Οι προεδρικοί στηρίζουν σθεναρά την εκλογή στις πρώτες θέσεις στενών συνεργατών του κ. Ανδρουλάκη, όπως είναι ο Κώστας Τσουκαλάς, ο Λευτέρης Καρχιμάκης, ο Νίκος Μήλης, ο Ηρακλής Δρούλιας, η Όλγα Μαρκογιαννάκη, ο Θανάσης Γλαβίνας και άλλοι αλλά και η Άννα Διαμαντοπούλου, που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για τη νέα Κεντρική Επιτροπή από το βήμα του Συνεδρίου.

Σημειώνεται ότι από τους διεκδικητές της ηγεσίας στην εσωκομματική κάλπη του 2024, μόνον η πρώην Επίτροπος διεκδικεί θέση στην Κεντρική Επιτροπή με ψήφο, αφού ο Χάρης Δούκας αποφασίστηκε στο συνέδριο να συμμετέχει στο Όργανο ex officio, ως δήμαρχος Αθηναίων. Με τον ίδιο τρόπο γίνονται μέλη της Κ.Ε οι δύο Περιφερειάρχες, Σταύρος Αρναουτάκης (Κρήτης)  και Δημήτρης Κουρέτας (Θεσσαλίας)

Η πλευρά του  Χάρη Δούκα στηρίζει την εκλογή των Χρήστου Πρωτόπαπα, Κώστα Πανδή, Λάζαρου Καραούλη και άλλων στελεχών. Η Τόνια Αντωνίου (στέλεχος του απερχόμενου Πολιτικού Συμβουλίου), ο Γιώργος Αναγνώστου (Επιτροπή Καταστατικού) και άλλοι πριμοδοτούνται από το μπλοκ του Μανώλη Χριστοδουλάκη, ενώ από την πλευρά Γερουλάνου στηρίζονται μεταξύ άλλων η Έφη Χαλάτση και ο Αργύρης Αργυριάδης. Αίσθηση προκάλεσε το γεγονός ότι ο στενός συνεργάτης του κ. Γερουλάνου,  Κώστας Πανταζής δεν κατέθεσε τελικά υποψηφιότητα.

Ειδικότερα, ο κ. Ανδρουλάκης έγραψε στο Χ (πρώην twitter): «Συγχαρητήρια στις αθλήτριες μας για την επιτυχία τους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πόλο!»

🤽 Συγχαρητήρια στις αθλήτριες μας για την επιτυχία τους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πόλο! 🇬🇷🥉

— Nikos Androulakis (@androulakisnick) February 5, 2026

Με αφορμή την ανάρτηση του Πρωθυπουργού για την ενέργεια και την απουσία του από κρίσιμες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για «πρωτοφανή αποσύνθεση» της κυβέρνησης και για έναν Πρωθυπουργό που «οικειοποιείται έργα άλλων, ενώ αγνοεί τη συμβολή του ΠΑΣΟΚ σε θεμελιώδεις εθνικές πρωτοβουλίες».

«Ο κ. Μητσοτάκης είναι Πρωθυπουργός υπό αποχώρηση σε μια κυβέρνηση σε πρωτοφανή αποσύνθεση. Από θεατής των εξελίξεων επιχειρεί να εμφανιστεί ως πρωταγωνιστής».
•Σχόλιο @kdtsoukalas για την κυριακάτικη ανάρτηση του Πρωθυπουργού https://t.co/X3UtLJLXgW pic.twitter.com/0pdtq5dtPH

— ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής (@pasok) November 9, 2025

Ο κ. Τσουκαλάς κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη πως «πανηγυρίζει για τη συμφωνία στην ενέργεια χωρίς να αναγνωρίζει τον ρόλο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που άνοιξε τον δρόμο με τον νόμο 4001/2011», ενώ τον επέκρινε για τη «σιωπή» του σχετικά με την αιματηρή βεντέτα στην Κρήτη και τις «ανεκδιήγητες δηλώσεις» του υπουργού Υγείας.

Το σχόλιο του Κώστα Τσουκαλά:

Ήταν αναμενόμενη και σχεδόν προεξοφλημένη η αδυναμία του κ. Μητσοτάκη να υπερασπιστεί την πολιτική του, γι’ αυτό και στα δύο ερωτήματα που έθεσα πριν δημοσιεύσει την κυριακάτικη ανάρτηση του σχετικά με την απουσία του από το Κοινοβούλιο στη συζήτηση για τα κυβερνητικά οικονομικά μέτρα και από το συνέδριο της ΚΕΔΕ, δεν υπήρχε καμία απάντηση.

Έπειτα από οκτώ ημέρες, ο Πρωθυπουργός έσπασε την ανεξήγητη σιωπή του για την αιματηρή βεντέτα στην Κρήτη. Τη στιγμή όμως που παρέθετε μέτρα για την οπλοκατοχή, δεν βρήκε ούτε λέξη να αποδοκιμάσει τις ανεκδιήγητες δηλώσεις του Υπουργού Υγείας επιβεβαιώνοντας ότι εντάσσονται σε ένα σκηνοθετημένο σχέδιο κλεισίματος του ματιού στις εστίες παραβατικότητας.

Πανηγύρισε για τη συμφωνία για την ενέργεια χωρίς να βρει το πολιτικό σθένος να αναγνωρίσει τον ρόλο των προηγούμενων κυβερνήσεων και συγκεκριμένα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που με τον νόμο 4001/2011 άνοιξε τον δρόμο για την προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού ώστε να κατακυρωθεί το Block 2 σε αναδόχους.

Μετά το «ιστορικό» διήμερο μιας συνόδου που έχει γίνει έξι φορές, με την Αθήνα να είναι η πέμπτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που την φιλοξενεί, ο Πρωθυπουργός επιχειρεί για άλλη μια φορά να οικειοποιηθεί έργα και πρωτοβουλίες που ξεκίνησαν άλλοι, όπως ο κάθετος διάδρομος και οι έρευνες υδρογονανθράκων.

Ξεχνά βολικά πως η κυβέρνησή του στα πρώτα χρόνια εμπόδισε τις έρευνες και ανακαλύπτει όψιμα τη σημασία της «διαφοροποίησης των πηγών ενέργειας» για την ενεργειακή ασφάλεια, αφού όμως πρώτα έθαψε τον λιγνίτη βιαστικά και χωρίς εναλλακτικό σχέδιο. Τώρα παρουσιάζει τα αυτονόητα ως καινοτομίες, ανακαλύπτοντας αρχές ενεργειακής πολιτικής που αγνοούσε. Από θεατής των εξελίξεων, ο Πρωθυπουργός επιχειρεί να εμφανιστεί ως πρωταγωνιστής τους. Η ιστορία και η πραγματικότητα, όμως, δεν ξαναγράφονται με εξαγγελίες και επικοινωνιακά τρικ.

Κύριε Πρωθυπουργέ, τι έχετε να πείτε για την αναδιανομή πλούτου σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας που έγινε επί των ημερών της διακυβέρνησης σας; Αντί η ενέργεια να ανήκει ως αγαθό σε 10.000.000 Έλληνες, χαρίστηκε σε πέντε ολιγαρχικά συστήματα. Το ενεργειακό κόστος είναι σήμερα ο μεγάλος βραχνάς για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

Ο κ. Μητσοτάκης είναι Πρωθυπουργός υπό αποχώρηση σε μια κυβέρνηση σε πρωτοφανή αποσύνθεση.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής σημειώνει ότι αυτό είναι το μήνυμα της φετινής επετείου: «Απέναντι στη δημογραφική παρακμή της χώρας και την ηθική παρακμή της εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ προσφέρει ελπίδα και διαθέτει σχέδιο για μια Ελλάδα πιο δίκαιη, πιο ισχυρή, πιο ανθρώπινη».

Στο άρθρο του με τίτλο: «51 χρόνια ΠΑΣΟΚ: Η πολιτική αλλαγή είναι στο χέρι μας», ο κ. Ανδρουλάκης υπογραμμίζει ότι «η Δημοκρατική Παράταξη του 21ου αιώνα εγγυάται μια νέα πολιτική αλλαγή». «Μια σύγχρονη αλλαγή», όπως αναφέρει, «που θα βάζει ξανά τον απλό άνθρωπο στο επίκεντρο. Με ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, με ισχυρή δημόσια υγεία και παιδεία για τους πολλούς. Με κράτος σύγχρονο, αξιοκρατικό που θα λειτουργεί με διαφάνεια». Υποστηρίζει ότι «μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί αξιόπιστα και με προοπτική να σταθεί απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και σε κάθε μορφή συντήρησης». «Γιατί», προσθέτει, «τα πειράματα του χθες όχι μόνο κρίθηκαν αναξιόπιστα αλλά έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση και το “ξέπλυμα” των ευθυνών της Νέας Δημοκρατίας για τη χρεοκοπία».

Ο κ. Ανδρουλάκης αναφέρει ότι από την 3η Σεπτέμβρη του 1974, τη μέρα που γεννήθηκε το ΠΑΣΟΚ -«το πατριωτικό και προοδευτικό Κίνημα που έδωσε φωνή στους μη προνομιούχους, που έφερε κοινωνική δικαιοσύνη, που άλλαξε τον τόπο», έχει σημαδέψει τη ζωή εκατομμυρίων Ελληνίδων και Ελλήνων με ανεξίτηλο αποτύπωμα «όσο και αν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι θέλουν να το ξεχάσει ο λαός».

Σημειώνει ότι «η επέτειος δεν είναι μόνο μνήμη. Είναι και αφετηρία», για να υπογραμμίσει ότι «όπως το 1974 έφερε τη μεγάλη πολιτική αλλαγή με την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, έτσι και σήμερα καλούμαστε να αγωνιστούμε για μια νέα Ηθική Επανάσταση στον τρόπο διακυβέρνησης απέναντι στην παρακμή του κλειστού συστήματος εξουσίας της Νέας Δημοκρατίας». Διότι, προσθέτει, «η πολιτική δεν μπορεί να είναι μόνο μικροκομματικά παιχνίδια, ρουσφέτια και σκανδαλολογία», αλλά «πρέπει να ξαναγίνει υπόθεση αξιών, προόδου και δικαιοσύνης».

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τονίζει ότι δίπλα σε αυτό έρχεται «το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα: το δημογραφικό», το οποίο και χαρακτηρίζει ως «τη μεγαλύτερη απειλή για το μέλλον του έθνους». Περιγράφοντας τη «ζοφερή πραγματικότητα», σημειώνει ότι και «οι σύγχρονοι μη προνομιούχοι δεν έχουν προοπτική». Αναφέρεται στους «χαμηλοσυνταξιούχοι που μετράνε το ευρώ για να βγει ο μήνας», τους εργαζόμενους σε καθεστώς επισφάλειας, τους νέους που βρίσκουν μόνο ακριβά ενοίκια, τις οικογένειες «που παλεύουν με την ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ και τους λογαριασμούς».

«Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη βυθίζει τη χώρα σε ένα κλίμα καθεστωτισμού και αλαζονείας. Η διαφθορά, οι υποκλοπές, τα σκάνδαλα, η εργαλειοποίηση των θεσμών έχουν τραυματίσει βαθιά τη Δημοκρατία. Το κράτος λειτουργεί σαν λάφυρο για “ημετέρους” και όχι σαν στήριγμα του πολίτη. Οι κυβερνητικές πολιτικές δεν προσφέρουν λύση· προκαλούν αδιέξοδα», υποστηρίζει ο κ. Ανδρουλάκης.

Αναφέρεται ακόμη τις δυσκολίες και τα προβλήματα στο διεθνές περιβάλλον, τονίζοντας ότι «η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις. Η Τουρκία κερδίζει έδαφος και εμείς απλώς παρακολουθούμε. Αυτό πρέπει να τελειώνει». «Χρειάζεται ισχυρή φωνή και διεθνή παρουσία που να εμπνέει εμπιστοσύνη, όπως το πετύχαμε στο παρελθόν με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ», υπογραμμίζει ο κ. Ανδρουλάκης.

Η ανακοίνωση του κ. Μαρινάκη έχει ως εξής:

«Αξιότιμε κύριε Ανδρουλάκη,

Πριν από λίγη ώρα, σε τηλεοπτική σας συνέντευξη είπατε, αναφερόμενος σε μένα: “Λέει λοιπόν ο κύριος Μαρινάκης Παύλος, ότι το ΠΑΣΟΚ συνυπέγραψε κείμενο για εσχάτη προδοσία, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Τι ώρα είναι; 11:20. Θα τελειώσουμε σε 10 λεπτά, έχει το χρόνο να ανασκευάσει, διότι είναι ένας ψεύτης, είναι ένας συκοφάντης, διότι ποτέ το ΠΑΣΟΚ δεν έχει υπογράψει κείμενο που μιλάει για εσχάτη προδοσία”.

Προς αποκατάσταση της αλήθειας, ‘όπως λέει, παραθέτει τα όσα είπε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στα “Παραπολιτικά 90,1”:

“Το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη είναι ένα κόμμα το οποίο δεν ψηφίζει τα μη κρατικά πανεπιστήμια, ένα κόμμα που ψηφίζει «παρών» για να παραπεμφθούν βουλευτές για εσχάτη προδοσία, γιατί ψήφισαν ό,τι ψήφισαν στη Βουλή- μπορεί να μην τους άρεσε αυτό που ψήφισαν- ένα κόμμα το οποίο συνυπογράφει με την κυρία Κωνσταντοπούλου και έρχεται στην ίδια ακριβώς ρητορική, πώς θα μπορούσε να είναι συνομιλητής, με ποιον τρόπο ακριβώς; Άρα, το ΠΑΣΟΚ που μιλάμε, το σημερινό του κ. Ανδρουλάκη, καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου και το ΠΑΣΟΚ της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά”. Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ιδού και το ηχητικό απόσπασμα της συνέντευξής μου (https://www.transfernow.net/dl/20250827WmoHPExG)», ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Και πρόσθεσε: «Κύριε Ανδρουλάκη, αρκούν στοιχειώδεις γνώσεις της ελληνικής γλώσσας, για να καταλάβει κανείς ότι ουδέποτε έκανα την αναφορά -για την οποία εσείς ψευδώς με κατηγορήσατε- αλλά, αντιθέτως, στη συμπεριφορά του κόμματός σας καταλόγισα, μεταξύ άλλων: αφενός την ψήφο των βουλευτών σας στη Βουλή, όταν ψήφισαν «παρών» για να παραπεμφθούν συνάδελφοί τους για εσχάτη προδοσία, γιατί ψήφισαν ό,τι εκείνοι πίστευαν, κάτι που αποτελεί πρωτοφανή αμφισβήτηση των συνταγματικώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των βουλευτών και σε άλλη χρονική περίοδο (εδώ θα σας βοηθήσει η κατανόηση των σημείων στίξης) συνυπογράψατε με την κυρία Κωνσταντοπούλου, την πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, στην οποία προφανώς αναφερόμουν. Εσείς “ενώσατε” δύο διαφορετικές αναφορές, βάζοντας στο στόμα μου λόγια που δεν είπα ποτέ».

Στην προκειμένη περίπτωση, αναφέρει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, «τρία είναι τα ενδεχόμενα: Είτε δεν ακούσατε καλά, είτε σας εξέθεσαν οι συνεργάτες σας, είτε εσείς λέτε ψέματα και με συκοφαντείτε συνειδητά. Και στις τρεις περιπτώσεις, σας καλώ, αφού ακούσετε το ηχητικό της συνέντευξής μου, ν’ ανασκευάσετε και ν’ αποσύρετε τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, εναντίον μου. Εκτός εάν έχετε πλέον για τα καλά αποκτήσει τις ίδιες συνήθειες με τους νέους σας πολιτικούς συνοδοιπόρους».

Ο κ. Δουδωνής τονίζει ότι είναι συνταγματικά ανεπίτρεπτο η Βουλή να λειτουργεί με λιγότερους από 300 βουλευτές και σημειώνει πως η Κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει άμεσα στην προκήρυξη εκλογών για τις τρεις σχετικές έδρες.

Υπενθυμίζουμε πως σε άλλες περιπτώσεις έχουν γίνει εκλογές στις κατά τόπους έδρες, εφόσον αυτές δεν μπορούν να καλυφθούν αλλά πάντως κυβερνητικοί βουλευτές και ο Πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης θεωρούν ότι πλέον οι 149 βουλευτές μπορούν να θεωρηθούν κυβερνητική πλειοψηφία.

Ολόκληρο το άρθρο του έχει ως εξής:

Ελλάδα: Μια Ιστορία Ενεργούς Παρουσίας, Μια Αξιόπιστη Φωνή για την Ειρήνη

Η φρίκη που ζει η Γάζα, οι παλαιστίνιοι, μαζί και λιγοστοί ακόμα όμηροι, πρέπει να τελειώσει άμεσα.

Την ίδια ώρα που το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) στη Χάγη διερευνά την κατάσταση στην Παλαιστίνη, συμπεριλαμβανομένων καταγγελιών που θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και ενδεχομένως γενοκτονία, η δικιά μας άμεση προτεραιότητα, ως Ελλάδα, ως Ευρώπη, πρέπει να εστιαστεί στο να σταματήσει ο αποκλεισμός της Γαζας απο ανθρωπιστική βοήθεια, δίνοντας τέλος στις εχθροπραξίες.

Και ενώ φαίνονται απέλπιδες οι κινήσεις της διεθνούς κοινότητας πιστεύω, ότι λύσεις για την ειρήνη υπάρχουν.

Όταν υπηρέτησα ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας, καλλιέργησα μια στενή και με το βλέμμα στο μέλλον σχέση με το Ισραήλ—χτίζοντας συνεργασία στην καινοτομία, την ενέργεια, την άμυνα, τον τουρισμό και τη διπλωματία. Ταυτόχρονα, διατήρησα στενούς δεσμούς με την Παλαιστινιακή Αρχή, υπερασπιζόμενος δημόσια και σταθερά μια δίκαιη και βιώσιμη λύση Δύο Κρατών.

Έλαβα μέρος σε πολλές προσπάθειες: διμερείς, στο Οδικό Χάρτη για την Ειρήνη του Κουαρτέτου, μέσα από περιφερειακές πρωτοβουλίες επισκεπτόμενος και τις δύο πλευρές μαζί με τον Τούρκο ομόλογό μου Ισμαήλ Τζεμ, αλλά και σε ευρωπαϊκές αποστολές.

Όπως πολλοί ηγέτες που εμπλέκονται σε αυτές τις ειρηνευτικές διαδικασίες, έτσι κι εγώ είδα ότι η ειρήνη είναι δυνατή. Για παράδειγμα, ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, διαπραγματεύτηκα κοινά ψηφίσματα για τις παραμέτρους της ειρήνης, τα οποία έγιναν ομόφωνα αποδεκτά από τα μέλη μας σε Ισραήλ και Παλαιστίνη – (το Εργατικό Κόμμα και το Μέρετς από το Ισραήλ, και η Φατάχ και η Παλαιστινιακή Εθνική Πρωτοβουλία (PNI) από την παλαιστινιακή πλευρά). Οργανώσεις γυναικών και από τις δύο πλευρές, αγωνιζόμενες για την ειρήνη, συναντιόντουσαν και συμφώνούσαν σε έναν κοινό οδικό χάρτη προς την ειρηνική συμβίωση.

Ωστόσο, κάθε προσπάθεια για ειρήνη υπονομεύεται, ακυρώνεται ξανά και ξανά από τις ακραίες εθνικιστικές φωνές, τόσο στο Ισραήλ όσο και στην Παλαιστίνη.

Η φρίκη της πρόσφατης βίας—η 7η Οκτωβρίου και ο καταστροφικός πόλεμος στη Γάζα—διέλυσε κάθε αυταπάτη ότι η «διαχείριση του σημερινού στάτους κβο» είναι βιώσιμη.

Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουν την κατάρρευση μιας αποτυχημένης «μη-λύσης».

Δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στον κόσμο πριν από τις 7 Οκτωβρίου. Οι ταυτότητες, η πολιτική και το νόημα αυτής της σύγκρουσης έχουν μετασχηματιστεί.

Αυτή η στιγμή απαιτεί αποφασιστική ηγεσία, από την Ευρώπη και από την Ελλάδα, και να χρησιμοποιήσουμε την δυναμή μας, την αξιοπιστία μας και να δράσουμε για την ειρήνη.

Η Αναγνώριση ως Αφετηρία, Όχι ως Τέλος

Ο μόνος δρόμος μπροστά – όσο δύσβατος κι αν είναι – είναι η λύση των Δύο Κρατών. Και η Ελλάδα, ο Ελληνισμός, με την ιστορική σχέση που έχει με Ισραηλινούς και Παλαιστινίους, και την διασπορά τους, πρέπει να υψώσει τη φωνή της λογικής. Φωνή που γεφυρώνει και συμφιλιώνει τους λαούς.

Κάποιοι φοβούνται ότι η αναγνώριση της Παλαιστίνης είναι εχθρική προς το Ισραήλ ή ακόμη και «ανταμοιβή» για τη Χαμάς. Δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η αναγνώριση ενισχύει τη μετριοπαθή πολιτική οδό, και αυτούς που παλεύουν για την ειρήνη και την ειρηνική συνύπαρξη. Ενδυναμώνει τις φωνές της λογικής τόσο των Παλαιστινίων όσο και των Ισραηλινών.

Όπως έγραψε ο συνάδελφός μου στο Συμβούλιο της Ευρώπης, Πιέρο Φασσίνο, ο Νετανιάχου και η Χαμάς είναι εγκλωβισμένοι σε μια λογική αλληλο-αποκλεισμού: ο Νετανιάχου απορρίπτει την παλαιστινιακή οντότητα, καθώς προωθεί ένα σχέδιο μόνιμης κατοχής της Γάζας, ενώ η Χαμάς απορρίπτει το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ.

Η κυβέρνηση Νετανιάχου και η Χαμάς τρέφονται η μία από την λογική άρνησης του άλλου – καθεμία αρνούμενη τη νομιμότητα της άλλης πλευράς.

Η αναγνώριση της Παλαιστίνης μπορεί να σπάσει τον φαύλο κύκλο της άρνησης και της βίας. Να αποκαταστήσει την πολιτική δύναμη των μετριοπαθών, να ανοίξει δρόμους για διάλογο αντί για αλληλοεξόντωση. Να θέσει μια στέρεη βάση διαπραγματεύσεων, θεμελιωμένων στο δίκαιο και στη νομιμότητα – όχι στην άρνηση.

Η Φωνή της Κοινωνίας των Πολιτών: Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι για την Ειρήνη

Αυτό που επίσης πρέπει να μας καθοδηγεί είναι η εντυπωσιακή κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών μέσα στο Ισραήλ.

Η μαζική διαδήλωση στο Τελ Αβίβ, με μισό εκατομμύριο ανθρώπους – και εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη σε όλη τη χώρα – δείχνει κάτι ξεκάθαρο: το κίνημα πολιτών για την ειρήνη ζει. Οι πρωτοφανείς αυτές κινητοποιήσεις στο Τελ Αβίβ και την Ιερουσαλήμ, που ένωσαν Ισραηλινούς, Παλαιστινίους, Άραβες, Δρούζους και φορείς της κοινωνίας των πολιτών, δεν είναι η φωνή ‘της κυβέρνησης’. Είναι η φωνή του δημοκρατικού Ισραήλ που αρνείται να συμβιβαστεί με την πολιτική της εθελοτυφλίας.

Και το δημοκρατικό Ισραήλ το είπε καθαρά: «Ήρθε η ώρα. Να τελειώσει ο πόλεμος. Να γυρίσουν όλοι σπίτι. Να γίνει ειρήνη». Ναι, ήρθε η ώρα για διαπραγματεύσεις, την απελευθέρωση των ομήρων και το τέλος του πολέμου.

Με την αναγνώριση της Παλαιστίνης, η Ελλάδα και η Ευρώπη στέκονται δίπλα στις θαρραλέες φωνές του Ισραήλ· σε όσους ζητούν ανθρωπιστική βοήθεια για τη Γάζα, τερματισμό του πολέμου και έναν δρόμο προς συνύπαρξη και ασφάλεια για τους δύο λαούς.

Η αναγνώριση αυτή δεν απομονώνει το Ισραήλ. Αντίθετα, ενισχύει τις δυνάμεις λογικής – Ισραηλινών και Παλαιστινίων – που υψώνουν τη φωνή τους για ειρήνη και στέκονται αλληλέγγυες στις δημοκρατικές δυνάμεις της περιοχής.

Όσοι δε συγχέουν το Ισραήλ με την εκάστοτε κυβέρνησή του, είτε από άγνοια είτε σκόπιμα, όχι μόνο παραπλανούν· επιβάλλουν και μια άδικη ηθική κρίση σε έναν ολόκληρο λαό.

Το Ισραήλ ιδρύθηκε όχι μόνο για να εγγυηθεί την ασφάλεια των Εβραίων, αλλά και για να εκφράσει μια ηθική αποστολή. Σήμερα, όμως, η ίδια η κυβέρνησή του κινδυνεύει να προδώσει αυτή την αποστολή, δίνοντας άλλοθι στο μίσος και τροφοδοτώντας τον αντισημιτισμό παγκοσμίως. Αυτός είναι ο πιο σοβαρός κίνδυνος για την αξιοπιστία και τη νομιμότητα του Ισραήλ – μεγαλύτερος κι από κάθε εξωτερικό εχθρό.

Η αναγνώριση της Παλαιστίνης επομένως δεν είναι επίθεση στο Ισραήλ· είναι κάλεσμα στο Ισραήλ να ξαναβρεί την ψυχή της ιδρυτικής του υπόσχεσης: μια πατρίδα που στέκεται όρθια πάνω στη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, την αξιοπρέπεια και την ηθική ηγεσία. Έτσι η ειρήνη θα γίνει γη κοινή, όπου Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι θα μπορούν να ριζώσουν μαζί.

Οι Ανθρωπιστικές Προσταγές Δεν Μπορούν να Περιμένουν

Η απελευθέρωση των ομήρων και η ανεμπόδιστη παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας δεν είναι μόνο υποχρεώσεις, ούτε μπορούν να είναι διαπραγματευτικά χαρτιά, είναι οι γέφυρες που μπορούν να ενώσουν τα δεινά με την ελπίδα, και τους δύο λαούς με την κοινή τους ανθρωπιά.

Η αναγνώριση πρέπει, επομένως, να συνδεθεί με άμεσες ανθρωπιστικές εγγυήσεις: διαδρόμους βοήθειας, ανασυγκρότηση στη Γάζα και ιατρικά προγράμματα που σώζουν ζωές σήμερα.

Η ανθρωπιστική αλληλεγγύη δεν είναι μόνο καθήκον· είναι η δύναμη που καλλιεργεί εμπιστοσύνη, θεραπεύει την απελπισία και ανοίγει τον δρόμο της πολιτικής συμφιλίωσης.

Κοινή Ευθύνη: Να Ηττηθούν τα Αφηγήματα Μηδενικού Αθροίσματος

Ο αληθινός εχθρός δεν είναι ο ένας ή ο άλλος λαός, ούτε οι Ισραηλινοί ούτε οι Παλαιστίνιοι· είναι το αφήγημα που καλλιεργούν τα άκρα και στις δύο πλευρές: ότι η συνύπαρξη είναι αδύνατη.

Η αναγνώριση της Παλαιστίνης αποκαθιστά την πολιτική υπόσταση των Παλαιστινίων και στέλνει στο Ισραήλ ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η ασφάλεια δεν χτίζεται στην επικυριαρχία και την απόγνωση, αλλά στη δικαιοσύνη και την αμοιβαία αναγνώριση.
Γι’ αυτό οι κινητοποιήσεις της κοινωνίας των πολιτών είναι τόσο κρίσιμες. Δείχνουν πως και οι δύο λαοί αρνούνται να παραδοθούν στην απόγνωση. Τώρα είναι η στιγμή οι διεθνείς θεσμοί και η παγκόσμια κοινή γνώμη να στηρίξουν αυτές τις φωνές, ώστε η δυναμική της ειρήνης να μην χαθεί – να γίνει αναμφισβήτητη.

Το μήνυμά τους δεν αφορά μόνο Ισραηλινούς και Παλαιστινίους· είναι μήνυμα οικουμενικό. Μήνυμα ενάντια στη μισαλλοδοξία, τον αντισημιτισμό, την ισλαμοφοβία και κάθε μορφή ρατσισμού. Είναι επίσης μήνυμα ενάντια στον υπερφίαλο και κοντόφθαλμο εθνικισμό που εξαπλώνεται παγκοσμίως και απειλεί να υπονομεύσει τη συνεργασία των πολιτών, λαών και των κρατών. Έναν εθνικισμό που μπορεί να τινάξει στον αέρα κάθε προοπτική διεθνούς ειρήνης και κοινής δράσης απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας – από την κλιματική κρίση και τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες έως τη ραγδαία συγκέντρωση και κατάχρηση μιας τεχνολογικής ισχύος στα χέρια ηγετών που αδιαφορούν για το κοινό καλό.

Η Ελλάδα έχει εμπειρία στην υπέρβαση τέτοιων αφηγημάτων.

Επι δεκαετίες, η Ελλάδα απέδειξε ότι μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από θεατής, στην ευρύτερη περιοχή μας, στα Βαλκάνια και την Μεσόγειο, αλλά και στη σύγκρουση Ισραήλ–Παλαιστίνης—μπορεί να λειτουργήσει ως αξιόπιστος διαμεσολαβητής και περιφερειακός γεφυροποιός.

Έχουμε μια μακρά παράδοση να στεκόμαστε δίπλα τόσο στους Ισραηλινούς όσο και στους Παλαιστινίους, προωθώντας την ειρήνη και τη συνεργασία σε όλη τη Μεσόγειο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έθεσε τα θεμέλια τη δεκαετία του 1980, αναγνωρίζοντας πλήρως διπλωματικά την PLO – καθιστώντας την Ελλάδα ένα από τα πρώτα ευρωπαϊκά κράτη που το έκαναν – καλωσορίζοντας προσωπικά τον Γιασέρ Αραφάτ στην Αθήνα μετά την εκκένωση της Βηρυτού το 1982, όταν ελληνικά πλοία βοήθησαν να διασωθούν πολιορκημένοι Παλαιστίνιοι. Είχε επίσης καταλυτικό ρόλο, συνεργαζόμενος με έναν φίλο του, τον Υπουργό Εξωτερικών της Σουηδίας Στέν Άντερσον, και μια ομάδα Εβραιο-αμερικανών διανοουμένων, όπως τον Stanley Sheinbaum, με σημαντική πολιτική επιρροή, για να επιτευχθεί η «Διακήρυξη της Στοκχόλμης του 1988».

Το αποτέλεσμα της Διακήρυξης ήταν η PLO του Γιασέρ Αραφάτ να δεσμευθεί να:

1. Αναγνωρίσει το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ.
2. Αποδεχθεί τα Ψηφίσματα 242 και 338 του ΟΗΕ.
3. Αποκηρύξει την τρομοκρατία και να επιδιώξει την ειρήνη μέσω διαπραγματεύσεων.

Χτίζοντας πάνω σε αυτή την κληρονομιά, επόμενες ελληνικές κυβερνήσεις εμβάθυναν τη δέσμευση αυτή μέσα από πρωτοβουλίες όπως η κοινή αποστολή Παπανδρέου–Τζεμ το 2002 στην Ιερουσαλήμ και τη Ραμάλα, το ομόφωνο ψήφισμα της Βουλής το 2015 που ζητούσε την αναγνώριση της Παλαιστίνης, και ο ρόλος της Ελλάδας σε πολυμερή φόρα όπως το East Mediterranean Gas Forum, όπου Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι κάθονται στο ίδιο τραπέζι. Συμπληρωματικά, η Ελλάδα προώθησε τον διάλογο μέσω της Μεσογειακής Πρωτοβουλίας για το Κλίμα που διοργανώθηκε από κοινού με την Τουρκία το 2010, υλοποίησε δράσεις με την κοινωνία των πολιτών όπως τα Imagine Peace Camps του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας, και στήριξε ελληνικά ΜΚΟ – ανθρωπιστικής βοήθειας και ιατρικής υποστήριξης για Παλαιστίνια παιδιά.

Ο συνδυασμός αυτής της ιστορικής αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης και από τις δύο πλευρές και αποδεδειγμένης ικανότητας διαμεσολάβησης καθιστά την Ελλάδα μοναδικά ικανή να λειτουργήσει ως γέφυρα – στηρίζοντας Ισραηλινούς και Παλαιστινίους και ανοίγοντας δρόμο για ευρύτερη ειρήνη και συνεργασία σε όλη τη Μεσόγειο.

Από τον Συμβολισμό στη Στρατηγική: Ένας Ευρωπαϊκός και Ελληνικός Οδικός Χάρτης

Ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της Ελλάδας; Σήμερα η στάση μας μοιάζει παθητική, αν όχι παραλυμένη, απέναντι σε αυτή τη σύγκρουση. Κι όμως, η Ελλάδα όχι μόνο μπορεί – αλλά και οφείλει – να αναλάβει ηγετικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας ουσιαστικής πολιτικής ανατροπής. Ως αξιόπιστος διαμεσολαβητής, η Ελλάδα μπορεί να βοηθήσει την Ευρώπη να περάσει από τις συμβολικές ενέργειες σε πραγματική στρατηγική, από τα λόγια στην πράξη.

Η αναγνώριση από μόνη της δεν αρκεί· θα αποτύχει αν δεν ενταχθεί σε μια νέα, συνεκτική πολιτική. Όπως προειδοποιεί ο Γκαμπριέλε Σέγκρε, διευθυντής του Ιδρύματος Βιττόριο Νταν Σέγκρε, υπάρχει ο κίνδυνος να εκληφθεί ως απλός συμβολισμός, εάν δεν συνοδευθεί από συγκεκριμένες δεσμεύσεις και πρωτοβουλίες.

Ο χρόνος είναι κρίσιμος. Η διαμεσολάβηση επείγει. Και η αναγνώριση δεν θα πρέπει να αφήσει περιθώρια να συρρικνωθεί ο χώρος για διαπραγματεύσεις, δίνοντας άλλοθι σε ακραίες φωνές. Δηλαδή είτε «πολιτική τροφή» στα άκρα, που θα τη χρησιμοποιήσουν ως απόδειξη ματαιότητας ή ως όπλο εναντίον της ειρήνης από ακραίους που θα θελήσουν να σκληρύνουν την στάση τους. Η αναβολή πολιτικών πρωτοβουλιών ενισχύει το αδιέξοδο και την απελπισία. Η καθυστέρηση αφήνει χώρο σε βίαιες ή ακραίες δυνάμεις να κερδίσουν έδαφος.
Αρα η αναγνώριση θα πρέπει να λειτουργήσει ως εργαλείο για να μετουσιωθεί σε διαδικασία ειρήνης, έναν δρόμο που θα αποθαρρύνει όσους την υπονομεύουν.

Γι’ αυτό και οι επικριτές έχουν δίκιο να προειδοποιούν: χωρίς πράξεις και στρατηγική, η αναγνώριση κινδυνεύει να μείνει ένα άδειο σύμβολο.

Η σημασία συγκεκριμένων προτάσεων, όπως αυτές που διατύπωσαν πρόσφατα ο Ζοζέπ Μπορέλ και η Καλύψω Νικολαΐδη στο Foreign Affairs, είναι αναγκαία.

Χτίζοντας πάνω σε αυτές, η αναγνώριση πρέπει να συνδεθεί με εφαρμόσιμα πλαίσια, και η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει ενεργό ρόλο στην προώθηση και διαμόρφωση πρωτοβουλιών όπως οι παρακάτω επτά άξονες. Πιστεύω ακράδαντα οτι η χώρα μας μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο υπέρ της ειρήνης στην περιοχή:

Ένα Ευρωπαϊκό Σχέδιο για την Ειρήνη Ισραήλ–Παλαιστίνης: Η Ελλάδα ως Διαμεσολαβητής και Καταλύτης

1. Αναγνώριση και Πλαίσιο Ειρήνης

Το πρώτο βήμα πρέπει να είναι η πολιτική σαφήνεια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά σε συλλογική αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης, με όλα τα 27 κράτη-μέλη να ενεργούν από κοινού. Ακόμη και ο Κρίστοφ Χόισγκεν, εξέχων Γερμανός διπλωμάτης, έχει πλέον καλέσει τη Γερμανία να το πράξει.

Η αναγνώριση δεν μπορεί να παραμένει ένας μακρινός στόχος σε διαπραγματεύσεις που ποτέ δεν ξεκινούν· πρέπει να είναι το σημείο εκκίνησης, που θα αποκαθιστά τη συμμετρία, την αξιοπρέπεια και την πολιτική διαδικασία.

Μια τέτοια αναγνώριση αποτελεί επιβεβαίωση ότι η ειρήνη μπορεί να θεμελιωθεί μόνο πάνω στην αμοιβαία αναγνώριση δικαιωμάτων και νομιμότητας. Θέτει τις βάσεις για αξιόπιστες διαπραγματεύσεις και στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα: η διεθνής κοινότητα δεν θα δεχθεί μια ειρήνη χτισμένη πάνω στη μονοκρατορία της κυριαρχίας και στους εκτοπισμούς.

2. Ανθρωπιστικές Εγγυήσεις και Ανασυγκρότηση της Γάζας

Η αναγνώριση πρέπει να συνδεθεί με άμεσες ανθρωπιστικές εγγυήσεις. Η ΕΕ πρέπει να κλιμακώσει επειγόντως τη βοήθεια στη Γάζα, εξασφαλίζοντας τρόφιμα, φάρμακα και στέγη για τους αμάχους. Πέρα από την επείγουσα ανακούφιση, η ΕΕ πρέπει να στηρίξει τη δημιουργία μιας μεταβατικής πολιτικής αρχής που θα αποτρέπει τον αναγκαστικό εκτοπισμό και θα θέτει τα θεμέλια για υπεύθυνη διακυβέρνηση.

Εδώ, η Ελλάδα μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο. Η Αθήνα θα μπορούσε να ανοίξει θαλάσσιους ανθρωπιστικούς διαδρόμους – πρόταση που είχε πρωτο-προταθεί από κοινού με την Κύπρο το 2010 – και να επεκτείνει τα ιατρικά προγράμματα στα ελληνικά νοσοκομεία, με προτεραιότητα τη φροντίδα Παλαιστινίων παιδιών. Πρόκειται για χειροπιαστές, σωτήριες πράξεις που στέλνουν το μήνυμα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης στις πιο σκοτεινές ώρες.

3. Κοινωνία Πολιτών, Νεολαία και Ανθρωπιστική Αλληλεγγύη για την Ειρήνη

Η ειρήνη δεν πραγματώνεται μόνο από ηγέτες· ζει και συντηρείται από κοινωνίες. Η ΕΕ θα πρέπει επομένως να δεσμεύσει τουλάχιστον 100 εκατομμύρια ευρώ σε πρωτοβουλίες βάσης για την ειρήνη, ενδυναμώνοντας φορείς της κοινωνίας των πολιτών, ΜΚΟ, τοπικές κοινότητες και διασυνοριακές συνεργασίες που προωθούν τη συμφιλίωση και τη συνύπαρξη.

Αυτή η προσπάθεια πρέπει να στηριχθεί από μια Πολιτική Συνέλευση για την Ειρήνη, που θα φέρει κοντά Ισραηλινούς, Παλαιστινίους και Ευρωπαίους σε έναν χωρίς αποκλεισμούς, δημοκρατικό διάλογο για τις διαδρομές προς την ειρήνη.

Για να έχει ισχυρή διάσταση νεολαίας, η Ελλάδα θα μπορούσε να φιλοξενήσει μια Συνέλευση Νεολαίας για την Ειρήνη στην Αθήνα, εμπνευσμένη από το έργο του Συμβουλίου της Ευρώπης και το project Democratic Odyssey. Ένα τέτοιο φόρουμ θα έδινε φωνή σε νέους Ισραηλινούς, Παλαιστινίους και Ευρωπαίους να διαμορφώσουν το κοινό τους μέλλον, αντικρούοντας την απελπισία και τον κυνισμό που γεννά ο πόλεμος. Ήδη, στο φετινό Συμπόσιο της Σύμης που φιλοξενήθηκε στη Σκιάθο, παρουσιάστηκαν πρωτοβουλίες ‘συμβουλίων πολιτών’ που πραγματοποιήθηκαν με συμμετοχή και από τις δύο πλευρές. Οι πρωτοβουλίες αυτές σημείωσαν εντυπωσιακή επιτυχία, διαμορφώνοντας κοινές θέσεις και συγκεκριμένα βήματα προς τη συνεννόηση και την ειρήνη.

Η Ελλάδα μπορεί να ενισχύσει περαιτέρω τον ρόλο του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας (IOTC), επεκτείνοντας τα “Imagine Peace Camps” που έχει ήδη διοργανώσει σε συνεργασία με φορείς όπως το Seeds of Peace. Βασισμένα στο ολυμπιακό ιδεώδες, αυτά τα προγράμματα συνδυάζουν διάλογο, αθλητισμό και κοινά πρότζεκτ – ισχυρά εργαλεία για να χτιστεί εμπιστοσύνη πέρα από σύνορα.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτή η στρατηγική της κοινωνίας των πολιτών θα πρέπει να συμπληρωθεί με την ενεργοποίηση του Ευρωπαϊκού Σώματος Εθελοντικής Ανθρωπιστικής Βοήθειας (EVHAC), που προτάθηκε υπό την Ελληνική Προεδρία της ΕΕ και υιοθετήθηκε το 2003. Με τη συμμετοχή νέων Ευρωπαίων σε ανθρωπιστικές και ειρηνευτικές αποστολές, το EVHAC (και το Ευρωπαϊκό Σώμα Αλληλεγγύης) θα μετέτρεπε την αλληλεγγύη σε πράξη, κάνοντας τις ευρωπαϊκές αξίες απτή πραγματικότητα.

4. Ισορροπημένες και Αποτελεσματικές Κυρώσεις και Στρατηγική Επιρροή

Ως ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ισραήλ, η ΕΕ διαθέτει πραγματική επιρροή. Αυτή πρέπει να ασκηθεί. Προσεκτικά μεν – όχι ως τιμωρία – αλλά ουσιαστική δε, για να δώσει κίνητρα συμμόρφωσης με το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ισορροπημένα, επιλεγμένα μέτρα μπορούν να συνδέσουν την οικονομική και τεχνολογική συνεργασία με σαφή κριτήρια, διασφαλίζοντας ότι η συνεργασία μεταφράζεται σε λογοδοσία.

Η Ελλάδα μπορεί να προσδώσει διπλωματική δύναμη σε αυτή την ευρωπαϊκή επιρροή, συγκαλώντας διεθνείς ειρηνευτικές διασκέψεις και μεταμορφώνοντας περιφερειακά φόρουμ όπως το East Mediterranean Gas Forum σε πλατφόρμες (διευρύνοντας την συμμετοχή με άλλα κράτη της περιοχής) τόσο για την ειρήνη όσο και για τη συνεργασία για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Συνδέοντας την ατζέντα για την κλιματική κρίση στη Μεσόγειο, την ανανεώσιμη ενέργεια και την ειρήνη, η Ευρώπη μπορεί να δείξει ότι η περιφερειακή συνεργασία προσφέρει πολύ μεγαλύτερα οφέλη από τη διαρκή σύγκρουση. Αυτό θα είχε θετική επίδραση και σε άλλες περιφερειακές συγκρούσεις, όπως με Λιβύη ή τη Συρία.

5. Προστασία των ΜΜΕ και της Αξιόπιστης Πληροφόρησης

Η ειρήνη απαιτεί αξιόπιστη πληροφόρηση – αλήθειες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να δράσει: να απαιτήσει να σταματήσουν τα εμπόδια στην ανεξάρτητη και διαφανή πληροφόρηση, να προστατεύσει τους δημοσιογράφους και τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ που στοχοποιούνται στις συγκρούσεις αυτές.

Η αξιόπιστη πληροφόρηση και η λογοδοσία αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα αντίδοτα στη δημαγωγία και την προπαγάνδα. Η Ελλάδα, μέσα από τα πανεπιστήμιά της και τα δίκτυα ΜΚΟ, μπορεί να συμβάλει ενεργά: στηρίζοντας προγράμματα εκπαίδευσης, δημιουργώντας ασφαλή περιβάλλοντα δημοσιογραφίας και καλλιεργώντας συνεργασίες με σχολές ΜΜΕ στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη.

6. Ευρωπαϊκή Ενότητα

Για δεκαετίες, οι διαφορές εντός της ΕΕ παραλύουν κάθε ουσιαστική δράση στο Μεσο-Ανατολικό. Η πρόοδος τώρα θα απαιτήσει μηχανισμούς ενισχυμένης συνεργασίας, που θα επιτρέπουν σε κράτη-μέλη πρόθυμα να κινηθούν αποφασιστικά, ενώ θα κρατούν ανοιχτή την πόρτα για ευρύτερη συναίνεση και συνεργασίες.

Η Ελλάδα, με τη θέση της ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, έχει μοναδικό πλεονέκτημα να ενισχύσει τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες στο παγκόσμιο βήμα. Γεφυρώνοντας τα χάσματα ανάμεσα σε βόρεια και νότια κράτη-μέλη, μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση της ενότητας που χρειάζεται η Ευρώπη για να είναι αξιόπιστη τόσο στα μάτια των Ισραηλινών όσο και των Παλαιστινίων:

Και να προτείνει να συνδιοργανώσει Διεθνή Ειρηνευτικής Διάσκεψης υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.

Καθιερώνοντας παράλληλα μια “Διαδικασία της Αθήνας” (Athens Process) ως μόνιμου διαύλου διαλόγου με διαρκή ισραηλινο-παλαιστινιακή συμμετοχή.

7. Μια Ελληνική Μεσογειακή Πρωτοβουλία

Τέλος, η Ελλάδα μπορεί να πρωτοστατήσει σε μια μακροπρόθεσμη Μεσογειακή Πρωτοβουλία για την Ειρήνη. Έχουμε ιστορικά προηγούμενα που δείχνουν τον δρόμο: από τον ρόλο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εκκένωση της Βηρυτού το 1982, έως την κοινή αποστολή Παπανδρέου–Τζεμ στην Ιερουσαλήμ και τη Ραμάλα το 2002. Με τους πολιτισμικούς της δεσμούς και τη γεωγραφική της θέση, η Ελλάδα μπορεί να συγκαλεί, να μεσολαβεί και να αποκλιμακώνει κρίσεις.

Η Ελλάδα, αξιοποιώντας τη θέση της στην Ευρώπη, μπορεί να ενεργοποιήσει τη διπλωματική της δύναμη συγκαλώντας διεθνείς ειρηνευτικές διασκέψεις και μεταμορφώνοντας περιφερειακά φόρουμ – όπως το East Mediterranean Gas Forum – σε πλατφόρμες όχι μόνο για την ειρήνη, αλλά και για συνεργασία στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Με τη διεύρυνση της συμμετοχής και άλλων κρατών της περιοχής, η Ελλάδα μπορεί να συνδέσει την ατζέντα της με τα μεγάλα διακυβεύματα της εποχής: την κλιματική κρίση στη Μεσόγειο, τη μετάβαση στην πράσινη ενέργεια και την προώθηση της ειρήνης.

Μια τέτοια πρωτοβουλία δεν θα ενίσχυε μόνο την ειρήνη Ισραήλ–Παλαιστίνης, αλλά θα μετέτρεπε τη Μεσόγειο σε κόμβο σταθερότητας, συνεργασίας και κοινής ευημερίας. Θα έφερνε κοντά τη μετάβαση στην ανανεώσιμη ενέργεια, την ανθεκτικότητα στο κλίμα, την πολιτιστική διπλωματία και την ασφάλεια στη θάλασσα. Θα έδειχνε στην πράξη ότι η περιφερειακή συνεργασία αποδίδει πολύ περισσότερα από τη διαρκή σύγκρουση. Και θα τοποθετούσε την Ελλάδα στο επίκεντρο της επίλυσης συγκρούσεων – από τη Λιβύη έως τη Συρία.

Μια Στιγμή Ηθικής Σαφήνειας και Στρατηγικής Ευκαιρίας

Η βία δεν γεννιέται στο κενό. Αναπτύσσεται από τα τραύματα, την ανασφάλεια, την καταπίεση και τα κυνικά παιχνίδια ‘ισχυρών’ που εργαλειοποιούν τον φόβο. Οι δημαγωγοί ευημερούν κρατώντας τις πληγές ανοιχτές και τις κοινωνίες διχασμένες.

Η αναγνώριση της Παλαιστίνης δεν είναι συμβολική· είναι μεταμορφωτική. Οι πρωτοφανείς ειρηνικές κινητοποιήσεις στο Ισραήλ επιβεβαιώνουν μια απλή αλήθεια: ακόμη και μέσα στην απόγνωση, η απαίτηση για ειρήνη επιμένει.

Με την αναγνώριση της Παλαιστίνης, η Ελλάδα και η Ευρώπη μπορούν να μετατρέψουν αυτή την απαίτηση σε διπλωματία, βοηθώντας Ισραηλινούς και Παλαιστινίους να ανακτήσουν την ελπίδα από τα νύχια της βίας και του μίσους.

Η αδράνεια δεν είναι ουδετερότητα· είναι συνενοχή.
Η Ελλάδα, σφυρηλατημένη μέσα στον αγώνα για την ελευθερία και ως η γενέτειρα της δημοκρατίας, έχει καθήκον να ηγηθεί.

Η αναγνώριση της Παλαιστίνης δεν είναι το τέλος της διπλωματίας—είναι η αρχή.

«Πιστεύω ότι τα δύσκολα είναι πίσω μας» τόνισε ο κ. Ανδρουλάκης, εξηγώντας πως ο στόχος του Κυριάκου Μητσοτάκη να πείσει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική δεν θα υλοποιηθεί «εάν δώσουμε τη μάχη ενωμένοι, αξιόπιστοι , με πολιτικό ήθος , με σοβαρότητα , με πρόγραμμα συγκεκριμένο που θα λύνει προβλήματα, που δεν διχάζει, δεν λαϊκίζει και δεν κοροϊδεύει».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης μιλώντας σε πλήθος κόσμου, ολοκληρώνοντας τις εργασίες της Περιφερειακής Συνδιάσκεψης σημείωσε σε ότι αφορά το μοντέλο σημερινής διακυβέρνησης , ότι «δεν ακούει και δεν πράττει, αλλά αποφασίζει και διατάζει» σχολιάζοντας ότι «αυτό είναι το επιτελικό κράτος , που σχεδιάζει τα πάντα ερήμην του ελληνικού λαού , ερήμην της αυτοδιοίκησης, ερήμην των επιμελητηρίων».

Ομιλία στην Περιφερειακή Συνδιάσκεψη Κρήτης | Ηράκλειο https://t.co/89RZYkjlm5

— Nikos Androulakis (@androulakisnick) May 11, 2025

Σε ότι αφορά, όπως εξήγησε , τα στοιχεία που απεικονίζουν την πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας , αυτά δεν αναδεικνύονται όπως περιέγραψε αφού δυστυχώς έχουν εξαφανιστεί από τα τηλεπαράθυρα οικονομολόγοι και όλοι αυτοί που μέσα στη δεκαετή οικονομική κρίση μας έλεγαν για τα ελλείμματα, το δημόσιο χρέος, την ανταγωνιστικότητα. Πού είναι τώρα να τα πούμε για να δούμε αν η χώρα πάει μπροστά, είναι στάσιμη ή η χώρα μένει πίσω.

Σε ότι αφορά την οικονομία ανέφερε: «Η χώρα μας έχει μικρότερο ΑΕΠ από αυτό που είχε το 2009 . Είμαστε η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα που το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι μικρότερο από αυτό που μπήκαμε στην οικονομική κρίση» είπε ο κ. Ανδρουλάκης που αναφέρθηκε στο είδος της ανάπτυξης που έχουμε, σχολιάζοντας ότι αυτή η ανάπτυξη «για την οποία πανηγυρίζει η Ν.Δ είναι real estate δηλαδή πρακτικά ξεπουλάει τα σπίτια μας, ξεπουλάει τις επιχειρήσεις μας και τα οικόπεδά μας σε κατοίκους Ευρώπης και τρίτων χωρών».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης αναφέρθηκε και στα ολιγοπώλια στην υγεία, στην ακτοπλοΐα, τις τράπεζες, την ενέργεια και την εμπορία τροφίμων, ενώ έστειλε μήνυμα ότι «το ΠΑΣΟΚ μιλάει και αγωνίζεται για τους πολλούς, για τους αδύναμους , για όσους αγωνίζονται καθημερινά με αξιοπρέπεια , για να κρατήσουν όρθια την οικογένειά τους , να δώσουν στα παιδιά τους ελπίδα».

«Χωρίς πολιτική αλλαγή , με τη σημερινή κυβέρνηση που υπηρετεί τους λίγους και ισχυρούς , η χώρα δεν θα σηκώσει κεφάλι και όταν να έρθει η στιγμή να φύγουμε από την πλημμυρίδα των Ευρωπαϊκών πόρων, τότε θα δούμε στην άμπωτη, την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας» είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ -ΚΙΝΑΛ ο οποίος με επίκεντρο την πραγματική οικονομία εξήγησε ότι «οφείλουμε να κρούσουμε το καμπανάκι αλλά και να προτείνουμε λύσεις προοπτικής , μιας ανθεκτικής οικονομίας και μιας δίκαιης κοινωνικής κοινωνίας».

Στο πλαίσιο της ομιλίας του ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε για τον τουρισμό και την σύνδεση με τον πρωτογενή τομέα, την ανάγκη για δημόσιες επενδύσεις, στήριξη των παραγωγών όπως και των περιφερειών της χώρας , αλλά και ζητήματα που αναφέρονται στην λειψυδρία καυτηριάζοντας ότι σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν «έργα ημιτελή, έργα χωρίς σχεδιασμό , έργα που δεν δίνουν λύσεις».

«Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το πελατειακό κράτος» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Ανδρουλάκης , καθιστώντας σαφές ότι αυτές οι Περιφερειακές Συνδιασκέψεις ενόψει του Συνεδρίου του κόμματος, στοχεύουν στην διαμόρφωση ενός προγράμματος «μαζί με την κοινωνία και τους πολίτες».

Παράλληλα ο κ. Ανδρουλάκης επαναλαμβάνοντας το ερώτημα προς τον πρωθυπουργό, ζήτησε με επίκεντρο τη διασύνδεση Ισραήλ , Κύπρου και Ελλάδας απάντηση εάν υπάρχει χρονοδιάγραμμα για το έργο των 650 εκατομμυρίων , γιατί όπως σημείωσε «εάν δεν υλοποιηθεί το έργο , δεν είναι μια αποτυχημένη οικονομική επένδυση , είναι μια νίκη του διεθνούς ταραξία που θέλει να μην υλοποιούμε, γιατί δεν σέβεται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Το μήνυμα της χώρας μας πρέπει να είναι καθαρό και προς τους εταίρους μας. Με αυτά που ζούμε στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, δεν έχει κανένα χώρο στην Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική άμυνας , η Τουρκία και ο κύριος Ερντογάν».

Υποστηρίζοντας με θέρμη την επιλογή για τις 13 Περιφερειακές Συνδιασκέψεις, αναφέρθηκε και σε τοπικά ζητήματα που τέθηκαν στην διάρκεια της συνδιάσκεψής στο Ηράκλειο, όπως το νέο Διεθνές Αεροδρόμιο Ηρακλείου, τα συνοδά έργα που επιβάλλεται να προχωρήσουν, τις οδικές συνδέσεις αλλά και ζητήματα άμεσα σχετιζόμενα με τη στήριξη του πρωτογενή τομέα και την ενίσχυση του συνεταιριστικού κινήματος, την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι σεισμόπληκτοι και στο Αρκαλοχώρι.

Επιπρόσθετα ο Νίκος Ανδρουλάκης με φόντο τα τροχαία δυστυχήματα , ανακοίνωσε ότι με δική του πρωτοβουλία θα γίνει ειδική ημερίδα για την οδική ασφάλεια, ενώ θα ληφθεί νομοθετική πρωτοβουλία «για να μάθουμε να λειτουργούμε ως κράτος στα πρότυπα των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών» και όχι όλα να σχετίζονται όπως τόνισε «μόνο με την προσωπική ευθύνη».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης πριν την έναρξη της ομιλίας του, με αφορμή την ημέρα της Μητέρας τίμησε δύο γυναίκες. Την κ. Ελευθερία Καφετζάκη, καθηγήτρια μουσικής και μητέρα οκτώ παιδιών, όπως και την κ. Χριστίνα Τόλια μητέρα ενός 48χρονου γιου με βαριά αναπηρία.

Μάλιστα ο κ. Ανδρουλάκης επισήμανε ότι « το ΠΑΣΟΚ τιμώντας στην ιστορία του, την παράδοσή του και την ιδεολογία του, βάζει στο προσκήνιο και κάνει πρώτη προτεραιότητα τις οικογένειες που προσπαθούν καθημερινά να αναθρέψουν τα παιδιά τους, σε ένα δύσκολο οικονομικά περιβάλλον και περιμένουν ένα καλύτερο σύστημα δημόσιας υγείας, και δημόσιας παιδείας , θέλουν πραγματική προοπτική και ελπίδα στη ζωή τους».

Αύριο Δευτέρα 12-5-2025 , ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ θα συναντηθεί με τη διοίκηση της Βιομηχανικής Περιοχής Ηρακλείου.

Ειδικότερα σε ανακοίνωση τους αναφέρουν ότι «οι πολυαναμενόμενες ανακοινώσεις της Υπουργού Παιδείας στη Σύνοδο Πρυτάνεων για τη βία στα Πανεπιστήμια αποδεικνύουν πως ούτε υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει συγκροτημένο σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος».

Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίζουν ότι:

«Αντί η κυβέρνηση να απολογηθεί για το γεγονός ότι επί 6 χρόνια δεν επέβλεψε, δεν συντόνισε και δεν ζήτησε από τις πανεπιστημιακές αρχές της χώρας να μάθει εάν πράγματι έχουν εκπονήσει κάποιο σχέδιο ασφάλειας και πως αυτό θα προσαρμοστεί στο επιχειρησιακό σχεδιασμό της ελληνικής αστυνομίας, η οποία αν και γνωρίζει το πρόβλημα δεν έχει οποιοδήποτε σχέδιο προληπτικής αστυνόμευσης για την αποτροπή περιστατικών βίας στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Αντί για συνεργασία και σχεδιασμό, μετάθεση ευθυνών.

Αντί για στήριξη και συντονισμό, η κυβέρνηση θυμάται ξαφνικά το «αυτοδιοίκητο» που η ίδια συντονισμένα και εμμονικά επιδιώκει να καταργήσει.

Αντί να παραδεχθεί τη λανθασμένη στρατηγική στην πολιτική της για τα Πανεπιστήμια αναγνωρίζοντας έστω σιωπηρά τα δομικά της προβλήματα, η κυβέρνηση επιλέγει την οδό των αποσπασματικών παρεμβάσεων για επικοινωνιακούς λόγους, διαιωνίζοντας τις αιτίες που προκαλούν τα προβλήματα».

Σημειώνουν πως το πρόβλημα της βίας στα Πανεπιστήμια είναι δομικό και ότι «συνδέεται άρρηκτα με το πρυτανοκεντρικό μοντέλο διοίκησης των Πανεπιστημίων που καθιέρωσε ο νόμος Κεραμέως, το οποίο αποκλίνει σημαντικά από το κυρίαρχο μοντέλο διοίκησης των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων». Επιπλέον αναφέρουν ότι συνδέεται άρρηκτα «με τον χαμηλότατο βαθμό αυτοδιοίκησης που έχει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο, συγκρινόμενο με το κυρίαρχο ευρωπαϊκό κεκτημένο». Τονίζουν ότι η αυτοδιοίκησή του «πρέπει πάντα να νοείται και να συνοδεύεται απαρέγκλιτα από την απαίτηση για πλήρη λογοδοσία στον χρηματοδότη του δημόσιου Πανεπιστημίου, τον ελληνικό λαό». Ακόμη σημειώνουν ότι η δυνατότητα υλοποίησης των όποιων μέτρων συνδέεται με τις οικονομικές δυνατότητες των Πανεπιστημίων, «η υποχρηματοδότηση των οποίων συνεχίζεται».

Οι αρμόδιοι τομεάρχες του ΠΑΣΟΚ σχολιάζουν πως «όσο η κυβέρνηση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα Πανεπιστήμια ως περιφερειακές διευθύνσεις του Υπουργείου Παιδείας, ρυθμίζοντας ακόμη και τις πιο μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες της διοίκησης και λειτουργίας τους, ακόμη και εκείνα τα μέτρα ασφαλείας που έχουν επιτύχει σε άλλες χώρες είναι μοιραίο να αποτύχουν ή τουλάχιστον να μην αποδώσουν τα αναμενόμενα».

«Ο ακραίος και αναποτελεσματικός αυταρχικός βερμπαλισμός υπηρετεί μόνο την επικοινωνία και όχι την ουσία. Οι αλληλοαναιρούμενες ανακοινώσεις πειθαρχικών και οικονομικών κυρώσεων, πολλές εκ των οποίων παραβιάζουν θεμελιώδεις αρχές δικαίου -όπως το τεκμήριο της αθωότητας- και βασικούς δικονομικούς κανόνες, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ικανοποιούν ιδεοληψίες και να μετατρέπουν τα πανεπιστήμια σε πεδίο εντάσεων και πόλωσης», προσθέτουν.

Καταληκτικά αναφέρουν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει καταθέσει «ολοκληρωμένες προτάσεις τόσο για τη Διοίκηση των Πανεπιστημίων με σεβασμό στο αυτοδιοίκητο και την δημοκρατική του λειτουργία όσο και για την φύλαξη και για την προστασία των πανεπιστημιακών χώρων. Προτάσεις με σύγχρονη προσέγγιση, απαλλαγμένες από ιδεοληψίες. Καλούμε την Κυβέρνηση έστω και τώρα να λογικευτεί και να τις υιοθετήσει».

.-