Ο κάτοχος τεσσάρων τροπαίων Κυπέλλου Πρωταθλητριών αγωνίστηκε με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης για εννιά χρόνια αποτελώντας το μόνιμο γρανάζι της αμυντικής γραμμής. Με τη φανέλα των Μαδριλένων πανηγύρισε και 6 πρωταθλήματα.

Αρχικά, αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα της χώρας του, την Ουρουγουάη, στο Μουντιάλ του 1954 και στη η συνέχεια φόρεσε το εθνόσημο της Ισπανίας με την οποία συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1958.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας του, ο Χοσέ Σανταμαρία ακολούθησε την προπονητική και έκατσε στον πάγκο της Εθνικής Ισπανίας σε δύο θητείες (1968 και 1980 με 1982) και σε αυτόν της Εσπανιόλ για έξι χρόνια, μετρώντας 234 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις.ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ο Παναγιώτης Στάθης συγκίνησε στο τέλος της εκπομπής, όταν μίλησε για τη δυσκολία της ημέρας. Απέδειξε για ακόμα μια φορά τον επαγγελματισμό του, καθώς αποφάσισε να συνεχίσει τη δουλειά του και να παραμείνει μπροστά στις κάμερες. Σύμφωνα με πληροφορίες, η μητέρα του παρουσιαστή αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα προβλήματα υγείας.

«Τώρα θα το πω, οφείλω να το πω. Δύσκολη μέρα ομολογώ σήμερα, πολύ δύσκολη μέρα. Δυστυχώς, πριν βγούμε στον αέρα, έμαθα ότι έχασα τη μητέρα μου» είπε ο Παναγιώτης Στάθης έντονα συναισθηματικά φορτισμένος.

«Ευχαριστώ την ομάδα για τη συμπαράσταση, δύσκολη εκπομπή. Να ‘στε καλά. Να πω ένα αντίο στην κυρά-Καλλιόπη κι από δω. Να ‘στε καλά, ευχαριστώ πάρα πολύ. Καλημέρα».

Όπως ανακοίνωσε, μέσω του Facebook, το πρωί της Κυριακής (28.12.2025) «έφυγε» από τη ζωή η πολυαγαπημένη του μητέρα, Φανή. Μάλιστα, ο Αργύρης Ξάφης εξομολογήθηκε ότι τέτοιες ημέρες πριν από τέσσερα χρόνια πέθανε ο πατέρας του. 

«Ξέχνα ρε Μπίλη τη Φανή.

Η μητέρα μου πέθανε σήμερα. Η Φανή. Καθόλου πλήρης ημερών. Ελπίζω μέσα της να ήταν πλήρης αγάπης από τη Φρόσω κι από μένα, απ´ τις φίλες και τα αδέρφια της. Νομίζω ήταν.

Τέτοιες μέρες πριν 4 χρόνια χάσαμε -πάλι σε νοσοκομείο- τον πατέρα μου. Ο Βασίλης. Μέσα στον covid. Δεν μπορέσαμε καν να τον αποχαιρετίσουμε σωστά, άσχημες εικόνες, τραυματικές, που λέμε να τις αφήσουμε κι αυτές πίσω μας.

Η μητέρα μου, η λατρεία μου, είχε καρκίνο. Παντού πια. Η αδύναμη καρδούλα της δεν επέτρεπε ισχυρές θεραπείες και έτσι δοκίμαζαν, οι καταπληκτικοί γιατροί που την πρόσεχαν, συνεχώς καινούρια σχήματα μιας και απέρριπτε σωματικά τα προηγούμενα, την διέλυαν κάθε φορά με την τοξικότητά τους.

Όταν πρωτοδιαγνώστηκε το 2021, ο καινούριος νόμος που είχε μόλις φέρει ο Μητσοτάκης, δεν τις επέτρεπε να πάρει το μοναδικό φάρμακο που θα την έσωζε. Ήταν ανασφάλιστη.

Ο γιατρός που την πρόσεχε, ως ιδιώτης, δεν μπορούσε να γράψει το συγκεκριμένο φάρμακο σε ανασφάλιστη. Έπρεπε να το κάνει γιατρός του δημοσίου. Τα μοναδικά ραντεβού που μας έδινε το 1535 ήταν αρκετούς μήνες αργότερα, μάλλον αφού θα την είχαμε χάσει. Όσοι με ξέρουν πιο κοντά, ξέρουν ότι τότε κάναμε τεράστιο αγώνα να βρούμε ένα μέσον ώστε να μας γράψει το ibrance, ντρέπομαι που το λέω, αλλά αυτό κάναμε γιατί ήταν επείγον.

Τελικά δεν βρήκαμε, αλλά βρήκαμε την λύση να κάνουμε μια πρόσληψη στην μάνα μου, ώστε να εμφανιστεί ως ασφαλισμένη και να μπορεί να τις τα γράψει άμεσα ο ιδιώτης και να την προλάβουμε. Έτσι βέβαια έχανε τη σύνταξη χηρείας και άλλα δικαιώματα, αλλά ήταν πιο σημαντικό να νικήσουμε τον άμεσο κίνδυνο.

Πάω λίγο πίσω πάλι, πριν τις θεραπείες.

1 μέρα αφού βγήκε από την μαστεκτομή η μαμά, ο πατέρας μου μπήκε στο νοσοκομείο με εγκεφαλικό. Θυμάμαι φτάνοντας στο Αγία Όλγα, οι εργαζόμενοι, που είχαν μειωθεί τρομακτικά λόγω κοβιντ, διαδήλωναν έξω από το νοσοκομείο. Έλεγαν ότι ο νεοδιορισμένος διευθυντής του νοσοκομείου ήταν άσχετος και βύσμα και συνεχώς σε ταξίδια για ιατρικά συνέδρια.

Μέσα ζήσαμε και την σκληρή αλήθεια όλων αυτών: ούτε πάπια, ούτε κουβέρτα, χάος, 2 άνθρωποι έτρεχαν για 100-120 ασθενείς, οι άρρωστοι πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλο (απ´ τον θάλαμο του πατέρα μου έφυγαν 5 από τους 6 -κανείς δεν είχε μπει για κοβιντ, αλλά κολλούσαν από το χάος του νοσοκομείου με τις αφύλακτες εισόδους και τους εκτεθειμένους σε όλα νοσηλευτές. Δεν ψέγω αυτούς -ούτε για αστείο!, θυσία είχαν γίνει οι άνθρωποι-, δεν υπήρχαν αντικαταστάτες και έτρεχαν για όλα οι ίδιοι).

Σκεφτόμασταν να το τρέξουμε δικαστικά έχοντας μαζέψει αρκετό υλικό κακής διαχείρισης (ενδεικτικά πρόλαβα τον πατέρα μου κυριολεκτικά κατα τύχη σε έναν διάδρομο που τον πήγαιναν για αφαίρεση νεφρού ενώ είχε μπει για εγκεφαλικό!). Αλλά η σκέψη ότι θα την πληρώσουν πάλι κάποιοι που δεν φταίνε και το σύστημα θα συνεχίζει να θερίζει κόσμο, μας απέτρεψε. Και ακόμα περισσότερο η θλίψη από τον χαμό του πατέρα μας και η ανάγκη στήριξης της μαμάς μας, μας έκανε να το αφήσουμε εντελώς στην άκρη.

4 χρόνια μετά.

Η μαμά είχε γεμίσει. Οι θεραπείες άλλαζαν, κάθε βήμα γινόταν και πιο δύσκολο. Η μητέρα μου λίγες μέρες πριν, μου έστελνε βίντεο από την εξεταστική του ΟΠΟΚΕΠΕ, γελώντας. Δύσκολα, αλλά γελώντας. Αυτή ήξερε τι περνούσε, πόσο πόνο μας έκρυβε. Λέγοντάς μας πόσο μας αγαπάει και πόσο περήφανη είναι για μας και πόσο θέλει να τα καταφέρει.

Αλλά το κεφάλι δεν αστειεύεται. Αυτό ορίζει το παιχνίδι. Αυτό ανοιγοκλείνει τις λειτουργίες του σώματος. Αυτός ο ανεξερεύνητος πλανήτης, το κεφάλι.
Έτσι άρχισε να δίνει τις τελικές εντολές. Και σήμερα έκλεισε και την καρδιά. Και αυτό το πλάσμα, που μέσα της αναγνωρίζω το μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού μου, τη φωνή μου – της. Τα χούγια μου – της. Το πόσο troll είμαι – είναι – ήταν. Το γέλιο και το κλάμα της – μου. Τα μάτια της.

Έκλεισε τα πάντα. Ησύχασε. Εκωφαντικά. Άντε να το χωνέψω αυτό. Άντε να χωνέψω πως είναι σύμπτωση πως έφυγε ίδιες μέρες με το αγόρι της (που είχαμε βρει κρυμμένα πακέτα τσιγάρα τον καιρό που νοσηλευόταν το κορίτσι του – αιώνια ερωτευμένος έφηβος)

Άντε να χωνέψω πως το τραγούδι που κορόιδευα μικρός ως άνοστο και τώρα έχει κολλήσει στο μυαλό μου, κρατώντας με άυπνο,
δεν είναι το ρέκβιεμ, δεν είναι η προσωπική μου “λειτουργία υπέρ τεθνεώτων” μου καθώς τους φαντάζομαι με το μικρό μας Φίατ 127, όπως τους θυμάμαι μικρός κάπου στα 80s, να φεύγουν παρέα για κάπου και το ράδιο να παίζει.

“Όσο και να το θέλεις πια, δεν πρόκειται να ξαναρθεί”», έγραψε στην ανάρτηση του ο Αργύρης Ξάφης. 

Ο Δημήτρης Κουρέτας έγραψε χαρακτηριστικά:

«Πήγες καρτερικά να τον συναντήσεις τον Σάκη . Από εκεί ψηλά από σήμερα είμαι σίγουρος ότι θα μιλάτε. Και πάντα θα με βλέπεις. Θυμάμαι στις εκλογές που είπες:

Παιδί μου άσε με εμένα. Εκεί με τον κόσμο. Αυτοί σε χρειάζονται. Εγώ εδώ καλά είμαι.

Ξέρω ότι καμαρώνεις από πάνω. Και εγώ εδώ κάτω θα είμαι πιστός στην αγάπη που μου έδωσες . Και με έμαθες να την δίνω χωρίς πίσω σκέψεις στους άλλους.

Και αυτό θα κάνω

Ορφέας

Παρθένα

Σάκης

Τασούλα

Τώρα το παιδί κανενός . Μεγάλο και βαρύ να μην είσαι πια παιδί κανενός που ζει…..»

Τα αίτια της μοιραίας πτώσης αναζητούν οι εμπειρογνώμονες της Πολεμικής Αεροπορίας. Το επίσημο πόρισμα που πρόκειται να εκδοθεί μέσα στις επόμενες ημέρες αναμένεται ότι θα επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις που αναφέρθηκαν από το σύνολο σχεδόν των ειδικών, μηχανικών, μηχανολόγων, πρώην πιλότων κτλ, οι οποίοι με βάση την εμπειρία τους αλλά και το βίντεο της συντριβής κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το χτύπημα του πλωτήρα του CL-215 πάνω σε δέντρο επηρέασε την ευστάθειά του και ήταν καθοριστικό για την πτώση του. 

Ήταν λίγο πριν τις 12 χθες το μεσημέρι όταν το μοιραίο Canadair CL-215, έχοντας στο πιλοτήριό του τον 27χρονο Περικλή Στεφανίδη και τον 34χρονο Χρήστος Μουλά, χειριστές της 355 Μοίρας Τακτικών Μεταφορών της 112 Πτέρυγας Μάχης με έδρα την Ελευσίνα, απογειώνονταν από το αεροδρόμιο της Αγχιάλου με προορισμό την Κάρυστο.

Το συγκεκριμένο αεροσκάφος, συνοδεία ενός ακόμη Canadair, μιας και όπως όλα τα αεροσκάφη έτσι και αυτά πετούν πάντα σε ζεύγη για λόγους ασφαλείας, προσέγγισαν την πυρκαγιά στον Πλατανιστό Ευβοία, έχοντας γεμάτες τις δεξαμενές τους με περίπου 5,5 τόνους νερό. Όπως προβλέπεται, τα αεροσκάφη πέταξαν αρχικά πάνω από την περιοχή ενδιαφέροντος ώστε να αξιολογήσουν τις συνθήκες και να εντοπίσουν τον τόπο ρίψης και εν συνεχεία επέστρεψαν προκειμένου να αδειάσουν το φορτίο τους. Το ρολόι έδειχνε 14:52 όταν το ένα από τα δύο αεροσκάφη βούτηξε προκειμένου να αφήσει το φορτίο του στη μικρή χαράδρα με στόχο να περιορίσει την εστία φωτιάς που μέχρι εκείνη την ώρα κατέκαιγε δασική έκταση στον Πλατανιστό. Η συνέχεια είναι ήδη γνωστή. Το πυροσβεστικό αεροσκάφος συντρίβεται συμπαρασύροντας στο θάνατο τον Περικλή Στεφανίδη και τον Χρήστο Μουλά, έμπειρους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας.

Από το βίντεο που ήδη από την πρώτη στιγμή χθες έπαιξε σε όλα τα ΜΜΕ, φαίνεται το αεροπλάνο να κάνει ρίψη νερού, να παίρνει δεξιά στροφή, να χάνει ύψος και εν συνεχεία να συντρίβεται, μέσα σε ένα σύννεφο καπνού. Λίγο πριν από τη δεξιά στροφή, φαίνεται να χτυπά σε ένα κλαδί και να χάνει τον πλωτήρα από το δεξί φτερό. «Μετά την ρίψη του νερού στην φωτιά, παρατηρείται η ρίψη δεξιού πλωτήρα, αυτό γίνεται λόγω της πρόσκρουσης του ακροπτερυγιου με δέντρο.

• Υπήρξε άμεση κινητοποίηση των σωστικών μέσων, ωστόσο το χαμηλό ύψος που πετούσε το πυροσβεστικό αεροσκάφος, περίπου 10 με 15 μέτρα πάνω από το έδαφος, δεν άφησε σχεδόν κανένα περιθώριο για το πλήρωμά του.

Ο σμηναγός Χρήστος Μουλάς είχε καταγωγή από τα Χανιά και συγκεκριμένα από το Γαβαλοχώρι του Δήμου Αποκορώνου όπου και οι γονείς του διατηρούν επιχείρηση. Σε έξι μήνες θα γίνονταν και πατέρας, μιας και η σύζυγός του βρίσκεται στον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης της. Μάλιστα χθες το απόγευμα στα Χανιά πραγματοποιήθηκε και η Παραδοσιακή Στράτα χωρίς χορό, μουσική και τραγούδια. Οι συμμετέχοντες, οι σύλλογοι «Αροδαμός», «Το Μετερίζι», «Το Αντάμωμα» και ο φοιτητικός οργανισμός «Best Chania» του Πολυτεχνείου Κρήτης αλλά και πλήθος πολιτών κατέληξαν στην πλατεία της Μητρόπολης και όλοι μαζί αναφώνησαν «Αθάνατοι» για τους δύο νέους που χάθηκαν.

Ο ανθυποσμηναγός Περικλής Στεφανίδης είχε καταγωγή από το Κιλκίς και από μικρός είχε όνειρο να πετά με αεροσκάφη. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη όπου τελείωσε το Γυμνάσιο και το Λύκειο στην Ξηροκρήνη και εν συνεχεία πέρασε στη Σχολή Ικάρων. Μετά την αποφοίτηση του υπηρέτησε στα πυροσβεστικά αεροσκάφη.

Σε ένδειξη τιμής στους δύο πιλότους του μοιραίου Canadair, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας κήρυξε τριήμερο πένθος στις Ένοπλες Δυνάμεις (από την 25η έως την 27η Ιουλίου 2023), με τον κ. Δένδια να δηλώνει πως η απώλεια της ζωής των Αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας και χειριστών του πυροσβεστικού αεροσκάφους, «εν ώρα καθήκοντος και ενώ επιχειρούσαν να προστατεύσουν τις ζωές και τις περιουσίες των πολιτών, όπως και το περιβάλλον της πατρίδας μας, προκαλεί βαθύτατη θλίψη».

Ο εκλιπών υπήρξε μία από τις μεγάλες μορφές των ελληνικών γηπέδων, έχοντας κάνει μεγάλη καριέρα επί μία πενταετία στον Ολυμπιακό της εποχής Μπούκοβι, κατακτώντας με τους Πειραιώτες δύο πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο.

Με ανακοίνωσή της, η ΠΑΕ Ολυμπιακός εξέφρασε τα συλλυπητήριά της στην οικογένεια του Χρήστου Ζαντέρογλου, για τον χαμό του μεγάλου ποδοσφαιριστή της ομάδας τη δεκαετία του ’60.

Ο Χρήστος Ζαντέρογλου «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών.

Γεννημένος στις 12 Ιουλίου του 1940, αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό για πέντε χρόνια και συγκεκριμένα από το 1965 μέχρι το 1970. Φόρεσε την ερυθρόλευκη φανέλα 174 φορές σε όλες τις διοργανώσεις, αγωνιζόμενος στην άμυνα, ενώ σημείωσε και έξι γκολ. Με τον Ολυμπιακό, μάλιστα, είχε συμμετοχές και σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις αντιμετωπίζοντας ομάδες όπως η Γιουβέντους, η Γουέστ Χαμ και η ΤΣΣΚΑ Σόφιας.

Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ελλάδας τις χρονιές 1966 και 1967 ως μέλος της θρυλικής ομάδας του Μπούκοβι, αλλά και ένα κύπελλο το 1968.

Επίσης, έχει αποτελέσει στο παρελθόν και μέλος του τεχνικού τιμ του Ολυμπιακού, ενώ ως ποδοσφαιριστής ήταν μέλος της Εθνικής Ελλάδας με την οποία αγωνίστηκε συνολικά 13 φορές.

«Χρήστο Ζαντέρογλου, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ», καταλήγει η ανακοίνωση των «ερυθρολεύκων».

Αυτή η περίοδος πένθους αποφασίστηκε «προς τιμή της Μεγαλειότητάς της, της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄», η οποία «σημάδεψε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα», σύμφωνα με την ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου.

Η κυβέρνηση υπενθύμισε εξάλλου ότι η Βρετανία είναι «ο παλαιότερος σύμμαχος» της Πορτογαλίας. Οι αρχές υπενθυμίζουν συχνά ότι οι δύο χώρες υπέγραψαν την παλαιότερη συμμαχία μεταξύ κρατών που παραμένει ακόμη σε ισχύ, με βάση μια συνθήκη του 1386.

Χιλιάδες Βρετανοί συμμετέχουν από χθες στο λαϊκό προσκύνημα της Ελισάβετ, η κηδεία της οποίας θα τελεστεί στις 19 Σεπτεμβρίου στο Αβαείο του Γουεστμίνστερ παρουσία ηγετών απ’ όλον τον κόσμο. Ο πρόεδρος της Πορτογαλίας Μαρσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα έχει ήδη επιβεβαιώσει ότι θα παραστεί στην κηδεία.