Στο πάνελ της παρουσίασης συμμετέχουν ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ο Δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας ο Δήμαρχος Πειραιά, Γιάννης Μώραλης και ο Περιφερειάρχης Αττικής, Νίκος Χαρδαλιάς.

O Αλέξης Τσίπρας κάθισε δίπλα στον Νίκο Χαρδαλιά με τον οποίο πιάστηκαν να ανταλλάσσουν χαμόγελα, ενώ ο Χάρης Δούκας δίπλα στον Γιάννη Μώραλη.

Το βιβλίο του Λεωνίδα Μακρή περιγράφει τη διαδρομή του Γιάννη Μπουτάρη σε μία προσπάθεια να κατανοηθεί «το σπάνιο φαινόμενο ένας άνθρωπος του επιχειρηματικού κόσμου να εξελιχθεί σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και αντιφατικές πολιτικές προσωπικότητες της Μεταπολίτευσης, και κυρίως το πώς άσκησε “πολιτική αλλιώς”, μακριά από κομματικές εξαρτήσεις, με μια ολο δική του πολιτική ηθική. Μια ηθική που διαφέρει από τα μεγάλα λόγια και τις ιδεολογικές βεβαιότητες, που ταυτίζεται με την ηθική του ρεαλισμού και την αποδοχή του συμβιβασμού, όταν είναι ο μόνος δρόμος να αποφευχθεί η δημαγωγία».

Ανάμεσα στα πολιτικά πρόσωπα που δίνουν το παρών είναι η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ο Κώστας Ζαχαριάδης, η Όλγα Γεροβασίλη, ο Συμεών Κεδίκογλου, ο αντιδήμαρχος Πειραιά Δημήτρης Καρύδης, ο Αντώνης Σαουλίδης που αποχώρησε πρόσφατα από το κόμμα, ο  Ευάγγελος Αποστολάκης, ο  Γιώργος Βασιλειάδης, η Αθηνά Λινού. 

Στην τοποθέτησή του ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε: «Χαίρομαι που βρίσκομαι σε ένα αυτοδιοικητικό πάνελ. Πρώτα εκλέχτηκα δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Αθηναίων με δήμαρχο τον Κακλαμάνη και αρχηγό της αντιπολίτευσης τον Κώστα Σκανδαλίδη.

Με τον Χαρδαλιά γνωρίζομαι από τοτε που ήταν δήμαρχος Βύρωνα και εγώ μηχανικός και έκανε διαγωνισμούς όχι με απευθείας αναθέσεις όπως γίνεται τώρα.

Μας τρολαρουν οι διοργανωτές που έβαλαν εμένα και τον Νίκο αριστερά όπως βλέπετε και τον Χάρη και το Γιάννη δεξιά.

Με τον Γιάννη Μπουτάρη γούσταρες να μιλάς μαζί του και να ακούς τις ιστορίες από την πολύ γεμάτη ζωή που έκανε, πολλές φορές και στα όρια.

Ο Μπουτάρης εκτός από αντισυμβατικός, ήταν και ακομπλεξάριστος. Και το εργαλείο που κινούσε τη δράση του ήταν η επιμονή του στην αλήθεια. Η αλήθεια για τους προσωπικούς του δαίμονες, όπως ο αλκοολισμός και η προσπάθεια να απαλλαγεί από αυτόν.

Δε θα ξεχάσω την επιμονή του να μετατρέψουμε σε φως για τη πόλη, σκιερές πτυχές της ιστορίας της. Την επιμονή του να δουλέψουμε για το μνημείο του ολοκαυτώματος.

Την επιμονή του να συμβάλει στην οικοδόμηση μιας θετικής ατζέντας στη σχέση μας με τη Τουρκία, με την ιδέα του για απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση της Θεσσαλονίκης με τη Σμύρνη και αξιοποίηση της οικίας του Κεμάλ.

Αναφερόμενος στη συμφωνία των Πρεσπών και τη στήριξη που παρείχε ο Γιάννης Μπουτάρης στη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης Τσίπρα, ο πρώην πρωθυπουργός μίλησε για έναν διάλογο που είχαν μεταξύ τους.

“Ρε συ Πρόεδρε είσαι σίγουρος ότι θα το αντέξεις ;
Εδώ οι δικοί μου και κάνουν τις πάπιες.

Του απάντησα ότι δεν αξίζει να είμαι σε αυτή τη θέση και να μη το τολμήσω.
Και τότε σα να έλαμψε το πρόσωπό του.
Προχώρα ρε κι εγώ θα το στηρίξω όσο μπορώ.”

Κλείνοντας ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε ότι “λείπουν σήμερα από το πολιτικό μας σύστημα σε όλο του το εύρος άνθρωποι σαν τον Γιάννη Μπουτάρη. Αφοσιωμένοι στο λαό και την αλήθεια, ξένοι σε κάθε ιδέα και πρακτική διαχωρισμών και αυταρχισμού, ικανοί να πείσουν με την ειλικρίνεια και την εντιμότητά τους την πλειοψηφία που θέλει ένα καλύτερο μέλλον”».

“Αυτό πρέπει να κάνει ο κ. Μητσοτάκης, αν θέλει πραγματικά να προστατέψει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα” είπε χαρακτηριστικά ο Αλέξης Τσίπρας και πρόσθεσε: “Και οι Ευρωπαϊκές χώρες του Νότου πρέπει να θέσουν ένα κρίσιμο ζήτημα στο επίκεντρο: Πώς θα καταστεί επιχειρησιακό το άρθρο 42.7, δηλαδή η ρήτρα αμοιβαίας άμυνας της Συνθήκης της Λισαβόνας. Και ταυτόχρονα, να στείλουν ένα καθαρό μήνυμα υπέρ της ειρήνης στη Μέση Ανατολή”.

Ο κ. Τσίπρας άφησε σαφείς αιχμές για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, σφοδρή επίθεση για τα σκάνδαλα και την ακρίβεια, αλλά και σαφές πολιτικό στίγμα για την επόμενη ημέρα, ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε από την Αλεξανδρούπολη το βιβλίο του «Ιθάκη», επιχειρώντας να συνδέσει τη συγκυρία των γεωπολιτικών εξελίξεων με την ανάγκη για ένα νέο προοδευτικό σχέδιο για τη χώρα.

Στην ομιλία του, ο κ. Τσίπρας έδωσε ιδιαίτερο βάρος στη Θράκη, την οποία χαρακτήρισε όχι ως «άκρο του χάρτη», αλλά ως καρδιά μιας περιοχής με ιδιαίτερη στρατηγική, ιστορική και εθνική σημασία. Περιέγραψε την περιοχή ως σύνορο της Ευρώπης, τόπο αντοχής και δημιουργίας, αλλά και τόπο που, όπως υποστήριξε, έχει εγκαταλειφθεί από την κυβέρνηση. Έκανε ειδική αναφορά στις συνέπειες της καταστροφικής πυρκαγιάς στη Δαδιά, στις επαναλαμβανόμενες πλημμύρες στον Έβρο και στη δημογραφική συρρίκνωση, κατηγορώντας την Πολιτεία ότι δεν έχει στηρίξει ουσιαστικά τους ακρίτες και την προοπτική της περιοχής.

Σημαντικό μέρος της παρέμβασής του αφιερώθηκε στις ραγδαίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στο ευρύτερο διεθνές περιβάλλον. Ο πρώην πρωθυπουργός μίλησε για μια «γεωπολιτική δυστοπία» που παράγει ανασφάλεια και αβεβαιότητα, τονίζοντας ότι οι πόλεμοι στο Ιράν, στη Γάζα, στον Λίβανο και στην Ουκρανία δεν αποτελούν μακρινές συγκρούσεις, αλλά κρίσεις που επηρεάζουν άμεσα την Ελλάδα, την Κύπρο και την καθημερινότητα των πολιτών, μέσω της ακρίβειας, της ενεργειακής πίεσης και της γενικευμένης αστάθειας.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας επανέφερε τη θέση του περί ανάγκης μιας «εθνικής πυξίδας» στην εξωτερική πολιτική, με επίκεντρο τα εθνικά συμφέροντα, το διεθνές δίκαιο και την πολυδιάστατη διπλωματική δράση. Άσκησε κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι έχει ευθυγραμμίσει τη χώρα άκριτα με τις επιδιώξεις ισχυρών συμμάχων, χωρίς να διασφαλίζει ουσιαστικά ανταλλάγματα για την Ελλάδα. Ανέφερε ότι η χώρα δεν μπορεί να λειτουργεί ως δεδομένος εταίρος ούτε να προσφέρει «λευκές επιταγές», ιδίως σε μια περίοδο όπου οι διεθνείς ισορροπίες μεταβάλλονται ραγδαία.

Στο ίδιο πνεύμα, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι αποδυνάμωσε τη θέση της χώρας τόσο στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις όσο και στα εθνικά ζητήματα. Ειδικά για την αμυντική συμφωνία με τις ΗΠΑ, σημείωσε ότι η κυβέρνηση παραχώρησε επ’ αόριστον κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις χωρίς ουσιαστικά οφέλη για τα εθνικά συμφέροντα, την ώρα που οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό και στην Ανατολική Μεσόγειο παραμένουν δυσμενείς για την ελληνική πλευρά.

Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας παρουσίασε έξι βασικούς άξονες μιας νέας εξωτερικής πολιτικής, εστιάζοντας στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, στη στήριξη της Κύπρου, στην ανάγκη ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας, στην ανάκτηση πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών και στη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής. Υποστήριξε ότι η Ελλάδα πρέπει να οικοδομεί συμμαχίες, να επιδιώκει ενεργά την ειρήνη και να λειτουργεί ως δύναμη σταθερότητας, χωρίς να εκχωρεί τον στρατηγικό της προσανατολισμό σε τρίτους.

Από την εξωτερική πολιτική πέρασε με έντονο τρόπο στο εσωτερικό πεδίο, όπου εξαπέλυσε σκληρή επίθεση στην κυβέρνηση για διαφθορά, σκάνδαλα και διάβρωση των θεσμών. Χαρακτήρισε την κυβέρνηση Μητσοτάκη ταυτισμένη με «το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης», αναφερόμενος στην υπόθεση των υποκλοπών, και υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη υπόθεση δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό αλλά οργανωμένος μηχανισμός παρακολούθησης πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών και ακόμη και της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων.

Δεν έμεινε όμως μόνο εκεί. Μίλησε για μια αλληλουχία σκανδάλων, με αναφορές στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στις απευθείας αναθέσεις, στα κέντρα κατάρτισης και στο «κράτος των συμβουλευτικών εταιρειών», όπως το χαρακτήρισε. Ανέφερε πως η κυβέρνηση έχει μετατρέψει το Δημόσιο σε εργαλείο εξυπηρέτησης ημετέρων, παραθέτοντας στοιχεία για εκτίναξη των κρατικών συμβάσεων με συμβουλευτικές εταιρείες και καταγγέλλοντας μια «συμβουλοκρατία» που, κατά την άποψή του, επιβαρύνει το δημόσιο χρήμα και αναπαράγει ένα κλειστό σύστημα εξουσίας.

Ο πρώην πρωθυπουργός συνέδεσε ευθέως τη διαφθορά με την ακρίβεια, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για δύο όψεις της ίδιας πολιτικής πραγματικότητας. Όπως είπε, όταν το κράτος δεν συγκρούεται με τα καρτέλ στην ενέργεια, στα τρόφιμα και στις τράπεζες, όταν ανέχεται την αισχροκέρδεια και διοχετεύει δημόσιους πόρους προς λίγους και ισχυρούς, τότε το κόστος μετακυλίεται στην κοινωνία. Κατά τον ίδιο, η ακρίβεια δεν είναι μόνο εισαγόμενο φαινόμενο, αλλά και αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που ευνοούν τις ελίτ και επιβαρύνουν εργαζόμενους, μικρομεσαίους και νοικοκυριά.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να διαμορφώσει μια πολιτική προοπτική για την επόμενη ημέρα. Μίλησε για ένα «ποτάμι οργής» που φουσκώνει στην κοινωνία, αλλά και για ένα υπόγειο ρεύμα ελπίδας που δυναμώνει. Περιέγραψε ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό κίνημα που, όπως είπε, διαμορφώνεται μέσα από τις διεργασίες ανασύνθεσης της προοδευτικής παράταξης, με τη συμμετοχή νέων και παλιών, ανθρώπων με πολιτική εμπειρία αλλά και πολιτών χωρίς προηγούμενη κομματική διαδρομή.

Το κεντρικό του μήνυμα ήταν ότι η κυβέρνηση έχει ήδη τελειώσει μέσα στη συνείδηση της κοινωνίας, αλλά η αλλαγή δεν θα έρθει αυτόματα. Θα χρειαστεί, όπως υπογράμμισε, συλλογική κινητοποίηση, συμμετοχή και ένα νέο πολιτικό σχέδιο που θα βάζει στο επίκεντρο την κοινωνική δικαιοσύνη, τη μείωση των ανισοτήτων, την εντιμότητα, τον πατριωτισμό της ευθύνης και μια σταθερή εθνική στρατηγική.

Κλείνοντας, ο πρώην πρωθυπουργός παρουσίασε την «Ιθάκη» όχι μόνο ως συμβολικό τίτλο ενός βιβλίου, αλλά ως πολιτική αλληγορία για το ταξίδι μιας χώρας που, παρά τις δυσκολίες και τις φουρτούνες, μπορεί να ξαναβρεί τον δρόμο της προς μια πατρίδα πιο δίκαιη, πιο ισχυρή και πιο ενωμένη.

Αναλυτικά η ομιλία Τσίπρα:

«Σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας απόψε εδώ, στην Αλεξανδρούπολη. Σε μια πόλη που δεν βρίσκεται στο άκρο ενός χάρτη, όπως κάποιοι νομίζουν, αλλά στην καρδιά μιας περιοχής που κουβαλά ιστορία, αντοχή και αξιοπρέπεια. Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα για τη συμμετοχή τους στο σημερινό πάνελ: τη Νατάσα Λοΐζου, τον Φώτη Μαλτέζο, την Κατερίνα Μπέρδου, τον Χάρη Τζήμητρα, και Αρχηγό, τον Χρήστο Χριστοδούλου.

Τη δημοσιογράφο Γεωργία Σαδανά για το συντονισμό της συζήτησης. Και βέβαια διπλά να ευχαριστήσω τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Άνθιμο και για την παραχώρηση του χώρου της εκδήλωσής μας αλλά ιδιαίτερα και για τον χαιρετισμό του. Και ας μου επιτραπεί εδώ να πω όχι μόνο πόσο εκτιμούμε το έργο της μητρόπολης στην οποία προΐσταται. Αλλά και πόσο εμπνεόμαστε και πρέπει να εμπνεόμαστε από αυτό. Από την αλληλεγγύη και τη στήριξη στους πιο ευάλωτους συνανθρώπους μας ανεξάρτητα από τη καταγωγή ή τα πιστεύω τους. Και από την ταπεινότητα, την αφοσίωση στους απλούς ανθρώπους αλλά και το θάρρος της γνώμης του. Μακάρι να ήταν περισσότεροι οι ιεράρχες σαν κι Σας Σεβασμιότατε.

Αγαπητοί φίλοι, Στην ελληνική μυθολογία η Θράκη είναι η αδελφή της Ευρώπης. Στη ζωή όμως, η Θράκη είναι τα σύνορα της Ευρώπης. Τόπος στρατηγικής σημασίας για την άμυνα της χώρας μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τόπος συνάντησης πολιτισμών. Γέφυρα με την Τουρκία και την Ασία. Γέφυρα με τη Βουλγαρία, τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα. Τόπος ανθρώπων που έμαθαν να ζουν, να δημιουργούν, να προστατεύουν την Ελλάδα όταν χρειάζεται. Αλλά και να κρατούν ανοιχτούς τους ορίζοντές της στο Βορρά και στην Ανατολή.

Γιατί οι άνθρωποι της Θράκης γνωρίζουν καλύτερα από πολλούς τι σημαίνει να φυλάς Θερμοπύλες, όχι με τα λόγια, αλλά κρατώντας την Ελλάδα ζωντανή. Με την καθημερινή παρουσία, την εργασία και την αγάπη για τον τόπο τους. Κι επειδή τώρα τελευταία κάποιοι μιλούν πολύ και με έπαρση για του έθνους την τιμή. Να τους θυμίσω ότι εδώ χτυπάει η καρδιά του έθνους. Και την έχουν εγκαταλείψει στη μοίρα της. Τρία χρόνια μετά τη καταστροφική πυρκαγιά της Δαδιάς, τη μεγαλύτερη σε έκταση που έχει καταγραφεί στην Ευρώπη, γινόμαστε μάρτυρες, σχεδόν κάθε χρόνο, καταστροφικών πλημμυρών στον Έβρο. Και τίποτε ουσιαστικό δεν έχει γίνει για την αποκατάσταση της φύσης και της οικονομίας.

Για τους κτηνοτρόφους, τους αγρότες, τα νοικοκυριά. Για την ερήμωση της Θράκης. Για τους ανθρώπους και το αύριο αυτής της ευαίσθητης περιοχής. Έταξαν δέκα χιλιάδες ευρώ σε όποιον εγκατασταθεί εδώ και μέχρι σήμερα από τις 600 και πλέον αιτήσεις έχουν εγκριθεί μονάχα δύο. Αυτή είναι η απογοητευτική εικόνα. Και όταν η πατρίδα δεν φροντίζει τη καρδιά της, δεν στηρίζει τους ακρίτες της, και δεν στηρίζεται σ’ αυτούς, μόνο ασφαλής δεν μπορεί να είναι, όσα οπλικά συστήματα και να διαθέτει. Ίσως γι’ αυτό η παρουσίαση της «Ιθάκης» εδώ, στην Αλεξανδρούπολη, αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Γιατί η Ιθάκη δεν είναι μόνο ένας προορισμός, είναι και το ταξίδι, οι δυσκολίες, οι φουρτούνες, και οι δοκιμασίες αλλά και η επιμονή, η αντοχή και κυρίως η ελπίδα ότι στο τέλος αυτού του δρόμου μπορούμε να χτίσουμε με τα δικά μας χέρια και τον δικό μας αγώνα μια πατρίδα πιο δυνατή, πιο δίκαιη και πιο ενωμένη.

Φίλες και Φίλοι, Είμαι αναγκασμένος για μια ακόμη φορά να εστιάσω τη παρέμβασή μου στις ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις. Γιατί μπροστά μας σήμερα ξετυλίγεται μια γεωπολιτική δυστοπία που γεννά σε όλους μας βαθιά ανασφάλεια και αβεβαιότητα. Το Ιράν. Ο Λίβανος Η Γάζα. Η Μέση Ανατολή. Η Ουκρανία. Πόλεμοι που δεν αποτελούν απλά περιφερειακές συγκρούσεις, αλλά έχουν παγκόσμιες προεκτάσεις και αγγίζουν άμεσα και εμάς.

Την Ελλάδα, την Κύπρο. Ο πόλεμος στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή δεν είναι μια μακρινή γεωπολιτική σύγκρουση. Είναι μια κρίση που επηρεάζει την καθημερινότητα των Ελλήνων. Μεταφράζεται σε ακριβότερη ενέργεια. Σε καύσιμα που αυξάνονται. Σε τρόφιμα που γίνονται όλο και πιο δύσκολο να προμηθευτεί το μέσο νοικοκυριό. Σε επικράτηση της ανασφάλειας. Και σε ευκαιρία βέβαια, για την οικονομική και πολιτική κερδοσκοπία. Την οικονομική κερδοσκοπία των καρτέλ και την πολιτική της άκρας Δεξιάς.

Γι’ αυτό η ειρήνη είναι όρος επιβίωσης για την κοινωνία μας. Και η επιδίωξή της ειρήνης απαιτεί καθαρές θέσεις, πολιτικό θάρρος, εθνική αποφασιστικότητα. Εσείς, εδώ, στην Θράκη, ξέρετε καλύτερα από όλους πόσο σημαντική είναι η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή, για το μέλλον σας και το μέλλον των παιδιών σας. Αισθάνεστε τις διακυμάνσεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων στο πετσί σας.

Βλέπετε τις μετακινήσεις στρατιωτικών δυνάμεων από τα μέρη σας. Νιώθετε την πίεση των προσφυγικών ροών που δημιουργούν οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις. Ξέρετε καλά πως όταν οι τεκτονικές γεωστρατηγικές πλάκες του κόσμου κινούνται επικίνδυνα, είναι σημαντικό, κρίσιμο, υπαρξιακό ζήτημα για την πατρίδα μας να έχει εθνική πυξίδα. Που να μην έχει κολλημένη τη βελόνα της στην Ουάσιγκτον και το Βερολίνο.

Που να έχει σημείο αναφοράς τα εθνικά μας συμφέροντα και την Ευρώπη. Αλλά να μπορεί να κινείται και στη Δύση και στην Ανατολή. Και στον Βορρά και στον Νότο. Την περιγράφω αναλυτικά αυτή τη πυξίδα στην Ιθάκη. Αλλά νομίζω επιβάλλεται σήμερα να μιλήσουμε για αυτήν ξανά. Γιατί Εθνική πυξίδα, σημαίνει να έχεις το σθένος, να πεις όχι στις ΗΠΑ και στη χρήση των στρατιωτικών μας εγκαταστάσεων, όταν οι ενέργειές τους θέτουν σε κίνδυνο τη χώρα και τα εθνικά της συμφέροντα.

Όπως έκανε ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας. Σημαίνει να μη λες ότι δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα της επέμβασης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, όταν αυτή παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο. Ειδικά όταν ξέρεις πόσο σημαντικό είναι το διεθνές δίκαιο για τη χώρα σου. Εθνική Πυξίδα, επίσης, σημαίνει, όταν γίνεται γενοκτονία στη Γάζα, -να μην αγκαλιάζεις τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ που έχει καταδικαστεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο -να έχεις το σθένος να αναγνωρίσεις το κράτος της Παλαιστίνης, όπως έκαναν τόσα ευρωπαϊκά κράτη. -να έχεις το σθένος να στηρίξεις ευρωπαϊκές κυρώσεις απέναντι στο Ισραήλ, όπως πάλι έκαναν τόσα κράτη Όλα αυτά οφείλεις να τα κάνεις, όχι μόνο για να υπερασπιστείς τις αξίες της δικαιοσύνης, της ειρήνης και τον ανθρωπισμού, που κρατούν όρθιες τις κοινωνίες.

Αλλά για να υπερασπιστείς και την ίδια την πατρίδα σου. Γιατί αυτά είναι η ηθική, αξιακή, ιστορική βάση της ελληνικής επιρροής στην παγκόσμια κοινότητα. Και δεν μπορείς να τα εγκαταλείπεις για κάποια πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη στο εσωτερικό, ή κάποιες πρόσκαιρες και ατελέσφορες συμπράξεις στο διεθνή χώρο. Όπως έπραξε η κυβέρνηση. Που πριν λίγο καιρό μας μιλούσε για τη «σωστή πλευρά της ιστορίας» στο ουκρανικό. Και κατηγορούσε εμάς για «τραμπισμό αλά γκρέκα» και «αριστερό τραμπισμό».

Και σήμερα, που ο Τραμπ καταργεί κάθε πρόσχημα δημοκρατίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων, ανακάλυψε «την ισχυρή πλευρά της ιστορίας». Να είμαστε με τους ισχυρούς για να είμαστε ασφαλείς. Όχι με το δίκαιο, τις αξίες μας, την επιμονή στην Ελλάδα πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης. Αλλά με τους ισχυρούς. Και μάλιστα εκχωρώντας τους λευκή επιταγή. Ε, αυτό φίλες και φίλοι δεν είναι όρος ασφάλειας. Είναι πηγή πολλαπλών κινδύνων.

Καθιστά την Ελλάδα μέρος της εμπλοκής και στόχο. Και αποδυναμώνει καθοριστικά τις θέσεις μας στα μείζονα προβλήματα με την Τουρκία. Όχι, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι αυτό το μέλλον μας. Να είμαστε εξαρτημένοι και να αναζητούμε την εύνοια του προστάτη αντί να πατάμε στα πόδια μας και να οικοδομούμε συμμαχίες. Θέλουμε όλοι μια ισχυρή Ελλάδα. Αλλά Ισχυρή Ελλάδα είναι η Ελλάδα που διεκδικεί. Που έχει σχέδιο, συνοχή, ξεκάθαρες επιλογές και Εθνική πυξίδα. Που εμείς την εφαρμόσαμε στη πράξη όταν πετύχαμε, μία ιστορική Συμφωνία με πολύ κόπο και πολύ θάρρος. Την Συμφωνία των Πρεσπών, επιλύοντας ένα χρόνιο ζήτημα, με τρόπο επωφελή για την πατρίδα μας.

Δεν μετακυλήσαμε την ευθύνη στο μέλλον όπως έκαναν προηγούμενες κυβερνήσεις ούτε υπολογίσαμε το πολιτικό κόστος μπροστά στο πατριωτικό συμφέρον.

Θα ήθελα λοιπόν στο σημείο αυτό, να παραθέσω έξι σημεία της εξωτερικής μας πολιτικής, για μια νέα εθνική πυξίδα. Σημείο πρώτο, οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις: Ξέρετε όλοι, ειδικά εδώ, ότι η κυβέρνησή μου δούλεψε για την αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Στηρίξαμε το FSRU και υπέγραψα τη σύμβαση για τον αγωγό φυσικού αερίου Ελλάδας-Βουλγαρίας.

Καταφέραμε να καθιερώσουμε τον Στρατηγικό Διάλογο με τις ΗΠΑ, κάτι που λίγες χώρες έχουν. Ιδρύσαμε το σχήμα 3+1. Φέραμε αμερικανικές επενδύσεις στην Ελλάδα. Στα ναυπηγεία της Σύρου. Στην παραγωγή ταινιών, με τον νόμο του 2017. Ο στόχος μας ήταν πάντα σαφής: η οικοδόμηση αμοιβαία επωφελών σχέσεων. Όχι σχέσεων υποτέλειας και δορυφόρου, -για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση του Ανδρέα Παπανδρέου- που τόσο ακριβά έχουν κοστίσει στον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό, όταν τον Ιανουάριο του 2016 η αμερικανική κυβέρνηση ζητούσε την παραχώρηση της Σούδας να ανανεώνεται κάθε πενταετία αντί για κάθε χρόνο, απάντησα ξεκάθαρα: Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν υπάρξουν συγκεκριμένα οφέλη για την Ελλάδα. Και διαπραγματευτήκαμε. Όμως, επειδή αυτά τα οφέλη δεν εξασφαλίστηκαν, μια τέτοια συμφωνία δεν προχώρησε ποτέ. Μέχρι το 2022. Όταν ο κ. Μητσοτάκης υπέγραψε την τροποποίηση της αμυντικής συμφωνίας, παραχωρώντας όχι για πέντε χρόνια τη Σούδα, αλλά επ’ αόριστον έξι στρατιωτικές εγκαταστάσεις — και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.

Τότε τον ρωτούσα στη Βουλή: Τι κερδίσαμε από αυτή τη συμφωνία; Η απάντησή του ήταν ότι «αναβαθμίστηκε» η στήριξη των ΗΠΑ προς την Ελλάδα, επειδή αυξήθηκε το αμερικανικό στρατιωτικό αποτύπωμα στη χώρα. Ενώ εγώ έλεγα ότι αυτή η στήριξη θα αναβαθμιστεί μόνο αν εξασφαλίσουμε απτά οφέλη στα ελληνοτουρκικά, την αμυντική μας βιομηχανία, την ασφάλεια της χώρας. Τέσσερα χρόνια μετά ποιος δικαιώθηκε;

Ας δούμε τι συνέβη : Με την ανοχή των ΗΠΑ, ακυρώθηκαν ο αγωγός EastMed αλλά και το ηλεκτρικό καλώδιο από την Κύπρο, μετά τις προκλητικές κινήσεις τουρκικών πλοίων στην Κάσο και την Κρήτη. Υπογράφηκε το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και το Oruc Reis όργωσε την ελληνική υφαλοκρηπίδα, χωρίς ουσιαστικές αμερικανικές αντιδράσεις.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία προχώρησε σε συμφωνία για την αγορά και τον εκσυγχρονισμό F-16. Υπό όρους, μας είπε η Κυβέρνηση. Και ρωτάω, πού ήταν αυτοί οι όροι όταν η Τουρκία έστειλε πριν λίγες μέρες τρία ζεύγη F-16 στα κατεχόμενα, χωρίς κανείς να πεί κουβέντα; Η εθνική πυξίδα που προτείνω, λοιπόν, σε αντίθεση με αυτά τα δείγματα υποτέλειας, δείχνει καθαρά: Ναι σε αμοιβαία επωφελή συνεργασία με τις ΗΠΑ. Όχι σε λευκές επιταγές. Πρέπει να εξασφαλισθούν σαφείς όροι στη Συμφωνία για την αμυντική μας συνεργασία. Ναι σε συμμάχους. Όχι σε προστάτες. Σημείο Δεύτερο, η Κύπρος. Η στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας απέναντι σε απειλές και κινδύνους πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Κάτι που το κάναμε και το 2015 – 2019, απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα. Χωρίς να ξεχνάμε να αναφερθούμε στο Κυπριακό στον ΟΗΕ ή να “αδειάζουμε” δημοσίως την Κύπρο για το καλώδιο, εμείς συνεργαστήκαμε με την Κυπριακή κυβέρνηση και υιοθετήθηκαν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τα πιο σκληρά συμπεράσματα για την Τουρκία. Και για πρώτη φορά στην ιστορία επιβλήθηκαν ευρωπαικές κυρώσεις στην Τουρκια για την παραβίαση της Κυπριακής ΑΟΖ Ωστόσο, είναι επικίνδυνο λάθος, για ψηφοθηρικούς λόγους, η Κυβέρνηση και τα ΜΜΕ να χρησιμοποιούν ρητορική που οδηγεί στην στρατιωτικοποίηση του νησιού και στην παγίωση της διχοτόμησης.

Η αποσταθεροποίηση και ο πόλεμος στην περιοχή πρέπει να αποτελέσει καμπανάκι κινδύνου ώστε να θωρακιστεί η ειρήνη και η σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Για να στηριχθεί η επανεκκίνηση των συνομιλιών για δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, στη βάση του πλαισίου Γκουτέρρες. Χωρίς εγγυητές και κατοχικά στρατεύματα, όπως κατοχυρώθηκε με τον κοινό αγώνα που δώσαμε με την Κύπρο. Γιατί όσο ισχυρή και να είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, θα είναι πάντα ευάλωτη στην αντιμετώπιση των προκλήσεων, όσο παραμένει διαιρεμένη και το ένα τρίτο της βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή.

Και μια τέτοια προοπτική, θα το ξαναπώ, δεν γίνεται μέσω του ΝΑΤΟ. Σήμερα η Κύπρος δέχεται πιέσεις και απειλές ενώ διαθέτει μόνο τις βρετανικές βάσεις. Φανταστείτε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, τι επίπεδο στρατιωτικοποίησης θα απαιτηθεί, για να ανταποκριθεί σε ένα περιβάλλον όπου θα καλείται να αντιμετωπίσει υβριδικές απειλές από παντού; Αυτή είναι η ασφάλεια που θέλουμε για την Κύπρο; Προφανώς όχι. Άρα ασφάλεια για τη Κύπρο σημαίνει δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ.

Τρίτο σημείο, η Ευρωπαϊκή αυτονομία και πως η Ελλάδα την υποστηρίζει. Βλέπω τις τελευταίες δύο μέρες ότι οι ίδιοι ακριβώς που ζητωκραύγαζαν από την Κυβέρνηση για τον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου, κατηγορώντας εμάς ότι στηρίζουμε τους μουλάδες, είναι αυτοί, που τώρα που ο Τραμπ τα βρίσκει δύσκολα, ξαφνικά σιώπησαν. Ξαφνικά, τώρα που αισθανόμαστε τις συνέπειες του πολέμου, μας λένε εντάξει είπαμε να γίνει πόλεμος, δεν είπαμε να πολεμήσουμε και εμείς…. Μόλις πριν λίγες μέρες ο κ Μητσοτάκης έλεγε ότι η ασφάλεια της ναυσιπλοίας περνάει από τον αποτροπή του πυρηνικού και βαλλιστικού προγράμματος του Ιράν. Αυτός έκανε την σύνδεση. Δεν χρησιμοποίησε το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι πρώτη ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο για να πει ότι η ασφάλεια της ναυσιπλοίας περνάει από την άμεση κατάπαυση πυρός. Ή από τη διπλωματία και μια νέα συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Τώρα ξαφνικά λέει δεν θα συμμετάσχει η Ελλάδα. Αλλά δεν ζητάει και ειρήνη. Ούτε απαιτεί να το πει η Ευρώπη. Θεωρώ απαραίτητο ο Έλληνας πρωθυπουργός να ζητήσει τη σύγκληση των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου στην Κρήτη, ενδεχομένως και με εκπροσώπους από τις αραβικές χώρες και με εκπροσώπους της ναυτιλίας, να μιλήσει για τις επιπτώσεις του πολέμου στην Ευρώπη και στην Μεσόγειο και να ζητήσει άμεση κατάπαυση πυρός.

Αυτό πρέπει να κάνει ο κ. Μητσοτάκης, αν θέλει πραγματικά να προστατέψει την ελεύθερη ναυσιπλοία. Και οι Ευρωπαικές χώρες του Νότου πρέπει να θέσουν ένα κρίσιμο ζήτημα στο επίκεντρο: Πώς θα καταστεί επιχειρησιακό το άρθρο 42.7, δηλαδή η ρήτρα αμοιβαίας άμυνας της Συνθήκης της Λισαβόνας. Και ταυτόχρονα, να στείλουν ένα καθαρό μήνυμα υπέρ της ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Να πρωτοστατήσουν, ώστε η Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας να εξελιχθεί σε πραγματική Κοινή Πολιτική Άμυνας, όπως ήδη προτείνει η Ισπανία.

Πάνω όμως σε μια σαφή βάση: μια Κοινή Εξωτερική Πολιτική που δεν εξαντλείται στην αποτροπή, αλλά υπηρετεί ενεργά την ειρήνη και το διεθνές δίκαιο. Που ενσωματώνει τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό στις ευρωτουρκικές θέσεις. Και παίρνει θέση στις διαπραγματεύσεις για ειρήνη στην Ουκρανία. Ζητώντας άμεσο τερματισμού της ρωσικής εισβολής, αλλά ξεκαθαρίζοντας ότι το μέλλον της Ουκρανίας δεν είναι στο ΝΑΤΟ. Είναι ευρωπαϊκό. Και εδώ έρχομαι στο τέταρτο σημείο, την ανάκτηση πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.

Η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει διαύλους επικοινωνίας με τη Ρωσία, όπως έχει ήδη η Γαλλία, και να ενισχύσει τις σχέσεις της με την Κίνα όπως κάνουν ήδη τόσες άλλες δυτικές χώρες. Με πιο τρανταχτό παράδειγμα τον Καναδά, ο Πρωθυπουργός του οποίου πριν λίγες βδομάδες είπε ότι οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να συνεργαστούν μαζί σε δικές τους πρωτοβουλίες, αντί να ανταγωνίζονται για την εύνοια των ισχυρών. Πέμπτο σημείο, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όσα είπα για τη Κύπρο ισχύουν και εδώ. Οι πόλεμοι των τελευταίων τεσσάρων χρόνων δεν είναι, όπως κάποιοι λένε, ευκαιρία για να γίνουμε ακόμη πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη της Δύσης. Αλλά καμπανάκι κινδύνου να φτάσει ο πόλεμος και στη γειτονιά μας.

Την ίδια στιγμή που θα προασπίζουμε αποφασιστικά την κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα επί του πεδίου, όπως εμείς κάναμε με το Barbaros το 2018 ή με τις κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας το 2019, θα πρέπει να δουλεύουμε εντατικά για την ειρήνη και την σταθερότητα ώστε να αποφύγουμε νέες κρίσεις. Να έχουμε στρατηγική με αρχή, μέση και τέλος για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ μας και την επέκταση των χωρικών μας υδάτων μέχρι τα 12 νμ. Μια στρατηγική που μεγαλώνει την Ελλάδα, διασφαλίζοντας όμως την ίδια στιγμή την ειρήνη και τη σταθερότητα.

Και κυρίως να μην αξιοποιούμε τα κρίσιμα εθνικά μας θέματα για πολιτική κερδοσκοπία και ψηφοθηρία. Όπως πολλές φορές έπραξε η σημερινή κυβέρνηση με τα ελληνοτουρκικά, αλλά και με το μειονοτικό εδώ στη Θράκη. Για να θυμηθώ τον άθλιο και εθνικά επιζήμιο τρόπο, με τον οποίο επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν το ζήτημα της μουσουλμανικής μειονότητας στις τελευταίες εκλογές.

Αντι λοιπόν για μεθοδεύσεις ψηφοθηρικού χαρακτήρα, αυτό που χρειάζεται είναι περισσότερες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στη Θράκη. Μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες όχι μόνο για να στηριχθούν τα δικαιώματα της μουσουλμανικής μειονότητας και η κοινωνική συνοχή, αλλά και για να αντιμετωπιστεί η παρέμβαση της Τουρκίας στην περιοχή. Γιατί η μουσουλμανική μειονότητα, δεν χρειάζεται προστάτες. Χρειάζεται μια Ελληνική Πολιτεία που να λειτουργεί αποτελεσματικά και να θωρακίζει την ισονομία και την ισοπολιτεία.

Σημείο Έκτο και τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό. Η Ελλάδα χρειάζεται μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική και πολιτική ασύλου. Που να προστατεύει τα σύνορα τόσο απέναντι στους διακινητές, όσο και στην εργαλειοποίηση των μεταναστών. Να προστατεύει όμως τα σύνορα στη βάση του διεθνούς δικαίου- προστατεύοντας την ίδια στιγμή την ανθρώπινη ζωή. Μια τέτοια στρατηγική περιλαμβάνει την επιστροφή στην Τουρκία όσων δεν δικαιούνται άσυλο. Αλλά και μια σοβαρή διαδικασία νόμιμης ένταξης και συμπερίληψης προσφύγων και μεταναστών στην αγορά εργασίας. Κάτι που έχει ανάγκη η χώρα μας τόσο σε οικονομικό επίπεδο, για λόγους κοινωνικής συνοχής, αλλά και – το τονίζω αυτό – για λόγους ασφάλειας.

Φίλες και φίλοι, Θέλω για άλλη μια φορά να είμαι απολύτως σαφής. Ισχυρή Ελλάδα με ανίσχυρη κοινωνία και Πολιτεία, δεν μπορεί να υπάρξει. Και σταθερότητα με μια κυβέρνηση διάτρητη από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά, την ώρα που η κοινωνία στενάζει από το υπερβολικά υψηλό κόστος ζωής, επίσης δεν μπορεί να υπάρξει.

Αξιόπιστη και ισχυρή Ελλάδα διεθνώς, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αξιοπιστία, διαφάνεια, δικαιοσύνη, εντιμότητα στο εσωτερικό. Και όταν στο εξωτερικό, στην Ευρώπη η χώρα μας γίνεται σημείο αναφοράς για τα σκάνδαλα και τη σχέση της με την Ευρωπαϊκή εισαγγελία, Όσο η χώρας μας γίνεται το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, τόσο για τους οικονομικούς και τους κοινωνικούς δείκτες, όσο και για τον ευτελισμό του κράτους δικαίου, δεν μπορεί να είναι ισχυρή και υπολογίσιμη στις διεθνείς εξελίξεις.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια κυβέρνηση που έκανε λάθη. Μιλάμε για μια κυβέρνηση που έχει ταυτίσει το όνομά της με το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης. Το σκάνδαλο των υποκλοπών Που δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν ένας οργανωμένος μηχανισμός. Στόχευε πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, ακόμη και την ίδια την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Και έρχεται η απόφαση της δικαιοσύνης που ρίχνει από 126 χρόνια στον καθένα από τους τέσσερις μόνο κατηγορούμενους. Και σήμερα, έρχεται ένας εξ αυτών, ο ίδιος ο ιδρυτής της ισραηλινής εταιρείας που έφερε το παράνομο λογισμικό των παρακολουθήσεων στην Ελλάδα και δηλώνει δημόσια ότι ποτέ δεν είχε ιδιώτες πελάτες. Πελάτες της εταιρίας του είναι μόνο κράτη και συμβάλλεται μόνο με κυβερνήσεις.

Τι έχει να πει άραγε τώρα ο κος Μητσοτάκης ; Θα δώσει μια απάντηση ; Θα αναλάβει τις ευθύνες του ή θα συνεχίσει να κρύβεται και να συγκαλύπτει την αλήθεια ; Πίσω από αστείες δικαιολογίες και πίσω από τα εξώδικα και τις απειλές εναντίον μου από τον ανιψιό του, για αγωγές και μηνύσεις αν συνεχίσω να τους καταγγέλλω ως ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς του εγκλήματος. Τους έχω βέβαια απαντήσει ήδη : Ότι γνωρίζουν και τη διεύθυνση και τα ακριβή μου στοιχεία. Και περιμένω τις μηνύσεις τους. Αλλά τώρα πια δεν μπορούν να φοβίσουν κανένα. Όχι μόνο εμένα. Ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο.

Η υπόθεση αυτή έχει αρχίσει να ξετυλίγεται ανεξέλεγκτα για την κυβέρνηση, όσο και να προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν και να τη κουκουλώσουν. Υπάρχουν στοιχεία, υπάρχουν υπογραφές, υπάρχουν επιστολές και είναι πολλά τα στόματα που έχουν ήδη αρχίσει να μιλάνε. Και δε θα τη γλιτώσουν χωρίς να λογοδοτήσουν οι πραγματικοί υπαίτιοι στην δικαιοσύνη. Όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Όσος χρόνος κι αν περάσει. Ας το λάβουν υπόψην τους. Ο χρόνος θα έλεγα ότι βαραίνει ακόμη περισσότερο, αντι να ελαφρύνει τη θέση τους. Γιατί όσο περνά ο καιρός, το ένα σκάνδαλο συσσωρεύεται πάνω στο άλλο, δημιουργώντας μια δυσώδη ατμόσφαιρα. Που φανερώνει ότι η διαφθορά δεν είναι εξαίρεση ή λάθος, αλλά κανόνας και μέθοδος διακυβέρνησης.

Γιατί το σκάνδαλο των υποκλοπών ακολούθησε σειρά σκανδάλων. Με πιο επιφανές το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το σκάνδαλο των Κέντρων Κατάρτισης. Το σκάνδαλο των απευθείας αναθέσεων. Και εσχάτως το σκάνδαλο της συμβουλευτικών εταιριών. Που όλα μαζί στη σειρά διαμορφώνουν την αίσθηση ότι η χώρα κυβερνάται με όρους μαφίας. Γιατί επι κυβερνήσεως Μητσοτάκη περάσαμε από τη γραφειοκρατία στη συμβουλοκρατία. Στο κράτος των συμβουλευτικών εταιρειών. Δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε στον τόπο τέτοια ασυδοσία με το δημόσιο χρήμα. Να φανταστείτε οι δύο στις τρείς συμβάσεις είναι με απευθείας αναθέσεις.

Και δεν υπάρχει δημόσιο έργο ή απόφαση της κυβέρνησης που να μη παρασύρει και μια σύμβαση με συμβουλευτική εταιρεία. Και εδώ μιλάμε για εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Μιλάμε για απευθείας αναθέσεις. Μιλάμε για συμβάσεις που επαναλαμβάνονται στους ίδιους κύκλους. Μιλάμε για δημόσιους οργανισμούς και υπουργεία που, αντί να αξιοποιούν το προσωπικό τους, πληρώνουν εξωτερικούς «συμβούλους» για τα πάντα. Για μελέτες. Για επικοινωνιακές στρατηγικές. Για «τεχνική υποστήριξη». Για έργα που πολλές φορές δεν έχουν καν απτό αποτέλεσμα. Βρήκαν φαίνεται το κόλπο να μετατρέπουν το κράτος σε εργαλείο εξυπηρέτησης ημετέρων. Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ένα μόνο στοιχείο, πολύ ενδεικτικό: Μια πρόχειρη σύγκριση δυο ενδεικτικά ετων, του 2017 επι δικής μας διακυβέρνησης, και του 2025. Σύνολο συμβάσεων με εταιρείες συμβούλων το 2017: 90, με απευθείας αναθέσεις μηδέν.

Συνολική ετήσια δαπάνη για Συμβουλευτικές Υπηρεσίες 3,5 εκατομμύρια ευρώ. Σύνολο Συμβάσεων το 2025: 613, εκ των οποίων με απευθείας αναθέσεις 403. Συνολική ετήσια δαπάνη 585 εκατομμύρια ευρώ. Από τα 3,5 στα 585 εκατομύρια. Αύξηση μόνο 167 φορές. Μέσα μόνο σε τρείς μήνες μοιράσανε 200 εκκατομύρια σε συμβουλευτικές. Και σε συμβάσεις τεχνικής υποστήριξης για έργα του Ταμείου Ανάκαμψης λίγους μήνες πριν λήξει η προγραμματική περίοδος.

Αν αυτό δεν είναι διαφθορά, κλοπή, ληστεία, πλουτισμός με όρους συμμορίας, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Και την ίδια ώρα, να ζητούν από τον πολίτη να κάνει υπομονή. Να αποδεχτεί την έλλειψη γιατρών και νοσηλευτών στα νοσοκομεία, καθηγητών στα σχολεία. Να αποδεχτεί τα υπερκέρδη και την ακρίβεια ως δήθεν «εισαγόμενο φαινόμενο». Να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι η ζωή του γίνεται πιο δύσκολη. Αλλά η ακρίβεια, φίλες και φίλοι, δεν είναι μόνο εισαγόμενη. Είναι και εγχώρια. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Είναι αποτέλεσμα της άρνησης της κυβέρνησης να συγκρουστεί με τα καρτέλ.

Στην ενέργεια. Στα τρόφιμα. Στις τράπεζες. Είναι αποτέλεσμα της απουσίας ουσιαστικών ελέγχων. Της απουσίας βούλησης να προστατευτεί ο καταναλωτής. Και το έχουμε πει καθαρά: Δεν γίνεται να έχεις υπερκέρδη για τους λίγους και ακρίβεια για τους πολλούς. Δεν γίνεται να μιλάς για ανάπτυξη, όταν οι πολίτες δεν τα βγάζουν πέρα. Η διαφθορά και η ακρίβεια δεν είναι δύο παράλληλα προβλήματα. Είναι αλληλένδετα. Γιατί όταν το δημόσιο χρήμα διοχετεύεται σε λίγους, όταν ανακυκλώνεται μέσα σε ένα κλειστό σύστημα εξουσίας, σε συμβούλους, σε συμβάσεις, σε αναθέσεις, σε μηχανισμούς που υπηρετούν τους ίδιους και τους ίδιους, τότε αυτό το κόστος δεν εξαφανίζεται. Μετακυλίεται στην κοινωνία. Στον εργαζόμενο. Στον μικρομεσαίο. Στο νοικοκυριό που πληρώνει ακριβότερο ρεύμα, ακριβότερα τρόφιμα, ακριβότερη καθημερινότητα.

Και την ίδια στιγμή, η ίδια λογική που γεννά τη διαφθορά είναι αυτή που επιτρέπει και την ακρίβεια. Γιατί μια κυβέρνηση που δεν συγκρούεται με τα καρτέλ, που δεν ελέγχει την αγορά, που αφήνει την αισχροκέρδεια ανεξέλεγκτη, δεν το κάνει από αδυναμία. Το κάνει από επιλογή. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: Από τη μία, δημόσιο χρήμα κατευθύνεται προς τα πάνω, προς τους πλούσιους και τις ελίτ, τους φίλους της κυβέρνησης. Και από την άλλη, το κόστος της κρίσης κατεβαίνει προς τα κάτω. Γι’ αυτό η διαφθορά δεν είναι μόνο ζήτημα ηθικής. Ούτε μόνο ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι ζήτημα υπαρξιακό, ζήτημα επιβίωσης για την ίδια την Ελλάδα. Και πρέπει να μπει τέρμα σ’ αυτή την κατάσταση. Και θα μπει. Γιατί, όταν μια κοινωνία φτάνει στα όριά της, τότε αρχίζει και να αλλάζει.

Και σήμερα, στην Ελλάδα, κάτι αλλάζει. Υπάρχει ένα ρεύμα που δεν φαίνεται πάντα στην επιφάνεια, αλλά δυναμώνει. Ένα ρεύμα που το συναντώ παντού. Το αφουγκράζομαι σε κάθε γωνιά της χώρας. Τους τελευταίους μήνες, μέσα από την παρουσίαση της «Ιθάκης», αλλά κυρίως μέσα από τα ταξίδια μου σε όλη την Ελλάδα, έχω την ευκαιρία να βρεθώ κοντά στους ανθρώπους. Να συνομιλήσω μαζί τους. Να αφουγκραστώ τις αγωνίες τους. Να ακούσω τα προβλήματά τους Να δω από κοντά την πραγματικότητα της καθημερινότητάς τους.

Και αυτό που διαπιστώνω είναι ξεκάθαρο: Η οργή φουσκώνει όπως εδώ στα μέρη σας φουντώνει ο Έβρος τις βροχερές μέρες. Ένα ποτάμι οργής φουσκώνει στη κοινωνία, για όσα μας πληγώνουν. Αλλά και ελπίδας για όσα μπορούν να αλλάξουν. Στους νέους που δεν συμβιβάζονται με μια ζωή χωρίς προοπτική. Στους εργαζόμενους που ζητούν αξιοπρέπεια. Στους πολίτες που απαιτούν δικαιοσύνη. Και αυτό που αναδύεται σήμερα δεν είναι απλώς μια διαμαρτυρία. Μια αντίδραση απέναντι σε μια διεφθαρμένη και αυταρχική διακυβέρνηση. Είναι η ανάγκη για κάτι νέο. Ένα νέο ξεκίνημα που βάζει στο επίκεντρο την κοινωνική δικαιοσύνη. Τη μείωση των ανισοτήτων και την αποκατάσταση του αισθήματος δικαιοσύνης στην κοινωνία.

Τον πατριωτισμό με όρους ευθύνης και αλληλεγγύης. Με σταθερή εθνική πυξίδα. Και πάνω απ’ όλα με εντιμότητα. Και μέσα από τις διεργασίες της ανασύνθεσης της προοδευτικής παράταξης, γεννιέται κάτι βαθύτερο. Ένα νέο κίνημα. Που χτίζεται με συμμετοχή νέων και παλιών. Με ανθρώπους χωρίς πολιτικό παρελθόν, Αλλά και άλλους με πολιτική εμπειρία και γνώση Με όλες τις γενιές να δηλώνουν το παρόν.

Τη γενιά του Πολυτεχνείου, της Μεταπολίτευσης, τους Μιλένιαλς αλλά και την Gen Z, τη νέα γενιά. Κι αυτή η συμμετοχή έχει ένα χαρακτήρα αυθόρμητο, Με αυτοοργάνωση. Με όρους προσφοράς. Με ανθρώπους που το μόνο που θέλουν είναι να πάρουν τη ζωή τους ξανά στα χέρια τους. Και αυτό είναι το στοίχημα της επόμενης μέρας.

Να ξαναφέρουμε την εμπιστοσύνη στην πολιτική. Να δώσουμε προοπτική στην κοινωνία. Γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει ήδη τελειώσει μέσα στη συνείδηση της κοινωνίας. Αλλά η επόμενη μέρα δεν θα έρθει από μόνη της. Θα έρθει μόνο αν τη φέρουμε μαζί.»

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Μητρόπολης Αλεξανδρουπόλεως  και εντάσσεται σε μια σειρά δημόσιων παρουσιάσεων που πραγματοποιούνται σε διάφορες πόλεις της χώρας, στο πλαίσιο της επικοινωνίας του βιβλίου με το κοινό. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό, η στάση της περιοδείας στην Αλεξανδρούπολη αναμένεται να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον πολιτών και αναγνωστών, καθώς πρόκειται για μία από τις βασικές πόλεις της Βόρειας Ελλάδας όπου θα παρουσιαστεί το βιβλίο.

Η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στην Αλεξανδρούπολη αποτελεί μέρος αυτού του δεύτερου κύκλου εκδηλώσεων, ο οποίος ακολουθεί τις πρώτες παρουσιάσεις που πραγματοποιήθηκαν σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Στις εκδηλώσεις αυτές συμμετέχουν συνήθως πρόσωπα από τον χώρο της πολιτικής, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της τοπικής αυτοδιοίκησης, ενώ συχνά ακολουθεί συζήτηση με το κοινό.

Για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου θα συζητήσουν οι: Νατάσα Λοΐζου  Σύμβουλος και ερευνήτρια στη Διεθνή Ασφάλεια και στις Στρατηγικές Καινοτομίας Φώτης Μαλτέζος Αντιπρόεδρος Οικονομικού Επιμελητηρίου Θράκης Κατερίνα Μπέρδου Δικηγόρος  Χάρης Τζήμητρας Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου του Ερευνητικού Ινστιτούτου του Όσλο για την Ειρήνη Χρήστος Χριστοδούλου Επίτιμος  Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στη συνέχεια θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα

Παρουσίαση – Συντονισμός: Γεωργία Σαδανά Δημοσιογράφος Ώρα προσέλευσης: 18:30 – Ώρα έναρξης: 19:00

Για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου θα συζητήσουν οι: Απόστολος Καλογιάννης, πρώην δήμαρχος Λαρισαίων, Ιωάννα Καραβάνα, δικηγόρος-πρόεδρος Συλλόγου Καρκινοπαθών, Θέμης Λαζαρίδης, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Μαριάννα Τουμασάτου, ηθοποιός, Σωτήρης Τσουκαρέλης, πολιτικός επιστήμονας-υπεύθυνος κοινωνικής καινοτομίας της ΚοινΣΕπ «Τα Ψηλά Βουνά». Στη συνέχεια θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα.

Παρουσίαση – Συντονισμός: Γιάννης Γιαννακόπουλος, δημοσιογράφος Θεσσαλία TV, Αλεξία Τασούλη, δημοσιογράφος Ναυτεμπορική TV

Ώρα προσέλευσης: 18:30 – Ώρα έναρξης: 19:00.

Ο Αλέξης Τσίπρα μιλά στο «Ολύμπιον» για το βιβλίο του, την “καταστροφική πολιτική” της κυβέρνησης Μητσοτάκη και το μεγάλο διακύβευμα σήμερα.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου στον πολυχώρο Royal. Ο κ. Τσίπρας θα παρουσιάσει το περιεχόμενο του βιβλίου, θα μιλήσει για τις πολιτικές αναφορές του και θα αναφερθεί στις προσωπικές του διαδρομές που αποτυπώνονται στις σελίδες της «Ιθάκης».

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην πρωθυπουργός επέλεξε την Πάτρα ως δεύτερο σταθμό, θεωρώντας την μια πόλη με δημοκρατικό χαρακτήρα, πολιτική παράδοση και ιδιαίτερη σχέση με τον χώρο στον οποίο απευθύνεται το βιβλίο.

Η παρουσίαση έχει ήδη προκαλέσει ενδιαφέρον σε πολίτες, στελέχη και φίλους του χώρου, αλλά και σε όσους θέλουν να γνωρίσουν από κοντά το νέο συγγραφικό εγχείρημα του κ. Τσίπρα. Η εκδήλωση εκτιμάται ότι θα προσελκύσει σημαντική προσέλευση, καθώς η «Ιθάκη» αποτελεί ένα έργο με πολιτικό και προσωπικό αποτύπωμα.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΣΙΠΡΑ

Σας ευχαριστώ από καρδιάς, όλους και όλες όσοι δίνετε το παρών σήμερα εδώ,

Ευχαριστώ την Ιωάννα Λαλιώτου, τον Αντώνη Λιάκο, την Ευγενία Φωτονιάτα, τον Γιώργο Χουλιαράκη, και τους δημοσιογράφους που συντονίζουν, την Μαρία Νικόλτσιου και τον Αν Σας ευχαριστώ από καρδιάς, όλους και όλες όσοι δίνετε το παρών σήμερα εδώ,

Ευχαριστώ την Ιωάννα Λαλιώτου, τον Αντώνη Λιάκο, την Ευγενία Φωτονιάτα, τον Γιώργο Χουλιαράκη, και τους δημοσιογράφους που συντονίζουν, την Μαρία Νικόλτσιου και τον Αντώνη Αντζολέτο.

Κυρίως όμως τους χιλιάδες πολίτες που έσπευσαν στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας για να πάρουν στα χέρια τους την Ιθάκη.

Με συγκινεί και με αγγίζει βαθιά, γιατί συνδέεται με κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα βιβλίο.

Είναι ένα μήνυμα ότι η ιστορία δεν αποτελεί μονοπώλιο όσων θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές.

Δεν είναι τρόπαιο ούτε πεδίο ιδιοκτησίας, όπως γράφω στην Ιθάκη.

Κυρίως όμως είναι ένα μήνυμα ότι είμαστε πολλές και πολλοί όσοι δεν είμαστε διατιθέμενοι να εγκαταλείψουμε και δεν θα εγκαταλείψουμε αμαχητί τη διεκδίκηση της ιστορικής αλήθειας και της μνήμης.

Γιατί η μνήμη του χθες, για το δύσκολο ταξίδι της πατρίδας τα τελευταία χρόνια.

Που κακοποιείται συστηματικά και βάναυσα εδώ και καιρό.

Είναι ταυτόχρονα και η μνήμη του αύριο.

Το βάθρο που θα πατήσουμε συλλογικά για να ατενίσουμε το αύριο της πατρίδας μας.

Για να δούμε μαζί τι έχασε, τι κέρδισε, τι έχει,

και τι της πρέπει.

Φίλες και φίλοι

Δεν έχω σκοπό να απαντήσω από αυτό το βήμα στην ομοβροντία ψεύδους και υποκρισίας, με την οποία υποδέχτηκαν την Ιθάκη οι γνωστοί κύκλοι της σημερινής εξουσίας και όχι μόνο.

Πιστεύω ότι το βιβλίο, με όσα παραθέτει και αποκαλύπτει, μπορεί να υπερασπιστεί και τον εαυτό του και την αλήθεια.

Δεν έχω επίσης σκοπό να απολογηθώ, ιδίως σε κείνους που διέπραξαν το φόνο και τώρα μας κατηγορούν ότι δεν φροντίσαμε όπως έπρεπε τα ορφανά που δημιούργησαν.

Σε κείνους δηλαδή που χρεοκόπησαν τη χώρα, την παρέδωσαν στο έλεος των δανειστών, εκτίναξαν την ανεργία στο 27%, κατέστρεψαν το ένα τέταρτο της οικονομίας,

κατάργησαν το δέκατο τρίτο και το δέκατο τέταρτο μισθό στο Δημόσιο,

κατάργησαν τη δέκατη τρίτη και τη δέκατη τέταρτη σύνταξη,

βούλιαξαν στη ντροπή του Γερούν Γερά και του Βάστα Σόιμπλε όταν η κοινωνία αιμορραγούσε,

και τώρα μας ζητούν το λόγο.

Δεν έχω, τέλος, κανένα πρόβλημα, το δηλώνω ευθαρσώς, να με κατηγορούν ως αμετανόητο.

Θα ήθελα μάλιστα να τους βοηθήσω λίγο σ’ αυτό.

Για όσα ως κυβέρνηση προσπαθήσαμε και καταφέραμε, δεν είμαι απλώς αμετανόητος.

Είμαι υπερήφανος.

Ναι αυτή είναι η σωστή λέξη, περήφανος.

Υπερήφανος για την αποφασιστικότητα, την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια της διαδρομής μας.

Υπερήφανος γιατί εμείς οι άπειροι, που δεν κρατούσαμε από κανένα τζάκι, αλλά και δεν μας κρατούσε κανείς, τα καταφέραμε εκεί που απέτυχαν οι επαγγελματίες της εξουσίας.

Υπερήφανος γιατί φτάσαμε τελικά στην Ιθάκη.

Γιατί πολλά μπορούν να μου καταλογίσουν οι πολιτικοί μου αντίπαλοι, αλλά δυο πράγματα δεν μπορούν με τίποτα να αποδομήσουν:

Ότι εμείς τελικά πετύχαμε εκεί όπου αυτοί αποτύχανε, και μάλιστα δις.

Πήραμε το καράβι τσακισμένο, μια χώρα χρεοκοπημένη με άδεια ταμεία και ένα βουνό χρέους και παρά τις τρικυμίες τα καταφέραμε να φτάσουμε στην Ιθάκη.

Να ρυθμίσουμε το χρέος, να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία της χώρας, να βγούμε οριστικά και χωρίς αστερίσκους από το καθεστώς της επιτροπείας των πιστωτών.

Και το δεύτερο που δεν μπορούν να ξεγράψουν από τη συλλογική συνείδηση του ελληνικού λαού είναι ότι η δική μας κυβέρνηση ήταν η εντιμότερη κυβέρνηση στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου.

Και αυτό δε ξεγράφει.

Η Ιθάκη όμως δεν είναι ένα βιβλίο αυταρέσκειας ή αυτοεπιβεβαίωσης.

Είναι μια ματιά ειλικρινούς κριτικής και αυτοκριτικής στη διαδρομή μου, τη διαδρομή μας.

Τη διαδρομή της Αριστεράς και της χώρας.

Μια κριτική ματιά στα σωστά και τα λάθη, τις νίκες και τις ήττες, τα πάνω και τα κάτω, τις ευθύνες και τις αποφάσεις μας.

Αλλά χωρίς εκπτώσεις.

Ξέρετε, δεν πρόκειται να διαπραγματευτώ την αλήθεια για να κερδίσω μια θέση στις εξέδρες των επισήμων.

Αυτοκριτική κάνω με θάρρος, αλλά μπροστά στο λαό και όχι μπροστά σε όσους χρεοκόπησαν τη χώρα, και την οδήγησαν σε ανθρωπιστική τραγωδία, χωρίς να τολμήσουν να ψελλίσουν έστω μια λέξη πώς και γιατί έγινε αυτό.

Ποιες είναι οι ευθύνες τους.

Συνεχίζουν μάλιστα σήμερα στον ίδιο δρόμο, με τις ίδιες συνταγές, τις ίδιες και χειρότερες πολιτικές, που παράγουν τα ίδια και χειρότερα αποτελέσματα.

Γι’ αυτούς λοιπόν, η κακοποίηση της αλήθειας δεν έχει να κάνει μόνο με το χτες.

Ούτε κυρίως θα έλεγα.

Το ψέμα τους για το χτες είναι εργαλείο και όπλο για να επιβάλλουν τις πολιτικές τους σήμερα.

Μας παρέδωσαν το 2015 μια ρημαγμένη πατρίδα στα νύχια των δανειστών.

Έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αποτύχουμε, αν και ήξεραν καλά ότι η δική μας αποτυχία θα ήταν χαριστική βολή για τη χώρα.

Τελικά τους διαψεύσαμε και παραδώσαμε το 2019 μια χώρα, στην οποία οι θυσίες του λαού δεν έγιναν απευθείας αναθέσεις,

δεν έγιναν καταθέσεις σε φορολογικούς παράδεισους,

ούτε εκατομμύρια παρκαρισμένα σε θολές εταιρείες οφσόρ.

Αλλά μεταφράστηκαν σε ανάταξη της οικονομίας, προστασία των αδύναμων, αναβάθμιση της εργασίας, αποκατάσταση της δημοκρατικής κανονικότητας, απαλλαγή από τα μνημόνια, ρύθμιση του χρέους, δώδεκα συνεχόμενα τρίμηνα ανάπτυξης.

Και 37 δισεκατομμύρια στα δημόσια ταμεία.

Και αυτοί τι έκαναν παραλαμβάνοντας εκ νέου το τιμόνι του σκάφους σε ήρεμα νερά, με επισκευασμένο το σκαρί και διορθωμένο το κατάρτι;

Τι απέγιναν οι κόποι και οι θυσίες του λαού μας;

Ποια είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής τους μετά από έξι και πλέον χρόνια;

Πίσω στο βάλτο!

Αυτό έκαναν, με τη βαλκανική εκδοχή των trickle-down economics που επέβαλαν.

Καθήλωσαν τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε όλους τους κρίσιμους τομείς.

Μεγάλωσαν τη φτώχεια, πολλαπλασίασαν την ανασφάλεια, παρόξυναν τις κοινωνικές ανισότητες σε βαθμό κοινωνικής αποσάθρωσης.

Κι ας μη παραξενεύονται όταν βλέπουν στις μετρήσεις τους πολίτες να απαντούν ότι περνούσαν πιο άνετα το 2019 από ότι περνάνε σήμερα.

Ο μισθός ή η σύνταξη τελειώνει στο πρώτο εικοσαήμερο.

Οι λογαριασμοί, τα ενοίκια, το κόστος του σούπερ μάρκετ έχουν πολλαπλασιαστεί.

Η αγοραστική δύναμη των πολιτών έχει καταρρακωθεί.

Να το πω απλά, ένας μισθός 1300 ευρώ σήμερα αγοράζει μόνο όσα περίπου αγόραζε ένας μισθός 900 ευρώ το 2019.

Ενώ αυξάνεται αντι να μειώνεται, το ποσοστό των νοικοκυριών που βρίσκονται κάτω από το κατώφλι της φτώχειας.

Τα τέσσερα πέμπτα πλέον της κοινωνίας δεν βγάζουν, ή βγάζουν δύσκολα το μήνα. Και μόνο το ένα πέμπτο μπορεί να ζει σχετικά άνετα, ακόμα και να αποταμιεύει.

Και την ίδια στιγμή προκλητικός πλούτος συσσωρεύεται σε λίγα χέρια.

Και η οικονομία πορεύεται με τις παλιές συνταγές, που μας έριξαν στα βράχια.

Με όρους ανισότητας και κερδοσκοπίας και με ένα στρεβλό παραγωγικό μοντέλο, το ίδιο που μας οδήγησε στην κρίση.

Ενώ το κοινωνικό κράτος τείνει να καταντήσει κενό γράμμα.

Οι όροι πρόσβασης στη δημόσια Υγεία και Παιδεία επιδεινώνονται συστηματικά. Ενώ ανθίζει, υπό την προστασία τους, προκλητικά η κερδοσκοπία. Με τη χώρα μας πρώτη σε ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία, αλλά και την εκπαίδευση.

Κοιτάξτε μάλιστα, την πρόσφατη γελοιότητα με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που τόσο διαφήμισαν. Αντί για το Χάρβαρντ και την Σορβόννη, που έταζαν, κοιτάξτε τι προέκυψε.

Αντί να συμβάλουν στη βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσης, ο νους τους είναι μονίμως να βρουν πελάτες για την ιδιωτική.

Για να μη μιλήσουμε για το εργασιακό τοπίο. Για τις ευέλικτες και επισφαλείς μορφές εργασίας που επικρατούν.

Για τους νέους με υψηλά προσόντα που δουλεύουν πολύ αλλά αμείβονται ελάχιστα, γεγονός που εντείνει την κοινωνική επισφάλεια και τροφοδοτεί τη δημογραφική κρίση.

Για τους αγρότες, που βγαίνουν αυτές τις μέρες στους δρόμους γιατί βλέπουν τις επιδοτήσεις τους να γίνονται φεράρι και κερδισμένα τζόκερ των γαλάζιων παιδιών.

Και αντιμετωπίζονται με καταστολή, διώξεις και χημικά.

Αλλά αυτή είναι, δυστυχώς, η εικόνα της Ελλάδας σήμερα.

Και δεν είναι καθόλου παράξενο, είναι φυσικό θα έλεγα, η πολιτική του βάλτου να παράγει και απόπνοια βάλτου.

Η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά μέσα σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς και γενικευμένης διαφθοράς, παράλυσης του κράτους δικαίου, ατιμωρησίας των ισχυρών, έκπτωσης της Δικαιοσύνης και των θεσμών ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας.

Η τοξικότητα των υποκλοπών, η δυσωδία του ΟΠΕΚΕΠΕ, και η έλλειψη οξυγόνου στο έγκλημα των Τεμπών, είναι τα πιο πρόσφατα δείγματα αυτής της μολυσμένης ατμόσφαιρας.

Και όλα αυτά μαζί, σε ένα πράγμα συνηγορούν:

Ότι δεν έχουμε μια κυβέρνηση που κάνει λάθος.

Έχουμε μια λάθος κυβέρνηση.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Η πραγματικότητα «φωνάζει» ότι η πατρίδα μας χρειάζεται άμεσα ένα σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Όχι, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις.

Υπάρχουν όμως έντιμες, καθαρές και δίκαιες.

Και η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται περισσότερο από κάθε τι, μια νέα ηθική της διακυβέρνησης.

Που δεν θα εκλαμβάνει το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στη μειοψηφία του πλούτου και την κοινωνική πλειοψηφία, ως φυσικό φαινόμενο.

Ένα σχέδιο ρήξεων με μεγάλα συμφέροντα, και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων σε όλο το φάσμα της οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής συγκρότησης του ελληνικού κράτους.

Ένα ολιστικό Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης.

Με τέσσερις πυλώνες: Την Ανάπτυξη, την Αναδιανομή, την Ασφάλεια και την Ανθεκτικότητα.

Χρειαζόμαστε καταρχήν ένα κράτος δίκαιο και ισχυρό, που να λειτουργεί με κανόνες, αξιοκρατία, δικαιοσύνη και διαφάνεια. Κι ένα αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος για να επουλώσει την τραυματισμένη συνοχή της κοινωνίας.

Είναι επιτακτική ανάγκη να σχεδιάσουμε έναν παραγωγικό αναπροσανατολισμό. Με ενίσχυση του πρωτογενή τομέα και της μεταποίησης, με ολιστικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση της ελληνικής βιομηχανίας – τη στήριξη της καινοτομίας, των startups υψηλής τεχνολογίας, της αμυντικής βιομηχανίας, της βιομηχανίας φαρμάκων, ενέργειας, ναυπηγικής.

Απαιτούνται ισχυρές αναπτυξιακές επενδύσεις και αναδιανομή, για να εξασφαλίσουμε υψηλούς αναπτυξιακούς ρυθμούς.

Αλλά ταυτόχρονα ηθική, θεσμική και οικονομική αναβάθμιση της εργασίας και δραστική μείωση της φορολογίας της.

Αυτό είναι που με δυο λόγια ονομάζουμε : Δίκαιη Ανάπτυξη.

Κι επιπλέον, χρειαζόμαστε ένα σχέδιο ρεαλιστικό για τη μείωση του ιδιωτικού χρέους.

Αλλά και μια πολιτική αποφασιστικής αντιμετώπισης της κερδοσκοπικής ασυδοσίας, που μαστίζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά.

Επείγουν πολιτικές ενίσχυσης της ανθεκτικότητας απέναντι στις συνέπειες της κλιματικής κρίσης.

Όπως, και μια στρατηγική αντιμετώπισης της δημογραφικής κρίσης, παράλληλα με μια κοινωνική στεγαστική πολιτική που θα εξασφαλίσει προσιτή και αξιοπρεπή στέγη σε όλους και ιδιαίτερα στα νέα ζευγάρια.

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι τα χρειάζεται η πατρίδα μας όλα τα παραπάνω;

Ελάχιστοι.

Ποιος όμως θα τολμήσει να βάλει το δάχτυλο στη πληγή;

Πάλι ελάχιστοι.

Κι εδώ θέλω να είμαι καθαρός.

Τίποτα από τα παραπάνω δε μπορεί να γίνει χωρίς συγκρούσεις με κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα.

Και χωρίς μια άλλη νοοτροπία, μια άλλη συλλογική κουλτούρα.

Για να γίνουν πειστικές κι εφαρμόσιμες οι δίκαιες πολιτικές ανάπτυξης υπάρχει μια βασική προϋπόθεση:

Να μοιραστούμε δίκαια τα βάρη που απαιτούνται για την αναγέννηση της πατρίδας.

Και δικαιοσύνη εδώ σημαίνει ένα πράγμα: Οι έχοντες και κατέχοντες οφείλουν να στηρίξουν αναλογικά περισσότερο.

Σήμερα συμβαίνει το ανάποδο: Στηρίζουν τη κερδοφορία και τα πλούτη τους οι μη προνομιούχοι.

Αυτό πρέπει επιτέλους να αντιστραφεί.

Ο μεγάλος πλούτος πρέπει να στηρίξει την οικοδόμηση του αύριο της πατρίδας μας.

Με μια Πατριωτική εισφορά για τα πολύ υψηλά εισοδήματα, τόσο ατομικά, όσο και εταιρικά που θα κατευθύνεται αποκλειστικά σε έναν ειδικό κλειστό λογαριασμό για τη Στήριξη των Νέων Γενεών και κυρίως της νεανικής στέγης.

Γιατί, η πολιτική που δεν ακουμπά τον μεγάλο πλούτο, αλλά τον αναδιανέμει προς τα πάνω, δεν μειώνει τα ελλείματα. Τα αναπαράγει.

Δεν δημιουργεί αναπτυξιακή προοπτική. Την υποθηκεύει.

Δεν προστατεύει τη δημοκρατία. Την υπονομεύει, ανοίγοντας την πόρτα στους εχθρούς της.

Τελευταίο αλλά κρίσιμο στους ταραγμένους καιρούς που βιώνουμε: Χρειαζόμαστε νέα εθνική πυξίδα πριν βρεθούμε σε εντελώς αχαρτογράφητα και επικίνδυνα νερά.

Η Ελλάδα καλείται να είναι παράγοντας ειρήνης και όχι εν δυνάμει εμπόλεμη δύναμη στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Να σταθεί απέναντι στη ρωσική εισβολή αλλά και απέναντι στην αντιρωσική υστερία.

Η Ελλάδα οφείλει να πάρει καθαρή θέση απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και την πολιτική του Ισραήλ στην περιοχή. Να αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος και τα δικαιώματα του λαού της Παλαιστίνης.

Η Ελλάδα επιβάλλεται να αντισταθεί στην Ευρώπη της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών σε βάρος του κοινωνικού κράτους.

Της φαλκίδευσης της δημοκρατίας από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Της απαξίωσης των αξιών που υπήρξαν θεμέλιο της ενωμένης Ευρώπης από τον κυνισμό των πολυεθνικών, τους εθνικούς εγωισμούς, την αγριότητα της άκρας Δεξιάς που απλώνεται επικίνδυνα στην ήπειρό μας.

Μια Ευρώπη της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ειρήνης -αυτός πρέπει να είναι ο δικός μας στόχος.

Και για να πετύχουμε τον στόχο αυτό, χρειαζόμαστε μια Ελλάδα ισχυρή συνώνυμο της πολιτιστικής και πνευματικής κληρονομιάς της : Της Δημοκρατίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης.

Ισχυρή Ελλάδα -είναι η απάντηση στις μεγάλες γεωπολιτικές προκλήσεις του σήμερα.

Ισχυρή και αυτοδύναμη, που θα διεκδικεί το ρόλο που της αναλογεί στην Ευρώπη και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, και όχι ως πρόθυμος και υποτελής δορυφόρος μια του ενός και μια του άλλου συμμάχου μας.

Φίλες και φίλοι,

Άφησα για το τέλος το κρίσιμο ερώτημα :

Και πως θα γίνουν όλα αυτά ;

Καμιά αλλαγή δεν μπορεί να έρθει από μόνη της, ούτε με εντολές «από τα πάνω».

Χωρίς την αφύπνιση των ίδιων των πολιτών, καμιά αναγέννηση δεν μπορεί να έρθει.

Και δυστυχώς, εκείνο που βλέπουμε, παρά τις νησίδες αντίστασης και αφύπνισης που ορθώνονται εδώ και εκεί, είναι να μεγαλώνει ένα κύμα κοινωνικής απογοήτευσης, ιδιώτευσης, αποχής.

Οφείλουμε να δούμε αυτή την αλήθεια κατάματα.

Ζούμε μια από της χειρότερες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας σε σχέση με την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική και το πολιτικό σύστημα.

Η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύει ότι έχουμε αληθινή δημοκρατία.

Δεν εμπιστεύεται -και όχι άδικα- τους θεσμούς και ιδιαίτερα τη δικαιοσύνη.

Έχει απαξιώσει τη Βουλή.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε ότι αυτό το έλλειμμα εμπιστοσύνης προς τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της, αυτή η κοινωνική απογοήτευση, η αμηχανία, ακόμη και η τυφλή αγανάκτηση, μπορεί να γίνει τροφή για τα τέρατα της ακροδεξιάς και της αντιπολιτικής.

Αυτό άλλωστε συμβαίνει ήδη σε πολλές χώρες της Δύσης.

Το πρωταρχικό ζητούμενο, λοιπόν είναι να ξαναζωντανέψουμε την εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία. Στη δύναμη της πολιτικής συμμετοχής.

Και να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο το κοινό μας όραμα για μια πατρίδα που μπορεί να αλλάξει με εντιμότητα, σχέδιο και δικαιοσύνη.

Και αυτό το όραμα δεν μπορεί να αφορά μόνο μια παράταξη.

Αυτό το όραμα πρέπει να αφορά την Ελλάδα και να ακουμπά όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες.

Για αυτό μίλησα για την ανάγκη ενός Νέου Πατριωτισμού.

Σήμερα θα μιλήσω και για την ανάγκη μιας Νέας Μεταπολίτευσης.

Όχι με την έννοια της αλλαγής του Συντάγματος ή πόσο δε μάλλον του Πολιτεύματος.

Αλλά με την έννοια ενός μεγάλου πολιτικού Big Bang που θα αναδιατάξει ριζικά τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς και θα φέρει στο προσκήνιο νέους πολιτικούς σχηματισμούς.

Με την έννοια της επιστροφής των πολιτών στην πολιτική.

Με την έννοια της αποκατάστασης της αξιοπιστίας των θεσμών χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να λειτουργήσει μια δημοκρατία.

Την αναβάθμιση του κοινοβουλίου, της δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων αρχών.

Την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας και του πλουραλισμού στην ενημέρωση.

Την ενίσχυση της λογοδοσίας της εξουσίας.

Την ισχυροποίηση του Κράτους Δικαίου.

Αλλά κυρίως με ένα σοκ Δημοκρατίας, γιατί Δημοκρατία δεν είναι μόνο κανόνες και θεσμοί, είναι και το λαϊκό φαντασιακό, το όραμα, τα συναισθήματα της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή.

Και αυτή η νέα Μεταπολίτευση δε μπορεί παρά να ξεκινήσει από την αποκατάσταση της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος.

Κανένα δημοκρατικό σύστημα δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς έλεγχο και χωρίς εναλλακτική στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Κι αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση ετοιμόρροπη κάτω από το βάρος της αναποτελεσματικότητάς της, της διαφθοράς, και των αδικιών που προκαλεί, που όμως παραμένει κυρίαρχη.

Γιατί ;

Γιατί δεν έχει αντίπαλο.

Δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη που θα προσδώσει στην υπόκωφη κοινωνική αντίθεση προοπτική αλλαγής.

Ένα πειστικό προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο, που θα συνιστά ταυτόχρονα μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Σήμερα, δυστυχώς, αυτό που κυριαρχεί στον προοδευτικό χώρο δεν είναι η έγνοια για την παραγωγή εναλλακτικού Σχεδίου, ούτε καν η αγωνία για την αλλαγή της σημερινής διακυβέρνησης.

Αλλά η έγνοια και η αγωνία για το ποιος θα είναι πρώτος στο χωριό.

Η εικόνα είναι δυσάρεστη και αποκαρδιωτική

Γιατί πρόκειται για μια εικόνα κατακερματισμού και ιδιοτέλειας, που αναπαράγει και πολλαπλασιάζει την κοινωνική απογοήτευση.

Και βοηθά την κυβέρνηση να συντηρεί το βάλτο.

Όσο η αντιπολίτευση αδυνατεί να παράγει το οξυγόνο που η κοινωνία χρειάζεται και απαιτεί.

Κόμματα περίκλειστα στην αυταρέσκεια τους και ηγεσίες που δίνουν την αίσθηση ότι λίγο τους απασχολεί αν η σημερινή κυβέρνηση κερδίσει και μια τρίτη τετραετία.

Αρκεί να είναι στις θέσεις τους.

Και για όσους τις αμφισβητούν, το ίδιο.

Αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία αργότερα, να γίνουν αυτοί οι πρώτοι στο χωριό.

Η κοινωνία όμως δε νοιάζεται για αυτό.

Για τα άγχη, τους εγωισμούς, τις φιλοδοξίες, τις αποσκιρτήσεις, τις μεταπηδήσεις.

Ούτε συγκινείται από πρόχειρες, καθυστερημένες και όψιμες συγκολλήσεις, κινήσεις μικροκομματικής επιβίωσης.

Η κοινωνία νοιάζεται και αγωνία για εναλλακτική προοπτική.

Απέναντι στην Ελλάδα του Φραπέ και της Φεράρι, απέναντι στην Ελλάδα που μας πληγώνει, να υπάρξει ρεαλιστικό σχέδιο και προοπτική για μια Ελλάδα που μας αξίζει.

Για αυτό αγωνιά η κοινωνία.

Και όσο οι σημερινοί σχηματισμοί της αντιπολίτευσης δείχνουν να μην μοιράζονται την ίδια αγωνία για μια εναλλακτική προοπτική για τη χώρα.

Όσο θα επιμένουν σε λογικές που αφορούν το μικρόκοσμό τους και όχι την κοινωνία.

Τόσο θα εδραιώνεται στους πολίτες η πεποίθηση ότι ο κύκλος τους έχει κλείσει.

Γι’ αυτό, εξάλλου, και παραιτήθηκα από την ασφάλεια της βουλευτικής καρέκλας.

Γιατί πιστεύω ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν αποτελεί μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος.

Παραιτήθηκα όμως από τη Βουλή, αλλά όχι από τη βούληση να αγωνιστούμε μαζί για να δώσουμε διέξοδο, να δώσουμε ξανά υπόσταση και νόημα στην αλληλεγγύη και την πρόοδο.

Και η διέξοδος σήμερα είναι μέσα από τη παρέμβασή μας οι προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες να δώσουμε μια φρέσκια πνοή που θα παρασύρει τις αδρανείς γραφειοκρατίες.

Έναν νέο άνεμο αλλαγής, που όμως για να έρθει για τον τόπο, πρέπει πρώτα να ξεκινήσει από εμάς.

Αυτό που απαιτείται, λοιπόν, σήμερα για τη δημοκρατική παράταξη, είναι να προχωρήσει σε διεργασίες Επανίδρυσης της πολιτικής και οργανωτικής της υπόστασης.

Με στόχο όχι να αναπαράγει ελίτ και γραφειοκρατίες σε κομματικά αξιώματα, αλλά να γίνει ξανά πρωταγωνιστική δύναμη, για τον λαό και για τον τόπο.

Μέσα από μια ριζική ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, να δημιουργηθεί μια μεγάλη, πολύχρωμη, κινηματική, αλλά προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη, ικανή να αγκαλιάσει όλους τους αριστερούς, δημοκρατικούς, ευαίσθητους πολίτες.

Ώστε να καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου στις επόμενες εκλογές.

Αυτό είναι, Φίλες και φίλοι, σήμερα το καθήκον κάθε αριστερού, προοδευτικού, δημοκρατικού πολίτη.

Να μιλήσουμε, να πείσουμε, να σηκώσουμε με το λόγο και την πράξη μας από τον καναπέ της απογοήτευσης όσους έπαψαν να ελπίζουν.

Να χτίσουμε την προσωπική και συλλογική αντίσταση στην απολυταρχία της ολιγαρχίας και της κλεπτοκρατίας, που σήμερα μας κυβερνά.

Να οργανώσουμε σε κάθε πόλη, γειτονιά, περιοχή, χώρο εργασίας ή φοίτησης, πρωτοβουλίες επανίδρυσης, δικαιοσύνης και αλλαγής.

Πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης, που θα σπάνε τα στεγανά της απομόνωσης μεταξύ των πολιτών.

Πρωτοβουλίες που θα είναι ανοιχτές στην επιθυμία όλων να είναι συνεπιβάτες στο ταξίδι,

μα αδιάβατες στην επιθυμία κάποιων να ταξιδεύουν πάντα στην πρώτη θέση.

Από εδώ και στο εξής θα έχουμε προσκλήσεις για όλους αλλά δεν θα έχουμε ρεζερβέ στη πρώτη θέση για κανέναν.

Γιατί αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ξαναβρούμε το όραμα, τις ιδέες που εμπνέουν, τις αξίες μας.

Όχι προνόμια και αξιώματα.

Αλλά συλλογικό όραμα για την Αλλαγή.

Αυτό χρειαζόμαστε.

Μέσα από τη συμμετοχή του καθένα και της καθεμιάς, τις μικρές ή μεγάλες πρωτοβουλίες, να χτίσουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο κίνημα, ικανό να δώσει πολιτική υπόσταση στο πλειοψηφικό πια αίτημα:

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!

Μας αξίζει μια Ελλάδα καλύτερη !

Και μπορούμε !

Και δεν νομίζω ότι πέφτω έξω, αν πω ότι η σημερινή σας παρουσία, για τους περισσότερους τουλάχιστον, είναι και μια εκδήλωση προσδοκίας, μια δήλωση συμμετοχής στο νέο ταξίδι, που θα ξεκολλήσει την Ελλάδα από το σημερινό βάλτο και θα την οδηγήσει στις καθαρές θάλασσες της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.

Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θα είμαστε μαζί και σ’ αυτό το ταξίδι.

Με τις εμπειρίες και τα τραύματά μας.

Αλλά και με την απόφαση να μην παραιτηθούμε από το όραμα, το στόχο, το σχέδιο, μιας Ελλάδας που αξίζει στην ιστορία και τους πολίτες της.

Αυτό είναι το μήνυμα της Ιθάκης:

Όπως καταφέραμε τότε να φτάσουμε παρά τις τρομακτικές δυσκολίες στον προορισμό μας.

Έτσι ξανά θα τα καταφέρουμε.

Σας ευχαριστώ

Για το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου θα συζητήσουν οι: Ιωάννα Λαλιώτου, Καθηγήτρια Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Αντώνης Λιάκος Ιστορικός – Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών,  Ευγενία Φωτονιάτα, Συντονίστρια του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα, Δρ. Οικονομικής Επιστήμης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Γιώργος Χουλιαράκης, Δρ. Οικονομολόγος, Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών (2015-2019).

Την παρουσίαση και τον συντονισμό της συζήτησης θα έχουν οι δημοσιογράφοι Μαρία Νικόλτσιου και Αντώνης Αντζολέτος.

Στη συνέχεια θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα. 

Το βιβλίο θα βρίσκεται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων τη Δευτέρα 24 Νοεμβρίου.