Νίκος Γιαννόπουλος

Η ρύθμιση για τη διαγραφή φοιτητών από τα ΑΕΙ βασίζεται σε υπουργική απόφαση που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ τον Οκτώβριο 2025 και καθορίζει την ανώτατη διάρκεια φοίτησης με βάση το πρότυπο «ν + 2 / ν + 4 / ν + 6», ισχύουσα καθολικά για όλα τα ιδρύματα.

Οι πρώτες αυτοδίκαιες διαγραφές αναμένονται από το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027, ενώ τα ΑΕΙ υποχρεούνται να ενημερώνουν τους φοιτητές και να εκδίδουν βεβαιώσεις πριν τη διαγραφή.

Για εισακτέους από το 2022-2023 και μετά, η ανώτατη διάρκεια ορίζεται σε 6 χρόνια για τετραετή προγράμματα (ν+2) και 8 χρόνια για πενταετή (ν+4). Για παλαιότερους φοιτητές (πριν το 2021-2022), ο υπολογισμός ξεκινά από το 2021-2022, με επιπλέον χρόνο ίσο με την ελάχιστη διάρκεια για όσους είχαν υπερβεί αυτήν, χωρίς δυνατότητα παράτασης. Η υπέρβαση οδηγεί σε αυτοδίκαιη διαγραφή με απόφαση Κοσμητείας ή Συγκλήτου.

Πρακτικά η ρύθμιση έχει αρχίσει να εφαρμόζεται ήδη. Ο κ. Λεοντάρης τονίζει από το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του έχουν διαγραφεί ήδη 300 φοιτητές που όπως υποστηρίζει αντιμετώπιζαν συγκεκριμένες δυσκολίες και προβλήματα.

Αλλοι προτιμούσαν να ολοκληρώσουν πρώτα τις σπουδές τους σε δραματική σχολή για να αποκτήσουν μία καλύτερα καλλιτεχνική συγκρότηση και εν συνεχεία να επιστρέψουν στο Πανεπιστημίου για να εμπλουτίσουν τις γενικότερες γνώσεις τους. Πλέον αυτό δεν καθίσταται εφικτό, τουλάχιστον σε όλες τις περιπτώσεις.

Υπάρχει, όπως τονίζει ο πρώην, πια, Κοσμήτορας της Σχολής Καλών Τεχνών και η ταξική διάσταση του ζητήματος. Κατά τον κ. Λεοντάρη, η ρύθμιση της διαγραφής παράγει “αποτελέσματα” σε φοιτητές που προέρχονται από λαϊκές οικογένειες και οι οποίοι αναγκάζονται να δουλέψουν για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η πιστή παρακολούθηση των μαθημάτων δεν μπορεί να συνδυαστεί πάντα με τη δουλειά ως γνωστόν.

Ολόκληρη η επιστολή παραίτησης του κ. Λεοντάρη έχει ως εξής:

“Υπέβαλα την παραίτηση μου από τη θέση του Κοσμήτορα της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, εκφράζοντας την έντονη διαφωνία μου με την αυταρχική επιβολή του επιστημονικά ατεκμηρίωτου, παιδαγωγικά απαράδεκτου και κοινωνικά άδικου μέτρου των διαγραφών φοιτητών και φοιτητριών από το δημόσιο πανεπιστήμιο”

Δεν πρόκειται για μία απλή διοικητική ρύθμιση αλλά για μια πολιτική πράξη με ταξικό πρόσημο, βαθιά αντιδημοκρατική, προσβλητική για το δημόσιο πανεπιστήμιο και κατασταλτική για χιλιάδες ανθρώπους που επέλεξαν να σπουδάσουν.

Το μέτρο παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως «εκσυγχρονισμός», αλλά λειτουργεί ως στοχοποίηση νέων ανθρώπων προερχόμενων κυρίως από εργατικές και λαϊκές οικογένειες, οποίοι/ες τιμωρούνται ενώ δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ασκήσουν το δικαίωμα τους στη γνώση. Είναι αδιανόητο ότι πρόσφατα ο αρμόδιος υφυπουργός Παιδείας δήλωσε ότι με τις διαγραφές «θα καθαρίσουν οι κατάλογοι», λες και οι φοιτητές/τριες είναι στίγματα, λεκέδες που λερώνουν την εικόνα του πανεπιστημίου.

Όταν ένας υφυπουργός μιλάει για «καθαρισμό», δεν περιγράφει απλώς μια διαδικασία. Διατυπώνει ένα αξιακό σύστημα: ότι υπάρχουν φοιτητές/τριες επιθυμητοί/ες και φοιτητές/τριες ανεπιθύμητοι/ες. Ότι οι δεύτεροι/ες αποτελούν στίγμα. Ότι η παρουσία τους είναι πρόβλημα που πρέπει να εξαλειφθεί.

Μόνο από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών διεγράφησαν ήδη περισσότεροι/ες από τριακόσιοι φοιτητές/τριες. Πρόκειται για συγκεκριμένες περιπτώσεις ανθρώπων με δυσκολίες, προβλήματα και όνειρα.

Αποτελεί άραγε «στίγμα» ο φοιτητής/τρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών που επέλεξε να ολοκληρώσει πρώτα τη φοίτησή του/της σε δραματική σχολή και ενδεχομένως να αποφασίσει μετά από λίγα χρόνια να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο; Αυτοί οι φοιτητές/τριες δεν εγκατέλειψαν τις σπουδές τους. Έκαναν μια συνειδητή επιλογή, συναφή με το αντικείμενό του Τμήματος, για να εμπλουτίσουν την πρακτική και καλλιτεχνική τους εμπειρία και στη συνέχεια να ολοκληρώσουν το θεωρητικό σκέλος αποκτώντας πτυχίο στο ΑΕΙ όπου πέτυχαν την εισαγωγή τους. Και τώρα διαγράφονται.

Είναι «στίγμα» οι φοιτήτριες και οι φοιτητές που έκαναν οικογένεια, δούλεψαν, πάλεψαν με την καθημερινότητα και μετά από χρόνια θέλησαν να επιστρέψουν για να πάρουν το πτυχίο τους; Τώρα διαγράφονται. Είναι «στίγμα» οι φοιτητές/τριες που εργάστηκαν (συχνά ανασφάλιστοι/ες) για να ζήσουν και δεν διαθέτουν τις βεβαιώσεις απασχόλησης που ζητά ο νέος νόμος για να τους εξαιρέσει από τις διαγραφές; Τώρα διαγράφονται.

Αν λοιπόν υπάρχουν «λεκέδες» στο πανεπιστήμιο, δεν είναι οι άνθρωποι που παλεύουν να μορφωθούν. Είναι οι πολιτικές που όχι μόνο δεν τους/τις ενισχύουν όπως οφείλουν, παρέχοντας τους στέγαση, γενναίες επιδοτήσεις ενοικίου, διευκόλυνση στις μετακινήσεις κλπ., αλλά αντίθετα τους/τις στοχοποιούν.

Δεν υπάρχει στατιστικός δείκτης που να δείχνει ότι με τις διαγραφές η αναλογία διδασκόντων / φοιτητών θα βελτιωθεί τόσο ώστε να ανεβάσει την χώρα μας κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Όλοι και όλες γνωρίζουμε ότι αυτό θα συμβεί μόνο με τη γενναία αύξηση των θέσεων του διδακτικού προσωπικού. Όλοι και όλες γνωρίζουμε ότι οι λεγόμενοι «αιώνιοι» φοιτητές/τριες δεν επιβαρύνουν το πανεπιστήμιο: δεν χρησιμοποιούν υποδομές, δεν δεσμεύουν πόρους, δεν εμποδίζουν καμία λειτουργία.

Η μεθόδευση επιβολής των διαγραφών από το υπουργείο, αποτελεί μνημείο αντιδημοκρατικότητας και ακύρωσης του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου. Ο νόμος δεν επιτρέπει στις Συνελεύσεις Τμημάτων, τον κατεξοχήν δημοκρατικό θεσμό της πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης, να αποφασίσει για ένα τόσο κρίσιμο θέμα. Το υπουργείο ζητά από το διοικητικό προσωπικό, από τους/τις προϊσταμένους των Γραμματειών να εφαρμόσουν τον νόμο μηχανιστικά χωρίς καμία δυνατότητα ακαδημαϊκής παρέμβασης.

Αποκλείει δηλαδή την πανεπιστημιακή κοινότητα από τη λήψη μιας κρίσιμης πολιτικής απόφασης. Ήδη το συνδικαλιστικό όργανο των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ έχει αντιδράσει έντονα και με τεκμηριωμένη δημόσια τοποθέτηση και έχει προχωρήσει σε απεργιακές κινητοποιήσεις αρνούμενο να αναλάβει το βάρος της διαγραφής χιλιάδων φοιτητών/τριών.

Ας αναλογιστούμε επίσης ότι η ίδια διάταξη που ρυθμίζει την διαγραφή, προβλέπει κάτι αδιανόητο: την κατοχύρωση των εκπαιδευτικών πιστωτικών μονάδων (ECTS) που έλαβε κατά το διάστημα της φοίτησης του ο υπό διαγραφή φοιτητής/τρια για το ενδεχόμενο επανεγγραφής του σε κάποιο ιδιωτικό ΑΕΙ. Δηλαδή, τα ECTS που κρίνει ο νόμος ανεπαρκή για τον φοιτητή/τρια του δημόσιου πανεπιστημίου και τον/την διαγράφει, δίνονται ως «bonus» για την εγγραφή του/της σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο.

Η πρόσβαση στη γνώση είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δημόσιο αγαθό και τα δημόσια αγαθά δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Η πρόσβαση στην εξειδικευμένη γνώση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι δικαίωμα που αποκτήθηκε μετά από πανελλαδικές εξετάσεις ιδιαίτερα απαιτητικές. Δεν νομιμοποιείται η πολιτεία να λέει σε έναν/μια επιτυχόντα/ούσα: «έχεις δικαίωμα να σπουδάσεις, αλλά μόνο μέσα σε ένα αυθαίρετο χρονικό πλαίσιο που εμείς καθορίζουμε, κι αν δεν τα καταφέρεις, στο αφαιρούμε».

Τα συνταγματικά δικαιώματα δεν λήγουν επειδή κάποιος αποφάσισε ότι οι αριθμοί των ενεργών φοιτητών/τριών πρέπει να μειωθούν ή, ακόμη χειρότερα, να κατευθυνθούν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αυτό που επί της ουσίας στοχοποιείται είναι η ίδια η ύπαρξη της δωρεάν, δημόσιας πρόσβασης στη γνώση χωρίς φραγμούς. Είναι η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να επιστρέψει μετά από χρόνια να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Ότι το πανεπιστήμιο μπορεί να είναι ένας χώρος ανοιχτός και υπάρχει για να ανοίγει δρόμους, όχι για να τους κλείνει.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο θεσμικός μου ρόλος ως Κοσμήτορα, διορισμένου από το Συμβούλιο Διοίκησης του πανεπιστημίου, με φέρνει αντιμέτωπο με ένα σοβαρό ζήτημα συνείδησης. Καλούμαι στο πλαίσιο των καθηκόντων και των θεσμικών υποχρεώσεων μου – και μάλιστα υπό την απειλή κυρώσεων από την πλευρά του ΥΠΑΙΘ – να επιβλέψω και να διευκολύνω την εφαρμογή ενός μέτρου που αντιστρατεύεται τις βαθύτερες ακαδημαϊκές και κοινωνικές μου πεποιθήσεις και, κυρίως, με φέρνει σε ευθεία αντίθεση με τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που θεωρώ ότι οφείλω να υπερασπίζομαι”.

Είναι αλήθεια. Το Εργαστήριο Ενάλιας Αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών στην Καλαμάτα (2016), η πρώτη, από σύστασης του ελληνικού κράτους, πανεπιστημιακή δομή για την ενάλια αρχαιολογία που δημιουργείται στη χώρα μας, υπάρχει υπό την διεύθυνσή της Ευγενίας Γιαννούλη.

Κι αυτό από μόνο του θεωρώ ότι ήταν αρκετό για μια διευρυμένη επικοινωνία με την πανεπιστημιακό, όπου το αναγνωστικό κοινό κατανοεί πλήρως ότι «η επιστήμη μπορεί και πρέπει να γίνει όπλο συνολικά της ανθρωπότητας».

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κυρία Γιαννούλη, πόσο εύκολο είναι να γυρίσετε πίσω και να δείτε, ως παρατηρήτρια, την μέχρι τώρα πορεία σας στους επιστημονικούς τόπους και την έρευνα; Τι κυριάρχησε και σας κράτησε αφοσιωμένη στον στόχο;

Μου δημιουργείται έντονη η αίσθηση της πορείας, δοκιμάζοντας, αναζητώντας, ανιχνεύοντας και ιχνηλατώντας τόπους και ανθρώπους. Οτιδήποτε κέντριζε τον νου, οπουδήποτε άξιζε μια στάση. Αρχικά, δεν αναγνώριζα την σημασία των πρώτων εμπειριών, χρώμα, χώμα, αφή, υφή, βλέμμα, αίσθηση, στην διαμόρφωση της ζωντανής σκέψης και της θεωρητικής έκφρασης. Θα έλεγα ότι το τύπωμα της ζωντανής σκέψης σε βιώματα καθημερινά και αργότερα σε επιστημονικά πεδία, ήταν αυτό που με κράτησε αφοσιωμένη στον στόχο. Πάντοτε, από την αρχή της μνήμης ως σήμερα, δεν κατανοώ τίποτα χωρίς το υπόβαθρο της φιλοσοφικής επεξεργασίας. Η φιλοσοφία, εννοώντας την μακραίωνη ελληνική σκέψη, είναι τροφός νου και κριτής πράξεων, κρίσεων και επιλογών. Παντού. Σήμερα, η πορεία συνεχίζεται κεντρομόλος, με στόχευση, προοικονομία δυνάμεων και συνειδητή πρόσδεση στον ορισμένο τρόπο. Είναι ο φύλακας της σκέψης και της ύπαρξης ως ελεύθερης.

–Η αρχαιότητα είναι ο βασικός πυρήνας της ταυτότητας της Ελλάδας, ωστόσο ο αρχαιολόγος σε αυτή τη χώρα, φέρει ενίοτε και το στίγμα του ανθρώπου, που μοχθεί επί ματαίω. Ποια η δική σας θέση.

Πράγματι, μπορεί κανείς να αποκάμει σε αυτή την χώρα, όπως και σε άλλες χώρες, όπου ο μόχθος γίνεται βάρος χωρίς χαρά. Στην δική μας περίπτωση, η αρχαιότητα μας σφραγίζει μέσα από τις μεγάλες τροπές της σκέψης ως σήμερα. Η αρχαιοελληνική εντελέχεια και η τελείωση της θεολογίας που ακολουθεί, και άλλοι αρχαιότατοι σημερινοί όροι, όπως θεωρία, ελευθερία, νους, φύσις, αποτελούν παραδείγματα φιλοσοφικού λογισμού, καθώς και εμπειρικά προσιτών στάσεων, που μικραίνουν το «επί ματαίω», αν θέλουμε να το καταστήσουμε αδιάφορο για την ουσία της ύπαρξης. Από την άλλη, η αντίληψη της άμεσης, μετρήσιμης ανταμοιβής του μετρήσιμου κόπου, εδώ και τώρα, καθιστά τον κόπο μάταιο, άδικο, προσοδοφόρο ή επωφελή. Στην δική μας περίπτωση, η αρχαιότητα μάς παρέχει την δυνατότητα της διαμόρφωσης του εδώ και τώρα με επίγνωση, δηλαδή, με κριτήρια το δίκαιο και ζωηφόρο ή το μάταιο των πρακτικών επιλογών. Και η επίγνωση αυτή παραδίδει κριτήριο μέτρησης μεγεθών των εκάστοτε και κάθε είδους επικεφαλής.

–Πώς διαμορφώνεται σήμερα η σχέση ανάμεσα στην αρχαιολογική επιστήμη και τις πολιτισμικές προτεραιότητες;

Νομίζω ότι η σχέση αυτή είναι κυμαινόμενη και πάντως όχι ενιαία ή εναργής.Το βασικό πλεονέκτημα της αρχαιολογικής επιστήμης, έναντι των άλλων ανθρωπιστικών επιστημών, είναι η μέγιστη διάρκεια χρόνου μελέτης της ανθρώπινης συνθήκης – από το απώτατο παρελθόν ως σήμερα. Καμία άλλη επιστήμη δεν συνέχει χιλιάδες ή εκατομμύρια έτη χάριν κατανόησης του αντικειμένου της σε ιστορικό πλαίσιο. Το στοίχημα μεταξύ αρχαιολογίας και πολιτισμού σήμερα αφορά στον τρόπο με τον οποίο παραδίδεται η σκυτάλη μεταξύ των εποχών. Στο αρχαιολογικό πλαίσιο, καθρεφτίζεται ο τρόπος της ζωής ως εκάστοτε, ως συνέχεια και ως παύση συγκεκριμένου νοήματος. Σήμερα, η επιδερμική μίμηση μπορεί να γεμίζει το παρόν με αρχαιοπρέπεια ή να ντύνει το παρελθόν με τα ενδύματα του τώρα – ασχολία δίχως τελειωμό. Ο τρόπος του ανθρώπου στο παρελθόν και ο πολιτισμός του παρόντος, εδώ και τώρα, αποτελεί πεδίο φιλοσοφικού στοχασμού που δεν έχει κερδηθεί συλλογικά, παρότι ως σχέση υφίσταται και ανιχνεύεται στον παρόντα ιστορικό χρόνο υπό ορισμένες συνθήκες.

–Ποιος ο ρόλος της αρχαιολογίας στον σύγχρονο κόσμο;

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο ρόλος της αρχαιολογίας σήμερα; Σε συνέχεια της συζήτησής μας, προκύπτει ότι η αρχαιολογία είναι μείζων επιστήμη, αν όχι η μείζων οδός προσπέλασης και επίγνωσης της ανθρώπινης συνθήκης. Τέτοιου είδους επίγνωση ανθίζει στον φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στα ποικίλα δεδομένα του παρελθόντος, ειδικά σήμερα που τα όρια μεταξύ επιστημών είναι διαπερατά, όπως συμβαίνει στα λεγόμενα διεπιστημονικά πεδία. Η επίγνωση είναι δύσκολη άσκηση. Απαιτεί ένα παιδευτικό σύστημα, που προσανατολίζεται σαφώς προς αυτήν και την θεραπεύει συνεχώς. Προσωπικά, δυσκολεύομαι να κατανοήσω την έκθλιψη ενός στέρεου και διαχρονικού (όχι παρατακτικού) φιλοσοφικού και επιστημολογικού υποβάθρου σε κάθε τομέα του επιστητού.

–Το Εργαστήριο Ενάλιας Αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών στην πόλη της Καλαμάτας συνιστά το μόνο Εργαστήριο του είδους σε Πανεπιστημιακό Ίδρυμα της χώρας. Έχοντας τη διεύθυνση του εργαστηρίου, πώς αξιολογείτε το φορτίο της αποστολής σας;

Η ακαδημαϊκή φυσιογνωμία του Εργαστηρίου Ενάλιας Αρχαιολογίας, του πρώτου, όπως σωστά σημειώνετε, στην χώρα, αποτελεί συνάρτηση πρακτικών δεσμεύσεων (παράδειγμα η στενότητα του χώρου) και επιστημονικών επιλογών. Προτάξαμε την επιστημονική διαφοροποίησή μας έναντι ομοειδών υποδομών αλλού, οι οποίες επικεντρώνονται κυρίως στην ανασκαφή και μελέτη αρχαίων ναυαγίων. Εδώ προτιμήσαμε να αναπτύξουμε το θέμα της σχέσης του ανθρώπου με την θάλασσα, των πολιτισμών της προϊστορίας, της αρχαιοελληνικής και μεταγενέστερης αρχαιότητας έως τον 19ο αι. μ.Χ., όταν υιοθετούνται τα ατμοκίνητα πλωτά. Προσεγγίζουμε την παράκτια ζώνη μελετώντας την ως διακριτή πολιτισμική συνιστώσα. Ερευνούμε το πεδίο των ακτών, αρχαιολογικά και ιστορικά, και ιδρύουμε επιστημονικές συλλογές αναφοράς σχετικά με την ναυτική τέχνη της αρχαιότητας, την διακίνηση αγαθών και των διεπαφών, μέσω των παράκτιων πλόων (π.χ. διακίνηση πρώτων υλών, όπως είναι τα πετρώματα μεταξύ άλλων ειδών). Εντοπίζουμε τα ίχνη παλαιών ακτών πέραν της σημερινής ή και πάνω σ’ αυτήν. Παραθέτω εδώ ενδεικτικά ηλεκτρονικό σύνδεσμο σχετικά με τα αρχαιολογικά δεδομένα της ναυτικής τέχνης του Αιγαίου, υπό μορφή Οπτικού Εγχειριδίου Ενάλιας Αρχαιολογίας, αλλά και την ιστοσελίδα του Εργαστηρίου στην ελληνική και στην αγγλική, αντιστοίχως. Καταπιάστηκα με ένα νέο πεδίο, ακολουθώντας μία διευρυμένη οπτική προσέγγισης από την οποία άντλησα σημαντική γνώση. Στην δική μας σειρά, προέχει η δημιουργία υποδομών και η παράδοση της σκυτάλης στην συνέχεια.

–Στην Καλαμάτα, έχει αποδειχθεί ότι γίνονται, σε ακαδημαϊκό και πολιτιστικό επίπεδο, σημαντικές δράσεις. Ποια η σχέση σας με την πόλη πριν τη συνεργασία σας με το πανεπιστήμιο;

Η αλήθεια είναι ότι η σχέση μου με την πόλη της Καλαμάτας αναπτύχθηκε μέσα από την σχέση μου με το Πανεπιστήμιο. Έχω δει την πόλη να αλλάζει πολύ τα τελευταία χρόνια. Θα έλεγα ότι η Καλαμάτα έχει εξελιχθεί σε ιδανικό τόπο για τους νέους ανθρώπους, που σπουδάζουν εδώ. Δεν ξέρω, βέβαια, αν η έλευσή μου εδώ είναι εντελώς τυχαίο γεγονός, αφού στην μητέρα μου, η οποία ειδικεύθηκε στην χειρουργική των ψυχιατρικών κλινικών, ανετέθη η ίδρυση της πρώτης ψυχιατρικής δομής στην περιοχή, πράγμα το οποίο ανέλαβε και περαίωσε την δεκαετία του 1960. Η σχέση της έκτοτε ήταν συνεχής με συναδέλφους της στην πόλη, για τούτο είχαμε απ’ ευθείας ενημέρωση όταν ανέκυψαν τα δεινά των σεισμών.

–Ποια είναι η πιο διαχρονική συμβουλή που έχετε δεχθεί και τι θέλετε να μεταδίδετε στους φοιτητές σας;

Ο Θουκυδίδης παραδίδει για τους Έλληνες και τον τρόπο τους, όπως θυμάμαι,

                 παρά δύναμιν τολμηταί,
παρά γνώμην κινδυνευταί,
και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες.

Διδάσκει με ευθύτητα, πρακτικά, εύστοχα και απερίφραστα πώς ο ελληνικός τρόπος οδηγεί στην συρρίκνωση του εσωτερικού φόβου και των φαντασμάτων της ψυχής που την κρατούν δεσμώτη έναντι της ζωής που της αναλογεί. Φανερώνει το κοινό μέτρο, που μετρά τον κάθε έναν ξεχωριστά. Διδάσκει συνοπτικά και ευθύβολα χωρίς διδακτισμό τον βασικό άθλο προς εαυτόν.

–Ποια τα πλεονεκτήματα και ποια, ας πούμε, τα μειονεκτήματα για έναν άνθρωπο που οι σπουδές του δεν τελειώνουν στα είκοσι δύο του χρόνια;

Δεν μπορώ να σκεφτώ μειονεκτήματα, ειδικά αν κανείς μεταφράζει τους όρους της μάθησης σε όρους ζωής και υπαρκτικής κατανόησης με σύμμαχο τον χρόνο. Αυτό αποτελεί συνάρτηση του αντικειμένου των σπουδών φυσικά. Η μελέτη της Αρχαιολογίας ως μείζων επιστήμης ενέχει το πλεονέκτημα της κατάδυσης στις σπουδαίες εμπειρίες, στο απερινόητο της ύπαρξης, όπως ήταν ανέκαθεν η γέννηση, η ζωή και ο θάνατος, η γονιμότητα, η συνεχής υποδήλωση του εκείθεν, του ορατού και του άρρητου, μεταξύ άλλων, η πρόταση για το νόημα του κόσμου. Η οικονομική στενότητα, σήμερα και πάντοτε, αποτελεί τροχοπέδη στην εμβάθυνση στις σπουδές και ενίοτε τις αναστέλλει. Ωστόσο, το δίλημμα μεταξύ οικονομικής και πνευματικής πενίας μπορεί να τεθεί ποικιλοτρόπως σε διαφορετικές περιόδους ή καταστάσεις, σαν μία διελκυστίνδα με την οποίο κανείς καλείται να αναμετρηθεί κατά περίπτωση και μόνον προσωπικά.

–Όσον αφορά στη μνήμη και τη σύνδεση με ό,τι έχει παραδοθεί: τι πρέπει να συμβαίνει ώστε να μην προσπερνάται ένα τόσο σημαντικό κομμάτι όπως είναι η ιστορία;

Ο Όμηρος εγκωμιάζει την μνημοσύνη. Η καλλιέργεια της μνήμης στο εκάστοτε παρόν είναι τρόπος ζωής και συνοχής μεταξύ των μελών μιας κοινότητας, υπόμνηση και απόσταγμα εμπειριών, συνιστά παροχή μέτρου, τρόπου, και κανόνα, καθώς και δείκτη πνευματικής εγρήγορσης. Είναι ευθύνη προσωπική η επιλογή αυτή και υποχρέωση έναντι της ζωής που μας ανήκει, αλλά και έναντι της ζωής εκείνης που δεν είναι δική μας.

–Το προσεχές διάστημα ποια σχέδιά σας εμπεριέχει;

Πρόσφατα, ολοκλήρωσα ένα εκτεταμένο έργο, εργασία σχεδόν δεκαπενταετούς έρευνας, σχετικά με την πρώιμη οίκηση, τα πρώτα σπίτια που έκτισε ο άνθρωπος, στην ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα από την 9η χιλιετία π.Χ. κ.ε., αλλά και στην ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο την ίδια περίοδο, αλλά και μερικές χιλιετίας νωρίτερα. Η επιβίωση και η σημασιολογική μετάλλαξη της πρωτογενούς οικιστικής δομής στις ύστερες χιλιετίες της αιγαιακής προϊστορίας είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον θέμα. Τα κτίρια αποκαλύπτουν τους ανθρώπους με χαρακτηριστική ευγλωττία. Η πολιτισμική ιδιοσυγκρασία περιοχών επί τη βάσει της κτιριολογικής δομής και των μετασχηματισμών της με ενδιαφέρει εξαιρετικά. Συγχρόνως, η έρευνα πεδίου στην παράκτια ζώνη της Νήσου Κεφαλληνίας βαίνει προς ολοκλήρωση, ενώ υπολείπεται η μελέτη του υλικού της έρευνας αυτής. Με απασχολεί, συγχρόνως, η υποδομή του Εργαστηρίου Ενάλιας Αρχαιολογίας και ο τρόπος ενίσχυσής της κατά τον βέλτιστο δυνατό τρόπο.

Όπως αναφέρουν οι φοιτητές πρόκειται για εξέλιξη, που αφορά σπουδαστές σε Καλαμάτα, Σπάρτη, Τρίπολη, Κόρινθο, Ναύπλιο, όπου η σίτισή τους, είχε ανατεθεί σε δύο εταιρίες, οι οποίες μείωσαν τις παρεχόμενες ποσότητες τροφίμων, λόγω μείωσης και των κονδυλίων στο πανεπιστήμιο.

Κατόπιν αυτών οι φοιτητές της «Πανσπουδαστικής» ζητούν να ανακληθεί η « απαράδεκτη απόφαση περικοπής δικαιούχων φοιτητών από την δωρεάν σίτιση που έλαβε πρόσφατα η Πρυτανεία του εκπαιδευτικού ιδρύματος». Όπως λένε οι καταγγέλλοντες  «με το «καλημέρα» του 2023, 470 φοιτητές έμειναν εκτός λιστών σίτισης, μετά τη σχετική ανάρτηση τη Δευτέρα 9 Ιανουαρίου. Οι συγκεκριμένοι, βρίσκονται πλέον σε λίστα επιλαχόντων, αναμένοντας να «κερδίσουν το “φλουρί της βασιλόπιτας” για να έχουν δικαίωμα στη σίτιση ή να περιμένουν να “κοπούν” άλλοι συμφοιτητές τους για να πάρουν ένα πιάτο φαγητό.

Η ανακοίνωση των φοιτητών:

Η συγκεκριμένη κατάσταση έχει αποκλειστικά τη σφραγίδα της κυβέρνησης και των προηγούμενων κυβερνήσεων που μέσω της υποχρηματοδότησης υποβαθμίζουν τα πανεπιστήμια και τη φοιτητική μέριμνα. Θεωρούν το δικαίωμα μας για σπουδές ως κόστος, γι’ αυτό επινοούν διάφορους κόφτες. Επειδή κοστίζουμε, ή θα πληρώνουμε ή θα μένουμε νηστικοί. Είναι γνωστό, πως οι συνθήκες στη σημερινή εποχή είναι πολύ δύσκολες, αν όχι απαγορευτικές, για να καταφέρει να σπουδάσει ένας φοιτητής, πόσο μάλλον σε τμήμα μακριά από την πόλη της μόνιμης κατοικίας του. Συνδυαστικά με την ακρίβεια, τις αυξήσεις στην ηλεκτρική ενέργεια (θέρμανση, ρεύμα), αλλά και στα είδη πρώτης ανάγκης, και ενώ οι μισθοί των οικογενειών μας παραμένουν σταθεροί ή μειώνονται, δεν υπάρχει καμία μέριμνα για την στήριξη των φοιτητών.

Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την έλλειψη φοιτητικών εστιών (232 κλίνες σε όλο το ΠΑ.ΠΕΛ.!), δωρεάν μεταφοράς για τους φοιτητές, υποβάθμιση των υποδομών και ελλείψεις εργαστηριακού εξοπλισμού και αναλωσίμων κ.α. Κόντρα στις ανάγκες μας δίνουν λεφτά για την εισαγωγή της πανεπιστημιακής αστυνομίας και την ενίσχυση της επιχειρηματικής δράσης εντός των πανεπιστημίων, ενώ δεν λαμβάνονται μέτρα υποστήριξης και ανακούφισης των φοιτητών». Οι φοιτητές δηλώνουν ότι απαιτούν να μην μείνει κανένας φοιτητής που έκανε αίτηση χωρίς δωρεάν σίτιση, να μην εφαρμοστεί κανένας κόφτης με οποιοδήποτε πρόσχημα, να εξασφαλιστεί για όλους δωρεάν σίτιση, να αυξηθεί η κρατική χρηματοδότηση.

Πηγή: ethnos.gr