Ακόμα κι αν εκκινεί, όπως αρκετοί θα υποθέσουν, από μία αφετηρία εσωκομματικής αντιπολίτευσης, ή εμφορείται από προσωπικές αρχηγικές φιλοδοξίες, όσα λέει δείχνουν να αντανακλούν τη νέα πραγματικότητα.

Παρότι στις τελευταίες μετρήσεις η Ν.Δ δείχνει να συγκρατεί την πτώση των προηγούμενων μηνών, τα πρόδρομα φαινόμενα έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους, κυρίως μετά τις ευρωεκλογές. Περίπου ένας στους δύο ψηφοφόρους δεν έφτασαν ποτέ στις κάλπες- το δικαιολογήσαμε λόγω της θεωρίας για την “χαλαρότητα” της ψήφου.

Το εθνικό τραύμα των Τεμπών ήρθε να επιβεβαιώσει την τάση απαξίωσης του πολιτικού συστήματος: πάνω από το 70% έχουν πεισθεί ότι κυβέρνηση και Δικαιοσύνη δεν θέλουν ή δεν μπορούν να φωτίσουν την αλήθεια, ενώ το ίδιο ποσοστό θεωρούν πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης “εργαλειοποιούν” την τραγωδία. Όμως είναι σαφές πως τα Τέμπη είναι ο καμβάς.

Πάνω από το 40% των ψηφοφόρων δηλώνουν (Prorata) ότι στις επόμενες κάλπες θα επιδιώξουν να στείλουν μήνυμα και πολλοί λιγότεροι λένε πως θα επιλέξουν για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Κι ενώ το κυβερνών κόμμα ασθμαίνει μακριά από ποσοστά που προδιαγράφουν αυτοδυναμία, τα άλλα κόμματα που κυβέρνησαν καταβυθίζονται, με πρώτο το ΠΑΣΟΚ. Μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος θέλγεται από τον λεγόμενο αντισυστημισμό –τόσο γοητευτικός ως έκφραση μέσα στην θολότητά του-, την ανάγκη του να διοχετεύσει την οργή του και να τιμωρήσει, που δίνει 16-18% στο κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου που πριν εννιά μήνες, στις ευρωεκλογές, είχε λάβει 3,4%.

Το άθροισμα της αντισυστημικής ψήφου (με βάση την κατάταξη των κομμάτων σε αυτή την κλίμακα, όπως την αντιλαμβάνονται οι πολίτες) ξεπερνά το 40%.

Αυτό που δεν θέλουν να κατανοήσουν οι “συστημικοί” είναι πως ο πολίτης-ψηφοφόρος που δρά “αντισυστημικά” δεν κινείται στον άξονα καλό-κακό που οι ίδιοι προσπαθούν να του επιβάλλουν, κι αυτό γιατί αντιλαμβάνεται συχνά το κατ΄ αυτούς “κακό” ως τιμωρία, το δε “καλό” το έχει απαξιώσει γιατί νοιώθει ότι δεν δρα θετικά για τη ζωή που θέλει.

Εμμέσως, ο Ν. Δένδιας λέει ότι στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματου του 2015, στο θηριώδες ποσοστό του “όχι” συνυπήρχαν όλες οι τάσεις που επιδίωκαν καταδίκη εκείνων που είχαν καταστήσει αφόρητη τη ζωή τους λόγω της χρεοκοπίας. Δεν επιδίωκαν όλοι την έξοδο από το ευρώ, αναζητούσαν, σε μεγάλο βαθμό, την ανάκτηση της υπερηφάνειας και της χαμένης τους αξιοπρέπειας. Υπάρχουν ενδείξεις ότι συμβαίνει κάτι ανάλογο και εάν όντως συμβαίνει τα πράγματα είχαν χειρότερα γιατί δεν υπάρχει καν η δικαιολογία των μνημονίων.

Το πρόβλημα είναι σοβαρό και είναι δομικό του συστήματος πολιτικής και θεσμών. Δεν θα αντιμετωπιστεί ακόμα κι αν οι συνθήκες και τα διλήμματα εκμαιεύσουν αυτοδυναμίες ή οριακές κυβερνήσεις συνεργασίας υπό τον φόβο της αστάθειας. Χρειάζονται πολλά περισσότερα, και δεν αφορούν μόνο την κυβέρνηση, αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης που πράγματι διαισθάνονται τον κίνδυνο.

Διότι στο τέλος της ημέρας, με τον κατακερματισμό στην αντιπολίτευση και τη νοοτροπία των μικρών “μαγαζιών”, από τη μια, και το δίλημμα σταθερότητας με “σκιάχτρο” τον αντισυστημισμό της Κωνσταντοπούλου και άλλων, από την άλλη, η Ν.Δ, ως μοναδικό πληγωμένο αλλά ακόμα συνεκτικό πολιτικό μπλοκ, μπορεί να κερδίσει ξανά τις εκλογές και να σχηματίσει κυβέρνηση. Η ισορροπία όμως στο πολιτικό σύστημα δεν θα αποκατασταθεί εύκολα.

Όπως αναφέρει η κυρία Σακελλαρόπουλου στην ανάρτησή της στο twitter:«Έφυγε από κοντά μας και ο τελευταίος μαχητής του ηρωικού 2/39 Συντάγματος Ευζώνων, που πολέμησε το ’40 για την ελευθερία μας. Ο θάνατος του Γεωργίου Γκίζα, στον απόηχο της εθνικής επετείου του «ΟΧΙ», μας συγκινεί πολύ. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του».

Εκείνο το βράδυ στις 25 Οκτωβρίου έγιναν τα εγκαίνια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Το επιβλητικό κτίριο που σχεδίασε ο φημισμένος Γερμανός αρχιτέκτονας Ερνέστος Τσίλλερ θα παλλόταν σε λίγες ώρες από τους ήχους της εξαίσιας μουσικής του Πουτσίνι. Η όπερα «Μαντάμα Μπάτερφλάι» θα άνοιγε την αυλαία.

Την επόμενη μέρα, Σάββατο 26 Οκτωβρίου, ο Ιταλός πρέσβης στην Ελλάδα Εμανουέλε Γκράτσι παρέθεσε δεξίωση προς τιμήν των αξιωματούχων που είχαν παρακολουθήσει την παράσταση. Ο Ελληνας πρωθυπουργός απουσίαζε από τη δεξίωση. Οι μόνοι που παρέστησαν, κατ’ εντολήν του Μεταξά, ήταν ο υφυπουργός Εξωτερικών και ο υφυπουργός Τύπου και Τουρισμού. Αυτοί θα θαυμάσουν στην κεντρική σάλα της πρεσβείας μια τεράστια τούρτα που έγραφε πάνω «VIVA LA GRECIA». Ειρωνικό; Σίγουρα πικρόχολο αν αναλογιστούμε όσα έγιναν λίγες μόνον ώρες αργότερα.

Ο Εμανουέλε Γκράτσι, όταν χαμήλωσαν τα φώτα κι έμεινε μόνος, άνοιξε έναν φάκελο και διάβασε προσεκτικά το κείμενο. Ήταν η διακοίνωση που έπρεπε να επιδώσει στον Μεταξά. Οι Ιταλοί ζητούσαν ξεκάθαρα την παράδοση της Ελλάδας, διαφορετικά ο στρατός τους θα εισέβαλλε στη χώρα.

Το ρολόι δείχνει 02:50 της 28ης Οκτωρβίου όταν ο Εμανουέλε Γκράτσι έφθασε στην Κηφισιά, στην έπαυλη του Μεταξά. Ο φρουρός ειδοποιεί τον υπαξιωματικό της υπηρεσίας ασφαλείας κι αυτός με τη σειρά του τον αρχιφύλακα που κάλεσε τον πρωθυπουργό, ο οποίος εκείνη την ώρα κοιμόταν. Τον ενημερώνουν ότι τον ζητάει επειγόντως ο Γάλλος πρέσβης… Ο φρουρός της εισόδου της οικίας είχε μπερδέψει τα χρώματα της σημαίας του υπηρεσιακού αυτοκινήτου που περιμένει στην είσοδο.

Ο Μεταξάς, φορώντας μια σκούρα μάλλινη ρόμπα «απ’ τον γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο νυχτικό», όπως θα αναφέρει αργότερα στο ημερολόγιο του ο Γκράτσι, κατέβηκε και άνοιξε την πόρτα. Με το που είδε τον Γκράτσι κατάλαβε. Κάθισαν σε ένα μικρό σαλονάκι και ο Ιταλός πρέσβης του έδωσε τον φάκελο.

Ο Μεταξάς φόρεσε τα γυαλιά του και διάβασε προσεκτικά το κείμενο.

«Κύριε Πρόεδρε, έχω εντολή να σας ανακοινώσω ότι εις περίπτωσιν μη αποδοχής των όρων τους οποίους αναγνώσατε, τα ιταλικά στρατεύματα θα εισβάλουν εις την Ελλάδα την έκτην πρωινήν», διακόπτει την ανάγνωση του Μεταξά ο Γκράτσι. Ο Μεταξάς, σηκώθηκε – όπως περιγράφουν και οι δυο στα ημερολόγια τους – και κοιτώντας τον Γκράτσι του απάντησε: «Κύριε Πρέσβη, το περιεχόμενον του τελεσιγράφου και ο τρόπος κατά τον οποίον μου επεδόθη σημαίνουν κήρυξιν πολέμου εκ μέρους της Ιταλίας». Ο Γκράτσι τον διακόπτει: «Αν δώσετε διαταγήν εις τα στρατεύματά σας να αφήσουν εις τα ιταλικά ελευθέραν την δίοδον…». Και ο Μεταξάς παίρνει τον λόγο εκνευρισμένος:

«Δεν πρόκειται να δώσω καμμίαν διαταγήν εις τα στρατεύματάν μας να αφήσουν εις τα ιταλικά ελευθέραν την δίοδον. Αλλά προσέξατε! Και αν ακόμη επρόκειτο να την δώσω, που δεν θα την δώσω, η ώρα είναι τρεις και μισή. Πρέπει να ενδυθώ, να κατέβω εις τα Αθήνας, να εξυπνήσω τον Βασιλέα ο οποίος είναι εις το Τατόι, να φέρω τον Υπουργό των Στρατιωτικών και τον Αρχηγόν του Επιτελείου, οι οποίοι όλοι κοιμούνται, να εξυπνήσω στρατιωτικούς, υπαλλήλους, τηλεγραφητάς και να κατορθώσω να φθάση η απόφασίς μας προ της έκτης πρωινής εις τα προκεχωρημένα φυλάκια των συνόρων μας. Αυτό πρακτικώς είναι αδύνατον. Σας το λέω, όχι διά να νομίσετε ότι θα έδιδα ποτέ μια τοιούτου είδους διαταγήν, αλλά διά να εννοήσετε ότι γνωρίζω ότι η Ιταλία, μη καταλείπουσα ουδεμίαν εκλογήν μεταξύ συρράξεως και ειρήνης, κηρύσσει εις την Ελλάδα τον πόλεμον. Alors. C’ est la guerre». Alors. C’ est la guerre λοιπόν που σημαίνει Πολύ καλά, λοιπόν. Έχομεν πόλεμον… Αυτά καταγράφει ο Ιταλός διπλωμάτης στο ημερολόγιό του.

Το τελεσίγραφο που επιδόθηκε στον Μεταξά ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 είχε συνταχθεί από τον υπουργό Εξωτερικών του Βασιλείου της Ιταλίας, Γκαλεάτσο Τσάνο, και είχε εγκριθεί από τον 40ό πρωθυπουργό της γειτονικής χώρας και δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι, χωρίς να έχει λάβει γνώση ο Αδόλφος Χίτλερ.

Το κείμενο της διακοίνωσης ανέφερε τα εξής:

«Η ουδετερότης της Ελλάδος (σ.σ. στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που είχε ξεσπάσει επισήμως από τον Σεπτέμβριο του 1939) απέβη ολονέν και περισσότερον απλώς και καθαρώς φαινομενική. Η ευθύνη διά την κατάστασιν ταύτην πίπτει πρωτίστως επί της Αγγλίας και επί της προθέσεώς της όπως περιπλέκη πάντοτε άλλας χώρας εις τον πόλεμον. Η Ιταλική Κυβέρνησις θεωρεί έκδηλον ότι η πολιτική της Ελληνικής Κυβερνήσεως έτεινε και τείνει να μεταβάλη το ελληνικόν έδαφος, ή τουλάχιστον να επιτρέψη όπως το ελληνικόν έδαφος μεταβληθή εις βάσιν πολεμικής δράσεως εναντίον της Ιταλίας. Τούτο δεν θα ηδύνατο να οδηγήση εις μίαν ένοπλον ρήξιν μεταξύ της Ιταλίας και της Ελλάδος, ρήξιν την οποίαν η Ιταλική Κυβέρνησις έχει πάσαν πρόθεσιν να αποφύγη. Όθεν, η Ιταλική Κυβέρνησις κατέληξεν εις την απόφασιν να ζητήση από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν – ως εγγύησιν διά την ουδετερότητα της Ελλάδος και ως εγγύησιν δια την ασφάλειαν της Ιταλίας – το δικαίωμα να καταλάβη δια των ενόπλων αυτής δυνάμεων, δια την διάρκειαν της σημερινής προς την Αγγλίαν ρήξεως, ωρισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους. Η Ιταλική Κυβέρνησις ζητεί από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν όπως μη εναντιωθή εις την κατάληψιν ταύτην και όπως μη παρεμποδίση την ελευθέραν διέλευσιν των στρατευμάτων των προοριζομένων να την πραγματοποιήσωσι. Τα στρατεύματα ταύτα δεν παρουσιάζονται ως εχθροί του ελληνικού λαού και η Ιταλική Κυβέρνησις δεν προτίθεται ποσώς, δια της προσωρινής κατοχής στρατηγικών τινών σημείων, επιβαλλομένης υπό της ανάγκης των περιστάσεων και εχούσης καθαρώς αμυντικόν χαρακτήρα, να θίξη οπωσδήποτε την κυριαρχίαν και την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος.

Η Ιταλική Κυβέρνησις ζητεί από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν όπως δώση αυθωρεί εις τας στρατιωτικάς αρχάς τας αναγκαίας διαταγάς ίνα η κατοχή αυτή δυνηθή να πραγματοποιηθή κατά ειρηνικόν τρόπον. Εάν τα ιταλικά στρατεύματα ήθελον συναντήση αντίστασιν, η αντίστασις αυτή θα καμφθή δια των όπλων και η Ελληνική Κυβέρνησις θα έφερε τας ευθύνας, αι οποίαι ήθελον προκύψη εκ τούτου. Αθήναι τη 28η Οκτωβρίου 1940/ΧΙΧ».

Η απόφαση της Ελλάδας να αντισταθεί προκαλεί αυθημερόν εκδηλώσεις θαυμασμού, κυρίως στη Μεγάλη Βρετανία και τις χώρες της Κοινοπολιτείας. Σταδιακά αρχίζουν να καταφθάνουν δεκάδες μηνύματα συμπαράστασης, με πρώτο αυτό του βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιου ΣΤ’, που τονίζει: «Η υπόθεσίς σας είναι και ιδική μας υπόθεσις». Στο ίδιο μήκος κύματος και το τηλεγράφημα του Τσόρτσιλ: «Θα σας παράσχομεν όλην την δυνατήν βοήθειαν μαχόμενοι εναντίον του κοινού εχθρού και θα μοιρασθώμεν την κοινήν νίκην».

Οι ΗΠΑ, που ήταν εκτός πολέμου, εξέφρασαν απλώς τη λύπη τους δια του Προέδρου Ρούζβελτ, ενώ η Σοβιετική Ένωση παρέμεινε «άφωνη», αφού δεσμευόταν από το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ. Σε αντίθεση, ο Τουρκικός Τύπος δεν φείσθηκε διθυραμβικών επαίνων για το «ΟΧΙ». Η «Ικδάμ» έγραφε στις 29 Οκτωβρίου «Ζήτω η Ελλάς! Είμαστε υπερήφανοι, που έχουμε σύμμαχο ένα τέτοιο έθνος», ενώ η «Βακίτ» ανέφερε την Ελλάδα ως «αλησμόνητο για όλο τον κόσμο παράδειγμα γενναιότητας».

Παρά τα αρχικά σενάρια και τις διαρροές κατα τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ επρόκειτο να δηλώσει ένα απλό «παρών» στη συμφωνία με την Αίγυπτο, η γραμμή που προκρίνεται αυτή τη στιγμή – και διαμορφώθηκε σε χθεσινή σύσκεψη – είναι διαφορετική. Και, εάν δεν υπάρξει ανατροπή μέσα στο επόμενο τετραήμερο θα αποτυπωθεί πιθανώς στο δίπτυχο «ναι στη συμφωνία με την Ιταλία» – «όχι στη συμφωνία με την Αίγυπτο», όπως επισημαίνει η Νικόλ Λειβαδάρη στο tvxs.gr.

Πρόκειται για μια γραμμή που την εισηγούνται όσοι θεωρούν ότι πρέπει να εμφανιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή με καθαρή θέση σε ένα μείζον εθνικό θέμα, «ως κόμμα εξουσίας και ως υπεύθυνη πολιτική δύναμη σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής», όπως λέει χαρακτηριστικά συνομιλητής του Αλέξη Τσίπρα.

Ως προς την ουσία του «όχι», η αιτιολόγηση που δίνεται είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται μεν ότι η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία εχει θετικά στοιχεία καθώς προκαλεί ρήγμα στο τουρκολιβυκό σύμφωνο, αλλά εμπεριέχει επικίνδυνες παραμέτρους και αφήνει δύσκολες εκκρεμότητες σε ζητήματα όπως ο 28ος μεσημβρινός και η επήρεια της Ρόδου και της Κρήτης.

Το στίγμα αυτών των ανησυχιών είχε δώσει με το πρόσφατο άρθρο του στα ΝΕΑ και ο τομεάρχης εξωτερικών του κόμματος Γιώργος Κατρούγκαλος σημειώνοντας μεταξύ άλλων:

«Η Συμφωνία δεν εφαρμόζει πλήρως την αρχή της μέσης γραμμής, αλλά δίνει στην Αίγυπτο παραπάνω από το 55% και στην Ελλάδα λιγότερο από το 45% της επιφάνειας που οριοθετήθηκε. Περαιτέρω, προβαίνει σε τμηματική οριοθέτηση, «διχοτομώντας» τη Ρόδο δυτικότερα και από τον 28ο Μεσημβρινό, ενώ κατοχυρώνει μειωμένη επήρεια για το μεγαλύτερο νησί του Αιγαίου, την Κρήτη, μικρότερη για Κάσο, Κάρπαθο και άγνωστο ποια για το Κουφονήσι».

Αυτές οι εκκρεμότητες, όπως εκτιμάται απο την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να διαμορφώσουν επικίνδυνο προηγούμενο σε μια ενδεχόμενη διαπραγμάτευση οριοθέτησης, ή προσφυγής στη Χάγη, με την Τουρκία.

Ως προς την πολιτική του διάσταση, ένα ενδεχόμενο «όχι» απο τον ΣΥΡΙΖΑ στη συμφωνία με την Αίγυπτο θα παρακάμψει ευθέως τη θέση των «53» οι οποίοι έχουν ταχθεί δημόσια υπέρ της συμφωνίας. Κι εάν ο Αλέξης Τσίπρας επιμείνει όντως σ’ αυτό το «όχι», αρκετοί ειναι εκείνοι που θεωρούν ότι θα πρόκειται και για ένα μήνυμα εν όψει των δύσκολων εσωκομματικών εξελίξεων που έπονται και αφορούν τον μετασχηματισμό του κόμματος, είτε τελικά γίνει άμεσα το συνέδριο, είτε όχι.

Πηγή: tvxs.gr

Η κυβέρνηση, δεδομένων των συνθηκών ζητά παράταση του υφιστάμενου πλαισίου έως το τέλος του έτους, αλλά προς μεγάλη έκπληξη των συμμετεχόντων στην χθεσινή τηλεδιάσκεψη οι εκπρόσωποι των θεσμών συνέχισαν να χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποιούσαν προ κορωνοϊού για να υποστηρίξουν ότι το ισχύον πλαίσιο πρέπει να λήξει στο τέλος Απρίλη! Κουλούρα πληρωμών, μετάβαση στην «κανονικότητα»…

Το χάσμα ανάμεσα στις δύο πλευρές και την εμμονή των θεσμών στην τήρηση των συμφωνηθέντων επιβεβαίωσε στον Σκάι, ο Ειδικός Γραμματέας Διαχείρισης Ιδιωτικού χρέους Φώτης Κουρμούσης λέγοντας πως μετά από 4,5 ώρες τηλεδιάσκεψης δεν υπήρξε συμφωνία. Οι συζητήσεις συνεχίζονται αλλά θεωρείται δεδομένο πως η κυβέρνηση δεν πρόκειται στην παρούσα συγκυρία να νομοθετήσει τις απαιτούμενες από τους θεσμούς αλλαγές.

Με τα δικαστήρια κλειστά και τους πλειστηριασμούς, όπως και όλα τα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης «παγωμένους», πρακτικά η αλλαγή του πλαισίου δεν θα είχε ισχύ. Πολιτικά όμως εγείρεται μείζον ζήτημα σε μία συγκυρία όπου η επιδίωξη αποκατάστασης της κουλτούρας πληρωμών είναι σχήμα οξύμωρο.