του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Η πανδημία έφερε όλες τις θρησκείες στα όριά τους: τον χριστιανισμό, τον ιουδαϊσμό, τον ισλαμισμό, τον ινδουισμό, στις ποικίλες δογματικές εκδοχές τους. Ζόρισε και τα ιερατεία και τους πιστούς. Και ίσως είναι η πρώτη φορά που καλούνται να απαντήσουν ταυτόχρονα όλες στο ίδιο ερώτημα, ελισσόμενες στις ίδιες πιεστικές συνθήκες. Το ερώτημα «υπάρχει Θεός με την πανδημία;» είναι οικουμενικό, αφού το ίδιο βάσανο απασχολεί όλους τους γήινους, η ίδια απογοήτευση τους κυρίεψε, η ίδια αίσθηση μοναξιάς.

Αντίθετα, το μεταπολεμικό ερώτημα «υπάρχει Θεός μετά το Αουσβιτς;» δεν αφορούσε την υφήλιο αλλά μόνο τον χριστιανισμό και τον ιουδαϊσμό: τους χριστιανούς, που είδαν ομόπιστούς τους να καταντούν ατιμωρητί αγκυλωτό τον σταυρό, ένα φονικότατο όπλο, και τους Εβραίους, που ένιωσαν εγκαταλειμμένοι στην τραγική μοίρα τους από τον Αδοναϊ, τον Θεό-προστάτη τους. Για τους σιντοϊστές και τους βουδιστές της Ιαπωνίας το ερώτημα διέφερε: «Υπάρχει Θεός μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;» Σ’ αυτή τη μορφή, ελάχιστους ενδιέφερε στην παράταξη των νικητών Συμμάχων.

Τον πρώτο καιρό της κοβιντικής δεσποτείας, τα καθοδηγητικά επιτελεία των θρησκειών έδειχναν να έχουν καταλήξει στην ίδια στάση, χωρίς πάντως να πιθανολογείται συνεννόησή τους: Αρνήθηκαν είτε την ύπαρξη προβλήματος είτε τη σοβαρότητά του. Και πάντως δεν φάνηκε να φοβούνται για την υγεία των ακολούθων τους, διότι την εξασφάλιζε η πίστη, ασπίδα άτρωτη.

Οταν όμως ο κορωνοϊός αποδείχτηκε εξαιρετικά απειλητικός και τα θύματά του πλήθαιναν με εφιαλτική ταχύτητα, οι πλέον πραγματιστές (ή οι πλέον φρόνιμοι) των ιερατείων συνέκλιναν σε ένα δόγμα που σίγουρα αντίστοιχό του συναντούμε σε κάθε εποχή και κάθε τόπο ή γλώσσα: «συν Αθηνά και χείρα κίνει», ή, εκσυγχρονισμένο, «Αϊ-Γιώργη, βόηθα με. – Βάλε κι εσύ το χέρι σου».

Κρίθηκε δηλαδή ότι η καταφυγή στην επιστήμη, την ιατρική, δεν συνιστά απεμπόληση της πίστης ή υπονόμευσή της. Αυτή την αναγκαστική φρονιμάδα ενός (μικρού) τμήματος του ιερατείου όμως, οι φονταμενταλιστές κάθε θρησκείας την είδαν σαν ήττα του Θεού τους. Επιπλέον εμφανίζονταν σίγουροι πως η Υπόθεση Κόβιντ ήταν μια σκευωρία των αλλοπίστων – οι μουσουλμάνοι ενοχοποιούσαν τους χριστιανούς, οι δε χριστιανοί τους Εβραίους. Τα ποικίλα ποίμνια βρέθηκαν αντιμέτωπα με το ίδιο δίλημμα: «Μάσκα ή πίστη;» «Τήρηση αποστάσεων ή πίστη;» «Αντισηπτικό ή πίστη;» Και ενόσω οι επιστήμονες μάτωναν το μυαλό τους για να βρουν όπλα εναντίον ενός ιού με εξαιρετική επιβιωτική ευστροφία, απόδειξη οι μεταλλάξεις του, οι υπερορθόδοξοι των θρησκειών, αντάρτες πια, διεύρυναν συνεχώς την επιρροή τους.

Πετούσαν επιδεικτικά τη μάσκα, συνωστίζονταν στους χώρους λατρείας, καταδίκαζαν σαν ολιγόπιστους όσους έπαιρναν στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης και τους εκβίαζαν, λέγοντάς τους πως έτσι χάνουν τον (όποιο) παράδεισο. Οσους δε έκαναν το απονενοημένο διάβημα να δηλώνουν την απορία τους για την απουσία του Θεού και σε αυτή την τραγωδία των πλασμάτων του, τους εκσφενδόνιζαν από τώρα στη γέεννα του πυρός, να μάθουν. Διότι γι’ αυτούς ο Θεός δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης ενός Αχανούς Φρονηματιστηρίου, όπου ο φρονηματισμός προάγεται αποκλειστικά διά της τιμωρίας και του θανάτου, η μαζικότητα του οποίου δεν του στερεί τον εξατομικευμένο χαρακτήρα του: άνθρωποι πεθαίνουν, όχι αριθμοί.

«Γιατί πεθαίνουμε, πάτερ, ραβίνε, ιμάμη, γκουρού μου;» – «Μας τιμωρεί ο Θεός για να βάλουμε μυαλό και να πάψουμε να αμαρτάνουμε». Κάπως έτσι «εξηγούνται» τα πάντα, η άλωση της Πόλης λ.χ., οι διωγμοί κατά των Εβραίων, η μετάλλαξη δέλτα στην Ινδία κ.ο.κ.

Τα όσα έχουν συμβεί στην Ελλάδα και στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης που ασπάζονται το ορθόδοξο δόγμα, πιστοποίησαν δυστυχώς ότι η Ορθοδοξία κυριαρχείται από συντηρητικούς, αν όχι σκοταδιστές.

Ο σκληρός πυρήνας των αρνητών, της μάσκας στην αρχή, του εμβολίου κατόπιν ή και της ίδιας της ύπαρξης του ιού, επηρεάζεται από κληρικούς κάθε βαθμίδας που είναι βέβαιοι ότι, εφόσον «η πίστις σώζει», ο καλός χριστιανός οφείλει να μη φοράει μάσκα, να μη χρησιμοποιεί αντισηπτικό, να μην κάνει εμβόλιο, διότι είναι εμπλουτισμένο με τσιπάκια και ύλη νεκρών εμβρύων. Οφείλει να γίνει μάρτυρας. Το 2021.

Ο καλός χριστιανός, λοιπόν, στο χωριό ή στη γειτονιά του, δεν θέλει να εκτεθεί στα μάτια των γνωρίμων του σαν ολιγόπιστος. Δεν θέλει να ντρέπεται τον παπά του, κι ας αναθέτει αυτός στο πετραχήλι του τη φτηνή δουλειά του συναισθηματικού εκβιασμού. Αφήστε που βλέπουν όλοι στην τηλεόραση επιστήμονες ανθρώπους να λένε πως η μεταλαβιά είναι ακίνδυνη. Ή άλλα προσώπατα, κοτζάμ υπουργούς, να φιλάνε «σχολαστικά, πολύ σχολαστικά» (και κυρίως τηλεοπτικά, πολύ τηλεοπτικά) τη μια ή την άλλη δεσποτική χείρα ή να κοινωνούν με φωτογενή φαρισαϊσμό. Και βουλευτές να μην κάνουν το εμβόλιό τους «επειδή τους το απαγορεύει ο πνευματικός τους».

Γι’ αυτό και η Ελλάδα, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Ρωσία, η Ουκρανία συγκαταλέγονται στις χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά εμβολιασμού. Αρνητές θρησκευτικού προσανατολισμού υπάρχουν και σε άλλες χώρες φυσικά, δυστυχώς όμως η Ορθοδοξία, τουλάχιστον στην Ευρώπη, αποδεικνύεται ανορθολογικότερη των άλλων δογμάτων και φανατικότερη. Η δε πολιτική εξουσία των χωρών αυτών έχει ήδη αποφοιτήσει με άριστα από τη Μεγάλη Σχολή του Θρησκειολαϊκισμού. Με την ελληνική κυβέρνηση ανάμεσά τους, ν’ ακούει π.χ. των Θεοφανίων την Ιερά Σύνοδο να διαλαλεί ότι «οι εκκλησίες θα είναι ανοιχτές και η κυβέρνηση ας κάνει ό,τι θέλει», κι αυτή να κάνει ότι δεν ακούει. «Από σεβασμό στην παράδοση»…

Με τραγικούς τους αριθμούς θυμάτων και κρουσμάτων, ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα, όπου το μπλοκ των αντιεμβολιαστών εμφανίζεται ισχυρότερο, σχεδόν ταυτόσημο με το μπλοκ των μακεδονομάχων, και με το ΕΣΥ εξουθενωμένο και αβοήθητο, η κυβέρνηση, εκτός που συγχωνεύει σχολικές τάξεις και συρρικνώνει την πρωτοβάθμια υγεία (βάσει του δόγματος «εμείς αποφασίζουμε, η επιτροπή απλώς προτείνει»), δεν θέτει κανέναν φραγμό στον εκκλησιασμό. Διότι η μεν πίστις σώζει, οι δε πιστοί ψηφίζουν.

Η στάση αυτή πριμοδοτεί τους αντιεμβολιαστές, αλλά αυτό δεν απασχολεί την κυβέρνηση. Ηδη άλλωστε ο μεν κ. Γεωργιάδης ανέλαβε τη θεολογική συνηγορία, δίκην τριτοκλασάτου πνευματικού, τα δε πρωθυπουργολατρικά θυμιατήρια ανέλαβαν να παραστήσουν σαν ορθολογική μιαν απόφαση ανορθολογικότατα θρησκειολαϊκιστική…

Αναδημοσίευση από την “Καθημερινή”

Φωτό: Η Αθήνα την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Από τη συλλεκτική έκδοση «Οψεις της Ελλάδος» – «Views in Greece. From Drawings by Edward Dodwell» (1821), εκδ. ΑΕΙΝ. (ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, ΙΔΡΥΜΑ ΒΟΥΡΟΥ-ΕΥΤΑΞΙΑ)

Γράφει ο Παντελής Μπουκάλας στην “Καθημερινή”:

Για να μιλήσω πρώτα για τα του οίκου μας, μάλλον δεν έχουμε κατανοήσει εμείς οι της παραδοσιακής δημοσιογραφίας ότι κινδυνεύουμε να μείνουμε πολύ πίσω από τη νεοφανή «κινητή δημοσιογραφία», την αυθόρμητη και άμισθη δημοσιογραφία των πολιτών. Δεν είναι η ταχύτητα το πρόβλημά μας, αλλά η πολυφωνία, η πληρότητα και η επιζήτηση κάποιας αντικειμενικότητας.. Ανέφικτη είναι, αλλά τουλάχιστον ας εκδηλώνεται σαν επιθυμία και διεκδίκηση.
Και τα βίντεο του κινητού που ανεβάζουν στο Διαδίκτυο οι περιστασιακοί οιονεί ρεπόρτερ έχουν χρώμα. Τα χρώματά τους, όμως, αλληλοεξουδετερώνονται, αφού σε αυτόν τον χώρο δεν υπάρχουν ολιγοπώλια όπως στον «κανονικό» Τύπο. Ολοι δημοσιεύουν, τα πάντα. Ο «καταναλωτής», αν η υπομονή του είναι ισχυρότερη των προκαταλήψεών του, θα δει όσο το δυνατόν περισσότερα για να σχηματίσει την πληρέστερη δυνατή εικόνα. Αυτήν που όλο και σπανιότερα του παρουσιάζει ο «επίσημος» Τύπος. Αυτός, ακίνητος, περιμένει στο γραφείο το κομματικό non paper, που του προσφέρει στο (δηλητηριασμένο) πιάτο την «είδηση» αλλά και την ερμηνεία της. Ομως, σύμφωνα τουλάχιστον με κάποιους παλιούς θρύλους, οι δημοσιογράφοι δεν είναι βουλευτές για να καταπίνουν αμάσητα και να αναμεταδίδουν άκριτα τα κομματικά non paper, ακόμα κι αν περιέχουν προσωπικά δεδομένα, απόρρητα υποτίθεται και προστατευτέα.
Ποιες είναι οι μείζονες ειδήσεις από την Τρίτη της Νέας Σμύρνης; Η βαναυσότατη επίθεση βιαιολάγνων κατά του αστυνομικού της ΔΡΑΣΗΣ. Το μέγεθος, ο παλμός και η σύνθεση της διαδήλωσης των Νεοσμυρνιωτών (αν στην κυβέρνηση συνεχίζουν να πιστεύουν ότι θα μπορούσε να την οργανώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει ν’ αρχίσουν να δίνουν μικρότερη σημασία στις βολικές δημοσκοπήσεις). Τέλος, η κραυγή «πάμε να τους σκοτώσουμε», με την οποία αυτοντοπαρίστηκαν κάποιοι ένστολοι, ίσως εξερεθισμένοι από ανωτέρους τους με την «είδηση» ότι «φάγανε συνάδελφο».
Για να συντάξει το μήνυμά του, ο πρωθυπουργός όφειλε να προσέξει και τις τρεις ειδήσεις της Τρίτης, αλλά και τη μία και μόνη της Κυριακής, τον ανελέητο ξυλοδαρμό του νεαρού στην πλατεία. Για την προπαγάνδα έχει στη διάθεσή του την κυβερνητική εκπρόσωπο, τον κ. Γεωργιάδη, τον κ. Κυρανάκη και τα υπερπροστατευτικά ΜΜΕ. Επέλεξε, ωστόσο, να δει και να αναδείξει μία μόνο πλευρά, τον τραυματισμό του αστυνομικού. Ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι στην αντιπολίτευση, που βλέπει παγίως το μερικό. Κυβερνάει. Ενας κυβερνήτης που μικραίνει τον ορίζοντά του, υπηρετεί και το αξίωμά του σμικρυμένο.

Συγκεκριμένα:

Πάνε χρόνια τώρα που εκδόθηκαν και στα ελληνικά Οδηγίες προς Ναυτιλλομένους στο Πέλαγος της Πολιτικής. Κάτι σαν τα μεταφρασάρια και τα λυσάρια που έσωσαν πολλούς μαθητές, χαντακώνοντας την Παιδεία. Υποτίθεται πως οι Οδηγίες αυτές ήταν ο μπούσουλας που θα έστελνε κάθε φιλόδοξο στο ασφαλές λιμάνι της Βουλής ή κάποιας δημαρχίας, δίχως κόπο και έξοδα. Ενα ιδιαίτερο κεφάλαιο, που θα μπορούσε να επιγράφεται «Στρίβειν διά του αρραβώνος», εξηγούσε στους νεοπροσήλυτους της πολιτικής πώς να απαντούν στα πάντα χωρίς να απαντούν σε τίποτε. Η τεχνική της ατάκας, η μέθοδος της αλλαγής θέματος, όλα στο πιάτο.

Περιττό να ειπωθεί πως η εκδοτική αποτυχία υπήρξε παταγώδης, Σιγά τώρα μην περιμέναμε από τους ξένους να μας δείξουν τ’ αμπελοχώραφά μας. Εδώ δεν γεννήθηκε η τέχνη της πολιτικής; Εδώ. Εδώ και η ρητορική και η σοφιστική. Διαθέτουμε λοιπόν εκ γονιδίων την ικανότητα να απαντάμε αποστομωτικά, ακόμα κι όταν το καλύτερο που θα είχαμε να κάνουμε θα ήταν να κρατήσουμε κλειστό το στόμα μας. Τόσοι και τόσοι κυβερνητικοί εκπρόσωποι το απέδειξαν, όποιο χρώμα κι αν είχε η θηριώδης αυτοπεποίθησή τους. Ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας δύσκολα θα ταξινομούνταν στη χορεία των σπουδαίων ρητόρων ή σοφιστών. Αλλα πράγματα επενδύει στη δημόσια εικόνα του. Μολαταύτα, η απάντησή του στο ερώτημα γιατί ο υπουργός παντός καιρού κ. Χρυσοχοΐδης έκλεισε την εθνική Αθηνών – Λαμίας χωρίς να χρησιμοποιηθεί το 112, ήταν ένα ωραίο δείγμα ρητορικής δεξιοτεχνίας. Δεν έπεισε τους οδηγούς που εγκλωβίστηκαν επί ώρες στο γιωταχί ή στο φορτηγό τους, χιονοσκέπαστοι; Πάντα υπάρχουν κακόπιστοι.

«Το 112 δεν είναι εργαλείο ενημέρωσης του γενικού πληθυσμού. Είναι εργαλείο που χρησιμοποιείται όταν κινδυνεύει η ανθρώπινη ζωή και μόνο», είπε ο κ. Νίκος Χαρδαλιάς. Σωστά. Στις 3 Μαρτίου 2020, που ειδοποιηθήκαμε από το 112 ότι απαγορεύεται η κυκλοφορία, κινδύνευε η ζωή μας, όχι το πορτοφόλι μας. Στις 17.8, οπότε οι επανακάμπτοντες παραθεριστές ενημερώθηκαν να φορούν μάσκα, θεωρήθηκε κατεπείγουσα η ανάγκη να διαμηνυθεί το αυτονόητο. Στις 3.9, το 112 μάς είπε να προσέχουμε, γιατί υπήρχε κίνδυνος πυρκαγιάς. Τότε πίστευαν ότι δεν βλέπουμε τηλεόραση, δεν ακούμε ράδιο, δεν διαβάζουμε εφημερίδες ή ιστοσελίδες. Τώρα ο κ. Χαρδαλιάς ξεφεύγει λέγοντας πως «στις 6.02 είχαν ενημερωθεί οι διαπιστευμένοι συντάκτες», άρα τα ραδιόφωνα θα έπαιζαν την είδηση και οι οδηγοί θα μάθαιναν τα νέα. Κι αν άκουγαν κασέτα ή σιντί; Λάθος τους μεγάλο.

Πηγή: kathimerini.gr

Διαβάστε τι έγραψε, μεταξύ άλλων, ο Παντελής Μπουκάλας:

Υπολείπονται δύο μέρες για να συμπληρωθεί μήνας από την κομβική 14η Ιουνίου. Από την ημέρα δηλαδή που ο υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης, παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη από τον πρωθυπουργό, ανήγγειλε την επανεκκίνηση του ελληνικού τουρισμού, εγκαινιάζοντας ταυτόχρονα την ωραία κοσμοθεωρία-φιλοσοφία του «τουριστικού διεθνισμού»: Η κυβέρνηση, είχε πει, έπειτα βέβαια από τις απαραίτητες πλην εξουθενωτικές μες στην υπερβολή τους κολακείες προς τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη, «δίνει πίσω σε εκατομμύρια τουρίστες το δικαίωμα στο ελληνικό καλοκαίρι. Το δικαίωμα στο όνειρο μιας καλύτερης ζωής και την ευκαιρία να ζήσουν όλοι, οι ξένοι αλλά και οι συμπατριώτες μας, αυτή τη μοναδική ελληνική εμπειρία». Είμαστε στ’ αλήθεια ασυναγώνιστοι όταν αυτοκουρδιζόμαστε, και απίστευτοι όταν αυτοκοροϊδευόμαστε.
(…)
Τριάντα μέρες αφότου, υπό την επήρεια του ηλιοβασιλέματος της Σαντορίνης, ανακοινώθηκε με τον δέοντα στόμφο ότι «ανοίγουμε τα φτερά του ελληνικού τουρισμού με απόλυτη ασφάλεια για τους τουρίστες, τους εργαζόμενους, τους επιχειρηματίες», έχει επιβεβαιωθεί δυστυχώς ότι ουσιώδης σχεδιασμός δεν υπήρχε, και είναι πια πολύ δύσκολο να υπάρξει. Μπορεί ο υπουργός να επέμενε ότι «το σχέδιο Restart Tourism είναι ολοκληρωμένο, σαφές και σχεδιασμένο για να εξασφαλίσει ασφάλεια σε εργαζόμενους και επιχειρήσεις», στην πραγματικότητα όμως πέτυχε έναν άθλο, και όχι μόνο γραμματικό: να προσθέσει δύο καταφάσεις (εξασφαλίζω + ασφάλεια) και να του προκύψει άρνηση, έλλειψη, απώλεια.
Οι παλινωδίες σχεδόν σε κάθε πτυχή του προβλήματος ήταν τόσο πολλές που επιτρέπουν την αναβάπτιση του κ. Θεοχάρη σε υπουργό Τουρισμού και Παλινωδιών, άλλωστε η υπουργική του θητεία φαίνεται ν’ αντιγράφει την ελαφρώς αλλοπρόσαλλη πολιτική του καριέρα: Βουλευτής με το «Ποτάμι» το 2015, ανεξαρτητοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2016 καταγγέλλοντας τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη για διγλωσσία (για να λάβει την απάντηση πως «είχε καταντήσει μια κουραστική ιστορία» με τους αλλεπάλληλους αναπροσανατολισμούς του), ίδρυσε το κόμμα «Δημοκρατική Ευθύνη» στις αρχές Ιουλίου του 2016, από κοινού με τον κ. Αλέκο Παπαδόπουλο, διαγράφτηκε από το εν λόγω κόμμα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, σε μόλις τέσσερις μήνες δηλαδή, παρέμεινε ανεξάρτητος βουλευτής για δύο χρόνια και τον Δεκέμβριο του 2018 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. Σαν διαβατήριο, σαν πιστοποιητικό συμμόρφωσης, χρησιμοποίησε την αλλαγή στάσης ως προς τη συμφωνία των Πρεσπών. Ενώ άφηνε ποικιλοτρόπως να εννοηθεί ότι θα την υπερψηφίσει, τελικά την καταψήφισε.
(…)
Ουδείς ωστόσο μπορεί να στερήσει από τον κ. Θεοχάρη την πατρότητα της παρηγορητικής πλην απολύτως αυθαίρετης γνωμάτευσης ότι «ο ξένος τουρίστας που θα μείνει έξι-εφτά μέρες στη χώρα μας δεν θα προλάβει να αναπτύξει τα υγειονομικά συμπτώματα». Ουδείς μπορεί να πει ότι δεν είναι δικό του επίτευγμα το δημιουργικό χάος στα θέματα «Βρετανοί και λευκή λίστα» και «Σέρβοι και δικαίωμα εισόδου». Ουδείς επίσης μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ήταν ο ίδιος ο υπουργός αλλά κάποιος κακόβουλος σωσίας του εκείνος που προσπαθούσε να πείσει το πανελλήνιο ότι οι Σουηδοί που μόλις είχαν αποβιβαστεί στη Ρόδο, παρά την απαγόρευση, ήταν δημοσιογράφοι και όχι απλοί τουρίστες. «Ζουρναλίστ; ζουρναλίστ;» τους ρωτούσαν οι δικοί μας ρεπόρτερ όλο αγωνία. «Τούριστ! τούριστ!» απαντούσαν οι Σουηδοί. «Είδατε; Ζουρνοτούριστ!» παρενέβαινε ο υπουργός.

Η κυβέρνηση, λειτούργησε με κύριο κριτήριο το προσωπικό πολιτικό της γούστο. Εξ ου και ο μετά ψευδών εξηγήσεων αποκλεισμός..

αντικυβερνητικών ΜΜΕ και η άνευ ορίων προνομιακή αντιμετώπιση αρκετών ημετέρων. Αν, παρά την τρίμηνη επεξεργασία, ο κατάλογος παραμένει εξόφθαλμα ετσιθελικός, εύκολα φαντάζεται κανείς την αρχική αυθόρμητη μορφή του.
Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην «Καθημερινή» (07.7.2020)
Δεκαοκτώ τα εκατομμύρια ευρώ που δαπάνησε το υπουργείο Οικονομικών για να πειστούμε να κάνουμε κάτι για το οποίο οι συντριπτικά περισσότεροι ήμασταν ήδη πεπεισμένοι, «να μείνουμε σπίτι» δηλαδή. Και, συμπτωματικά, δεκαοκτώ σελίδες ο κατάλογος με τους τίτλους των Μέσων που αμείφθηκαν για να προβάλουν τα σχετικά μηνύματα. Υπάρχει, λοιπόν, τέτοια δημοσιογραφική άνθηση; Μα ναι. Αν μαζί με τα όντως υπάρχοντα ΜΜΕ, επιδοτήσεις και μηδαμινής επισκεψιμότητας ιστοσελίδες, σκιώδη μπλογκ και διακινητές «ειδήσεων» βελοπούλειου επιπέδου, τα πράγματα εμφανίζονται ανθηρά και ζωηρά.
Τα ΜΜΕ στρατεύτηκαν σ’ έναν αγώνα στον οποίο όφειλαν να στρατευτούν έτσι κι αλλιώς, δωρεάν. Μη λησμονούμε ότι, έστω και κατ’ αντιγραφή της διεθνούς ορολογίας, ενημερωθήκαμε διά πρωθυπουργικών διαγγελμάτων ότι βρισκόμαστε σε «αόρατο πόλεμο». Σε συνθήκες οιονεί πολεμικές λοιπόν, που δοκιμάζουν το σύνολο της κοινωνίας, εφημερίδες, κανάλια, ραδιοσταθμοί και ιστοσελίδες υποχρεούνται να συμβάλουν ακερδώς. Ο δήμος δεν παραμένει πρώτο συνθετικό της δημοσιογραφίας; Ή μήπως η κρατική ΕΡΤ χρειαζόταν 400.000 για να προβάλει τα κρατικά σποτάκια;

Στην πραγματικότητα, ο κορωνοϊός χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση σαν πρόσχημα γαλαντομίας με ξένα έξοδα. Σαν ευκαιρία να δοθεί ένα δώρο στα ΜΜΕ, ένα υποκατάστατο της κρατικής συνδρομής που έχουν ανάγκη τα έντυπα μέσα για να αντέξουν. Χθες, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κοινοποίησε επιτέλους τον κατάλογο των ΜΜΕ που αποζημιώθηκαν για να συμμετάσχουν στη διαφημιστική εκστρατεία. Ούτε το γεγονός ότι χρειάστηκαν ακριβώς ενενήντα ημέρες για να γίνουμε μάρτυρες του θαύματος ούτε το ότι προαπαιτήθηκαν πάμπολλα αποδοκιμαστικά δημοσιογραφικά σχόλια (έστω από μερίδα του Τύπου), κοινοβουλευτικές ερωτήσεις προς τον πρωθυπουργό και καταιγίδα χλεύης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν εμπόδισαν τον κ. Πέτσα να εμφανιστεί στην παράδοση του καταλόγου υπερήφανος για τις κυβερνητικές επιδόσεις στη διαφάνεια. Σαν να περηφανεύεται επειδή «τερμάτισε δεύτερος», σε αγώνα δέκα χιλιάδων μέτρων, ο αθλητής που ντουμπλάρεται από τον νικητή ακριβώς πάνω στο νήμα.
Επειδή λοιπόν επρόκειτο για δώρο, ο δωροδότης, η κυβέρνηση, λειτούργησε με κύριο κριτήριο το προσωπικό πολιτικό του γούστο. Εξ ου και ο μετά ψευδών εξηγήσεων αποκλεισμός αντικυβερνητικών ΜΜΕ και η άνευ ορίων προνομιακή αντιμετώπιση αρκετών ημετέρων. Αν, παρά την τρίμηνη επεξεργασία, ο κατάλογος παραμένει εξόφθαλμα ετσιθελικός, εύκολα φαντάζεται κανείς την αρχική αυθόρμητη μορφή του.