Ο Αρί κληρώθηκε σε τελετή που μεταδόθηκε ζωντανά από τον οίκο δημοπρασιών Christie’s. Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν, θα διατεθούν σε έρευνα για τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Συνολικά πουλήθηκαν 120.000 λαχνοί προς 100 ευρώ ο καθένας. Το έπαθλο ήταν ένα πορτραίτο της Ντόρα Μάαρ, μίας από τις μούσες του Πικάσο.

Ο πίνακας που προκάλεσε σάλο

Με τίτλο Tête de femme (Κεφάλι μίας γυναίκας), αυτό το γκουάς σε βαθύ γκρι και μπλε τόνο ζωγραφίστηκε το 1941 και προήλθε από την γκαλερί Opera, έναν ιδιώτη έμπορο έργων τέχνης, ο οποίος θα εισπράξει 1 εκατ. ευρώ από τα 12 εκατ. ευρώ που συγκεντρώθηκαν.

Ο Ζιλ Ντιάν, ιδρυτής της γκαλερί, ανέφερε ότι προσέφερε προνομιακή τιμή για τον πίνακα, καθώς η δημόσια τιμή είναι 1,45 εκατ. ευρώ.

«Πώς ξέρω ότι αυτό δεν είναι αστείο;» αναφώνησε ο Ονταρά όταν τον κάλεσε ο οίκος δημοπρασιών, αφού κληρώθηκε μεταξύ των αγοραστών εισιτηρίων από 52 χώρες.

Περιγράφει τον εαυτό του ως λάτρη της τέχνης με πάθος για τον Πικάσο και εξήγησε ότι αγόρασε τον λαχνό του το Σαββατοκύριακο, αφού είδε τυχαία την επερχόμενη φιλανθρωπική κλήρωση ενώ δειπνούσε έξω.

«Θα ανακοινώσω τα νέα πρώτα στη γυναίκα μου, η οποία δεν έχει επιστρέψει ακόμη από τη δουλειά και σε πρώτη φάση, νομίζω ότι θα το απολαύσω και θα το κρατήσω», τόνισε ο τυχερός.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 1 Picasso for 100 euros (@1picasso100euros)

Παρόμοιες κληρώσεις στο παρελθόν

Οι διοργανωτές, με επικεφαλής τη Γαλλίδα δημοσιογράφο, Περί Κοσέν και την υποστήριξη της οικογένειας και του ιδρύματος του ζωγράφου, πραγματοποίησαν δύο παρόμοιες κληρώσεις για να κερδίσουν έργα του Ισπανού δασκάλου το 2013 και το 2020.

Στην πρώτη κλήρωση του 2013, ένας 25άχρονος Αμερικανός από την Πενσυλβάνια που εργαζόταν σε εταιρεία συστημάτων πυρόσβεσης, κέρδισε τον «Άνθρωπο με καπέλο όπερας», ένα έργο του Ισπανού δασκάλου που φιλοτέχνησε το 1914 κατά την κυβιστική του περίοδο.

Το Still Life, ένα λάδι σε καμβά, τέθηκε σε κλήρωση το 2020 και το κέρδισε η Κλαούντια Μποργκόνιο, μία λογίστρια από τη Βεντιμίλια στη βορειοδυτική Ιταλία, της οποίας ο γιος τής είχε δώσει το εισιτήριο για τα Χριστούγεννα.

Ζωγραφισμένος το 1921, ο πίνακας αποκτήθηκε για την κλήρωση από τον δισεκατομμυριούχο συλλέκτη έργων τέχνης, Ντέιβιντ Ναχμάντ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Πικάσο θα ενέκρινε το γεγονός ότι το έργο του τέθηκε σε κίνδυνο.

Η λαχειοφόρος αγορά «1 Picasso για 100 ευρώ» δίνει στους συμμετέχοντες την ευκαιρία να αποκτήσουν το έργο του 1941 «Tête de Femme» του διάσημου καλλιτέχνη. Η τιμή ενός λαχνού είναι, όπως φαίνεται και από το όνομα του διαγωνισμού, 100 ευρώ, δηλαδή περίπου 116 δολάρια.

Συνολικά διατίθενται 120.000 λαχνοί για την κλήρωση της 14ης Απριλίου. Τα έσοδα θα διατεθούν στο Ίδρυμα Έρευνας για το Αλτσχάιμερ, το οποίο στηρίζει την κλινική έρευνα για τη νόσο σε όλη την Ευρώπη.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 1 Picasso for 100 euros (@1picasso100euros)

Αυτή είναι η τρίτη διοργάνωση της καμπάνιας. Η πρώτη, πραγματοποιήθηκε το 2013, με τα έσοδα να διατίθενται για τη συντήρηση της Τύρου, μιας ιστορικής πόλης στον νότιο Λίβανο. Η δεύτερη καμπάνια, το 2020, στήριξε προγράμματα καθαρού νερού και υγιεινής κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19.

Ο Ολιβιέ Βιντμαγιέ Πικάσο, εγγονός του θρυλικού Ισπανού καλλιτέχνη, δήλωσε στο CNN ότι ο παππούς του δημιούργησε το «Tête de Femme» στο ίδιο εργαστήριο όπου ζωγράφισε το αριστούργημά του «Guernica».

Όπως ανέφερε, θεωρεί ότι το έργο υποτιμάται: «Αξίζει πολύ περισσότερο από 1 εκατομμύριο δολάρια», είπε, «οπότε θα είναι πραγματικά ένα σπουδαίο απόκτημα για όποιον το αγοράσει».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 1 Picasso for 100 euros (@1picasso100euros)

Το «Tête de Femme» έχει ύψος περίπου 15 ίντσες και πλάτος 10 ίντσες. Η έκφραση της γυναίκας, ζωγραφισμένη σε διαφορετικές αποχρώσεις του γκρι, είναι σκόπιμα παραμορφωμένη στο χαρακτηριστικό κυβιστικό ύφος του Πικάσο. Η Opera Gallery αναφέρει ότι το έργο αντανακλά μια στιγμή εσωστρέφειας του καλλιτέχνη.

Ο Βιντμαγιέ Πικάσο, δήλωσε ότι μια φίλη του ήταν αυτή που συνέλαβε την ιδέα για το «1 Picasso για 100 ευρώ» και πιστεύει ότι ο παππούς του θα στήριζε αυτή την πρωτοβουλία.

Αναφέρει, επίσης ότι όποιος αγοράσει το «Tête de Femme» είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι επιθυμεί με αυτό. Για παράδειγμα, ο νικητής της πρώτης διοργάνωσης επέλεξε να εκθέσει το έργο που κέρδισε σε μουσείο.

Ο πίνακας του Πάμπλο Πικάσο εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του από τη Μαδρίτη στη Γρανάδα, όπου επρόκειτο να εκτεθεί, όπως έγινε γνωστό σήμερα από αστυνομικές πηγές, που δεν θέλησαν να δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες.

Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης της Γρανάδας, πόλης στη νότια Ισπανία, ο πίνακας «Νεκρή φύση με κιθάρα», που φιλοτέχνησε ο Πικάσο στις αρχές του 20ού αιώνα, επρόκειτο να εκτεθεί την επόμενη εβδομάδα στο Ίδρυμα Κάχα Γρανάδα.

Πρόκειται για μια ελαιογραφία η αξία της οποίας υπολογίζεται στα 600.000 ευρώ.

Ο Πάμπλο Ρουίθ Πικάσο, γεννημένος στη Μάλαγα το 1882 υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Ισπανούς ζωγράφους, με επιρροή σε όλο την ανθρωπότητα. Πατέρας του ήταν ο Χοσέ Ρούιθ Μπλάσκο, καθηγητής του σχεδίου, και μητέρα του η Μαρία Πικάσο.  

Λάτρης των γυναικών τις απεικόνισε με τον δικό του τρόπο ενώ ο πίνακας ζωγραφικής του Γκουέρνικα, αφυπνίζει συνειδήσεις για το τέρας του πολέμου, όλες τις εποχές.

Η έκθεση προτείνει μια νέα ανάγνωση των έργων του Πικάσο, σύμφωνα με την οποία η καλλιτεχνική συνομιλία του με τον Ελ Γκρέκο δεν ήταν μόνο πολύ εντονότερη από ό,τι υποθέταμε μέχρι τώρα, αλλά διήρκεσε και πολύ περισσότερο, αφού οι αναλογίες είναι αναγνωρίσιμες τόσο στους κυβιστικούς πίνακές του όσο και σε πίνακες από όλες τις μεταγενέστερες περιόδους της καλλιτεχνικής του δημιουργίας. Η έκθεση σκηνοθετεί και φωτίζει ένα νοερό διάλογο του Πικάσο με το πρότυπό του, έναν από τους συναρπαστικότερους διαλόγους στην ιστορία της τέχνης.

Ο Ελ Γκρέκο πήγε στην Ισπανία το 1570 μετά από δέκα χρόνια μαθητείας στη Βενετία και τη Ρώμη, όπου απέκτησε μεγάλη φήμη λόγω του μοναδικού ζωγραφικού του στυλ. Ωστόσο, λίγο μετά τον θάνατό του περιέπεσε σε λήθη. Ανακαλύφθηκε μόλις τον 19ο αιώνα και εκ νέου στο γύρισμα του 20ου αιώνα, οπότε και υπήρξε μια ολική καλλιτεχνική επαναφορά του και γοήτευσε καλλιτέχνες σε όλη την Ευρώπη. Ο νεαρός Πικάσο ήταν στην πρώτη γραμμή της αποκατάστασής του.

Το ενδιαφέρον του για τον μεγάλο Έλληνα δάσκαλο ξύπνησε ήδη στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν το 1896 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη. Εκεί ο μελλοντικός ζωγράφος, που ήταν μόλις 15 ετών, κινήθηκε στον κύκλο καλλιτεχνών ανοικτών οριζόντων οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στην αποκατάσταση του αμφιλεγόμενου και ξεχασμένου Ελ Γκρέκο. Το 1898 η Ισπανία ηττήθηκε στον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο και έχασε τις τελευταίες σημαντικές αποικίες της. Αντιδρώντας στην γεωπολιτική παρακμή της πρώην αποικιακής δύναμης, πολλοί καλλιτέχνες προσανατολίστηκαν στο λεγόμενο «Siglo de Oro», τη «Χρυσή Εποχή» της Ισπανίας (από τα τέλη του 16ου έως τα τέλη του 17ου αιώνα). Έτσι, την περίοδο γύρω στο 1900, οι ζωγράφοι της ισπανικής Σχολής -με εκφραστές τους Ελ Γκρέκο, Ντιέγκο Βελάσκεθ και Φρανθίσκο ντε Γκόγια– βρέθηκαν στο επίκεντρο.

Ο Ελ Γκρέκο ήταν βαθιά αντισυμβατικός, όχι μόνο επειδή επεξεργάστηκε στο έργο του τρεις διαφορετικές παραδόσεις (βυζαντινή, βενετσιάνικη και ισπανική) και ανέπτυξε από αυτές την μοναδική ατομική του εικαστική γλώσσα. Στη γοητεία που ασκεί μέχρι σήμερα συμβάλλει επίσης και η έλλειψη επαρκών ντοκουμέντων για τη ζωή και το έργο του. Η περιβαλλόμενη από θρύλους προσωπικότητά του ήταν ιδεώδης για να ταυτιστούν μαζί του καλλιτέχνες που επαναστάτησαν κατά του ακαδημαϊσμού. Ο ίδιος ο Πικάσο ήταν ενθουσιασμένος με τον κρητικό ζωγράφο από νεαρή ηλικία. Όποτε βρισκόταν στη Μαδρίτη, επισκεπτόταν το Museo del Prado και φιλοτεχνούσε πολλά σκίτσα του ίδίου στυλ. Ένα από αυτά μάλιστα φέρει τη σημείωσή του «Yo El Greco» («Εγώ, ο Ελ Γκρέκο»)…

Ο Πικάσο γοητευόταν ιδιαίτερα από τα πορτρέτα του. Αμεσοι εικαστικοί δανεισμοί από τον Ελ Γκρέκο υπήρχαν ήδη από την αρχή της καλλιτεχνικής πορείας του: σε πολυάριθμα σχέδια από το 1898–99 ο Πικάσο δούλεψε κυριολεκτικά πάνω στα μοτίβα του. Το «Πορτραίτο ενός ξένου» (1899) αναπαράγει έναν τύπο κεφαλιού, ο οποίος είναι χαρακτηριστικός των πορτρέτων του Eλ Γκρέκο, αλλά και των αγίων του όπως ο «Άγιος Ιερώνυμος» (περίπου 1610) που βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ο Πικάσο έλεγε: «Αυτό που μου αρέσει πολύ στη δουλειά του είναι τα πορτρέτα, όλοι αυτοί οι κύριοι με τα μυτερά γένια».

Η αυτοκτονία του ζωγράφου φίλου του Κάρλος Κασαχέμας, πυροδότησε τους μελαγχολικούς μονόχρωμους πίνακες της «Γαλάζιας Περιόδου» (1901-1904) με το έργο «Evokation-Η ταφή του Κασαχέμας, το οποίο είναι άμεσα εμπνευσμένο από τον Ελ Γκρέκο. «Ήξερα μερικούς από τους πίνακές του, που με είχαν εντυπωσιάσει πολύ, και μια μέρα αποφάσισα να πάω στο Τολέδο. Αυτό το ταξίδι μου προξένησε βαθιά εντύπωση. Το γεγονός ότι οι φιγούρες μου στη Γαλάζια Περίοδο ήταν όλες επιμήκεις πιθανότατα οφείλεται στην επιρροή του», θα δηλώσει ο Πάμπλο Πικάσο το 1944.

Το 1904 ο Πικάσο μετακόμισε οριστικά στο Παρίσι όπου ανέπτυξε περαιτέρω το καλλιτεχνικό του λεξιλόγιο και το συμπλήρωσε. Η επιρροή του Ελ Γκρέκο είναι εμφανής και στην λεγόμενη Ροζ Περίοδο (1905-1907) του Πικάσο. Παράδειγμα αποτελούν οι εκπληκτικές αναλογίες μεταξύ του πορτραίτου της Mme Canals (1905) του Πικάσο και του πορτραίτου μιας «Κυρίας με γούνα» (Portrait of a Lady in furs), το οποίο εξακολουθούσε να αποδίδεται στον Ελ Γκρέκο εκείνη την εποχή, αλλά και μέχρι τα μέσα του 20ο αιώνα.

Σήμερα υπάρχει συμφωνία μεταξύ των ειδικών ότι τόσο η «Γαλάζια» όσο και η «Ροζ Περίοδος» επηρεάστηκαν έντονα από τον Ελ Γκρέκο.

«Η επίδραση του Ελ Γκρέκο στον Πικάσο είχε πολύ μεγαλύτερη διάρκεια», κατά την ιστορικό τέχνης και επί χρόνια επιμελήτρια στο Μουσείο Guggenheim της Νέας Υόρκης Κάρμεν Χιμένεθ, Είναι δε ακράδαντα πεπεισμένη ότι «Ο μεγάλος Ισπανός παρέμεινε με κάποιες διακοπές συνδεδεμένος με τον αντισυμβατικό Έλληνα μέχρι το τέλος της ζωής του». Ως προσκεκλημένη επιμελήτρια της έκθεσης στο Μουσείο Τέχνης της Βασιλείας, η οποία ερευνά αυτό το θέμα επί δεκαετίες, επιθυμεί τώρα να ξεδιπλώσει όλη την ιστορία αυτής της ιδιαίτερης καλλιτεχνικής «φιλίας».

Πράγματι, ο Ελ Γκρέκο έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο ως πρότυπο στην δημιουργία του κυβισμού. Η αντιπαραβολή του πίνακά του η «Στέψη της Παναγίας» με τις μελέτες του Πικάσο για τον πρώτο του μεγάλο κυβιστικό πίνακα, τις «Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν» (Les Demoiselles d’Avignon) και τον πίνακα «Οι Θεριστές» (Les Moissonneurs) αποκαλύπτει τις επιδράσεις. Σε αυτές κατατάσσονται οι υπερβολικές κινήσεις και οι επιμήκεις αναλογίες των μορφών. Η μείωση του βάθους του χώρου και η αποσύνθεση του πίνακα σε επιμέρους επίπεδα βρίσκουν επίσης τους προδρόμους τους στον Ελ Γκρέκο.

Γι αυτό η έκθεση δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον κυβισμό: σε δύο αίθουσες, εκτίθενται έργα του Πικάσο από το 1910 περίπου, μαζί με μια επιλογή από τους διάσημους πίνακες των Αποστόλων του Ελ Γκρέκο (γύρω στο 1608/1614) από το Museo del Greco του Τολέδο και τον μεγάλου σχήματος πίνακα «Ανάσταση του Χριστού» (1597–1600) από το Museo Nacional del Prado της Μαδρίτης.

«Είναι αλήθεια ότι ο κυβισμός έχει ισπανική προέλευση και ότι ήμουν εγώ που τον επινόησα. Θα πρέπει να αναζητήσουμε την διαφαινόμενη ισπανική (κυβιστική) επιρροή στον Σεζάν και βέβαια την επιρροή του Γκρέκο πάνω του! Η σύνθεσή των έργων του οποίου είναι «κυβιστική», θα πεί ο Πικάσο το1960.

Ο διάλογος μεταξύ των κυβιστικών έργων του Πικάσο αυτής της περιόδου με εικόνες αγίων και άλλες θρησκευτικές απεικονίσεις του Ελ Γκρέκο καθιστά σαφείς τις επιρροές. Εκτός από τις εκπληκτικές ομοιότητες όσον αφορά στα μοτίβα, όπως είναι oι παρόμοιες στάσεις σωμάτων, υπάρχουν και άλλες αναλογίες: ο μειωμένος εικαστικός χώρος καθώς και οι με έντονο τρόπο αντιπαρατιθέμενες χρωματικές επιφάνειες μπροστά σε συχνά μονόχρωμα φόντο.

Πολλά στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο Ελ Γκρέκο παρέμεινε σημαντική πηγή έμπνευσης για τον Πικάσο και μετά το 1910. Χρησιμοποιούσε ελεύθερα στοιχεία του πρώτου και με αυτόν τον τρόπο, γίνεται εμφανής η θεμελιώδης ανάγκη του να μην αφήσει την τέχνη των περασμένων εποχών απλώς να αναπαύεται ήσυχη στα μουσεία, αλλά να την μεταμορφώνει και έτσι να την επικαιροποιεί. Το 1923 ο Πικάσο είχε πει μάλιστα χαρακτηριστικά: «Αν ένα έργο τέχνης δεν μπορεί να ζει πάντα στο παρόν, δεν έχει αξία. Η τέχνη των Ελλήνων, των Αιγυπτίων, των μεγάλων ζωγράφων άλλων εποχών δεν είναι η τέχνη του παρελθόντος. Ίσως είναι και πιο ζωντανή σήμερα από ποτέ άλλοτε».

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο Πικάσο είχε πλέον προ πολλού αποκτήσει παγκόσμια φήμη, ασχολήθηκε ιδιαίτερα εντατικά και με άλλες σημαντικές μορφές της ιστορίας της τέχνης. Εν τούτοις, ο Ελ Γκρέκο διατήρησε μια σημαντική θέση ανάμεσα στα καλλιτεχνικά του πρότυπα. Στην έκθεση παρουσιάζονται εντυπωσιακά παραδείγματα της ενασχόλησής του με τους καλλιτεχνικούς προγόνους του, συμπεριλαμβανομένου και του πίνακά του «Ο σωματοφύλακας» (1967), στην πίσω όψη του οποίου ο Πικάσο έγραψε «Domenico Theotocopulos van Rijn da Silva» – πρόκειται για μια ρητή αναφορά στους τρεις μεγάλους παλαιούς δασκάλους που θαύμαζε: τον El Greco, τον Ρέμπραντ (van Rijn) και τον (Diego Rodríguez de Silva y) Βελάσκεθ.

Σύμφωνα δε με τον ίδιο, ένιωθε την παρουσία του Ντελακρουά, του Τζιότο, του Τιντορέτο και του Ελ Γκρέκο όταν ζωγράφιζε: «…στέκονται όλοι πίσω μου και με παρακολουθούν να δουλεύω», έλεγε χαρακτηριστικά.

[Στην έκθεση Πικάσο-Ελ Γκρέκο (11.06. – 25.09.2022) μαζί με έργα του Πικάσο από τη συλλογή του Μουσείου Τέχνης της Βασιλείας, εκτίθενται πάνω από 50 υψηλής ποιότητας δανεικά έργα από μουσεία και ιδιωτικές συλλογές από όλο τον κόσμο. Πρωτίστως από το Museo Nacional del Prado της Μαδρίτης, το Museo del Greco του Τολέδο, το Museu Picasso της Βαρκελώνης και το Musée national Picasso του Παρισιού. Δανεικά έργα προέρχονται επίσης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης και το Μουσείο Solomon R. Guggenheim της Νέας Υόρκης, από την Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον, την Εθνική Πινακοθήκη και την Tate Modern του Λονδίνο, το Musée du Louvre και το Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris, το Μουσείο Thyssen-Bornemisza της Μαδρίτης, το Szépművészeti Múzeum της Βουδαπέστης και την Γκαλερί Έργων Ζωγραφικής του Βερολίνου].

Σύμφωνα με το Sputnik το οποίο επικαλείται επικοινωνία με στέλεχος της ΕΛΑΣ, ο άλλοτε διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας AGB, και δεξί χέρι του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη σήμερα στην Κατεχάκη, ήταν αυτός που τοποθέτησε πρόχειρα τους πίνακες συγκριμένο σημείο στο οποίο όπως αποδείχθηκε και εκ του αποτελέσματος, δεν υπήρχε καμία ασφάλεια, αλλά και στη συνέχεια έπιασε τον πίνακα του Πικάσο με γυμνά και ιδρωμένα χέρια.

Κάτι που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και υποτιμητικά σχόλια διεθνώς, με στόχο όμως την Ελληνική Αστυνομία.

Ο ίδιος αξιωματικός αναφέρει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο πως οι συνάδελφοί του, του Τμήματος Διαρρηκτών της Ασφάλειας που εξιχνίασαν την υπόθεση, από τη στιγμή που ανέσυραν τους δύο πίνακες από το ρέμα της Κερατέας όπου τους είχε κρύψει ο 49χρονος δράστης της κλοπής, μέχρι και την παράδοσή τους στους αρμόδιους συντηρητές της Εθνικής Πινακοθήκης, τους μεταχειρίστηκαν με εξαιρετική προσοχή, αφού έχουν εμπειρία από αντίστοιχες περιπτώσεις κατάσχεσης αρχαιολογικών και άλλων πολιτιστικών θησαυρών.

Η τεράστια γκάφα που διέσυρε τη χώρα και έγινε κεντρικό θέμα ακόμα και στην ιστοσελίδα του BBC News αλλά προκάλεσε και “επικά” τρολαρίσματα από εταιρείες, όπως η ΠΛΑΣΙΟ και η ΙΚΕΑ, αποφασίστηκε από το επικοινωνιακό επιτελείο του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη υπό τον κ. Αναστασάκο εν αγνοία της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη, όπως αποκάλυψε η ίδια σε συνέντευξή της στο δελτίο ειδήσεων του Ant1 και τον Νίκο Χατζηνικολάου.

Όπως είπε χαρακτηριστικά, το σώου της φωτογράφησης των πινάκων έγινε πριν την συνέντευξη Τύπου στην οποία παραβρέθηκε η ίδια στο πλευρό του κ. Χρυσοχοϊδη. Και είναι ακριβές. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πανταχόθεν βαλλόμενος για τις “επιδόσεις” της αστυνομίας κ. Χρυσοχοϊδης (προ ημερών ο βουλευτής Κων. Μπογδάνος τον κατηγόρησε ότι έχει μετατρέψει την Αθήνα σε…Ισλαμαμπάντ εξαιτίας της γενικευμένης ανομίας και της δράσης των εγκληματιών) αποφάσισε να προβάλλει ως δικό του επίτευγμα την ανεύρεση των πινάκων του Πικάσο και του Μοντριάν. Ο Γιάννης Αναστασάκος ανέλαβε την παρουσίαση στα μέσα ενημέρωσης αλλά με προχειρότητα και επιπολαιότητα δεν σκέφτηκε να καλέσει τους ειδικούς για έργα τέχνης του ΥΠΠΟ και της Εθνικής Πινακοθήκης για στοιχειώδεις λόγους προστασίας των έργων τέχνης.

Το αποτέλεσμα αποτυπώθηκε στο βίντεο της ντροπής που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Σε αυτό φαίνεται ο κ. Αναστασάκος να πιάνει με τα χέρια του τον πίνακα για να τον σηκώσει από το δάπεδο.

Ο κ. Αναστασάκος είναι πολλά χρόνια δίπλα στον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. Αν και μηχανολόγος, η θητεία του στην AGB (τηλεμετρήσεις), αλλά και στο υπουργείο υποδομών επί κυβέρνησης Παπανδρέου (με υπουργό τον σημερινό υπουργό Προστασίας του Πολίτη), τον καθιέρωσε ως σύμβουλο στρατηγικής και επικοινωνίας.

Το 2019, μάλιστα, είχε δεχθεί άνανδρη επίθεση από αγνώστους στο Χαλάνδρι και είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο με θλαστικά τραύματα. Η υπόθεση δεν έλαβε δημοσιότητα, οι δε δράστες δεν έγιναν γνωστοί παρά το ανθρωποκυνηγητό που είχε εξαπολύσει η αστυνομία.

Το βιογραφικό

Ο Γιάννης Αναστασάκος γεννήθηκε στον Πειραιά το 1955.

Διετέλεσε επιστημονικός συνεργάτης στο Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων-ΥπΥΜεΔ (2013), καθώς και σύμβουλος επικοινωνίας από το 2011.

Έχει διατελέσει Διευθύνων Σύμβουλος και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της AGB Hellas/Nielsen Media Research (1988-2011).

Επίσης, κατείχε σημαντικές θέσεις σε εταιρίες διαφήμισης και έρευνας αγοράς, καθώς και σε ερευνητικά κέντρα στην Ελλάδα και τη Γαλλία (1981-1990).

Έχει σπουδάσει μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ). Κατέχει μεταπτυχιακό (DEA) και διδακτορικό τίτλο (PhD) από το Université Pierre et Marie Curie στη στατιστική, καθώς και μεταπτυχιακό τίτλο στην κοινωνιολογία από το Université de Paris-Sorbonne.

Ο Γιάννης Αναστασάκος είναι Μέλος της Ολομέλειας της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών & Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) από το Δεκέμβριο του 2013.

Ενα ράφι στήριξης κορνίζας στο οποίο θα μπορούσε να είχε τοποθετηθεί ο Πικάσο. «Ιδέες δίνουμε», σχολίασε με χιούμορ η IKEA, χρησιμοποιώντας hashtags #picasso και #oops.

Την Τρίτη, οι τηλεθεατές είδαν το έργο του Πικάσο να πέφτει στο πάτωμα, λίγο πριν ξεκινήσουν οι σχετικές ανακοινώσεις. Τα σχόλια ήταν πολλά και αρκετοί χρήστες με καυστική διάθεση αναφέρθηκαν στο συμβάν αλλά και στο γεγονός ότι ο άνδρας της αστυνομίας έπιανε με γυμνά χέρια τα έργα τέχνης.

Σε ερώτηση γιατί δεν επέστρεψε νωρίτερα τους πίνακες, ο δικηγόρος απάντησε πως: «Η επιστήμη λέει ότι στους πίνακες πάνω υπάρχει το dna. Για να το εξαφανίσει, θα έπρεπε να βάλει χλωρίνη. Δεν ήθελε να τους καθαρίσει με χλωρίνη και να τους καταστρέψει».

Για το αν υπήρχε κίνδυνος για τους πίνακες τους οποίους είχε κρύψει κοντά σε ρέμα στο Πόρτο Ράφτη ο κ. Κεχαγιόγλου απάντησε ότι: «Οι πίνακες κινδύνεψαν από άλλους λόγους όχι από τον εντολέα μου».

Πως θα μπαίνουν εμβολιασμένοι και ανεμβολίαστοι σε εστιατόρια και μπαρ – Διευκρινίσεις από Γεωργαντά

Τότε, ο πίνακας του Πικάσο, γλίστρησε εξαιτίας της γωνίας υπό την οποία ήταν στερεωμένος, με αποτέλεσμα να πέσει στο πάτωμα.

Στο σημείο έσπευσε ένας από τους αστυνομικούς που βρισκόταν εκεί για να τον σηκώσει και να τον επαναφέρει στο ίδιο σημείο όπου είχαν τοποθετήσει τον πίνακα του σπουδαίου Ισπανού ζωγράφου.

Ευτυχώς, το έργο δεν έπαθε ζημιά το twitter όμως πήρε φωτιά:

“Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάω την τέχνη, ήθελα να το κάνω για εμένα, δεν είχα σκοπό να τα πουλήσω” φέρεται να είπε ο 49χρονος στους αστυνομικούς.

Εθνική Πινακοθήκη: Το σημείο που εντοπίστηκε ο κλεμμένος πίνακας (vid)

Όπως παραδέχτηκε, επί έξι μήνες είχε κάνει επισκέψεις στην Εθνική Πινακοθήκη, κατόπτευση του χώρου αλλά και παρακολουθήσεις των φυλάκων, ώστε να μάθει τα πάντα για τις καθημερινές κινήσεις και συνήθειές τους και να καταφέρει να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιό του.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα εκείνης της περιόδου, ο δράστης ο οποίος στις κάμερες ασφαλείας φάνηκε να φορά σκούφο, παραπλάνησε τον άνδρα ασφαλείας του κτιρίου με ψεύτικους συναγερμούς. Ακολούθως, έσπασε τζάμι της Πινακοθήκης και εισέβαλε στον χώρο όπου φυλάσσονταν οι πίνακες, ενώ στη συνέχεια κάθισε στις σκάλες που οδηγούσαν στο υπόγειο του κτιρίου, έκοψε με κοπίδι τους πίνακες από τις κορνίζες και διέφυγε.

Οι δύο πίνακες εντοπίστηκαν συσκευασμένοι μέσα σε ρεματιά στο δάσος του Κουβαρά, όπου ο 49χρονος τους έκρυψε πριν από δύο μήνες, αφού βγήκαν δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι οι αρχές βρίσκονται κοντά στην εξιχνίαση της υπόθεσης. Τα προηγούμενα χρόνια φέρεται να τους κρατούσε σε ειδική κρύπτη στο σπίτι του.

Πρόκειται για τον πίνακα του Πικάσο “Γυναικείο κεφάλι” που είχε φιλοτεχνηθεί το 1939 και το δώρισε ο μεγάλος ζωγράφος το 1949 στον ελληνικό λαό ως τιμητική προσφορά για τη γενναία αντίσταση στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Ο δεύτερος είναι ένας πίνακας του Ολλανδού Πιτ Μοντριάν του 1905 που απεικονίζει έναν ανεμόμυλο κατά μήκος ποταμού “Ο ανεμόμυλος Στάμμερ”, ο οποίος αγοράστηκε το 1963 από τον Αλέξανδρο Παππά, ο οποίος τον δώρισε στην συνέχεια στην Εθνική Πινακοθήκη.

Εκτός από τους δύο πίνακες που βρέθηκαν, από την Εθνική Πινακοθήκη είχε κλαπεί ακόμη ένα έργο και συγκεκριμένα ένα σχέδιο θρησκευτικής απεικόνισης του Ιταλού Γουλιέλμο Κάτσια. Ο 49χρονος υποστήριξε στους αστυνομικούς ότι την ημέρα της διάρρηξης τσαλάκωσε τον συγκεκριμένο πίνακα και τον πέταξε στην τουαλέτα. Μετά τη σύλληψή του, οδήγησε τους αστυνομικούς στο σημείο όπου είχε κρύψει τους δύο πίνακες, οι οποίοι στη συνέχεια αναγνωρίστηκαν από τον τότε Διευθυντή του Τμήματος Καλλιτεχνικής Συντήρησης και Έρευνας της Πινακοθήκης, ο οποίος πιστοποίησε τη γνησιότητα τους.https://www.youtube.com/embed/x2wv1efTLZU

Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά, όταν οι αστυνομικοί ρώτησαν τον 49χρονο γιατί επέλεξε να κλέψει αυτούς τους συγκεκριμένους πίνακες, εκείνος απάντησε ότι “αυτούς βρήκα μπροστά μου”. Αυτή την απάντηση οι αστυνομικοί την άκουσαν, όπως είναι λογικό, με επιφύλαξη. Η έρευνα εξάλλου δεν έχει σταματήσει αλλά συνεχίζεται προκειμένου να εξακριβωθούν κι άλλες πτυχές της υπόθεσης, όπως το πότε μεταφέρθηκαν οι δύο πίνακες στη ρεματιά. Σύμφωνα με τις σημερινές ανακοινώσεις, ο φερόμενος ως δράστης επισκεπτόταν πολύ συχνά τη Βρετανία και την Ολλανδία, ενώ ο ίδιος υποστηρίζει ότι είχε πάθος με τα έργα τέχνης και ήθελε να τα έχει σπίτι του.

Πηγή: enikos.gr