Το κείμενο κατά των ιδιωτικών ΑΕΙ

«Η σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται»
(Άρθρο 16 παρ.8. εδάφιο 2)

Όσες/όσοι υπογράφουμε εδώ, μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, αισθανόμαστε δυσάρεστη έκπληξη για την ευκολία με την οποία η κυβέρνηση της χώρας, προωθεί νομοθέτημα το οποίο έρχεται σε εξόφθαλμη αντίθεση με τις ρητές πιο κάτω διατάξεις Συντάγματος των Ελλήνων:

• Άρθρο 16 παρ. 5 εδάφιο 1 «Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση»
• Άρθρο 16 παρ. 6 εδάφιο 1 «Οι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί»
• Άρθρο 16 παρ.8. εδάφιο 2 «Η σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται»

Υπηρετούμε το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και γράμματα γνωρίζουμε: Το Άρθρο 16 του Συντάγματος μπορεί να το διαβάσει καθένας και καθεμία. Το νομοσχέδιο για τα δήθεν «ελεύθερα» ή «μη κρατικά» πανεπιστήμια είναι εξόφθαλμα αντισυνταγματικό. Γιατί όταν το Σύνταγμα λέει «απαγορεύεται» δεν εννοεί τίποτα άλλο από ότι απαγορεύεται.

Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση αλλά και οι επιχειρήσεις, οι οποίες φιλοδοξούν να ιδρύσουν πανεπιστημιακές εταιρείες ή παραρτήματα ξένων ιδρυμάτων στην Ελλάδα παρακάμπτοντας τη συνταγματική επιταγή, ας λάβουν υπόψη τους ότι: Ορκιστήκαμε ως δημόσιοι λειτουργοί να υπηρετούμε το Σύνταγμα και θα το πράξουμε, προβάλλοντας σε όλα τα επίπεδα και ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, την αντισυνταγματικότητα του νομοσχεδίου, ακόμη αν αυτό νομοθετηθεί. Δυστυχώς η χώρα μας έχει ήδη μία, την πρώτη μετά τη δικτατορία, διεθνή καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για παραβίαση των βασικών συνταγματικών αρχών. Δεν θα αφήσουμε να προστεθεί άλλη μία».

Η Σύνοδος των Πρυτάνεων, μετά τη συνεδρίασή της, αποφάσισε να διεξαχθούν διαδικτυακά οι εξετάσεις και τα μαθήματα όπου δεν συμπληρώθηκαν 13 εβδομάδες, υιοθετώντας το πρόσχημα του «να μη χαθεί το εξάμηνο», καθώς υπό κατάληψη τελούν πολλές σχολές. Ωστόσο πολλοί είναι εκείνοι που επισημαίνουν ότι οι διαδικτυακές εξετάσεις είναι «απολύτως διαβλητές».

Ενδεικτική είναι η παρέμβαση του τέως Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (2011-2015), και Καθηγητή στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του ΟΠΑ, Κωνσταντίνου Γάτσιου, ο οποίος τονίζει μεταξύ άλλων:

«Δουλευόμαστε γερά! Γιατί το «αδιάβλητο» απλά δεν υπάρχει. Όλοι στα πανεπιστήμια το γνωρίζουμε, όλοι το συζητούμε μεταξύ μας, ε, ας το πούμε και φωναχτά: οι διαδικτυακές εξετάσεις είναι απολύτως διαβλητές. Δεν είναι μόνο τα ανοικτά βιβλία που τις καθιστούν διαβλητές (αυτό είναι το λιγότερο). Είναι οι φροντιστές που θα «συνδράμουν» τους διαγωνιζόμενους (με το αζημίωτο, ασφαλώς), αλλά και η πλατφόρμα τεχνητής νοημοσύνης, το ChatGPT, που ανέξοδα απαντά σε όλες σου τις ερωτήσεις και λύνει όλα σου τα προβλήματα.

Δεν μπορεί να μην τα ήξερε όλα αυτά ο υπουργός Πιερρακάκης, ειδικά τα περί τεχνητής νοημοσύνης που υπήρξε και το αντικείμενο των σπουδών του, όταν κατηύθυνε (κάποιοι ισχυρίζονται ότι πίεσε) τους πρυτάνεις στην πρόσφατη έκτακτη σύνοδό τους στην αποδοχή της «λύσης» των διαδικτυακών εξετάσεων. Ούτε οι πρυτάνεις επιτρέπεται να μην τα γνωρίζουν, και ας θεραπεύουν αντικείμενα ξένα προς την πληροφορική την οποία σπούδασε ο υπουργός. Άρα δεν υπάρχει ελαφρυντικό άγνοιας για κανέναν για αυτό το οποίο κατάφεραν, ειδικά για τον υπουργό».

Ο ίδιος τονίζει ότι αν και φαίνεται ευκολότερος, ο δρόμος που επελέγη από την πλειοψηφία των πανεπιστημίων «δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα αποδειχθεί τέτοιος. Ας μην ξεχνάμε ότι το νομοσχέδιο δεν έχει ακόμη κατατεθεί. Υπάρχει, επομένως, συνέχεια. Υπάρχει δεύτερος γύρος. Και ο τρόπος που εξελίχθηκε ο πρώτος δεν προοιωνίζεται καλά πράγματα για τον δεύτερο».

Και συμπληρώνει: «Ο υπουργός κινήθηκε με τη λογική «να καθαρίσει το θέμα» όσο πιο γρήγορα γίνεται κι ας είναι όπως να ‘ναι. Να προφυλάξει τον εαυτό του και την καριέρα του –κοινώς, να μη γίνει «καμμιά στραβή στη βάρδια του»– και να μη χρεωθεί, περισσότερο ή λιγότερο, κάποιο δυσάρεστο αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές για το κόμμα του. Γι’ αυτό επέλεξε το «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Φευ, δεν «καθάρισε» και δεν «τελείωσε». Ούτε αυτός, ούτε οι πρυτάνεις».

Στο ίδιο μήκος κύματος, η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Πατρών που διαπίστωσε ότι «η μαζική εξέταση μαθημάτων με διαδικτυακά μέσα δεν διασφαλίζει το αδιάβλητο των εξετάσεων, ιδίως λόγω των δυνατοτήτων που δίνουν οι τεχνολογικές εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη»,

Η κυβερνητική πίεση ωστόσο,  για ψηφιακή εξεταστική, παρά τα προβλήματα που έχουν ήδη επισημάνει πολλοί πανεπιστημιακοί και παρά το γεγονός ότι τίθεται και θέμα παρέμβασης στο αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ, έγινε εντονότερη με νέα εγκύκλιο του γενικού γραμματέα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Ζώρα για τηλεκπαίδευση στις καταλήψεις.

Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που δεν είχε διστάσει να παρομοιάσει τους φοιτητές με «ληστές μπακάλικου», τόνισε πως «όλοι θα τεθούν προ των ευθυνών τους και το νομικό πλαίσιο είναι σαφές».

«Το υπουργείο θα κάνει τη δουλειά για να επισημάνει στις ηγεσίες των πανεπιστημίων πώς θα συμμορφωθούν με το νόμο για να μην χαθεί η εξεταστική. Η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων ήταν κορωνίδα του προγράμματος της ΝΔ  και κανείς να μην εκπλήσσεται. Θα γίνει νόμος του κράτους και θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση σύντομα. Ο βασικός πυρήνας δεν αλλάζει», επέμεινε ο πρωθυπουργός.

Παραιτήσεις

Κάτι που προκάλεσε αντιδράσεις. Έτσι, στον “αέρα” είναι η εξεταστική του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας , της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης, όπως ανακοινώθηκε από τη γραμματεία του τμήματος,  κατόπιν των παραιτήσεων που υπέβαλαν ο πρόεδρος Ηλίας Κολοβός και ο Αντιπρόεδρος Δημήτρης Μποσνάκης αντιδρώντας στην απόφαση της Συγκλήτου για δικτυακές εξετάσεις.

Τους συμπαραστέκεται, όπως αναφέρει ο Ενιαίος Φορέας Διδασκόντων της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης ο οποίος επίσης κράτησε αντίθετη στάση από τη Σύγκλητο με την διεξαγωγή ηλεκτρονικών εξετάσεων για το χειμερινό εξάμηνο που ολοκληρώθηκε. Την κατηγόρησε μάλιστα για απόφαση που καταστρατηγεί την αυτοτέλεια των ιδρυμάτων και το ακαδημαϊκό δικαίωμα του διδακτικού προσωπικού να επιλέγει τους τρόπους και τα μέσα εξέτασης των μαθημάτων που διδάσκει.

Εξαιτίας των ανωτέρω εξελίξεων, εκδόθηκε ανακοίνωση, που «ενημερώνει τους/τις φοιτητές/τριες ότι, κατόπιν της υποβολής των παραιτήσεων του προέδρου και του αντιπροέδρου του Τμήματος, δεν είναι εφικτό προς το παρόν να προγραμματιστεί η εξέταση των μαθημάτων», με αποτέλεσμα να παραμένει αβέβαιο το μέλλον της εξεταστικής.

Αίσθηση εξάλλου προκαλεί η δήλωση του Πρύτανη του ΑΠΘ, Απόστολου Αποστολίδη ότι δεν κάλεσε ο ίδιος την αστυνομία στο Πανεπιστήμιο, αναφερόμενος στην επέμβαση των ΜΑΤ όταν κατελήφθη η πρυτανεία το απόγευμα της Πέμπτης

Πανελλαδικό φοιτητικό συλλαλητήριο στις 8 Φλεβάρη

Οι φοιτητές, που εδώ και 4 εβδομάδες διαδηλώνουν σε όλη τη χώρα διεκδικώντας αποκλειστικά δημόσια και πραγματικά δωρεάν παιδεία, πτυχία με αξία και όχι σε τιμοκατάλογο, διαμηνύουν ότι θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους.

Την ερχόμενη Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου, ετοιμάζονται για το πανελλαδικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στα Προπύλαια με φοιτητές να καταφθάνουν στην πρωτεύουσα από όλη τη χώρα.

Σε ανακοίνωσή τους οι φοιτητικοί σύλλογοι τονίζουν: «Πετύχαμε την πρώτη νίκη! Συνεχίζουμε!

Με τους αγώνες μας καταφέραμε να καθυστερήσουμε το σχέδιο τους και έτσι συνεχίζουμε! Με μαζικές συλλογικές διαδικασίες, με ακόμα μεγαλύτερη ενότητα με τους μαθητές και τα εργατικά σωματεία, τους μαζικούς φορείς! Εκεί βρίσκεται η δύναμη μας! Στην αμφισβήτηση της πολιτικής τους, στον οργανωμένο αγώνα! Για αυτό η κυβέρνηση απαντά με ΜΑΤ, χημικά και καταστολή».

Παράλληλα καταγγέλλουν «την εισβολή των ΜΑΤ στο ΑΠΘ, καθώς και στο ΕΜΠ και το Πολυτεχνείο Κρήτης τις προηγούμενες εβδομάδες. Παρά τις προσπάθειες τους δεν τρομοκρατούμαστε!».

Σημειώνουν δε πως «η απόπειρα της κυβέρνησης να αιφνιδιάσει τους φοιτητές έπεσε στο κενό. Θα ακυρώσουμε και τα σχέδια τρομοκράτησης και εκβιασμού με την αποφασιστική μας στάση! Απαιτώντας να μην χαθεί καμία εξεταστική! Μπαίνοντας εμπόδιο σε κάθε απόπειρα καταστολής και συκοφάντησης του δίκαιου αγώνα μας».

Μέσω κειμένου αναφέρουν πως ο Στέφανος Κασσελάκης «εκδηλώνει μια αρχηγοκεντρική πολιτική συμπεριφορά και αναπτύσσει διχαστικό και αντιφατικό λόγο, ο οποίος καθόλου δεν συνάδει με τις αρχές και τη δημοκρατική λειτουργία της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς».

Στο κείμενο της αποχώρησής τους τονίζουν πως σε δύο προηγούμενες επιστολές, που απευθυνόταν προς τον πρόεδρο και τους δύο γραμματείς του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, η Οργάνωση Μελών Πανεπιστημιακών ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Θεσσαλονίκης είχε εκθέσει έντονες ανησυχίες ως προς την πορεία του κόμματος, το οποίο εγκαταλείπει με ραγδαίο ρυθμό τη ριζοσπαστική Αριστερά και την εσωκομματική δημοκρατία.

Οι 50 πανεπιστημιακοί που υπογράφουν το κείμενο αναφέρουν πως «αποχωρούμε από την Οργάνωση Μελών Πανεπιστημιακών ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Θεσσαλονίκης και από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, διότι δεν μας εκφράζει πλέον ιδεολογικά και πολιτικά. Θεωρούμε ότι δεν έχουμε θέση και δεν θέλουμε να συμμετάσχουμε σε μια πορεία απομάκρυνσης από τις αξίες και τις αρχές της ριζοσπαστικής ανανεωτικής και οικολογικής Αριστεράς καθώς και της δημοκρατίας».

Όπως αναφέρουν, ο Στέφανος Κασσελάκης εφαρμόζει μια αρχηγοκεντρική πολιτική, μαζί και με την προσωποπαγή ηγετική ομάδα.

Τον κατηγορεί επίσης για ανιστόρητες αναφορές, ενώ κάνει μια αναδρομή και σε λάθη που έγιναν – όπως υποστηρίζουν – πριν την εκλογή Κασσελάκη.

Αναλυτικά η επιστολή αποχώρησης:

«Με δύο προηγούμενες επιστολές, που απευθυνόταν προς τον Πρόεδρο και τους δύο Γραμματείς του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., η Οργάνωση Μελών Πανεπιστημιακών ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Θεσσαλονίκης είχε εκθέσει έντονες ανησυχίες ως προς την πορεία του κόμματος, το οποίο εγκαταλείπει με ραγδαίο ρυθμό τη ριζοσπαστική Αριστερά και την εσωκομματική δημοκρατία.

Ο Στέφανος Κασσελάκης, αφότου ανέλαβε Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., συνεπικουρούμενος από προσωποπαγή ηγετική ομάδα, εκδηλώνει μια αρχηγοκεντρική πολιτική συμπεριφορά και αναπτύσσει διχαστικό και αντιφατικό λόγο, ο οποίος καθόλου δεν συνάδει με τις αρχές και τη δημοκρατική λειτουργία της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Άλλοτε καλεί να μην δαιμονοποιείται ο καπιταλισμός, κι άλλοτε εκθειάζει την Αριστερά. Καλεί υπέρ της ενότητας, αλλά προωθεί διαγραφές στελεχών, και μάλιστα με όρους «εσωτερικού εχθρού». Προσβάλλει με ακραία φρασεολογία στελέχη και την ιστορία της αριστεράς, ενώ επιτρέπει συνεργάτες σε του να απαγορεύουν με πρωτόγνωρο αυταρχισμό τις διαφωνίες. Εξαγγέλλει δημοψήφισμα για διαγραφή στελεχών, οι οποίες θεσμικά προϋποθέτουν διαβούλευση και αιτιολογία και αποτελούν έργο της Επιτροπής Δεοντολογίας.

Χρησιμοποιεί ιατρικούς όρους (που δυστυχώς παραπέμπει ακροδεξιά τακτική), αλλά και ανιστόρητες αναφορές για πέμπτη φάλαγγα και αποστάτες, προς απαξίωση των διαφωνούντων εντός του κόμματος. Απαξιώνει και παρακάμπτει συλλογικά όργανα, ενεργώντας αυθαίρετα με απροειδοποίητες αλλαγές υπευθύνων σε όργανα ή δημιουργώντας νέα όργανα. Άλλοτε εκθειάζει και άλλοτε κατακρίνει επιπόλαια προηγούμενες εμβληματικές συλλογικές αποφάσεις (αποθεματικό ρευστότητας, δημοσιονομικό «μαξιλάρι» των 37 δισ. ευρώ).

Υποστηρίζει ότι απευθύνεται «αδιαμεσολάβητα» στο κοινό, εξαγγελία ανέφικτη και ασύμβατη με το σύγχρονο χαρακτήρα της εσωτερικής δημοκρατίας αριστερού κόμματος, η οποία είτε είναι αντιπροσωπευτική, είτε δεν είναι δημοκρατία και όπου η αντιπροσώπευση δεν περιορίζεται σε ανάθεση με την ανάδειξη του ηγέτη αλλά είναι μια συνεχής δημιουργική σύνθεση μεταξύ συντρόφων και τάσεων.

Β. Κοινός τόπος σήμερα είναι ότι στο σημείο αυτό δεν φθάσαμε βεβαίως ξαφνικά και χωρίς λάθη. Σε αυτήν την οριακή, όπως την αισθανόμαστε, στιγμή, είναι χρήσιμο να γίνει μια συνοπτική αποτίμηση της πρόσφατης πορείας του ΣΥΡΙΖΑ. Στη μνημονιακή περίοδο, η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 έως το 2018, κλήθηκε να παραγάγει ένα τιτάνιο έργο, κάτω από τον συνεχή πολιτικό πόλεμο που δέχτηκε από την τριάδα των δανειστών της χώρας («Τρόικα»: Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ), αλλά και από την τότε αντιπολίτευση. Το δημοψήφισμα για την αποδοχή ή μη της δανειακής συμφωνίας, που επρόκειτο να μας επιβληθεί, είχε ένα αδύνατο σημείο, ότι ήταν κάπως δυσερμήνευτο το ερώτημα γύρω από το «ΝΑΙ ή ΟΧΙ». Παρ’ όλα αυτά, οι πολίτες αντιλήφθηκαν τον άνισο αγώνα που έδινε η τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 στήριξαν την προσπάθεια της κυβέρνησης για μείωση των συνεπειών του 3ου μνημονίου.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μια παταγωδώς χρεωκοπημένη οικονομία από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Αντέστρεψε την καθοδική πορεία της χώρας και παρέδωσε στην επόμενη κυβέρνηση μια αρκούντως ανορθωμένη οικονομία, με δημοσιονομικό «μαξιλάρι» ασφαλείας 37 δισ. Ευρώ και όχι με μια νέα προληπτική πιστωτική γραμμή, που επιθυμούσε η ΝΔ. Η έξοδος από το μνημόνιο ήταν άθλος που δεν θα είχε επιτευχθεί από άλλη κυβέρνηση. Όπως άλλωστε και οι διπλωματικές πρωτοβουλίες για τη διεθνή συνθήκη των Πρεσπών, την οποία η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύτηκε και συνυπέγραψε με αίσθημα ευθύνης, παρά το πολιτικό κόστος, για την συνολική επίλυση ενός χρόνιου ζητήματος στα βόρεια σύνορά μας, σε συνθήκες γενικευμένης γεωπολιτικής αστάθειας στην περιοχή. Παράλληλα στηρίχθηκαν οι κοινωνικά ασθενέστεροι, με δωρεάν περίθαλψη στα νοσοκομεία, με τολμηρή ενίσχυση της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας (σχολικά γεύματα), με διασφάλιση των κοινών αγαθών (νερό, ρεύμα). Έγιναν θεσμικές εμβληματικές παρεμβάσεις στην εκπαίδευση και στην έρευνα (όπως ν.4429/2016, ν.4485/17, ν.4521/2018, ν.4547/18, ν.4610/19, Τεχνική εκπαίδευση, κ.ά.). Σημειώθηκε σαφής βελτίωση των συνθηκών κράτησης φυλακισμένων, που ήταν αφόρητες και οδηγούσαν σε διεθνείς καταδίκες της χώρας, ενώ έγιναν και σημαντικές θεσμικές παρεμβάσεις, όπως π.χ. το σύμφωνο συμβίωσης, η αποποινικοποίηση ομοφυλοφιλικών πράξεων, ο εκσυγχρονισμός του ποινικού κώδικα, κ.ά.

Για το κυβερνητικό αυτό έργο είμαστε ικανοποιημένοι/ες, και περήφανοι/ες, διότι αυτό επιτεύχθηκε μέσα στις αντίξοες συνθήκες. Ωστόσο, από το 2018 κι έπειτα, όταν αποκτήθηκε επί τέλους η δυνατότητα για περισσότερο αδέσμευτη νομοθέτηση και διακυβέρνηση, δεν προλάβαμε ή ίσως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν φρόντισε εγκαίρως και σε ικανό βαθμό να χαράξει μια ποιοτικά νέα πολιτική κατεύθυνση για τη χώρα, δόθηκαν ωστόσο πρώτες «ανάσες» στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και γενικά στις εργασιακές σχέσεις.

Η απεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ στη λαϊκή κοινωνική βάση του άρχισε να φθίνει. Το κόμμα επιχείρησε ένα θαμπό κοινωνικό άνοιγμα προς ό,τι αποκλήθηκε «μεσαία τάξη», κάτι το οποίο σε πολιτικό επίπεδο αντιστοιχούσε σε μερική στροφή προς το «Κέντρο» του πολιτικού συστήματος, χωρίς καν να αναληφθούν πρωτοβουλίες για ενσωμάτωσή του στο αξιακό σύστημα της Αριστεράς. Βαθμιαίως, η κοινωνική βάση της Αριστεράς (εργάτες, αγρότες, επαγγελματοβιοτέχνες, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, εκπαιδευτική κοινότητα) συρρικνώθηκε, όπως επίσης παραμερίσθηκαν οι κοινωνικές συλλογικότητες (επιστημονικές ενώσεις, αυτοδιοικητικές παρατάξεις κ.ά) ως συνομιλητές του κόμματος. Το κόμμα μετεξελίχθηκε σταδιακά αποκτώντας μια μονιμότερη αρχηγική δομή, παραμερίζοντας την επίδραση των μελών και των οργανώσεών του προς την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό. Η αυτοκριτική για την εκλογική ήττα στις αυτοδιοικητικές εκλογές, στις ευρωεκλογές και στις βουλευτικές εκλογές του 2019 δεν έγινε συστηματικά και συγκροτημένα στο σύνολο των οργανώσεων του κόμματος. Από το 2019 κι εντεύθεν ο ΣΥΡΙΖΑ προσέλαβε έναν αρχηγοκεντρικό χαρακτήρα, ως μόνιμο γνώρισμα πλέον.

Αντί οι επιλογές προσώπων με συντονιστικούς ρόλους (π.χ. αυτοδιοικητικά και άλλα στελέχη), η παραγωγή θέσεων και η λήψη αποφάσεων για κρίσιμα θέματα (πράσινο ή μπετόν, κλπ.) να ξεκινούν από διαβουλεύσεις τοπικών και κλαδικών Οργανώσεων, οι αποφάσεις λαμβάνονταν άνωθεν. Ειδική είναι η περίπτωση της πολιτικής εργασίας, όπου τα καίρια αιτήματα του εργατικού κινήματος εντάχθηκαν στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ για τα εργασιακά. Γενικά το κόμμα, αν και θα έπρεπε να λειτουργεί ως αναγκαίος δίαυλος δημοκρατικής αντιπροσώπευσης μεταξύ ηγεσίας και βάσης, υποτιμήθηκε.

Επιπλέον, η αδιαφορία του κόμματος για αντιπροσώπευση των μαζικών χώρων και για λογοδοσία συνδυάστηκε καλόπιστα με θεωρίες «περί άμεσης δημοκρατίας», οι οποίες βέβαια μπορεί να είναι λειτουργικές και αναγκαίες για μικρές κοινότητες και κινήματα, όμως είναι πρακτικά ανεφάρμοστες στο συνολικό πληθυσμό. Σήμερα ζούμε σε μια ιστορική περίοδο, στην οποία οι διεκδικήσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς για ουσιαστική δημοκρατία, για τη δυνατή ελαχιστοποίηση της κοινωνικής ανισότητας και για κοινωνικό κράτος δικαίου μπορούν να συναντηθούν με αυτές της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Σε αυτήν την πρόκληση ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θα όφειλε να ανταποκριθεί αποτελεσματικά, πιο τολμηρά και με ένα σφαιρικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Ατυχώς όμως ακολουθήθηκε πορεία υποβάθμισης τόσο των ριζοσπαστικών στοιχείων της Αριστεράς όσο και των ουσιαστικών αρχών της δημοκρατίας (συμμετοχή, αντιπροσώπευση, λογοδοσία).

Γ. Η Οργάνωση Μελών Πανεπιστημιακών ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Θεσσαλονίκης είναι μια πολυμελής και δραστήρια ΟΜ, εντός των πανεπιστημιακών μας ιδρυμάτων, αλλά και ευρύτερα, η οποία πάντοτε λειτουργούσε με αριστερό και δημοκρατικό ήθος, με φρόνηση και πολιτικό πολιτισμό.

Ωστόσο, ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί πλέον ευρύχωρο πολιτικό χώρο σύνθεσης διαφορετικών απόψεων και παραδόσεων της Αριστεράς. Για τους παραπάνω λόγους, οι υπογράφοντες/ουσες αποχωρούμε από την Οργάνωση Μελών Πανεπιστημιακών ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Θεσσαλονίκης και από τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., διότι δεν μας εκφράζει πλέον ιδεολογικά και πολιτικά. Θεωρούμε ότι δεν έχουμε θέση και δεν θέλουμε να συμμετάσχουμε σε μια πορεία απομάκρυνσης από τις αξίες και τις αρχές της ριζοσπαστικής ανανεωτικής και οικολογικής Αριστεράς καθώς και της δημοκρατίας. Με αίσθημα ευθύνης και αταλάντευτη δέσμευση, μένουμε προσηλωμένοι στην υπεράσπιση του δημοκρατικού και δημόσιου Πανεπιστημίου, στον αγώνα κατά των κοινωνικών ανισοτήτων και αδικιών, στον αγώνα για δημοκρατία, ισότητα, αλληλεγγύη, στην προοπτική του σοσιαλιστικού και οικολογικού μετασχηματισμού».

Υπογράφουσες-Υπογράφοντες Πανεπιστημιακοί (αλφαβητικά)

1. Αγγελόπουλος Γιώργος
2. Αδαμίδης Παναγιώτης
3. Αδάμου Χριστίνα
4. Αυγητίδου Σοφία
5. Γαρύφαλλος Aλέξανδρος
6. Γουλιάνας Κώστας
7. Διβάρης Γιώργος
8. Ζιάκα Αγγελική
9. Καβάλα Μαρία
10. Καζάκος Άρις
11. Καλογιάννης Σταύρος
12. Καλφακάκου Γλυκερία
13. Καμτσίδου Ιφιγένεια
14. Κοιλιάρη Αγγελική
15. Κοτζάμπαση Αθηνά
16. Κρεστενίτης Γιάννης
17. Κυπάρος Αντώνης
18. Κυριαζόπουλος Απόστολος
19. Κωστοπούλου Στέλλα
20. Λαδά Σάσα
21. Μήτρου Γιάννης
22. Μπαλτζής Αλέξανδρος
23. Μπαρτσίδης Μιχάλης
24. Μπετσάκος Βασίλης
25. Μπουντούρογλου Φανή
26. Μυλόπουλος Νικήτας
27. Ναούμ Ιωάννα
28. Νικολαΐδης Μιχάλης
29. Οικονομίδης Παναγιώτης
30. Παναγιωτόπουλος Κυριάκος
31. Παπαδοπούλου Παρασκευή
32. Παπαθεοδώρου Έφη
33. Παρασκευόπουλος Νίκος
34. Πασχάλης Βασίλης
35. Παυλίδου Ελένη
36. Πρίνος Παναγιώτης
37. Σιγάλας Μιχάλης
38. Σταμάτης Δημοσθένης
39. Σταμάτης Κώστας
40. Στάμου Αναστασία
41. Στάμου Γιώργος
42. Στεφανίδης Γιώργος
43. Στυλιανού Άρης
44. Τρανός Τριαντάφυλλος
45. Τσιόκανος Αθανάσιος
46. Τσιριγώτης Γιώργος
47. Φουτάκης Δημήτρης
48. Χαραλαμπάκης Νίκος
49. Χολή Θεοδώρα
50. Ψύλλος Δημήτρης

Μάλιστα, ειδικό στόχο αυτής της ρητορικής της κυβέρνησης αποτέλεσε ο πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), κ. Ράμμος, που ήταν ανάμεσα στους προσφεύγοντες δικαστικούς που δικαιώθηκαν, με προφανή επιδίωξη την ηθική απαξίωση του ίδιου και της ΑΔΑΕ για τη στάση που έχει δείξει στην προσπάθεια αποκάλυψης του σκανδάλου των υποκλοπών.

Φαίνεται όμως ότι οι ανάλογες αποφάσεις και για άλλους κλάδους του Ελεγκτικού Συνεδρίου, που έχει την αρμοδιότητα για θέματα μισθών του Δημοσίου και συντάξεων έχουν και συνέχεια.

• Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Κυριακάτικης Δημοκρατίας», με νεότερη απόφασή του (176/2023) αποδέχεται προσφυγή 17 καθηγητών ΑΕΙ που άσκησαν έφεση σε σχετική απόφαση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και ζητούν προσαρμογή των συντάξεών τους στα επίπεδα του 2012, καθώς οι μεταγενέστερες μνημονιακές περικοπές κρίνονται αντισυνταγματικές.

Όπως έχει γράψει η «Εφ.Συν.» («Αυξήσεις έως 10% σε δικαστικούς», 10/10/2023), τα υπουργεία Οικονομικών και Εργασίας, προκειμένου να αποτρέψουν ένα νέο κύμα προσφυγών από συνταξιούχους δικαστικούς και πατώντας στο «γράμμα» της απόφασης του Ελεγκτικού ότι καλύπτει μόνο τους προσφεύγοντες, προωθεί αύξηση περίπου 10% στις συντάξεις των δικαστικών λειτουργών, χωρίς να είναι βέβαιο ότι αυτό θα ικανοποιήσει εν ενεργεία και συνταξιούχους δικαστικούς, όπως τουλάχιστον έχουν δείξει οι αντιδράσεις των ενώσεών τους.

Στην πιο χαρακτηριστική από αυτές ο πρόεδρος της Ενωσης Συνταξιούχων Δικαστών ανέφερε:

• «Οταν δεν αρέσουν οι αποφάσεις των δικαστηρίων στην κυβέρνηση και ψάχνουμε τρόπους να τις καταργήσουμε, δεν θα μιλάμε για “κυβερνώσα Δικαιοσύνη” αλλά για “κυβερνώμενη Δικαιοσύνη”».

Σημειώνεται ότι κατά τις προηγούμενες αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου (1330, 1331, 1332/2023) η υπαγωγή των δικαστικών λειτουργών στις διατάξεις του ν. 4387/16 (νόμος Κατρούγκαλου) αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 26, 87 παρ. 1 και 88 παρ. 2 του Συντάγματος, με τις οποίες κατοχυρώνεται ειδικό μισθολογικό και συνταξιοδοτικό καθεστώς για τους δικαστικούς λειτουργούς. Επομένως, επαναφέρεται σε ισχύ το ειδικό μισθολόγιο για το δικαστικό σώμα και συνακόλουθα το ποσοστό αναπλήρωσης των συντάξεων που παίρνουν οι δικαστικοί λειτουργοί πρέπει να φτάνει και ενδεχομένως να υπερβαίνει το 60% του μισθού. Επομένως, αύξηση 10%-12% στις συντάξεις μπορεί να θεωρηθεί συμμόρφωση στις αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

• Δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό μπορεί να ισχύσει το ίδιο και με τη νεότερη απόφαση του Ελεγκτικού, που αφορά τις συντάξεις των πανεπιστημιακών. Η απόφαση που επικαλούνται οι πληροφορίες της «Κυριακάτικης Δημοκρατίας» δεν είναι ακόμη αναρτημένη στην ιστοσελίδα του ανώτατου δικαστηρίου, ούτε έχει αναρτηθεί συνοπτικό δελτίο Τύπου.

Ωστόσο, ακόμη και στην περίπτωση που η απόφαση περιλαμβάνει τους ίδιους περιορισμούς ισχύος, δηλαδή αφορά μόνο τους προσφυγόντες, είναι απίθανο να μην αφήνει παράθυρο αναλογικής εφαρμογής της συνταγματικής εξαίρεσης των ειδικών μισθολογίων του Δημοσίου (για πανεπιστημιακούς, ενστόλους, γιατρούς ΕΣΥ και δικαστικούς), για την οποία μάλιστα πολλές αποφάσεις του ΣτΕ έχουν δικαιώσει πανεπιστημιακούς, μέλη ΔΕΠ και ερευνητές ιδρυμάτων.

Η εφαρμογή των αποφάσεων αυτών στις αποδοχές των εν ενεργεία πανεπιστημιακών υπαλλήλων μοιραία επηρεάζει και τις συντάξεις, με βάση τα ελάχιστα ποσοστά αναπλήρωσης. Επομένως, εφόσον και η τελευταία απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου βασίζεται στο ίδιο σκεπτικό, η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να προσφύγει στον συμβιβασμό της έμμεσης εφαρμογής της με αύξηση σε μισθούς και συντάξεις των πανεπιστημιακών, με άγνωστη δημοσιονομική επιβάρυνση. Φυσικά, καθοριστική είναι η γνωστοποίηση της πλήρους απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Οι διδάσκοντες ζητούν επίσης αναδρομική καταβολή από το 2017 της μισθολογικής διαφοράς που αναγνωρίζει το ΣτΕ αλλά και γενναία αύξηση της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων ώστε να καλύπτονται πλήρως οι λειτουργικές ανάγκες τους και να ενισχυθεί η υλικοτεχνική τους υποδομή και η έρευνα.

Όπως αναφέρει η ΠΟΣΔΕΠ (Ομοσπονδία πανεπιστημιακών) η κυβέρνηση επί τέσσερις μήνες κωλυσιεργεί και δεν προχωρά στην αποκατάσταση των αποδοχών των μελών ΔΕΠ, τουλάχιστον στα επίπεδα προ των περικοπών του 2012, μετά την πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ (1911/2022), το οποίο έκρινε και πάλι ότι και το νέο μισθολόγιο των πανεπιστημιακών, που ισχύει από το 2017, εξακολουθεί να είναι αναντίστοιχο με το δημόσιο λειτούργημά τους. Όπως αναφέρουν οι πανεπιστημιακοί στον προϋπολογισμό του τρέχοντος έτους δεν συμπεριλαμβάνεται η συμμόρφωση με την απόφαση του ΣτΕ, με αυξήσεις στο πανεπιστημιακό μισθολόγιο και με κονδύλια για τις διαφορές που επιδικάζονται σε όσους είχαν προσφύγει και βαρύνουν τους προϋπολογισμούς των ιδρυμάτων.Δεν καλύπτονται ούτε κατ’ ελάχιστο οι απώλειες που έχουμε υποστεί τα τελευταία 15 χρόνια. Οι προεκλογικές εξαγγελίες για νέο μισθολόγιο του δημοσίου από το 2024 και οι διαρροές περί βελτίωσης του μισθολογίου μας, δεν εγγυώνται τίποτε, ούτε μας εφησυχάζουν.

Τα αιτήματα των πανεπιστημιακών

Η επαναφορά των αποδοχών στα επίπεδα προ του Αυγούστου 2012 είναι μόνο το πρώτο βήμα για αξιοπρεπείς αποδοχές, σε σύγκριση με τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δεδομένα, καθώς οι πανεπιστημιακοί δεν πήραν αυξήσεις ανάλογες με των άλλων ειδικών μισθολογίων το 2008-9 (από 25 έως 100%), ενώ υπέστησαν όλες τις μετέπειτα περικοπές. Η δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση βάλλεται και υποβαθμίζεται διαρκώς, όχι μόνο εξαιτίας του απαράδεκτα χαμηλού επιπέδου μισθών και συντάξεων των πανεπιστημιακών, αλλά και από τη χρόνια υποχρηματοδότηση, από την έλλειψη προσωπικού που δεν αναπληρώνεται, όπως και από τη θεσμική αστάθεια, με διαδοχικές βραχύβιες αλλαγές του θεσμικού πλαισίου, χωρίς συγκλίσεις και μακροπρόθεσμο προγραμματισμό. Η πορεία αυτή πρέπει να αντιστραφεί και δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη αναμονή.

Ζητάμε άμεση συνάντηση με την ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Αποφασίζουμε: Δεκαήμερο δράσεων ενημέρωσης και προβολής των αιτημάτων μας. Διεκδικητική κινητοποίηση την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου με τη μορφή που θα αποφασίσουν οι σύλλογοι ΔΕΠ (αποχή από καθήκοντα, στάση εργασίας, απεργία). Στη συνέχεια, αναλόγως των εξελίξεων, επαναλαμβανόμενες κλιμακούμενες διεκδικητικές κινητοποιήσεις, με αιτήματα:

• νέο μισθολόγιο εντός του 2023 σε συμμόρφωση με τις αποφάσεις του ΣτΕ και με επιπλέον αυξήσεις που θα καλύπτουν τις απώλειες, για ανταγωνιστικά επίπεδα αποδοχών και αξιοπρεπείς συντάξεις
• αναδρομική καταβολή από το 2017 της μισθολογικής διαφοράς που αναγνωρίζει το ΣτΕ
• γενναία αύξηση της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων ώστε να καλύπτονται πλήρως οι λειτουργικές ανάγκες τους και να ενισχυθεί η υλικοτεχνική τους υποδομή και η έρευνα
• νέες θέσεις ΔΕΠ και διοικητικού – τεχνικού – εργαστηριακού προσωπικού που θα καλύπτουν πλήρως τις αποχωρήσεις κάθε έτους και θα συμπληρώνουν τα κενά της προηγούμενης περιόδου κατά την οποία οι θέσεις ήταν μηδενικές. Η ΕΓ θα επανεξετάσει τη στάση της ανάλογα με την ανταπόκριση της κυβέρνησης.

Μια διαχρονική αδικία εις βάρος των Πανεπιστημιακών

Θέση για το θέμα των αυξήσεων πήρε και ο πρύτανης του πανεπιστημίου της Αθήνας κ. Αθανάσιος Δημόπουλος, ο οποίος τονίζει ότι: Είναι πλέον αναγκαία και εφικτή η αναπροσαρμογή του Μισθολογίου των Πανεπιστημιακών τόσο ως προς αντίστοιχες κατηγορίες Ειδικών Μισθολογίων (Δικαστικοί), όσο και ως προς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο των μισθών των πανεπιστημιακών. Συγκεκριμένα ο πρύτανης τονίζει: Το ανθρώπινο δυναμικό του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) υπήρξε πάντοτε και παραμένει η κρισιμότερη παράμετρος για τη λειτουργία, τη διάκριση, την εξέλιξη και την ανανέωσή του. Ήταν και είναι ο βασικός μοχλός ανάπτυξης του έργου και της προσφοράς του ως Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Αντιστοίχως, σε όλα τα Δημόσια Πανεπιστήμια το ανθρώπινο δυναμικό αποτελεί την κρισιμότερη και καθοριστική παράμετρο για την ανάπτυξή τους.

Με βάση τα παραπάνω, καθίσταται σαφές ότι η Πολιτεία οφείλει να θέτει ως απόλυτη προτεραιότητά της τη διατήρηση και ασφαλώς την ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού των πανεπιστημίων της χώρας . Τα μέλη ΔΕΠ όλων των Πανεπιστημίων, προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες, απαντώντας στις ανάγκες της κοινωνίας σε άμεση πάντα σχέση με τις ευρωπαϊκές και ευρύτερα τις διεθνείς επιστημονικές κατακτήσεις. Χαρακτηριστική είναι η σημαντική συνεισφορά του ανθρώπινου δυναμικού του ΕΚΠΑ στον χώρο της δημόσιας Υγείας, αφού η συμβολή των πανεπιστημιακών νοσοκομείων και πανεπιστημιακών κλινικών και εργαστηρίων στην καθημερινή λειτουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας είναι κομβική, με πολλαπλά οφέλη για την κοινωνία και τη χώρα, όπως άλλωστε έγινε καθαρά αντιληπτό από όλους κατά την περίοδο της πανδημίας. Οι παραπάνω λόγοι είχαν παλαιότερα οδηγήσει στην αρχή της ιδιαίτερης μισθολογικής αντιμετώπισης, σύμφωνα με την οποία ο Καθηγητής Πανεπιστημίου θα έπρεπε να λαμβάνει μισθό αντίστοιχο εκείνου του Αρεοπαγίτη, που δυστυχώς δεν τηρήθηκε στην πορεία.

Είναι, λοιπόν, απολύτως λογικό και επιτακτικό να αποκατασταθεί αυτή η αδικία στο πλαίσιο της ορθολογικής αναδιάρθρωσης των ειδικών μισθολογίων με «κλείσιμο της ψαλίδας» που αδίκως και αλόγιστα δημιουργήθηκε. Η Σύγκλητος του ΕΚΠΑ, με επανειλημμένες αποφάσεις της, μετά από σχετική εισήγησή μου ως Πρύτανη του Ιδρύματος, ζήτησε την ουσιαστική βελτίωση των αποδοχών των μελών ΔΕΠ. Οι πανεπιστημιακοί, με απόλυτη υπευθυνότητα, αποφύγαμε σε εποχές δύσκολες για την εθνική οικονομία και τη χώρα, όπως ήταν η οικονομική κρίση και η περίοδος της πανδημίας, να θέσουμε μισθολογικά ζητήματα.

Ωστόσο, φάνηκε όλα αυτά τα χρόνια η τεράστια συμβολή των Πανεπιστημιακών όχι μόνο στην εκπαίδευση και την έρευνα αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία. Σύμφωνα με ειδική μελέτη του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ), το 2020, στα διεθνή επιστημονικά περιοδικά που ευρετηριάζει η Web of Science, καταγράφονται 18.557 επιστημονικές δημοσιεύσεις από φορείς που εδρεύουν στην Ελλάδα. Ο αριθμός αυτός είναι αυξημένος σε σχέση με τα προηγούμενα έτη και αποτελεί, μάλιστα, την υψηλότερη τιμή που καταγράφηκε κατ΄ έτος σε όλη την περίοδο 2006-2020. Σημαντική αύξηση στον αριθμό των δημοσιεύσεων καταγράφεται τα δύο τελευταία έτη της παραπάνω περιόδου, 9,7% (από το 2018 στο 2019) και 10,1% (από το 2019 στο 2020).

Για το 2020, ο ρυθμός αύξησης των ελληνικών επιστημονικών δημοσιεύσεων είναι υψηλότερος του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ και της ΕΕ, ενώ λαμβάνοντας υπόψη τον αριθμό των δημοσιεύσεων σε σχέση με την εθνική δαπάνη για Ε&Α, η Ελλάδα παραμένει στις πρώτες θέσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ, υποδηλώνοντας υψηλή «παραγωγικότητα» επιστημονικών δημοσιεύσεων του ελληνικού ερευνητικού συστήματος.

Είναι σημαντικό να τονισθεί στο σημείο αυτό, ότι τα επιτεύγματα των ελληνικών Πανεπιστημίων πραγματοποιήθηκαν εν μέσω μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης και σε μία περίοδο κατά την οποία η μείωση του ανθρώπινου δυναμικού τους άγγιξε το 30%. Εάν η Πολιτεία επιθυμεί να συνεχίσουν τα Πανεπιστήμιά μας να διακρίνονται διεθνώς, να προσφέρουν πολύτιμο για την κοινωνία και την οικονομική ανάπτυξη έργο και να εκσυγχρονίζονται με τους ρυθμούς που απαιτούν οι καιροί, οφείλει να φροντίσει για την αποκατάσταση της επαρκούς στελέχωσης και χρηματοδότησής τους και να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για την επιστροφή των αναγνωρισμένων επιστημόνων που εργάζονται σε ιδρύματα της αλλοδαπής. Σήμερα, υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να άρει η Πολιτεία μια διαχρονική αδικία εις βάρος των Πανεπιστημιακών που συνεχίζουν να παράγουν έργο με σημαντική διεθνή απήχηση.

Πηγή: Ethnos.gr

Όπως επισημαίνουν, με την επιστολή της αυτή η υπουργός προσπάθησε να τους πείσει να δεχθούν τον νέο νόµο τάζοντας τους την κατάργηση του ανώτατου ορίου στα εισοδήματα τους και νέους τρόπους απόκτησης πρόσθετου εισοδήματος.

Και τονίζουν ότι «διδάσκοντες και διδάσκουσες µέλη ΔΕΠ, ΕΔΙΠ και ΕΕΠ, συμβασιούχοι διδάσκοντες, αφυπηρετήσαντες και ομότιμοι καθηγητές που για δεκαετίες δίδαξαν και συνεχίζουν να υπηρετούν το ελληνικό πανεπιστήμιο δηλώνουν προσβεβλημένοι από το σύνολο του νομοσχεδίου, το οποίο διαπνέεται από βαθιά περιφρόνηση, καχυποψία και απαξίωση για τους Έλληνες και Ελληνίδες πανεπιστημιακούς».

Επιπλέον, τονίζουν ότι, εάν ψηφιστεί ο νέος νόµος, το ελληνικό δηµόσιο πανεπιστήμιο θα κλείσει τις πόρτες του στα παιδιά εκείνα που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν, ενώ οι νέοι και νέες επιστήμονες θα δυσκολευτούν να βρουν θέση στο πανεπιστήμιο.

Υπογραμμίζουν ότι οι πανεπιστημιακοί είναι η µόνη κατηγορία δημοσίων λειτουργών που υπόκειται σε συνεχείς κρίσεις και αξιολογήσεις, ότι οι διδάσκουσες και οι διδάσκοντες στα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν εξαιρετικά βιογραφικά µε διεθνείς σπουδές και δημοσιεύσεις και ότι η Ελλάδα παράγει πολύ περισσότερα ερευνητικά αποτελέσματα από όσα αναλογούν στο μέγεθος της.

Επίσης, αναφέρουν  ότι οι «νέοι ορίζοντες» που υπόσχεται το νέο νομοσχέδιο επιστρέφουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση σε αυταρχικές πρακτικές του παρελθόντος, µε ιδεοληπτική εµµονή στο νόµο και την τάξη.

Στην συνέχεια, τονίζουν ότι θα συνεχίσουν να υπηρετούν το Δηµόσιο Πανεπιστήμιο και τις αξίες της δημοκρατικής παιδείας και ζητούν, έστω την ύστατη στιγμή, να αποσυρθεί το νομοσχέδιο που υπονομεύει το μέλλον της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Τέλος, εκφράζουν τη διαφωνία τους για την εισαγωγή της πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Το κείμενο των υπογραφών για τον Δημήτρη Κουφοντίνα:

Η διακριτική και εκδικητική αντιμετώπιση του Δημήτρη Κουφοντίνα από την πολιτεία καταπατά τα δικαιώματα του κρατούμενου και προσβάλλει τη Δημοκρατία. Παρότι, όπως σημειώνει σε παλαιότερη παρέμβασή του ο πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων κ. Χριστόφορος Σεβαστίδης, «η επιβληθείσα ποινή εξαντλεί τις αξιώσεις της Πολιτείας έχοντας προσμετρήσει το είδος των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν και την προσωπικότητα του δράστη», ο Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται συχνά -κατά παράβαση του σωφρονιστικού κώδικα- αντιμέτωπος με πρόσθετες ποικιλόμορφες ποινές εντός της φυλακής.

Ηχηρά μηνύματα κατά του νομοσχεδίου Κεραμέως, Χρυσοχοΐδη – Μετά το “όχι σε όλα” από τους Πρυτάνεις δύο μαζικά συλλαλητήρια – Ένταση στη Θεσσαλονίκη (vid)

Τελευταίο περιστατικό παράβασης των διατάξεων του σωφρονιστικού κώδικα αποτελεί η μεταγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας στις φυλακές Δομοκού. Ο σωφρονιστικός κώδικας προβλέπει ότι ο τόπος φυλάκισης του κρατουμένου πρέπει να επιλέγεται «με προτεραιότητα το πλησιέστερο προς τον τόπο της κατοικίας του ή των μελών της οικογένειάς του ή τον τόπο κοινωνικής ένταξής του». Επιπρόσθετα, ο νόμος 4760/2020, άρθρο 3, προβλέπει για κρατούμενο που δεν πληροί πλέον τις προϋποθέσεις παραμονής του σε αγροτική φυλακή ότι «επαναμετάγεται στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθη» δηλ. στις φυλακές Κορυδαλλού. Από την Παρασκευή 8/1/2020 ο Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται σε απεργία πείνας με αίτημα τη μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού. Η κατάσταση της υγείας του -ιδιαίτερα επιβαρυμένη από προηγούμενες απεργίες, αλλά και από την ηλικία του- σημειώνει καθημερινή επιδείνωση. Ο ευρωπαϊκός νομικός πολιτισμός δεν συνάδει με την απώλεια ζωής οποιουδήποτε απεργού πείνας. Τελευταία φορά ήταν το 1981 όταν η γηραιά ήπειρος βίωσε τον θάνατο απεργών πείνας. Υπό το πρίσμα πανανθρώπινων αξιών, μια παρόμοια δραματική εξέλιξη δεν θα πρέπει να αντικρίσει η κοινωνία μας.

Εμείς, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι που υπογράφουμε αυτό το κείμενο θεωρούμε ότι το κράτος δικαίου δεν μπορεί να ισχύει κατά περίπτωση. Επισημαίνουμε ότι η δικαιοσύνη οφείλει να είναι απρόσωπη και οι νόμοι να εφαρμόζονται για όλους, ανεξαρτήτως των αδικημάτων που έχουν διαπράξει. Προασπιζόμαστε τα δικαιώματα των κρατουμένων και υπενθυμίζουμε ότι στόχος του σωφρονιστικού συστήματος δεν είναι η εξόντωση του κρατούμενου. Ζητάμε την άμεση ικανοποίηση του δίκαιου αιτήματος του Δ. Κουφοντίνα για μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού.

Οι υπογράφοντες
Αγγελόπουλος Βένιος, Ομότιμος Καθηγητής, ΕΜΠ

Αλεξόπουλος Απόστολος, Ομότιμος Καθηγητής, ΕΚΠΑ

Ανδρουλάκης Γιώργος, Αναπλ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών

Ασημόπουλος Στέφανος, Επίκ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Βαν Μπουσχότεν Ρίκη, Ομότιμη Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Γαρύφαλλος Αλέξανδρος, Καθηγητής, ΑΠΘ

Γεωργούλας Στράτος, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Γιαννέλος Λεγαντής, ΕΔΙΠ, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Γρόλλιος Γιώργος, Καθηγητής, ΑΠΘ

Γυιόκα Λία, Επίκ. Καθηγήτρια, ΑΠΘ

Ζορμπαλά Τίνα, Επίκ. Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Θεοτοκάς Νίκος, Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Καλλέργης Δημήτρης, Λέκτορας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

Καραγιαννίδης Μπάμπης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Καρακατσάνη Δέσποινα, Αναπλ. Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Καρασαββίδης Ηλίας, Επίκ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Κάργας Γιώργος, Καθηγητής, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθήνας

Κατσανεβάκη Ζαμπία, ΕΔΙΠ, ΕΜΠ

Κατσαρδή Βανέσς, Επίκ. Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Καψάλης Απόστολος, Διδάσκων, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Κιουπκιολής Αλέξανδρος, Αναπλ. Καθηγητής, ΑΠΘ

Κοσματόπουλος Νικόλας, Επίκ. Καθηγητής, Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο Βηρυτού

Κουζής Γιάννης, Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Κουκουτσάκη Αφροδίτη, Επίκ. Καθηγήτρια, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Κουμαριανός Βαγγέλης, Διδάσκων, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Κουράκης Τάσος, Αναπλ. Καθηγητής, ΑΠΘ

Κουραχάνης Νίκος, Επίκ. Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Κουτσούρης Αλέκος, Καθηγητής, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθήνας

Λάμψας Πέτρος, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Μάγος Κώστας, Αναπλ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Μαΐστρος Γιάνης, Επικ. Καθηγητής, ΕΜΠ

Μανωλίδης Κώστας, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Μαρούδας Λεωνίδας, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών

Μητσοπούλου Χρυσούλα, ΕΔΙΠ, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Μπάρκας Νίκος, Καθηγητής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

Μπασιούκας Κώστας, Αναπλ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Μπένος Αλέξης, Καθηγητής, ΑΠΘ

Μπίμπου Άννα, Καθηγήτρια, ΑΠΘ

Μυλόπουλος Νικήτας, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Ναξάκης Χάρης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Πανταζής Βασίλης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Παπαδοπούλου Μαρία, Αναπλ. Καθηγήτρια, ΑΠΘ

Παπαηλία Πηνελόπη, Αναπλ. Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Παπαρούση Μαρίτα, Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Πατέλης Δημήτρης, Αναπλ. Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης

Παυλίδης Περικλής, Αναπλ. Καθηγητής, ΑΠΘ

Πεχτελίδης Γιάννης, Αναπλ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Πισσίας Βαγγέλης, Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

Πολίτης Τάκης, Αναπλ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Πορτάλιου Ελένη, Ομότιμη Καθηγήτρια, ΕΜΠ

Ρήγος Άλκης, Ομότιμος Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Ρούσσης Γιώργος, Ομότιμος Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Σαπουνάκης Άρης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Σειρηνίδου Βάσω, Επίκ. Καθηγήτρια, ΕΚΠΑ

Σκαλκώτος Χρήστος, Επίκ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Σπαθής Μάκης, Ομότιμος Καθηγητής, ΕΜΠ

Στυλιανού Άρης, Αναπλ. Καθηγητής, ΑΠΘ

Σωτήρης Παναγιώτης, Διδάσκων, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Τομπάζος Σταύρος, Αναπλ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κύπρου

Τουλούμη Γιώτα, Καθηγήτρια, ΕΚΠΑ

Τριανταφυλλίδης Τριαντάφυλλος, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Τσιάκαλος Γιώργος, Ομότιμος Καθηγητής, ΑΠΘ

Τσόκογλου Αγγελική, Αναπλ. Καθηγήτρια, ΕΚΠΑ

Τσουβαλά Μαρία, Επίκ. Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Τσουκαλά Αναστασία, Αναπλ. Καθηγήτρια, Université Paris-Saclay

Χανιωτάκης Νίκος, Αναπλ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Χατζηκυριάκου Κώστας, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Ψημίτης Μιχάλης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Οικονόμου: Η Δημοκρατία δεν εκδικείται και δεν εκβιάζεται

«Η Δημοκρατία δεν εκδικείται, αλλά ταυτόχρονα δεν εκβιάζεται» δήλωσε ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, Λευτέρης Οικονόμου, για την υπόθεση του Δημήτρη Κουφοντίνα και την απεργία πείνας που έχει ξεκινήσει με αίτημα τη μεταγωγή του από τις φυλακές Δομοκού στις φυλακές Κορυδαλλού.

Ο κ. Οικονόμου, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, κατά την διάρκεια της παρουσίασης του επιχειρησιακού σχεδίου της ΕΛ.ΑΣ για τις συναθροίσεις, ανέφερε ότι ο καταδικασθείς για τη δράση της 17 Νοέμβρη, «επιχειρεί να εκβιάσει της Πολιτεία, προκειμένου να έχει προνομιακή μεταχείριση έναντι των άλλων κρατουμένων». Και συμπλήρωσε: «Ο Κουφοντίνας είναι ένας βαρυποινίτης, καταδικασθείς για πολύ σοβαρά αδικήματα και εκτίει την ποινή του όπως ορίζει ο νόμος. Έχει και θα έχει όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που έχουν και οι άλλοι κρατούμενοι της χώρας».

Τα μέτρα θα κινούνται σε τρεις άξονες:

• 24ωρη αστυνόμευση των ιδρυμάτων μέσα από την ίδρυση ενός ειδικού σώματος που θα εδρεύει στις σχολές και θα ζητάει τη συνδρομή της Αστυνομίας.
• Αυστηροποίηση των ποινών για αδικήματα που τελούνται μέσα στα ακαδημαϊκά ιδρύματα.
• Αναβάθμιση των μέτρων ασφαλείας στα κτίρια των σχολών.

Ωστόσο, όπως συμβαίνει στις δημοκρατίες οι ανακοινώσεις της εκάστοτε διακυβέρνησης βρίσκουν τόσο πολέμιους όσο και υποστηρικτές.

Έχει όμως ξεχωριστό ενδιαφέρον να διαβάσουμε τι λένε τρεις άνθρωποι που βρίσκονται εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, τρεις πανεπιστημιακοί οι οποίοι μίλησαν στο sputniknews.gr. Πρόκειται για τους Θεόδωρος Φορτσάκης, Γιώργο Πλειό, Χρήστο Φραγκονικολόπουλο.

Ως άνθρωπος προς άνθρωπο αγαπητέ Θεόκλητε

«Τα μέτρα της κυβέρνησης είναι προς τη σωστή κατεύθυνση»

Ο Θεόδωρος Φορτσάκης, πρώην πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητής Νομικής Σχολής Αθηνών και πρώην βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας είναι αναφανδόν υπέρ των μέτρων. Τα πράγματα για τον ίδιο είναι ξεκάθαρα: «H βία ενδημεί πολλά χρόνια στα ελληνικά πανεπιστήμια. Η εικόνα προπηλακισμού του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ είναι εξευτελιστική για τον ίδιο, για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο ως θεσμό, για αυτούς που το έπραξαν, για το κράτος μας ολόκληρο, για την Πολιτεία. Όμως, βίαια επεισόδια είχαμε και πολύ παλιότερα.

Ο κ. Κίττας, πρύτανης, πριν από κάποια χρόνια, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ξυλοκοπήθηκε αγρίως με λοστό και παρέμενε στην εντατική για πολλές ημέρες. Εγώ ως πρύτανης δέχθηκα πάρα πολύ μεγάλη βία και όχι μόνο με ακατανόμαστες ύβρεις αλλά με ακινητοποίηση μέσα στο γραφείο μου, με επίθεση στο σπίτι μου, στο ιδιωτικό μου γραφείο. Πολλοί καθηγητές έχουν βιώσει bullying όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι μια κατάσταση που δημιουργείται από πολύ λίγους, αλλά τελικά δεν επιτρέπει στο πανεπιστήμιο να λειτουργήσει. Βλέπουμε ακόμα και έντονη βία ανάμεσα σε φοιτητές από διαφορετικές παρατάξεις. Όταν εμείς όμως ως φοιτητές αποκαλούσαμε κάποιον “χουντικό” ή “φασίστα”, το λέγαμε σε ανθρώπους που ήταν αποδεδειγμένα τέτοιοι. Οι λέξεις είχαν το νόημά τους. Δεν χτυπούσαμε καθηγητές, δεν προπηλακίζαμε. Το φοιτητικό κίνημα εκφραζόταν από τους ίδιους τους φοιτητές, όχι από εξωπανεπιστημιακούς.

Πρέπει λοιπόν να υπάρξουν ρυθμίσεις.

Καταρχάς, ο έλεγχος εισόδου: να μπαίνουν μόνο φοιτητές, καθηγητές, προσκεκλημένοι. Το πανεπιστήμιο να έχει πόρτες ανοιχτές, αλλά μόνο σε αυτούς που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στη λειτουργία του. Στη Σορβόννη που έχω διδάξει επί 15 χρόνια δεν μπορούσα να πάνω ούτε σε διπλανό κτίριο από αυτό που δίδασκα χωρίς άδεια του πρύτανη. Ο έλεγχος μπορεί να γίνεται δειγματοληπτικά, αρκεί να είναι θεσμοθετημένος».

Σύμφωνα με τον κ. Φορτσάκη, αυτό που άλλαξε η τωρινή κυβέρνηση με την κατάργηση του ασύλου είναι η παρέμβαση της αστυνομίας όταν συμβαίνει ένα έγκλημα μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. «Αυτό προκύπτει από τις ίδιες τις διατάξεις του δικαιϊκού μας συστήματος. Κατά τα άλλα, δεν είναι δουλειά της Αστυνομίας η φύλαξη των πανεπιστημίων. Προσωπικά, ουδέποτε ως πρύτανης κάλεσα την αστυνομία. Δεν είναι και ρεαλιστική εκ των πραγμάτων, η ενεργοποίησή της. Θα μπορούσε ο πρύτανης της ΑΣΟΕΕ να καλέσει την αστυνομία ενώ του κρεμούσαν την ταμπέλα στον λαιμό; Είναι πολύ πιο λογικό λοιπόν να ιδρυθεί ένα πανεπιστημιακό σώμα που θα είναι επιφορτισμένο με τη διατήρηση της ειρήνης στα ιδρύματα. Αυτό το σώμα θα πρέπει να ανήκει στο πανεπιστήμιο και να διασφαλίζει ότι καμία ομάδα κουκουλοφόρων δεν θα μπορεί να φτάνει μέχρι το γραφείο του πρύτανη.

Θα πρέπει επίσης να ενεργοποιηθούν οι κυρώσεις -όσοι προβαίνουν σε βανδαλισμούς κι άλλες πράξεις βίας, να περνούν από πειθαρχικό του πανεπιστήμιου. Όποιος κάνει τη ζημιά να την πληρώνει. Να μην μπορεί κάποιος να σπάει ατιμώρητος κάτι που οι Έλληνες πολίτες το έχουν πληρώσει με το αίμα και τον ιδρώτα τους.

Τέλος, πρέπει να υπάρξει αποκομματικοποίηση των παρατάξεων. Δηλαδή: ναι στην πολιτική δράση των φοιτητών, αλλά όχι στην κομματικοποιημένη ενσάρκωσή της. Θα πρέπει δηλαδή να ενεργοποιηθεί η διάταξη 16 παρ. 5 του Συντάγματος. Το άρθρο προβλέπει την ψήφιση ενός νόμου που να οργανώνει τη φοιτητική εκπροσώπηση. Ο λόγος που δεν ψηφίζεται ο νόμος είναι γιατί όλα τα κόμματα έχουν εγκαθιδρύσει τις κομματικές νεολαίες τους μέσα στο πανεπιστήμιο. Σε πολλές περιπτώσεις γίνονται αλισβερίσια ανάμεσα σε κομματικές νεολαίες καθηγητές και πολιτικά κόμματα».

Και πόσο εύκολο είναι να εφαρμοστούν αυτά τα μέτρα; Για τον ίδιο, χρειάζεται η μέγιστη δυνατή συναίνεση στο πανεπιστήμιο και οι αποφάσεις που θα παρθούν για τα μέτρα να γίνουν προσεκτικά. «Μπορεί να ξεκινήσουν με έναν πειραματισμό στην αρχή και τμηματικά. Επίσης, δεδομένου ότι η βία είναι σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο, τα μέτρα πρέπει να ιδωθούν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιοργάνωσης της Παιδείας, να μη δούμε τα πανεπιστήμια απομονωμένα. Μεγάλο μέρος της βίας ξεκινάει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση».

«Μοιάζει σαν “λύση” έτοιμη από καιρό»

«Προκαλεί εντύπωση ότι σε μια περίοδο κατά την οποία η διά ζώσης παρουσία φοιτητών στα πανεπιστήμια είναι εξαιρετικά μειωμένη λόγω της από απόστασης εκπαίδευσης, με αφορμή ένα απεχθέστατο ακαδημαϊκά, ηθικά και πολιτικά περιστατικό, η κυβέρνηση σε χρόνο ρεκόρ, προτείνει επεξεργασμένη πρόταση για πανεπιστημιακή αστυνομία και συνοδευτικά μέτρα» μας λέει με τη σειρά του ο Γιώργος Πλειός, καθηγητής και πρόεδρος στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Για τον ίδιο, όσα ανακοίνωσε επί του θέματος ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζουν με «λύση» σαν «έτοιμη από καιρό», η οποία περίμενε την ευκαιρία της. Όπως το θέτει: «Η χρήση κρατικής βίας όπου εκδηλώνονται κοινωνικά προβλήματα ή αντιδράσεις είναι η ενδεδειγμένη κατά τους νεοσυντηρητικούς. Θεωρούν κακό εκ φύσεως τον άνθρωπο, ιδιαίτερα τον νέο, ο οποίος με αυστηρότητα, πειθαρχία, και πειθαναγκασμό θα μπει στον “δρόμο της αρετής” που ίδιοι πιστεύουν φανατικά ότι ακολουθούν.

Σε επίπεδο υπηρεσιακής διαχείρισης πάντως, εντύπωση προκαλεί και το γεγονός ότι οι δράστες του απεχθούς περιστατικού παρά το ότι πρέπει να άφησαν πλήθος ιχνών, ακόμα αναζητούνται».

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τα προτεινόμενα μέτρα, ο ίδιος λέει ότι προβληματίζει και το γεγονός πως αντί η κυβέρνηση να κάνει χρήση των δυνατοτήτων που προσφέρει το άρθρο 64 και ειδικότερα το εδαφίου 3. του ν. 4623/2019 που η ίδια εισήγαγε (σ.σ. κατάργηση πανεπιστημιακού ασύλου) καταλήγει να ζητά μεγαλύτερη αστυνομικοποίηση. Όπως αναρωτιέται ο κος Πλειός: «Τελικά μήπως για κάποιους το ζητούμενο δεν είναι η αντιμετώπιση των προβλημάτων αλλά η διαρκώς μεγαλύτερη αστυνομικοποίηση (και) της πανεπιστημιακής ζωής; Το σκεπτικό που συνοδεύει την πρόταση αστυνομικοποίησης των πανεπιστημίων εκπορεύεται από πολιτικό φορέα του οποίου στελέχη συμμετείχαν και ενθάρρυναν απεχθείς πράξεις εντός πανεπιστημίων και σχολείων κατά το απώτερο αλλά και πιο πρόσφατο παρελθόν. Συνεπώς λίγο μεγαλύτερη αυτοκριτική είναι επιβεβλημένη».

«Πρέπει οι πανεπιστημιακοί να αναλάβουμε την ευθύνη μας»

Για τον Χρήστο Φραγκονικολόπουλο, καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και ΜΜΕ στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τo ζητούμενο είναι τα ίδια τα πανεπιστήμια και οι διοικήσεις τους να απομονώσουν όσους αντιμετωπίζουν το πανεπιστήμιο ως… τσιφλίκι τους. Όπως εξηγεί: «Υπάρχουν πολλές προτάσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι κατά καιρούς, όπως η διαγραφή φοιτητών/τριών, η υποχρεωτική εισόδου στο πανεπιστήμιο με κάρτα και η δημιουργία μηχανισμών ασφάλειας και προστασίας από τα ίδια τα πανεπιστήμια. Οι προτάσεις αυτές ενδέχεται να τροφοδοτήσουν και να νομιμοποιήσουν τον αυταρχισμό μέσα στα πανεπιστήμια.

Από την άλλη όμως, πώς αντιμετωπίζεις ομάδες που προσπαθούν να επιβάλλουν τη βία και την ανομία εντός των πανεπιστημίων; Η παθητική αποδοχή αυτής της κατάστασης είναι προβληματική και ειδικότερα σε μία περίοδο όπου οι κάθε είδους φανατικοί επιχειρούν με τη βία να επιβάλλουν την άποψή τους».

Το ενδιαφέρον είναι πως σύμφωνα με τον κ. Φραγκονικολόπουλο, το ΑΠΘ έχει καταφέρει, εδώ και έναν χρόνο, με τη χρήση των υφιστάμενων υπηρεσιών ασφάλειας, αλλά και με αποφασιστικότητα, να εκδιώξει από τους χώρους του πανεπιστήμιου τα παραβατικά άτομα.

«Εδώ, όμως, θέλω να επισημάνω και το ρόλο των ΜΜΕ. Τα κακά νέα (καταλήψεις, ταραχές, βία) συγκεντρώνουν τα φώτα της δημοσιότητας. Είναι καιρός να αντιληφθούμε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν μιλούσατε και για τα θετικά των πανεπιστημίων, όπως για παράδειγμα την έρευνα και την αξιολόγηση των καθηγητών, την παρουσία και τον σεβασμό που έχουν τα πανεπιστήμια μας στο εξωτερικό.

Είναι τυχαίο που ο κ. Μπουραντώνης είναι πρύτανης ενός από τα καλύτερα πανεπιστήμια που σήμερα υπάρχουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη; Αυτό πού θα το συζητήσουμε, να το αναδείξουμε; Μήπως όταν αναδείξουμε τον αγώνα που κάνουμε καθημερινά για να αυξήσουμε και να ενισχύσουμε την ποιότητα των σπουδών και της έρευνας που προσφέρουμε, μήπως, ρωτάω, τότε απομονώσουμε όλες αυτές τις φωνές (πολιτικές, μιντιακές) που χαϊδεύουν τέτοιες πράξεις ως “προοδευτικές” και “ακτιβιστικές”;

Βέβαια, πρέπει κάποτε, κι εμείς οι πανεπιστημιακοί, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, να πολεμήσουμε τη διστακτικότητα με την οποία εδώ και δεκαετίες αντιμετωπίζουμε τις καταλήψεις και τους βανδαλισμούς εντός των πανεπιστημίων μας.

Αυτό απαιτεί αναστοχασμό και στη συνέχεια απάντηση στο ερώτημα “σε ποιο βαθμό και γιατί η δική μας ανοχή επέτρεψε την καλλιέργεια και εδραίωση τέτοιων συμπεριφορών;” Η διασφάλιση της ποιότητας των όσων κάνουμε απαιτεί και την απομόνωση όσων επενδύουν στη βία. Αυτό απαιτεί και τη δική μας και μόνο τη δική μας συμμετοχή στην προστασία των πανεπιστημίων».