Ο κ. Καραστάθης σημείωσε μιλώντας στην ΕΡΤ, πως ο σεισμός δεν προκαλεί εντύπωση, καθώς ήταν τυπικός για την περιοχή, εφιστώντας ωστόσο την προσοχή για τα επόμενα ένα με δύο 24ωρα, οπότε και αναμένεται να μειωθεί η «πλούσια» όπως τη χαρακτήρισε μετασεισμική ακολουθία.

Όσον αφορά στις δηλώσεις του κ.Παπαδόπουλου για ισχυρό σεισμό στον Κορινθιακό σε βάθος τριετίας, άφησε έμμεσες αιχμές λέγοντας πως είναι καλύτερα να μιλάει ο ίδιος ο ερευνητής που έχει μελετήσει τα στοιχεία, λέγοντας πως δεν γνωρίζει ποιες μελέτες έχει κάνει ο καθηγητής Σεισμολογίας.

Αν και παραδέχθηκε ότι η περιοχή έχει καθυστερήσει, παρόλα αυτά καθησύχασε ότι για το Γεωδυναμικό δεν υπάρχει κάποια ανησυχία ή προβληματισμός για τον Κορινθιακό.

«Από δικά μας στοιχεία δεν δείχνει κάτι, όντως έχει αργήσει, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε ξεκάθαροι για μεγάλο σεισμό σε συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο» είπε χαρακτηριστικά.

«Ελληνικό Παλμός: Η φωνή της συνείδησης γίνεται κίνημα» γράφει στην ανάρτησή του στο Facebook ο κ.Παπαδόπουλος με την οποία ενημερώνει το ευρύ κοινό για τις επόμενες κινήσεις του. «Ο Ελληνικός Παλμός είναι κάτι περισσότερο από μια πολιτική πρωτοβουλία. Είναι η καρδιά μας που χτυπά συλλογικά, η πίστη ότι μπορούμε να αναγεννήσουμε την Ελλάδα. Μιλάμε για την Ορθοδοξία μας, για τις ρίζες μας, για τον πολιτισμό που μας έκανε φάρο της ανθρωπότητας. Μιλάμε για τις αξίες που μας κρατούν όρθιους σε δύσκολες εποχές. Την ενότητα, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία. Αυτές τις αξίες υπερασπιζόμαστε σήμερα, όχι με λόγια κενά, αλλά με έργα και αγώνα» συμπληρώνει στην ανάρτησή του.

Αναλυτικά η ανάρτηση Παπαδόπουλου για το νέο κόμμα:

«ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ: Η φωνή της συνείδησης γίνεται κίνημα!!! Χτυπά ξανά ο παλμός της πατρίδας μας. Χαράζουμε μια νέα πορεία και δίνουμε πνοή στον «Ελληνικό Παλμό». Μέσα σε κάθε λέξη αυτής της διακήρυξης κρύβεται η αγωνία μιας κοινωνίας που ασφυκτιά, αλλά και η φλόγα ενός έθνους που αρνείται να σβήσει. Δεν αποδεχόμαστε ότι η Ελλάδα πρέπει να συμβιβάζεται με τη μετριότητα, την παρακμή και την εξάρτηση.

Αντίθετα, στεκόμαστε όρθιοι και διακηρύσσουμε με πάθος πως ήρθε η ώρα η πατρίδα να ξαναβρεί την ψυχή της. Ο «Ελληνικός Παλμός» είναι κάτι περισσότερο από μια πολιτική πρωτοβουλία. Είναι η καρδιά μας που χτυπά συλλογικά, η πίστη ότι μπορούμε να αναγεννήσουμε την Ελλάδα. Μιλάμε για την Ορθοδοξία μας, για τις ρίζες μας, για τον πολιτισμό που μας έκανε φάρο της ανθρωπότητας. Μιλάμε για τις αξίες που μας κρατούν όρθιους σε δύσκολες εποχές. Την ενότητα, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία. Αυτές τις αξίες υπερασπιζόμαστε σήμερα, όχι με λόγια κενά, αλλά με έργα και αγώνα. Βλέπουμε την κοινωνία να πονά. Θεσμοί καταρρέουν, οικογένειες δοκιμάζονται, νέοι ξενιτεύονται γιατί δεν βρίσκουν χώρο να ονειρεύονται στον τόπο τους.

Ο «Ελληνικός Παλμός» δεν σωπαίνει μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα. Σηκώνει τη φωνή του για να θυμίζει πως η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια χώρα στον χάρτη, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που κουβαλά αιώνες ιστορίας και θυσίας. Το μήνυμά μας είναι ξεκάθαρο. Η πατρίδα αξίζει κάτι καλύτερο. Δεν παραδινόμαστε στη λήθη ούτε δεχόμαστε να μας καθοδηγούν ξένα συμφέροντα. Η Ελλάδα θα σταθεί ξανά περήφανη και δυνατή, αρκεί να το θελήσουμε όλοι μαζί.

Ο «Ελληνικός Παλμός» αποδεικνύει ότι ακόμη υπάρχουν ψυχές που δεν λυγίζουν, πολίτες που αρνούνται να παραδοθούν. Είναι μια υπόσχεση προς τις επόμενες γενιές ότι αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία δικαιότερη, μια πολιτεία πιο καθαρή, μια Ελλάδα που τιμά το όνομά της. Γιατί ο παλμός μας είναι ένας. Χτυπά δυνατά, όχι μόνο για το παρελθόν, αλλά για το παρόν και το μέλλον. Για την Ελλάδα που ονειρευόμαστε, για τα παιδιά μας, για όλους όσοι πιστεύουν πως η ιστορία αυτού του τόπου δεν έχει ειπωθεί ακόμη ως το τέλος.

Ο «Ελληνικός Παλμός» είναι η φωνή που γίνεται καρδιά και η καρδιά που γίνεται αγώνας».

Το περιστατικό είχε μάλιστα οδηγήσει στην προσωρινή διαγραφή του από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, με τον ίδιο ωστόσο να αρνείται να παραδώσει την έδρα του.

Όμως πέντε μήνες μετά το περιστατικό ο βουλευτής Ηρακλείου επέστρεψε στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος.

Σημειώνεται πως την οριστική απόφαση για την άρση ή όχι της ασυλίας του λαμβάνει η Ολομέλεια της Βουλής.

Εισήγηση για άρση ασυλίας και του Νίκου Παπαδόπουλου

Την άρση της βουλευτικής ασυλίας του ανεξάρτητου – εκλεγμένου με το κόμμα «Νίκη», Νίκου Παπαδόπουλου εισηγείται η επιτροπή Δεοντολογίας για τον βανδαλισμό της Εθνικής Πινακοθήκης στις 10 Μαρτίου.

Το περιστατικό μάλιστα οδήγησε στην διαγραφή του από το κόμμα «Νίκη» με απόφαση του Δημήτρη Νατσιού.

Σημειώνεται πως ο Νίκος Παπαδόπουλος είχε εισβάλει στην Εθνική Πινακοθήκη σε κατάσταση αμόκ, σπάζοντας προστατευτική τζαμαρία και πετώντας στο πάτωμα εικόνες φωνάζοντας ότι «προσβάλλουν τη θρησκεία».

Σύμφωνα με τον ίδιο, η σεισμική ακολουθία στην περιοχή έχει ξεκινήσει από τον περασμένο Μάιο, με εκτιμώμενο ανώτερο όριο τα 6 Ρίχτερ.

Παράλληλα, άσκησε κριτική στη σεισμολογική κοινότητα, υποστηρίζοντας ότι είχε ενημερώσει τον ΟΑΣΠ εδώ και μήνες, διερωτώμενος «γιατί παριστάνουν τώρα τους έκπληκτους;».

Αναλυτικά η ανάρτηση Παπαδόπουλου:

«Σεισμοί στον Άθω. Η δράση ξεκίνησε το Μάιο 2024. Τον Αύγουστο έλαβε σαφή χαρακτηριστικά προσεισμικής ακολουθίας.

Είμαστε οι μόνοι που το εντοπίσαμε έγκαιρα από τότε, προσδορίζοντας ως ανώτατη οροφή αναμενόμενου μεγέθους το 6,0. Οι εκτιμήσεις μας εστάλησαν τότε με μηνύματα στον πρόεδρο του ΟΑΣΠ.

Γιατί τώρα η σεισμολογική κοινότητα παριστάνει την έκπληκτη? Έκτοτε τα μεγέθη ανέβηκαν διαδοχικά στο 4,7-4,9-5,3 αλλά με αργό ρυθμό. Από αυτή την άποψη στον Άθω συμβαίνει το αντίθετο από αυτό που συνέβη στη Σαντορίνη προ τριμήνου, όπου είχαμε ταχύτατη εξέλιξη της ακολουθίας.

Για τον Άθω, παραμένω στο ότι δεν είμαι βέβαιος ότι ο 5,3 ήταν ο κύριος. Θα επανέλθω στο θέμα αυτό».

Η κατάσταση παρακολουθείται στενά από τους ειδικούς, ενώ οι μετασεισμοί συνεχίζονται, προκαλώντας ανησυχία στους κατοίκους της Βόρειας Ελλάδας

Αρχικά το 1933, 183 θύματα έχασαν την ζωή τους στην Κω σαν σήμερα από σεισμό μεγέθους 6,5 Ρίχτερ. Στις 22 Απριλίου του 1928 επίσης σημειώθηκε πολύνεκρος σεισμός με 20 θύματα στην Κορινθία από σεισμό μεγέθους 6,3 Ρίχτερ.

Στις 3 Απριλίου του 1881 σημειώθηκε εξολοθρευτικός σεισμός μεγέθους 6,4 της κλίμακας Ρίχτερ με 3.500 θύματα στη Χίο, όπως αναφέρει ο Γεράσιμος Παπαδόπουλος.

Τέλος αναφέρει μια σειρά ισχυρών σεισμών με τον μεγαλύτερο να έχει μέγεθος 7.2 Ρίχτερ με πολλά θύματα κυρίως στην Τουρκία στις 24, 25, 26 Απριλίου 1957, τονίζοντας πως «η σειρά είναι μεγάλη».

Μιλώντας στο MEGA, ο Νίκος Παπαδόπουλος σχολίασε το γεγονός πως τα έργα θα παραμείνουν στην Εθνική Πινακοθήκη και μάλιστα θα είναι ανοιχτά στο κοινό, λέγοντας χαρακτηριστικά «Αδιόρθωτοι ακόμα θα πάνε παιδιά να δουν αυτά τα έργα; Ντροπή στους Έλληνες, ντροπή και σε εμάς, ντροπή σε όλους».

Και συνέχισε λέγοντας: «Δες τε την Παναγία. Όποιος θέλει να βλέπει την Παναγία έτσι, να κάνει την μάνα του. Αν θέλει ο κ. Μητσοτάκης να το κάνει, ας πάρει την φωτογραφία της κ. Μαρίκας, με όλο τον σεβασμό που της έχω, και να την κάνει έτσι. Η Παναγία για εμένα είναι μάνα μου».

Όπως είπε, πήγε στην Εθνική Πινακοθήκη με σκοπό να συναντήσει τη διευθύντρια καθώς δύο μήνες νωρίτερα είχε προχωρήσει σε αναφορές και επιστολές αλλά χωρίς κάποια αντίδραση.

Ο κ. Παπαδόπουλος συνέχισε λέγοντας πως μετά το περιστατικό τον κράτησαν έξι ώρες, ενώ είναι βουλευτής, και ήθελαν να τον κατηγορήσουν για κακούργημα.

«Δεν πρέπει να βεβηλώνεται κανενός η πίστη. Τι να κάνει ο άνθρωπος, αν βεβηλώνεται η πίστη του; Το Σύνταγμα πρέπει να είναι βασισμένο στην ορθόδοξη ελληνική πίστη. Άμα τα δω αυτά, θα πάω να τα κατεβάσω ξανά. Χάρηκα με το ‘χαστούκι’ της Ιεράς Συνόδου» τόνισε.

«Το θέμα εδώ δεν είναι αν μας αρέσει το έργο και αν θα το βάλουμε σπίτι μας, αλλά αν εν έτει 2025 υπάρχει το δικαίωμα να εκτίθενται αυτά τα έργα ακόμα και αν η πλειοψηφία τα θεωρεί βλάσφημα. Αυτό είναι κατεκτημένο. Αν τον ένοιαζε τόσο πολύ τον βουλευτή πώς περνάνε οι Έλληνες, θα ασχολιόταν με άλλα θέματα» σχολίασε από την πλευρά της η Νατάσα Γιάμαλη.

Σύμφωνα με το ΣΚΑΪ, μετά από την άμεση παρέμβαση του φύλακα, ο βουλευτής πέταξε κάτω τις εικόνες.

Έχει οδηγηθεί στο αστυνομικό τμήμα.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, είχε ένα δεύτερο άτομο μαζί του το οποίο και αναζητείται.

Σε ανάρτησή του στο Facebook τονίζει:

Σεισμική ακολουθία Σαντορίνης-Αμοργού. Δημοσιεύσαμε μια σύντομη προκαταρκτική έκθεση που δημοσιεύτηκε χθες στην ιστοσελίδα του Ευρωμεσογειακού Σεισμολογικού Κέντρου στο Στρασβούργο (δειτε 1ο σχόλιο). Τώρα διαπιστώνουμε μια σχετική πτώση των μεγεθών των σεισμών που ακολούθησαν μετά τον ισχυρότερο μεγέθους 5,2 στις 5/2. Μια πρώτη ένδειξη ότι ίσως εκείνος ήταν ο κύριος. Αλλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά για να το επικυρώσουμε. Θα επανέλθω σύντομα.

Ο υφυπουργός ευχαριστεί τον απερχόμενο Πρόεδρο για το σημαντικό έργο του για την δημόσια τηλεόραση και ραδιοφωνία.

«Η ΕΡΤ τα τελευταία 5 χρόνια αναβάθμισε σημαντικά το προϊόν που παρουσιάζει στο κοινό, προχωρώντας, μεταξύ άλλων, σε σημαντικές καινοτομίες όπως το Ertflix και επενδύοντας μέσω του ErtNews στη συνεχή, αντικειμενική ενημέρωση. Είναι σημαντικό νέα και παλιά μέλη της Διοίκησης να συνεχίσουν στη λογική της συνεχούς εξέλιξης με βασικό γνώμονα τον σεβασμό των χρημάτων των Ελλήνων φορολογούμενων», αναφέρει η σχετική ανακοίνωση.

Παράλληλα, ανακοινώνεται ότι έχει εκκινήσει ήδη η διαδικασία που προβλέπει ο Ν. 5062/2023 για το νέο σύστημα επιλογής διοικήσεων στον δημόσιο τομέα, έχει ήδη αποσταλεί στο ΑΣΕΠ το αντίστοιχο σχέδιο και τις επόμενες ημέρες θα δημοσιευθεί η πρόσκληση ενδιαφέροντος για την πλήρωση της θέσης του προέδρου της ΕΡΤ με τη διαδικασία που προβλέπεται μέσω του ΑΣΕΠ.

Το βιογραφικό του Γιάννη Παπαδόπουλου

O Γιάννης Παπαδόπουλος ξεκίνησε την τηλεοπτική σταδιοδρομία του στην ΕΡΤ. Έχει εργαστεί ως ρεπόρτερ, συντάκτης επί της ύλης, κοινοβουλευτικός, διπλωματικός και πολιτικός συντάκτης, αρχισυντάκτης και παρουσιαστής ειδήσεων και ενημερωτικών εκπομπών, ενώ τα τελευταία δεκαοκτώ χρόνια διετέλεσε σε διευθυντικές θέσεις σε εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Παράλληλα, έχει υπηρετήσει ως στέλεχος του Γραφείου Τύπου της Προεδρίας της Δημοκρατίας από το 1997 έως το 2021. Είναι πτυχιούχος του London Schoolof Economics στις Πολιτικές Επιστήμες και τις Διεθνείς Σχέσεις (BSc), κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (MSc) International Βusiness Αdministration στο SOAS University of London και αυτή την περίοδο είναι υποψήφιος διδάκτορας (PhD candidate) στα Μέσα Ενημέρωσης και την Επικοινωνία στο University of Leicester.

Κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής στο Προεδρικό Μέγαρο η ίδια τόνισε πως «το τραγούδι είναι φορέας πολιτισμού και νοοτροπίας, έκφραση βιωμάτων, εξωτερίκευση της χαράς, του πόνου, των παθών ενός ολόκληρου λαού. Στη μεγάλη περίοδο της ακμής του, λίγο πριν και λίγο μετά τη δικτατορία, αναδείχτηκε σε ένα υψηλής ποιότητας καλλιτεχνικό προϊόν, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά. Και μολονότι στις δεκαετίες που ακολούθησαν το πνεύμα, το ήθος και το ύφος του άρχισε σταδιακά να αλλάζει, ποτέ δεν ξεχάστηκαν, ούτε θα ξεχαστούν, εκείνα τα τραγούδια που γράφτηκαν τότε και πάλλονταν από δημιουργική δύναμη, ελευθερία και αξεπέραστη μουσικότητα.

«Με μεγάλη χαρά, λοιπόν, παρασημοφορώ σήμερα έναν στιχουργό και δύο συνθέτες που σφράγισαν την ελληνική μουσική, όχι μόνο με τα τραγούδια τους αλλά και με το έργο τους στον χώρο της συμφωνικής, της τζαζ, της μουσικής για το θέατρο και τον κινηματογράφο» είπε για να υπογραμμίζει τα εξής:

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τους τρεις μεγάλους δημιουργούς
«Ο Γιάννης Μαρκόπουλος, που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας, αναζήτησε την έμπνευση στον πλούτο της μουσικής μας παράδοσης και μετουσίωσε το ήθος της σε ένα σύγχρονο, πολυδιάστατο, εντελώς προσωπικό ιδίωμα. Πρότεινε την «επιστροφή στις ρίζες» όχι ως στείρα αντιγραφή ρυθμών, μοτίβων και ηχοχρωμάτων, αλλά ως ζωντανό και γόνιμο διάλογο με το παρελθόν. Ενέταξε ελληνικά παραδοσιακά όργανα όπως τη λύρα και το σαντούρι στη συμφωνική ορχήστρα, αξιοποίησε την ερμηνευτική λιτότητα και καθαρότητα σπουδαίων ερμηνευτών του παραδοσιακού μας τραγουδιού. Οι συγκλονιστικοί κύκλοι των τραγουδιών του, το “Χρονικό”, η “Ιθαγένεια”, η “Θητεία”, που γράφτηκαν στη διάρκεια της δικτατορίας, συνήγειραν το δημοκρατικό αίσθημα του λαού μας και ενέπνευσαν το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Αρκεί να θυμηθούμε ότι η πρώτη μεγάλη διαδήλωση κατά της χούντας, τον Μάιο του 1972, ξεκίνησε από τη συναυλία του Γιάννη Μαρκόπουλου στο γήπεδο του Σπόρτινγκ. Παρακάμπτοντας με τεχνάσματα τη λογοκρισία, ξεπερνώντας τα εμπόδια και τις επεμβάσεις της στρατιωτικής εξουσίας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος εξέφρασε με τα τραγούδια του ένα ηχηρό αίτημα ελευθερίας, μετατρέποντάς τα σε όχημα εναντίωσης στην τυραννία και συμβάλλοντας στον αγώνα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Τον τιμάμε, έστω μετά θάνατον, για το ήθος, την ακατάβλητη αγωνιστικότητά του και την πολυσχιδή προσφορά του στην ελληνική μουσική, την οποία υπηρέτησε με ανεξάντλητη ζωτικότητα.

Στον Λευτέρη Παπαδόπουλο, στιχουργό και ποιητή, συγγραφέα και δημοσιογράφο, οφείλουμε τα λόγια σε πολλά από τα ωραιότερα τραγούδια του καιρού μας. Μπόλιασε το σύγχρονο τραγούδι με γνήσια λαϊκότητα, ακαλλώπιστη ποιητικότητα, αμεσότητα και ζεστασιά που αγγίζει τις ψυχές όλων μας. Λυρικός, λιτός, και κυρίως απλός, τίμησε μια ολόκληρη γενιά που έζησε στη στέρηση αλλά δεν έπαψε να ονειρεύεται, ανέδειξε την ομορφιά των μικρών πραγμάτων, ύμνησε τον έρωτα και τη φιλία με σπάνια αυθεντικότητα. Συνεργάστηκε με τους κορυφαίους συνθέτες μας και σημάδεψε με την προσωπικότητα του μισόν αιώνα δημιουργίας. Στο παράσημο που του απονέμεται αντανακλάται η συγκίνηση που χάρισε με τους στίχους του στον λαό μας.

Ο Μίμης Πλέσσας, συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και πιανίστας, με διεθνείς διακρίσεις, πρωτοπόρος της τζαζ μουσικής έκφρασης στην Ελλάδα σε μια εποχή που το είδος αντιμετωπιζόταν με επιφύλαξη στη χώρα μας, έχει διανύσει μια λαμπρή πορεία στο τραγούδι, μεταγγίζοντας το ρηξικέλευθο, τολμηρό πνεύμα του σε εξαιρετικές επιτυχίες που έγιναν κλασικές. Πολυγραφότατος συνθέτης για το θέατρο και τον κινηματογράφο, ιδρυτής της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας το 1957, βραβευμένος σε πολυάριθμα ελληνικά και ξένα φεστιβάλ, πειραματίστηκε με όλα τα μουσικά είδη, διέπρεψε σε διεθνείς διοργανώσεις, τιμήθηκε επανειλημμένα από την Πολιτεία και παραμένει ένας ακάματος δημιουργός, πάντοτε στις επάλξεις. Με το παράσημο αυτό, τιμάμε μια προσωπικότητα της ελληνικής μουσικής, που αναγνωρίστηκε και αγαπήθηκε όσο λίγες».