Η… νέα κατάσταση στην πλατεία για χάρη λοιπόν του νέου σταθμού του μετρό έχει προκαλέσει αντιδράσεις με την Δημοτική Κίνηση Ανοιχτή Πόλη να καταγγέλλει πώς “η κατασκευή της γραμμής του μετρό είναι έργο με σαφή φιλοπεριβαλλοντικό προσανατολισμό που είναι τουλάχιστον οξύμωρο να υλοποιείται με τρόπο που επηρεάζει αρνητικά  το πράσινο ισοζύγιο στην πόλη”.

Και προσθέτει:

• “Η αποψίλωση των δέντρων στην πλατεία Κολωνακίου δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεση: αντίστοιχος είναι ο σχεδιασμός σε άλλους πολύτιμους πυρήνες πρασίνου, όπως στο πάρκο Ριζάρη (τουλάχιστον 250 δέντρα μεγάλης ανάπτυξης αναμένεται να χαθούν), στον πεζόδρομο της Μασσαλίας δίπλα στην Νομική, στην πλατεία Εξαρχείων και αλλού. Η δημοτική αρχή, όπως και σε τόσα άλλα θέματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα των δημοτών, παρακολουθεί παθητικά την εφαρμογή ενός περιβαλλοντικά «τυφλού» σχεδιασμού με συνέπεια τη δραστική μείωση του υψηλού πρασίνου σε γειτονιές που το έχουν απόλυτη ανάγκη. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η πρόσφατη δέσμευση του κ. Μπακογιάννη για «ούτε ένα δέντρο χαμένο για τα έργα επέκτασης του Μετρό» αγγίζει τα όρια του σαρκασμού”.

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ:

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ “ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ”

“Η εικόνα ολοσχερούς καταστροφής της πλατείας Κολωνακίου από τις εργασίες για τη γραμμή 4 του μετρό έρχεται να επιβεβαιώσει με δραματικό τρόπο τις ανησυχίες που έχουν εκφράσει επιστημονικοί φορείς και σύλλογοι πολιτών για το σχεδιασμό των εργασιών. Η ίδια η Επικεφαλής Αντιμετώπισης Αστικής Υπερθέρμανσης του Δήμου Αθηναίων έχει χαρακτηρίσει «δεντροκτόνο» το σχεδιασμό που εφαρμόζεται. Η ασάφεια ως προς τον αριθμό των δέντρων που θα κοπούν, η ανυπαρξία αξιόπιστου σχεδιασμού για τις εργασίες αποκατάστασής τους, αλλά και η αρνητική στάση της εταιρείας απέναντι σε κάθε πρόταση τροποποίησης και εφαρμογής λύσεων περισσότερο φιλικών για τα δέντρα της πόλης, δείχνουν ότι η προστασία του αστικού πρασίνου δεν αποτελεί προτεραιότητα, αν δεν είναι απολύτως αδιάφορη, για την Αττικό Μετρό.

Η κλιματική κρίση αποτελεί ίσως την κυρίαρχη πρόκληση που ο Δήμος Αθηναίων οφείλει να αντιμετωπίσει σήμερα. Η κατασκευή της γραμμής του μετρό είναι έργο με σαφή φιλοπεριβαλλοντικό προσανατολισμό που είναι τουλάχιστον οξύμωρο να υλοποιείται με τρόπο που επηρεάζει αρνητικά  το πράσινο ισοζύγιο στην πόλη. Η αποψίλωση των δέντρων στην πλατεία Κολωνακίου δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεση: αντίστοιχος είναι ο σχεδιασμός σε άλλους πολύτιμους πυρήνες πρασίνου, όπως στο πάρκο Ριζάρη (τουλάχιστον 250 δέντρα μεγάλης ανάπτυξης αναμένεται να χαθούν), στον πεζόδρομο της Μασσαλίας δίπλα στην Νομική, στην πλατεία Εξαρχείων και αλλού. Η δημοτική αρχή, όπως και σε τόσα άλλα θέματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα των δημοτών, παρακολουθεί παθητικά την εφαρμογή ενός περιβαλλοντικά «τυφλού» σχεδιασμού με συνέπεια τη δραστική μείωση του υψηλού πρασίνου σε γειτονιές που το έχουν απόλυτη ανάγκη. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η πρόσφατη δέσμευση του κ. Μπακογιάννη για «ούτε ένα δέντρο χαμένο για τα έργα επέκτασης του Μετρό» αγγίζει τα όρια του σαρκασμού.  

Η Αττικό Μετρό οφείλει τουλάχιστον να παρουσιάσει τον ακριβή σχεδιασμό της, με καταμέτρηση των δέντρων που θα κοπούν και συγκεκριμένο προγραμματισμό για την ουσιαστική αποκατάστασή τους. Οι παρεμβάσεις γίνονται σε χώρους που, πέρα από την λειτουργική και οικολογική τους αξία, αποτελούν στοιχείο της ιστορίας και της φυσιογνωμίας της Αθήνας και απαιτούν την αντίστοιχη σχεδιαστική και πολιτική ευαισθησία. Η δημοτική αρχή πρέπει να ευαισθητοποιηθεί και, σε συνεργασία με φορείς και συλλόγους των πολιτών, να διεκδικήσει λύσεις ώστε η νέα γραμμή του μετρό να υλοποιηθεί με έναν σχεδιασμό που δεν θα θυσιάζει πολύτιμους δημόσιους χώρους και αστικό πράσινο, δεν θα απειλεί τα όποια θετικά στοιχεία των ταλαιπωρημένων κεντρικών γειτονιών,  αλλά θα καλύπτει πραγματικές ανάγκες των κατοίκων της πόλης. Η Ανοιχτή Πόλη θα στηρίξει τους κατοίκους του Κολωνακίου, της περιοχής Ριζάρη, των Εξαρχείων και των άλλων γειτονιών της πόλης που διαμαρτύρονται για την κατάληψη και καταστροφή των ελάχιστων πράσινων και δημόσιων χώρων που τους έχουν απομείνει, με άδηλη προοπτική αποκατάστασης”.