Μέσα από αυτό η Ελληνική Αστυνομία επιχειρεί να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες και στέλνει το δικό της μήνυμα στήριξης προς του ΑμεΑ  συμπολίτες μας αναφέροντας πως «η προσβασιμότητα είναι δικαίωμα και υποχρέωση όλων μας. Καμία δικαιολογία δεν είναι ανεκτή».

Στο βίντεο φαίνεται η στιγμή που ένας οδηγός μηχανής παρκάρει πάνω σε πεζοδρόμιο και μάλιστα σε χώρο που έχει την ειδική σήμανση ΑμεΑ με την αστυνομικό να παίρνει το… «οκ» από διάφορους διάσημους ηθοποιούς και να του κόβει την προβλεπόμενη κλήση.

Στην ανάρτηση του αναφέρει: «Οι ανάπηροι συμπολίτες μας συνεχίζουν να βιώνουν ανισότητες, κοινωνικό αποκλεισμό, μειωμένη προσβασιμότητα στον δημόσιο χώρο, στην εργασία, στην κοινωνική ζωή, στο σύγχρονο ψηφιακό περιβάλλον.Το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τα Δικαιώματα των Αναπήρων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στοχεύει να αλλάξουμε την καθημερινότητα του αναπήρου. Αλλάζουμε τον τρόπο πιστοποίησης και αποκατάστασης της βλάβης. Μεταξύ άλλων καινοτόμων μέτρων, θεσπίζουμε προσωπικό βοηθό ακόμα και σε 24ωρη βάση. Αυξάνουμε τη δαπάνη για τα επιδόματα αναπηρίας και τα χορηγούμε ανεξαρτήτως ηλικιακών κριτηρίων. Προχωρούμε στη συμπεριληπτική εκπαίδευση ώστε να μη μένει κανένας πολίτης πίσω. Υλοποιούμε το πάσο του αναπήρου, που θα είναι συνδεδεμένο με τον ηλεκτρονικό του φάκελο ώστε να είναι διαρκώς ενημερωμένο και να “διαβάζεται” παντού».

Γενικεύοντας ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στον ρόλο του δημόσιου συστήματος υγείας: «Όση διάθεση προσφοράς και αν υπάρχει, όσο ρόλο και αν παίζει η στάση καθενός μας προσωπικά απέναντι στον ανάπηρο γείτονα, φίλο, συμπολίτη, τίποτα δεν αλλάζει ριζικά χωρίς ένα ισχυρό Σύστημα Υγείας. Αυτό που αποσυντίθεται από τη σημερινή κυβέρνηση – Αυτό που θα επαναθεμελιώσουμε από την πρώτη μέρα. Στο Νέο ΕΣΥ που έχουμε εξαγγείλει, διαμορφώνουμε τις υποδομές των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας έτσι ώστε να είναι εύκολη η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία. Αναπτύσσουμε ολοκληρωμένες υπηρεσίες υγείας στην κατ’ οίκον φροντίδα και νοσηλεία. Ο στόχος είναι ένας και απόλυτος: Να κάνουμε πράξη το σύνθημα του αναπηρικού κινήματος “Τίποτα για εμάς χωρίς εμάς”».

Η 10η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας (World Suicide Prevention Day) με απόφαση του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), καθώς θεωρεί την αυτοκτονία ένα μείζον πρόβλημα της δημόσιας υγείας (ήδη από το 1990) και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται, με ανάπτυξη εθνικών προγραμμάτων πρόληψης, σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Ρούλα Σκουρογιάννη

Στην Έκθεση του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας για την αυτοκτονία τονίζεται ότι αυτή δεν αποτελεί ένα μοιραίο γεγονός, καθώς το 95% των αυτοκτονιών θα μπορούσε να έχει προληφθεί.
Κάθε 40 δευτερόλεπτα, ένας άνθρωπος σε όλο τον κόσμο θέτει τέρμα στη ζωή του, ενώ περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν από αυτοκτονίες κάθε χρόνο παρά στον πόλεμο, σύμφωνα με τον ΠΟΥ, με τον απαγχονισμό, τη δηλητηρίαση και τον αυτοπυροβολισμό είναι οι πιο συνηθισμένες μέθοδοι αυτοκτονίας.

Κάθε χρόνο, καταγράφονται σε όλο τον κόσμο περισσότερες από 800.000 απώλειες ατόμων από αυτοτραυματισμούς. Τι σημαίνει αυτός ο αριθμός;

Αρκεί να αναφέρουμε ότι στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, περισσότεροι από 500 άνθρωποι αυτοκτονούν, ετησίως, προκαλώντας θλίψη και πένθος σε τουλάχιστον 5000 άτομα του οικείου τους περιβάλλοντος.
Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες και μελέτες, για κάθε μία αυτοκτονία τουλάχιστον 5 έως 10 άτομα βιώνουν το συναισθηματικό φορτίο του πένθους αλλά και τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες του στίγματος της αυτοκτονίας, ενώ 135 άτομα θεωρείται ότι επηρεάζονται άμεσα από κάθε αυτοκτονία.
Αξίζει να τονίσουμε ότι στην Ελλάδα, δεν έχουμε καταγραφή των μη θανατηφόρων αποπειρών αυτοκτονίας, οι οποίες εκτιμάται ότι είναι σχεδόν 25 φορές περισσότερες των καταγεγραμμένων αυτοκτονιών.

Όλα αυτά αναδεικνύουν την αυτοκτονία σε ένα μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας το οποίο δυνητικά αφορά τον καθένα, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής ή κοινωνικοοικονομικής τάξης.

Το μήνυμα του προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών

«Στη χώρα μας, κάθε χρόνο, περισσότεροι από 500 άνθρωποι δίνουν τέλος στη ζωή τους. Έχει μεγάλη σημασία, η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση των πολιτών, για την ψυχική ανθεκτικότητα και την πρόληψη των αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών», δήλωσε ο πρόεδρος του ΙΣΑ, Γ. Πατούλης, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την πρόληψη της αυτοκτονίας.
«Η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων τους στο περιβάλλον μας μπορεί να σώσει ανθρώπινες ζωές. Στον τομέα αυτό, η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο καθώς είναι ο φορέας που βρίσκεται κοντά στο πολίτη και έχει τη δυνατότητα να αναλάβει πρωτοβουλίες, για την πρόληψη και την προαγωγή της Υγείας του».

Αυτοκτονίες χωρίς προηγούμενη ανακοίνωση: Πώς μπορούν να προληφθούν;

Μία άλλη διάσταση σχετικά με τις «αυτοκτονίες χωρίς προηγούμενη ανακοίνωση», δίνει από την πλευρά του, μιλώντας στο libre, o ψυχολόγος Γεώργιος Παπαγεωργίου, Διευθυντής στην ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ, προτρέποντάς μας να είμαστε υποψιασμένοι (όταν υπάρχουν ενδείξεις) για σκέψεις αυτοκτονίας στους ανθρώπους γύρω μας.

«Δυστυχώς, μεγάλος αριθμός αυτοκτονιών έχει συμβεί χωρίς να έχει προηγηθεί υποψία για την πράξη, προηγουμένως.

Οι “αυτοκτονίες χωρίς προηγούμενη ανακοίνωση” είναι ένα νούμερο κοινωνικά πολύ δύσκολο να μετρηθεί, πιστεύουμε όμως ότι είναι σε μία τάξη μεγέθους μία στις τέσσερις αυτοκτονίες.

Τα περιστατικά αυτά συμβαίνουν χωρίς να υπάρξουν στοιχεία υποψίας στον περίγυρο και στους κοντινούς ανθρώπους του θύματος.

Για να κάνουμε πρόληψη, η πρώτιστη σημασία είναι να κινηθούμε ενεργητικά χωρίς απαραίτητη δική μας αναμονή σε εκδήλωση στοιχείων υποψίας.

Στις περισσότερες αυτοκτονίες, βρίσκουμε να έχουν προηγηθεί στοιχεία “αυτοαναφοράς αυτοκτονικού ιδεασμού”, δηλαδή το ίδιο το θύμα, σε κοντινά του πρόσωπα έχει μιλήσει, ή εκδηλωθεί με γραπτά σημειώματα, πώς σκέφτεται τέτοια διέξοδο.

Η τραγικότητα έγκειται πώς τέτοιου είδους συνδυασμοί δεν είναι σπάνιοι: Οι άνθρωποι, γενικά όλοι μας, έχουμε τον ψυχισμό μας βασισμένο σε έναν δυισμό: “να Παλέψω ή να Φύγω” από το όποιο πρόβλημα.

Είναι το κλασικό “Fight or flight”, δίλημμα με το οποίο αντιμετωπίζουμε μία δύσκολη κατάσταση, όπως μία ανίατη αρρώστια, μία μεγάλη οικογενειακή καταστροφή, μία εξαιρετική απώλεια.

Εναντίον τέτοιων ζητημάτων, μπορώ είτε να πολεμήσω αυτό που με στενοχωρεί είτε να το αποφύγω. Άρα, με απλά λόγια, ο αυτοκτονικός ιδεασμός ως σύστημα σκέψης υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους. Δηλαδή, είτε λίγο είτε πολύ, σε όλους μας σε πολύ δύσκολες περιπτώσεις, θα περάσει από το νου μας η αυτοκτονία ως διέξοδος».

Η σκέψη αυτοκτονίας είναι ένας λογικός μηχανισμός που ενυπάρχει στον άνθρωπο

«Σε επόμενο στάδιο, ο αυτοκτονικός ιδεασμός γίνεται κι αυτοαναφορά, δηλαδή το αναφέρουμε για τον εαυτό μας σε κάποιον άλλον άνθρωπο συγγενή ή φίλο ή ειδικό», συνεχίζει ο κ. Παπαγεωργίου.

«Όταν το σκεφτόμαστε, η αυτοαναφορά είναι υγιές στοιχείο διότι δίνουμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να ελέγξουμε την πράξη που σκεφτόμαστε μέσα από το φίλτρο κάποιων άλλων.

Επομένως, δεν θα πρέπει να φοβόμαστε να το συζητήσουμε. Διότι, όπως είπαμε και παραπάνω, η σκέψη αυτοκτονίας είναι ένας λογικός μηχανισμός που ενυπάρχει στον άνθρωπο. Όμως, πρέπει πάντα να κάνουμε το δεύτερο βήμα, που είναι η λογική παραδοχή πως η ζωή μας θα τελειώσει ούτως ή άλλως από μόνη της κάποτε και δεν έχουμε λόγο να επισπεύσουμε το τελείωμα της ούτε να χάσουμε ευκαιρίες διόρθωσης σε ότι περνάμε», σχολιάζει ο κ. Παπαγεωργίου.

Οι αυτόματοι μηχανισμοί επιβίωσης που μας κρατάνε ζωντανούς

«Όταν κάποιος άνθρωπος μέσα στην δυστυχία του καταλήξει σε απόπειρα αυτοκτονίας, πολύ συχνά δεν τα καταφέρνει. Φαίνεται, δηλαδή αποδεικνύεται, πως αυτόματοι μηχανισμοί επιβίωσης μας κρατάνε ζωντανούς έστω και την τελευταία ώρα, κυριολεκτικά η ζωή συχνά μας δίνει “δεύτερες ευκαιρίες”.

Και το στάδιο αυτό είναι, επίσης, σημαντικό να το δούμε και ως σημάδι, πως πρέπει να μάθουμε να κάνουμε πράγματα στη ζωή μας αλλιώς και, βεβαίως, εννοώ ψυχοθεραπεία.

Συνοπτικά λοιπόν: Μιλήστε για τις σκέψεις αυτοκτονίας που έχετε! Δεν είναι ένας απαράδεκτος μηχανισμός, υπάρχει ως δυνατότητα σκέψης στους ανθρώπους αλλά το Υγιές είναι πάντα να το απορρίπτουμε και να προσπαθούμε για μία ζωή πιο ευτυχισμένη».

Το αίσθημα της απελπισίας δεν είναι ίδιο σε όλους τους ανθρώπους

«Έχετε υπόψιν πώς η απελπισία είναι πάντα κακός σύμβουλος και αυτό ισχύει γενικά. Όμως, το αίσθημα της απελπισίας δεν είναι ίδιο σε όλους τους ανθρώπους: στους καταθλιπτικούς, τους ανθρώπους δηλαδή που είναι βυθισμένοι σε αυτό που λέμε “διπλή κατάθλιψη” (χρόνια κατάθλιψη) είναι πολύ πιο έντονο και πρέπει να δίνουμε προσοχή.

Είναι άνθρωποι πολύ πιο ευαίσθητοι στην απελπισία από όσο μπορούμε να κρίνουμε για τον εαυτό μας.

Επίσης, άνθρωποι που είναι σε απομόνωση είτε εξαιτίας καραντίνας είτε εξαιτίας κοινωνικής μοναξιάς είτε λόγω γηρατειών και κοινωνικής αποστασιοποίησης, εμφανίζουν απελπισία και συναισθήματα φόβου πολύ περισσότερο.

Επίσης, άνθρωποι που έχουν ψυχιατρικά θέματα είναι ομοίως πολύ ευάλωτοι. Αν και όπου έχετε τέτοιους ευαίσθητους ανθρώπους έχει σημασία να τους νοιάζεστε ενεργητικά. Μην περιμένετε να ζητήσουν βοήθεια μόνοι τους. Ας έχετε υπόψη πως η αυτοκτονία από ψυχολογική άποψη είναι πάντα πολυπαραγοντικό ζήτημα, δηλαδή έχει πολλές αιτίες και όχι μία.

Η γενικότερη συμβουλή μας είναι η εξής: υποψιαστείτε για σκέψεις αυτοκτονίας στους ανθρώπους γύρω σας, δεν είναι ούτε τόσο παράλογες ούτε απαράδεκτες να “έρθουν” ως σκέψεις. Συχνά, οι άνθρωποι χρειαζόμαστε βοήθεια στο να έχουμε Κίνητρο για ζωή. Μιλήστε σε ανθρώπους για να σιγουρευτείτε ότι έχουν μέσα τους ζωντανή επιθυμία ζωής», τονίζει καταλήγοντας ο κ. Γ. Παπαγεωργίου.

Το κάπνισμα είναι η μεγαλύτερη επιδημία όλων των εποχών και η πρώτη αιτία νοσηρότητας που μπορεί να προληφθεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Σήμερα πεθαίνουν παγκοσμίως πάνω από 6 εκατομμύρια άνθρωποι τον χρόνο από το κάπνισμα, δηλαδή 1 άνθρωπος ανά 8 δευτερόλεπτα! Μέχρι σήμερα δυστυχώς υπολογίζεται πως έχουν χάσει την ζωή τους από το κάπνισμα περισσότεροι από 80 εκ. άνθρωποι, ενώ 600.000 θάνατοι είναι αποτέλεσμα του παθητικού καπνίσματος. Αν η καπνιστική συνήθεια συνεχιστεί με τους ίδιους ρυθμούς μέχρι το 2030, το κάπνισμα θα κοστίζει 8 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές τον χρόνο. 

Το κάπνισμα, όχι μόνο μειώνει το προσδόκιμο επιβίωσης, αλλά οδηγεί σε παθήσεις που προκαλούν σημαντικές αναπηρίες. Οι σημαντικότερες εξ αυτών είναι η ανάπτυξη καρκίνου και χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας, ενώ το κάπνισμα προκαλεί βλάβες σχεδόν σε όλα τα συστήματα του οργανισμού, όπως δέρμα, οστά, ουροποιητικό, και είναι παράγοντας κινδύνου για εμφράγματα και εγκεφαλικά. 

Επιπρόσθετα, το κάπνισμα διαταράσσει την ποιότητα του ύπνου, οδηγώντας σε κατακερματισμό του ύπνου και χρόνια αϋπνία με συνέπεια την αύξηση της ημερησίας υπνηλίας. Συγκεκριμένα 1 στους 6 καπνιστές δυσκολεύεται να κοιμηθεί και κοιμάται λιγότερο από 6 ώρες την ημέρα, ενώ 1 στους 3 καπνιστές δεν κοιμάται καλά, υποφέροντας από ροχαλητό και αποφρακτική άπνοια του ύπνου. 

Μένουμε μακριά από το τσιγάρο, μένουμε υγιείς, προστατεύουμε και θωρακίζουμε τον οργανισμό μας! 

Σύμφωνα με τα δεδομένα, το μέσο κόστος αντιρετροϊκής θεραπείας σε ονομαστικές τιμές μειώνεται την περίοδο της μελέτης κατά – 6.7%, παρά την κυκλοφορία 10 νέων θεραπειών το ίδιο διάστημα. Επιπλέον, λόγω της αποτελεσματικότητας της φαρμακευτικής διαχείρισης των ατόμων με HIV, εξοικονομούνται πόροι από άλλες μορφές φροντίδας, με το μέσο συνολικό κόστος διαχείρισης του HIV ανά άτομο να βαίνει μειούμενο κατά 25%, από 10.622€ το 2010 σε 8.003€ το 2019.

Επιπλέον, το κόστος ανά κερδισμένο έτος ζωής για το 2019 εκτιμάται αρνητικό, ήτοι η θεραπεία είναι και πιο αποτελεσματική και πιο φθηνή σε σχέση με εκείνη του 2010.
Το πιο χαρακτηριστικό, ίσως εύρημα, της μελέτης είναι ότι, ενώ η ζήτηση για φαρμακευτική θεραπεία για το HIV αυξάνεται αναλόγως του αριθμού των ατόμων που διαγιγνώσκονται με τη λοίμωξη, το συνολικό φαρμακευτικό κόστος του HIV ως ποσοστό (%) της συνολικής νοσοκομειακής φαρμακευτικής δαπάνης μειώνεται. Δηλαδή, η δαπάνη για τη φαρμακευτική διαχείριση της HIV λοίμωξης δεν συμβάλλει στην αύξηση της νοσοκομειακής δαπάνης, όπως αυτή καταγράφεται την τελευταία δεκαετία.

Μάλιστα, αν η δαπάνη για τη φαρμακευτική διαχείριση του HIV ιδωθεί σε σχέση με εκείνη ενός άλλου χρόνιου νοσήματος, για το οποίο υπάρχουν δημοσιευμένα δεδομένα για την αντίστοιχη περίοδο, όπως π.χ. ο Σακχαρώδης Διαβήτης, διαπιστώνεται ότι ο ρυθμός αύξησης της φαρμακευτικής δαπάνης υπολείπεται του ρυθμού αύξησης του αριθμού των ατόμων σε θεραπεία. Με απλά λόγια, ο ρυθμός αύξησης των ατόμων με HIV σε θεραπεία είναι υψηλότερος από τον ρυθμό αύξησης της δαπάνης για τη θεραπεία τους, εύρημα που δεν επιβεβαιώνεται στις άλλες θεραπευτικές κατηγορίες.

Η μελέτη αυτή, όπως σημείωσε ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών της Υγείας, καθηγητής κ. Γιάννης Κυριόπουλος «ποσοτικοποιεί όσα συζητάμε και επικαλούμαστε πολιτικά εδώ και αρκετά χρόνια. Και δεν αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης.” Επιπλέον, υπογράμμισε: “Χρέος μας, επιστημονικό, είναι να θέσουμε τα δεδομένα στον δημόσιο διάλογο. Και αυτό κάνουμε σήμερα. Χρέος όλων μας πολιτικό, με την αριστοτελική έννοια του όρου, είναι να σκεφτούμε πώς θα δράσουμε επ᾽ αυτών, με ταχύτητα και στόχευση, ώστε να συμφωνήσουμε σε συγκεκριμένο οδικό χάρτη για τα επόμενα βήματα, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα».

Ο Υφυπουργός Υγείας, κ. Βασίλης Κοντοζαμάνης, τόνισε πως το «σύστημα υγείας πρέπει να λαμβάνει μέριμνα για όλους τους συμπολίτες μας», προσθέτοντας πως «η χώρα μας διαχειρίζεται πρωτοποριακά τη διαχείριση της HIV λοίμωξης, μια χρόνιας πλέον νόσου και κυρίως διαθέτουμε τα εργαλεία – δε πρέπει να εστιάσουμε μόνο στην οικονομική πλευρά του ζητήματος – για να επιλύσουμε επιμέρους ζητήματα και να πετύχουμε το στόχο του ΠΟΥ περί εξάλειψης της νόσου».

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων Βουλής, κ. Βασίλης Οικονόμου υπογράμμισε το χρέος διαφύλαξης της αποδοτικότητας αυτής και για το μέλλον, «φροντίζοντας για τη συνεχιζόμενη υγεία των ατόμων που ζουν με την HIV λοίμωξη αλλά και προασπίζοντας τη δημόσια υγεία». Τόνισε δε ότι «η στιγμή είναι κατάλληλη για μια νέα συζήτηση επί του πρακτέου, με παρουσίαση συγκεκριμένων θεσμικών και επιχειρησιακών λύσεων, που θα μπορούν να τεθούν υπόψη των αρμοδίων, να συζητηθούν σε όλες τους τις διαστάσεις, ώστε άμεσα να προχωρήσουμε με μια οριστική λύση».

Ο τ. υπουργός Υγείας κ. Ανδρέας Ξανθός τόνισε την κρισιμότητα να «ληφθεί πρόνοια έτσι ώστε ακόμη και την δύσκολη περίοδο που διανύουμε να μην υπάρξει υποχώρηση στα standards ποιότητας και ασφάλειας στη φροντίδα των ασθενών».

Ο γραμματέας του Τομέα Υγείας του ΚΙΝΑΛ, κ. Κώστας Μπαργιώτας χαρακτήρισε τον κλειστό, σφαιρικό προϋπολογισμό για μια συγκεκριμένη νόσο «τόσο καλή ιδέα, τόσο προκλητική που με τρομάζει η εφαρμογή ενός τέτοιου πρωτοκόλλου σε ένα σύστημα που έχει συνηθίσει να λειτουργεί οριζόντια, να δαπανά χρήματα όχι ανάλογα με τη νόσο αλλά αντιμετωπίζοντας συνολικά πολλές καταστάσεις και κυρίως ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται αδιοίκητο λόγω πολλών στρωμάτων γραφειοκρατικής ανεπάρκειας».

Πρόσθετες διαστάσεις στην αναγκαιότητα ενός κλειστού δυναμικού προϋπολογισμού που θα διασφάλιζε τη συνεχιζόμενη βιωσιμότητας της θεραπευτικής διαχείρισης του HIV κατέθεσε στη συζήτηση και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS, κ. Μάριος Λαζανάς, ο οποίος, αφού τόνισε την ανάγκη να ενισχυθούν επιχειρησιακά οι Μονάδες Λοιμώξεων, με ανθρώπινο δυναμικό και τεχνολογικά εργαλεία, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Όλα τα παραπάνω έχουν ως ελάχιστη κοινή προϋπόθεση τη διαθεσιμότητα διαγνωστικών εξετάσεων και αντιρετροϊκής θεραπείας. Είναι απαραίτητος ένας δυναμικός κλειστός προϋπολογισμός για να μπορέσουμε να εγγυηθούμε τη φροντίδα των ατόμων με HIV και τον αποτελεσματικό έλεγχο της λοίμωξης στην κοινότητα».

Οι πανδημίες αναδεικνύουν τις ανισότητες και οι ευπαθείς ομάδες θα βρεθούν αντιμέτωπες με δύσκολες συνθήκες σημείωσε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Λοιμώξεων κ. Παναγιώτης Γαργαλιάνος-Κακολύρης, τονίζοντας πως «θα υπάρξει αναβίωση της HIV λοίμωξης τα επόμενα χρόνια λόγω της οικονομικής δυσπραγίας και των ανθρώπων που θα τεθούν στο περιθώριο, ως εκ τούτου οι Μονάδες Ειδικών Λοιμώξεων και το εθνικό σύστημα υγείας πρέπει να είναι πολύ καλά θωρακισμένο και έτοιμο».

Από την πλευρά του, ο κ. Νίκος Δέδες, Πρόεδρος του Συλλόγου Οροθετικών Ελλάδας “Θετική Φωνή” υπογράμμισε την ανάγκη για την ολοκλήρωση της φροντίδας υπέρ των ατόμων με HIV με στόχο τη μακροχρόνια καλή υγεία: τη διασύνδεση με την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, την ολιστική διαχείριση των συννοσηροτήτων και των χρόνιων καταστάσεων υγείας, και την ενσωμάτωση και ψηφιοποίηση της παρακολούθησης δεικτών καλής υγείας στη μακροχρόνια φροντίδα των ατόμων. Έτσι, τόνισε, «η θεραπευτική διαχείριση της HIV λοίμωξης και στην Ελλάδα θα μπορέσει να ακολουθήσει τις επιταγές της καλής πρακτικής σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Όλα τα παραπάνω, όμως, μπορούν να εξεταστούν, μόνο εφόσον διατηρηθεί η ελάχιστη, κοινά αποδεκτή, προϋπόθεση για τον συνεχιζόμενο και αποτελεσματικό έλεγχο της λοίμωξης, δηλαδή η ταχεία πρόσβαση σε φροντίδα με διαγνωστικές εξετάσεις καιαντιρετροϊκή θεραπεία».