυζαντινού Μουσείο Καλλιόπη Καλαφάτη, η πρόεδρος του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης Σάντρα Μαρινόπουλου, η πρόεδρος του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Ιωάννα Δρέττα, η πρόεδρος του ΙΝΕΔΙΒΙΜ Άννα Ροκοφύλλου, ο πρόεδρος του Μουσείου του Λούβρου Κριστόφ Λεριμπό και άλλοι.

Το «κύμα ειλικρίνειας» που ακολούθησε φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε πολιτικό φαινόμενο, με πολιτικούς από διάφορα κόμματα να σπεύδουν να αναθεωρήσουν – ή να αποσύρουν – ακαδημαϊκούς τίτλους, υπό την πίεση της κοινής γνώμης. 

Αυτή την εβδομάδα, η Άνα Μιγιάν, ανώτατο στέλεχος της περιφερειακής κυβέρνησης της Μαδρίτης (υπό το PP), παραδέχτηκε ότι υπήρχαν λάθη στο βιογραφικό της, υποβαθμίζοντας το πτυχίο της στις πολιτικές επιστήμες σε δίπλωμα δημόσιας διοίκησης.

Από την πλευρά του, ο Ιγνάθιο Ιγκέρα, μέλος του ακροδεξιού κόμματος Vox στην περιφερειακή κυβέρνηση της Εξτρεμαδούρας, αναγκάστηκε να αποσύρει τον ισχυρισμό ότι είχε πτυχίο στο μάρκετινγκ, όταν αποκαλύφθηκε ότι το πανεπιστήμιο δεν προσέφερε καν τέτοιο πρόγραμμα σπουδών εκείνη την περίοδο. Παραιτήθηκε.

Ο Χοσέ Μαρία Άνχελ, στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSOE) και υπεύθυνος για τις επιχειρήσεις αποκατάστασης μετά τις φονικές πλημμύρες στη Βαλένθια τον Οκτώβριο (με 220 νεκρούς), παραιτήθηκε όταν έγινε γνωστό ότι φέρεται να πλαστογράφησε πτυχίο για να προσληφθεί στο Δημόσιο.

Στη Βαλένθια επίσης, το Σοσιαλιστικό Κόμμα αναγκάστηκε να διορθώσει το βιογραφικό της Πιλάρ Μπερναμπέ, κυβερνητικής επιτρόπου για την περιοχή, ώστε να αντικατοπτρίζει ότι δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές της στη γλωσσολογία και την οπτικοακουστική επικοινωνία.

Ο Χουάν Μανουέλ Μορένο, πρόεδρος της περιφέρειας Ανδαλουσίας με το Λαϊκό Κόμμα, δέχεται πιέσεις να εξηγήσει τις αλλαγές στο βιογραφικό του: το 2000 ανέφερε πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων, το 2004 τροποποιήθηκε σε «σπουδές» και το 2008 αναβαθμίστηκε σε «μεταπτυχιακό».

Ο Πέδρο Ρογιάν, πρόεδρος της Γερουσίας και επίσης μέλος του PP, αναγκάστηκε να αφαιρέσει από το βιογραφικό του ένα δίπλωμα και ένα μεταπτυχιακό στο μάρκετινγκ, όταν αποκαλύφθηκε από τηλεοπτική εκπομπή ότι το κολέγιο απ’ όπου υποτίθεται ότι αποφοίτησε, δεν εξέδιδε τέτοια διπλώματα.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά περιστατικά, πάντως, είχε συμβεί ήδη από το 2018, όταν η Κριστίνα Θιφουέντες, τότε πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης της Μαδρίτης (PP), κατηγορήθηκε ότι ισχυριζόταν πως κατείχε μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο Ρέι Χουάν Κάρλος, χωρίς ποτέ να έχει παρακολουθήσει μαθήματα ή να έχει καταθέσει διπλωματική εργασία.

Ξεκινάμε το scroll και συναντάμε τις αγαπημένες μας σκηνές από σειρές και ταινίες σε μορφή καρτούν, πολιτικούς, τραγουδιστές, αθλητές και κάθε είδους καρέ που μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Πώς λοιπόν προέκυψε η φρενίτιδα αυτής της τάσης; 

Τι είναι το Ghibli-style 

Το Style Ghibli (ή Ghibli-style) αναφέρεται σε ένα στιλ εικονογράφησης και animation εμπνευσμένο από τις ταινίες του Studio Ghibli, του διάσημου ιαπωνικού στούντιο animation που δημιούργησε ταινίες και σειρές όπως το βραβευμένο με Όσκαρ Spirited Away, το My Neighbor Totoro και το Howl’s Moving Castle. 

Δείτε πώς είναι κάποιοι πολιτικοί ως …anime:

Νίκος Γιαννόπουλος

Παραθέτουμε την εξής που διατυπώθηκε την Τετάρτη στην τηλεοπτική εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου στο Μega: “Η πολιτική είναι ρεαλισμός. Διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει, είναι το δίκιο του ισχυρού, Θουκυδίδης τα έγραφε αυτά πριν χιλιάδες χρόνια΄”. Τάδε έφη Κυριάκος Βελόπουλος.

Δεν θα είχε, ίσως, μεγάλη σημασία αυτή η άποψη αλλά ο κομματικός σχηματισμός τους οποίου ηγείται ο κ. Βελόπουλος αγγίζει το 10% στις τελευταίες δημοσκοπήσεις κάτι που σημαίνει ότι μπορεί το εν λόγω κόμμα να παίξει ρόλο μετεκλογικά αν οι δημοσκοπικές προβλέψεις επαληθευτούν.

• Τι μας λέει όμως ο αρχηγός της Ελληνικής Λύσης; Οτι το διεθνές δίκαιο στο οποίο η Ελλάδα ομνύει (και καλά κάνει βέβαια) δεν μπορεί να παίξει ουσιαστικό ρόλο στην επίλυση των διεθνών διαφορών στις οποίες συνήθως, κατά τον Θουκυδίδη μάλιστα, επικρατεί ο πιο ισχυρός.

Θα μπορούσε, άραγε, να ισχυριστεί κάτι τέτοιο ενώπιον Ελληνοκυπρίων άραγε ο κ. Βελόπουλος; Στην Κύπρο τα τελευταία 50 χρόνια εφαρμόζεται το δίκαιο του ισχυρού που εισέβαλλε, κατέστρεψε και εν συνεχεία επέβαλλε τα θέλω του στο 35% του νησιού. Αυτό θέλουμε και αυτό στηρίζουμε;

Περισσότερο λυπηρό σε τελική ανάλυση είναι ότι βρίσκεται κόσμος να στηρίξει αυτές τις απόψεις και όσους τις εκφράζουν λες και η Ελλάδα είναι κάποια υπερδύναμη που θα μπει στα πεδία των μαχών και θα σαρώσει

Μόνιμη επωδός των Ελλήνων Υπουργών Εξωτερικών τις τελευταίες δεκαετίες, όταν αναφέρονται στην ελληνοτουρκική διαφορά (που δεν είναι μόνο μία αλλά αυτό θα πρέπει να αναλυθεί σε άλλο σημείωμα), είναι η τήρηση του διεθνούς δικαίου (όπως, εν προκειμένω, απορρέει από το δίκαιο της θάλασσας).

• Την ίδια επίσημη θέση έχει η ελληνική πλευρά και στο Κυπριακό. Διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με βάση τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ. Δεν μιλάει αφελώς για δίκιο του ισχυρού και θεωρίες του Θουκυδίδη που γράφτηκαν υπό τελείως διαφορετικές συνθήκες πριν από 2500 χρόνια.

Αν, πράγματι, επικρατήσει το δίκαιο του ισχυρού στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, είναι σίγουρος ο κ. Βελόπουλος ότι αυτό θα λειτουργήσει υπέρ των ελληνικών συμφερόντων; Υποστηρίζει ο κ. Βελόπουλος την αλλαγή συνόρων με πόλεμο κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών και του διεθνούς δικαίου; Επιθυμεί για την Ουκρανία μία λύση που θα μοιράζει μία μέχρι πρότινος κυρίαρχη χώρα σε κομμάτια και ζώνες επιρροής μεταξή των ΗΠΑ και της Ρωσίας;

Ιδρώνουμε κάθε φορά που ο Ερντογάν παραφέρεται και ζητά αλλαγές (ας πούμε) στη συνθήκη της Λωζάννης να τονίζουμε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, ότι τα σύνορα πια δεν αλλάζουν, ότι η Τουρκία, όπως και η Ελλάδα, δεσμεύεται από την υπογραφή της. Φανταστείτε να πούμε κάποια στιγμή “ποιες συνθήκες τώρα και ποιο διεθνές δίκαιο, ας επικρατήσει ο πιο ισχυρός και γαία πυρί μιχθήτω”.

Είναι πάντως αξιοσημείωτο ότι κάποιοι πάνω στον πατριωτικό τους οίστρο παραβιάζουν με περισσή ευκολία εθνικές κόκκινες γραμμές δεκαετίων. Και είναι μάλλον λυπηρό ότι υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα πολιτικοί αρχηγοί που εμπνέονται από τον ακραίο λαϊκισμό του Τραμπ, τον κυνισμό του εμμονικού Πούτιν, τον Ορμπαν και τα άλλα παιδιά.

Αλλά περισσότερο λυπηρό σε τελική ανάλυση είναι ότι βρίσκεται κόσμος να στηρίξει αυτές τις απόψεις και όσους τις εκφράζουν λες και η Ελλάδα είναι κάποια υπερδύναμη που θα μπει στα πεδία των μαχών και θα σαρώσει.

Και αφού, τέλος πάντων, στον κ. Βελόπουλο αρέσει ο Θουκυδίδης ο ίδιος ποια στάση επαινεί και παρουσιάζει ως στάση και παράδειγμα ζωής; Αυτή των Αθηναίων που καλούσαν τους Μηλίους να παραδώσουν την πατρίδα τους και να δεχθούν ταπεινωτική ειρήνη με αντάλλαγμα την υποδούλωσή τους ή αυτή των Μηλίων που τελικά επέλεξαν να αντισταθούν και να πεθάνουν;

Είπαν, μεταξύ άλλων, οι Μήλιοι πριν αποφασίσουν να αρνηθούν την πρόταση των Αθηναίων:

«Ούτε γνώμη διαφορετική από την προηγούμενη έχομε, Αθηναίοι, ούτε μέσα σε λίγες στιγμές θα στερήσωμε μια πόλη, που υπάρχει εδώ κι εφτακόσια χρόνια, από την ελευθερία της, αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στην τύχη, που χάρη στην εύνοια των θεών την προστατεύει ως τώρα, και στη βοήθεια των ανθρώπων κι ιδιαίτερα των Λακεδαιμονίων, θα προσπαθήσωμε να τη σώσωμε. Σας προτείνομε όμως να είμαστε φίλοι σας, εχθροί με κανένα απ’ τους δυό σας, και να φύγετε απ’ τη γή μας, αφού κάνωμε συνθήκη πού θα την κρίνωμε ωφέλιμη και στους δυό μας».

Η “μάχη” των δυο έγινε σε ένα κλειστό γυμναστήριο σχολείου και μάλιστα μεταδόθηκε στα social media.