Η ιστορία της Λίντσεϊ Κλάνσι, μίας σύγχρονης Μήδειας, είναι από εκείνες που δύσκολα χωρούν σε μία λέξη.

«Μήδεια» ίσως είναι η πρώτη που έρχεται στο μυαλό. Μια μητέρα που σκότωσε τα παιδιά της. Μια πράξη τόσο ακραία και τόσο αδιανόητη, ώστε η κοινωνία σχεδόν αυτόματα αναζητά έναν τρόπο να την τοποθετήσει έξω από κάθε ανθρώπινο μέτρο.

Όμως πίσω από την πράξη υπάρχει η ιστορία μιας γυναίκας που, σύμφωνα με τις καταθέσεις των δικών της ανθρώπων, κατέρρεε ψυχικά μετά τη γέννηση του τρίτου παιδιού της και ζητούσε βοήθεια πριν φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή.

Αυτό ακριβώς προσπαθεί να αναδείξει η υπεράσπισή της στη δίκη που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Μασαχουσέτη.

Η Κλάνσι, σήμερα 36 ετών, δεν αρνείται ότι σκότωσε τα τρία παιδιά της. Έχει δηλώσει όμως αθώα στις κατηγορίες για ανθρωποκτονία πρώτου βαθμού, με τους δικηγόρους της να υποστηρίζουν ότι την περίοδο των θανάτων έπασχε από επιλόχειο ψύχωση, μια σπάνια αλλά εξαιρετικά σοβαρή ψυχική διαταραχή, η οποία μπορεί να εμφανιστεί μετά τον τοκετό.

Οι εισαγγελείς, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζουν ότι η Κλάνσι πήρε συνειδητά και υπολογισμένα την απόφαση να σκοτώσει τα παιδιά της.

Και κάπου ανάμεσα στις δύο αυτές εκδοχές βρίσκεται μια γυναίκα που, σύμφωνα με τους ανθρώπους που τη γνώριζαν καλύτερα, είχε αρχίσει να φωνάζει ότι δεν ήταν καλά.

«Ικέτευε για βοήθεια»

Η πρώην πεθερά της, Σούζαν Κλάνσι κατέθεσε ότι η ψυχική κατάσταση της Λίντσεϊ είχε επιδεινωθεί σημαντικά μετά τη γέννηση του μικρότερου παιδιού της.

Δεν κοιμόταν. Έχανε την όρεξή της. «Ήταν πολύ αγχωμένη και λυπημένη», ανέφερε στο δικαστήριο.

Όταν ο δικηγόρος της υπεράσπισης τη ρώτησε εάν η Λίντσεϊ ενδιαφερόταν να γίνει καλά και αναζητούσε ιατρική βοήθεια, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: «Πάρα πολύ».

Η Σούζαν Κλάνσι την περιέγραψε ως μια πολύ στοργική μητέρα δείχνοντας το πρόσωπο του Ιανού. Η μητέρα που αγαπούσε τα παιδιά της και η μητέρα που τελικά τα σκότωσε. Ίσως όμως ακριβώς αυτή να είναι η πιο δύσκολη πλευρά της υπόθεσης.

«Δεν είμαι εγώ»

Η μητέρα της Λίντσεϊ, Πόλα Μάσγκροουβ, είχε περιγράψει στο δικαστήριο μια κόρη που πάντα ήθελε να γίνει μητέρα.

Ήθελε πολλά παιδιά και, όπως κατέθεσε, πίστευε ότι η μητρότητα ήταν το καλύτερο πράγμα που της είχε συμβεί. Μετά τη γέννηση του Κάλαν, όμως, κάτι άλλαξε.

Τα προβλήματα με τον ύπνο έγιναν έντονα. Η ίδια έστειλε μήνυμα στη μητέρα της λέγοντας ότι ήταν «πολύ άρρωστη». Έναν μήνα πριν από τους θανάτους, πήγε στη μητέρα της και στον τότε σύζυγό της, Πάτρικ Κλάνσι, και τους είπε κάτι που για κάθε γονιό θα ήταν εφιαλτικό να ακούσει: Σκεφτόταν να κάνει κακό στα παιδιά.

Η ίδια, σύμφωνα με την κατάθεση της μητέρας της, επαναλάμβανε:

«Δεν είμαι εγώ. Δεν έχω ξαναζήσει έτσι».

Και η μητέρα της συμφωνούσε.

«Δεν ήταν», είπε. Δεν ήταν η γυναίκα που γνώριζαν.

Η επιλόχειος ψύχωση δεν είναι «μελαγχολία»

Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι η Κλάνσι παρουσίαζε παραισθήσεις και παραληρηματικές ιδέες μετά τη γέννηση του Κάλαν και ότι είχε ήδη λάβει ψυχιατρική θεραπεία. Μάλιστα, είχε νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική για λίγες ημέρες πριν από τους φόνους.

Η αδελφή της, Άλισον Όζγκα, κατέθεσε επίσης ότι η Λίντσεϊ της είχε πει πως αντιμετώπιζε αυτοκτονικές σκέψεις καθημερινά κατά τον τελευταίο μήνα πριν από τις δολοφονίες.

Εδώ βρίσκεται ένα από τα κρίσιμα ερωτήματα της δίκης: πόσο βαριά ήταν η ψυχική της κατάσταση και πόσο είχε γίνει αντιληπτό από τους ανθρώπους και τους επαγγελματίες του χώρου;

Η επιλόχειος ψύχωση δεν είναι απλώς η γνωστή εξάντληση ή η «μελαγχολία» που μπορεί να βιώσει μια νέα μητέρα. Πρόκειται για σπάνια αλλά σοβαρή ψυχική διαταραχή που μπορεί να εμφανιστεί αμέσως μετά τον τοκετό και θεωρείται επείγον ιατρικό περιστατικό.

Και όμως, όταν μιλάμε για τη μητρότητα, πόσο συχνά αντιμετωπίζουμε την εξάντληση ως κάτι φυσιολογικό; Πόσο εύκολα λέμε σε μια γυναίκα που μόλις γέννησε ότι «όλες τα περνούν αυτά»; Πόσο συχνά η αϋπνία, η απόγνωση, το άγχος, οι εμμονικές σκέψεις ή η αίσθηση ότι δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της αντιμετωπίζονται ως μια αναμενόμενη συνέπεια της μητρότητας;

Τον Ιανουάριο του 2023, η Λίντσεϊ Κλάνσι στραγγάλισε, σύμφωνα με τους εισαγγελείς, τα τρία παιδιά της στο σπίτι της στη Μασαχουσέτη.

Η Κόρα ήταν πέντε ετών. Η Ντόσον τριών. Ο Κάλαν μόλις οκτώ μηνών.

Στη συνέχεια η Κλάνσι πήδηξε από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου. Επιβίωσε, αλλά έμεινε παράλυτη και σήμερα παρακολουθεί τη δίκη σε αναπηρικό καροτσάκι.

Τρία παιδιά χάθηκαν. Μια οικογένεια διαλύθηκε.

Και τώρα, μέσα στη δικαστική αίθουσα, επιχειρείται να απαντηθεί ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο στην ενοχή ή την αθωότητα μιας γυναίκας.

Αφορά και το τι είχε συμβεί αν την είχαν κρατήσει παραπάνω στην Κλινική. Αν της είχαν δώσει περισσότερο χρόνο ν΄ αναρρώσει, αν είχαν αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασής της. Γιατί δεν θα έπρεπε να δικάζεται μόνο εκείνη.

Στη δίκη οι δικοί της άνθρωποι λένε, πως δεν κοιμόταν, ήταν άρρωστη και φοβόταν τον ίδιο της τον εαυτό. Όσοι συζητούν για τη δίκη λένε πως δεν πρέπει να μετατρέψει μια ψυχική ασθένεια σε δικαιολογία για τον θάνατο τριών παιδιών. Αλλά η μητρότητα πολλές φορές ενώ διαφημίζεται ως η απόλυτη ευτυχία, μπορεί να κρύβει: αγκάθια, διαταραχές, ταλαιπωρία.

Η πραγματικότητα, αν δεν υπάρχει η κατάλληλη στήριξη, μπορεί να είναι πολύ πιο σύνθετη: εξάντληση, αϋπνία, φόβος, ορμονικές αλλαγές, κατάθλιψη, άγχος, ψυχωτικά συμπτώματα. Και τελικά είναι η κραυγή της μάνας, οδήγησε στον αποτρόπαιο θάνατο των ίδιων της των παιδιών. Γιατί κάποιοι δεν αντιλήφθηκαν εγκαίρως, πως πια ο γονεϊκός της ρόλος την «έπνιξε» και μαζί έστειλε στον τάφο και τα αγγελούδια της.

Το τριών μηνών, μωρό υπέστη εγκαύματα στο 18% της επιφάνειας του σώματός της, αφού η Γκάρτσορ η οποία κατηγορήθηκε ότι είχε πιει προηγουμένως, έστρεψε το στεγνωτήρα μαλλιών πάνω της. Καθώς η μητέρα απομακρύνθηκε από το δικαστήριο κλαίγοντας, ένας θεατής στο θεωρείο φώναξε: «Είναι πολύ αργά για αυτό».

Η κόρη της είχε πεθάνει στο κρεβάτι της μητέρας της στο οικογενειακό σπίτι στο Πίτερχεντ του Αμπερντίνσαϊρ.

Τα τραύματα της Ντάλια-Ρόουζ ήταν τόσο σοβαρά που ο διασώστης νόμιζε ότι το σώμα της ήταν σε αποσύνθεση και οι ειδικοί είπαν ότι δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ παρόμοια περίπτωση. Αρχικά, η μητέρα αρνήθηκε την κατηγορία της ανθρωποκτονίας και είπε στην οικογένεια και τους φίλους της ότι η κόρη της πέθανε από Σύνδρομο Αιφνίδιου Θανάτου Βρεφών. Οι ένορκοι άκουσαν επίσης μια ηχογράφηση μιας κλήσης στο 999 που έκανε η μητέρα, στην οποία είπε ότι η Ντάλια-Ρόουζ είχε γίνει «μωβ» ενώ κοιμόταν.

Ο μόνος μάρτυρας που κλήθηκε για την υπεράσπιση της Γκάρτσορ, ο ειδικός σε εγκαύματα, Τίμοθι Μπουργκ είπε στους ενόρκους ότι το μωρό δεν σκοτώθηκε από θερμικά τραύματα κατά την άποψή του. «Ίσως ήταν ήδη νεκρή», είπε.

Το DNA του μωρού βρέθηκε σε ένα πιστολάκι μαλλιών. Στην αγόρευσή του ο εισαγγελέας, αναπληρωτής δικηγόρος Άλαν Κάμερον, δήλωσε ότι η μητέρα και η κόρη ήταν τα μόνα δύο άτομα στο σπίτι και επομένως μόνο η Γκάρτσορ θα μπορούσε να ενεργοποιήσει τη συσκευή. Μετά την ετυμηγορία τους, ο δικαστής προσέφερε στους ενόρκους συμβουλευτική, εάν το έκριναν απαραίτητο.

«Όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι αυτή ήταν μια πολύ οδυνηρή και ανησυχητική υπόθεση», πρόσθεσε.

Ένας πρώην φίλος της Γκάρτσορ είπε: «Είναι μια ολοκληρωτική και απόλυτη ανοησία. Δεν ξέρω πώς κάποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό σε ένα μικροσκοπικό, αβοήθητο μωρό».

Τα πλάνα από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης έδειξαν την Γκάρτσορ να φτάνει σπίτι αφού είχε πιει με φίλους γύρω στις 4 π.μ., όπως ενημερώθηκαν οι ένορκοι.

Κάλεσε το 999 γύρω στις 9:40 π.μ. ισχυριζόμενη ότι είχε ξυπνήσει και βρήκε το μωρό της νεκρό, αλλά δεν ανέφερε το πιστολάκι μαλλιών.

Η δικηγόρος της Γκάρτσορ, Μάρεϊ ΜακΆρα, δήλωσε ότι υπέφερε από προβλήματα ψυχικής υγείας.

Μιλώντας μετά την ετυμηγορία, ο επιθεωρητής ντετέκτιβ Τζέιμς Κάλαντερ δήλωσε: «Τα παιδιά είναι ανυπεράσπιστα και πρέπει να προστατεύονται. Ο θάνατος οποιουδήποτε παιδιού είναι ιδιαίτερα οδυνηρός, αλλά ο θάνατος ενός παιδιού στα χέρια ενός γονέα είναι απίστευτα ανησυχητικός.

«Όλοι όσοι συμμετείχαν σε αυτήν την έρευνα επηρεάστηκαν βαθιά από τις συνθήκες θανάτου της Ντάλια Ρόουζ αλλά η δουλειά μας είναι να αποκαλύψουμε την αλήθεια και να διασφαλίσουμε ότι το υπεύθυνο άτομο θα οδηγηθεί στη δικαιοσύνη.

«Θα ήθελα να εκφράσω ειλικρινείς ευχαριστίες σε όλους όσους υποστήριξαν μια απίστευτα δύσκολη και ευαίσθητη έρευνα.

«Την ακλόνητη δέσμευση και τον επαγγελματισμό που επέδειξαν οι αξιωματικοί μας και οι συνεργαζόμενες υπηρεσίες που εργάστηκαν ακούραστα για να διασφαλίσουν ότι αυτή η περίπλοκη έρευνα διεξήχθη διεξοδικά και με τη μέγιστη προσοχή, αξιοπρέπεια και σεβασμό. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω την τοπική κοινότητα για την υπομονή, την κατανόηση και την υποστήριξή της καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της έρευνας, ιδιαίτερα εκείνους που προσέφεραν πληροφορίες, η συνεργασία των οποίων ήταν ανεκτίμητη για να μας βοηθήσει να διαπιστώσουμε την αλήθεια και να εξασφαλίσουμε αυτήν την καταδίκη», ανέφερε.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, το αιματηρό επεισόδιο, το οποίο σημειώθηκε το μεσημέρι της Κυριακής του Θωμά, εξελίχθηκε σε τέσσερις φάσεις.

Αρχικά, ο 32χρονος επιτέθηκε και χτύπησε με αντικείμενο τη μητέρα του, η οποία φαίνεται να υπέστη μώλωπες. Στη συνέχεια, εκείνη επικοινώνησε με τον σύζυγό της που έφτασε οργισμένος στο σπίτι, όπου ακολούθησε λεκτική αντιπαράθεση με τον γιο, ενώ ο νεαρός φέρεται να χτύπησε τον πατέρα του.

«Θολωμένος», όπως δήλωσε προανακριτικά στους αστυνομικούς, ο κατηγορούμενος πήρε την κυνηγετική του καραμπίνα και άρχισε να πυροβολεί τον γιο του, τραυματίζοντάς τον αρχικά στο χέρι και στην πλάτη. Γείτονας της οικογένειας επιχείρησε να τον αποτρέψει, αλλά ο 63χρονος γέμισε ξανά την καραμπίνα και έβαλε εκ νέου κατά του γιου του. Μία από τις συνολικά έξι σφαίρες τον βρήκε στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει θανάσιμα.

Μέσω του συνηγόρου του, ο 63χρονος εμφανίστηκε μετανιωμένος, προβάλλοντας ως υπερασπιστικό επιχείρημα ότι τελούσε εν βρασμώ ψυχικής ορμής. Σύμφωνα με καταθέσεις μαρτύρων που περιλαμβάνονται στη δικογραφία, οι καβγάδες στο σπίτι ήταν συχνό φαινόμενο. Εντάθηκαν, δε, κατά τον 63χρονο, από τη στιγμή που ο γιος του απεξαρτήθηκε από τα ναρκωτικά, οπότε παρουσίασε ψυχολογικά προβλήματα.