Αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας είχαν απαγορεύσει στον Πάβελ Ταλάνκιν, που κέρδισε Όσκαρ τον Μάρτιο για το ντοκιμαντέρ του “Mr. Nobody Against Putin” (ελληνικός τίτλος: “Κος Κανένας Εναντίον Πούτιν”), να μεταφέρει το αγαλματίδιο στην καμπίνα του αεροσκάφους στη διάρκεια πτήσης από το αεροδρόμιο JFK προχθές Τετάρτη, ανέφερε ο κινηματογραφικός ιστότοπος Deadline.

Αστυνομικοί της Υπηρεσίας Ασφάλειας των Μεταφορών (TSA) των ΗΠΑ θεώρησαν ότι το αγαλματίδιο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο και ο Ταλάνκιν είχε αναγκαστεί να το καταχωρίσει ως παραδοθείσα αποσκευή σε χαρτόκουτο, σύμφωνα με το Deadline. Όμως, όταν έφθασε στη Γερμανία, το χρυσό αγαλματίδιο είχε εξαφανιστεί.

«Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι το αγαλματίδιο των Όσκαρ βρίσκεται στο εξής στην κατοχή μας στη Φρανκφούρτη», ανέφερε η Lufthansa σε μια ανακοίνωση, προσθέτοντας ότι «είναι σε επαφή» με τον Πάβελ Ταλάνκιν προκειμένου να του παραδώσει το αγαλματίδιο «ιδίοις χερσί το ταχύτερο δυνατόν».

Ο 35χρονος Πάβελ Ταλάνκιν, που εργαζόταν σε ένα μικρό σχολείο σε ρωσική επαρχία, προκάλεσε αίσθηση τον Μάρτιο όταν κέρδισε το Όσκαρ ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους μαζί με τον Αμερικανό σκηνοθέτη Ντέιβιντ Μπόρενσταϊν. Το “Mr. Nobody Against Putin”, που συντίθεται από εικόνες που έβγαλε κρυφά από τη Ρωσία ο Ταλάνκιν, παρουσιάζει την εισαγωγή στα ρωσικά σχολεία μαθημάτων φιλοπολεμικού πατριωτισμού υπό την προεδρία του Βλαντίμιρ Πούτιν στο πλαίσιο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Filmemacher Pawel Talankin reist seit Wochen mit seinem Oscar im Handgepäck. Beim Sicherheitscheck in New York befanden die Beamten: Die Statuette könnte im Flieger »als Waffe verwendet werden«. Nun fehlt jede Spur von ihr. https://t.co/lIzMoJZmrn

— DER SPIEGEL (@derspiegel) May 1, 2026

Ο Ταλάνκιν δήλωσε στο Deadline ότι είχε ταξιδέψει αεροπορικώς τουλάχιστον δώδεκα φορές με το αγαλματίδιο χωρίς κανένα πρόβλημα. «Είναι εντελώς ακατανόητο πώς θεωρούν ότι ένα Όσκαρ μπορεί να είναι όπλο», δήλωσε κατά την άφιξή του στη Φρανκφούρτη το πρωί της Πέμπτης, προσθέτοντας ότι σε προηγούμενες πτήσεις (με διάφορες αεροπορικές εταιρίες), είχε ταξιδέψει μαζί με το αγαλματίδιο «στην καμπίνα, και ποτέ δεν υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα».

Υπάλληλος της Lufthansa τού είχε προτείνει να τον συνοδεύσει μέχρι την πύλη επιβίβασης και να κρατήσει το αγαλματίδιο στη διάρκεια της πτήσης, όμως το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε από αστυνομικό της TSA, σύμφωνα με το Deadlne.

Ο Τύπος έμαθε για την ασθένεια δεκαπέντε ημέρες μετά το χειρουργείο, σε δείπνο για τον εορτασμό της 50ής επετείου της διπλής Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Ανδρών Εθνικής Βραζιλίας, με τον Σμιντ να μην εμφανίζεται στην εκδήλωση. Η ασθένεια αργότερα τέθηκε σε ύφεση.

Ο Όσκαρ Σμιντ ήταν μέλος του «Hall of Fame» του μπάσκετ, τον οποίο οι συμπατριώτες του στη Βραζιλία γνωρίζουν ως «Ιερό Χέρι».

Η οικογένεια του Σμιντ ανέφερε σε δήλωσή της ότι ο Σμιντ πάλεψε με έναν όγκο στον εγκέφαλο για 15 χρόνια «με θάρρος, αξιοπρέπεια και αντοχή… παραμένοντας παράλληλα πρότυπο αποφασιστικότητας, γενναιοδωρίας και αγάπης για τη ζωή».

«Ο Όσκαρ αφήνει μία κληρονομιά που ξεπερνά τα όρια του αθλητισμού και εμπνέει γενιές αθλητών και θαυμαστών στη Βραζιλία και σε όλο τον κόσμο».

Ο Όσκαρ αναγνωρίστηκε ως ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία του μπάσκετ, με σχεδόν 50.000 πόντους καριέρας (σε αγώνες συλλόγων, καθώς και σε αγώνες της Εθνικής Βραζιλίας αθροιστικά), κατέχοντας τον άτυπο τίτλο έως το 2024.

Είναι ο κάτοχος του ρεκόρ για τη μεγαλύτερη διάρκεια καριέρας ως επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, με 29 χρόνια. Είναι επίσης ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων και ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Ψηφίστηκε ως ένας από τους 50 «Σπουδαιότερους Παίκτες της FIBA» το 1991, καταλαμβάνοντας τη 10η θέση.

Έλαβε το Ολυμπιακό Τάγμα το 1996. Στις 20 Αυγούστου 2010, ο Σμιντ εισήχθη στο FIBA Hall of Fame, ως αναγνώριση του παιχνιδιού του σε διεθνείς διοργανώσεις.

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2013, εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Είναι επίσης γνωστός ως «Mão Santa» (Άγιο Χέρι), στην πατρίδα του.

Ο Σμιτ έγινε ντραφτ από τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς στον έκτο γύρο του ντραφτ του 1984 και έπαιξε μαζί τους στην περίοδο προετοιμασίας το 1984.

Ωστόσο, αρνήθηκε την προσφορά του συλλόγου για ένα πλήρως εγγυημένο συμβόλαιο, επειδή οι μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις ήταν πολύ σημαντικά χαμηλότερου ποσού από όσα κέρδιζε τότε στην Ιταλία, καθώς και επειδή η αποδοχή της προσφοράς της ομάδας θα σήμαινε ότι δεν θα μπορούσε πλέον να αγωνιστεί στην Εθνική Βραζιλίας.

Αυτό συνέβη επειδή μέχρι το 1989, οι παίκτες του ΝΒΑ δεν επιτρεπόταν να παίζουν για τις εθνικές ομάδες. Το 1997, στην επετειακή έκδοση 100 Greatest Basketball Players of All Time, ο Σμιτ ήταν ένας από τους πέντε μόνο παίκτες εκτός NBA που συμπεριλήφθηκαν στο βιβλίο.

Συγκεκριμένα, πρόκειται για το «Mr Nobody Against Putin» (σ.σ. Ο κύριος Τίποτα απέναντι στον Πούτιν) του Πάβελ Ταλάκιν, όπου – σύμφωνα με τους δημιουργούς του – αποτυπώνεται ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η πολεμική προπαγάνδα στη Ρωσία αναφορικά με το μέτωπο στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος πρόεδρος εμφανίστηκε ιδιαίτερα εκνευρισμένος και επέκρινε δημόσια την υπουργό Πολιτισμού, Όλγα Λιουμπίμοβα, για καθυστερήσεις στην εφαρμογή νέων περιορισμών στον κινηματογράφο. Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής διαδικτυακής σύσκεψης, ο Πούτιν δήλωσε: «Γιατί απλώς συζητάμε; Ιδεολογικά επιτρέπουμε την είσοδο εντελώς ανόητων και αχρείαστων [ταινιών], ενώ οικονομικά δεν στηρίζουμε τους δικούς μας παραγωγούς».

Παράλληλα, ο Πούτιν κατηγόρησε τη Δύση για ιδεολογική επιρροή και ζήτησε επιτάχυνση στην εφαρμογή νέων μέτρων λογοκρισίας. 

Απαγορεύτηκε το ντοκιμαντέρ στη Ρωσία

Επιπλέον, δικαστήριο στο Τσελιάμπινσκ αποφάσισε την απαγόρευση διανομής του ντοκιμαντέρ στη Ρωσία, με στόχο να αποτραπεί η πρόσβαση του κοινού στο έργο. Το Κεντρικό Περιφερειακό Δικαστήριο έκανε δεκτό αίτημα της εισαγγελίας για την απόσυρση της ταινίας από τρεις διαδικτυακές πλατφόρμες βίντεο, επικαλούμενο το «συμφέρον απροσδιόριστου αριθμού πολιτών».

Σύμφωνα με την εισαγγελία, το ντοκιμαντέρ προβάλλει «αρνητική στάση» απέναντι στον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία και στην κυβέρνηση της χώρας, γεγονός που, όπως υποστηρίχθηκε, δικαιολογεί την απαγόρευσή του.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στην «αφίσα» του έργου παρουσιάζεται ο σκηνοθέτης να κάθεται στη μύτη αλά… Πινόκιο του Πούτιν, σε μια προσπάθεια γελοιποίησής του και παρουσίασης του ως ψεύτη.

Ο Ρώσος ηγέτης ζήτησε οι νέοι περιορισμοί να τεθούν σε ισχύ «το συντομότερο δυνατό», προτείνοντας την εφαρμογή συστήματος ποσοστώσεων με στόχο τον αυστηρό περιορισμό της προβολής ξένων ταινιών στη χώρα.

Από την πλευρά της, η Λιουμπίμοβα χαρακτήρισε το ζήτημα «περίπλοκο», ωστόσο συμφώνησε με τις απαιτήσεις του προέδρου μετά την έντονη κριτική που δέχθηκε.

Αντίθετος στον πόλεμο δηλώνει ο Ταλάκιν

Η αντίδραση ήρθε μετά τη διεθνή διάκριση του ντοκιμαντέρ του Πάβελ Ταλάκιν, «Mr Nobody Against Putin», το οποίο απέσπασε το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ. Η ταινία παρουσιάζει την εμπειρία ενός δασκάλου από μικρή πόλη της Ρωσίας, ο οποίος καταγράφει πώς απλοί πολίτες –και κυρίως παιδιά– εντάσσονται, σύμφωνα με το περιεχόμενο του έργου, σε ένα σύστημα πολεμικής προπαγάνδας που σχετίζεται με το Κρεμλίνο.

Ο 35χρονος Ταλάκιν, ο οποίος εργάστηκε ως βιντεογράφος σε σχολείο μικρής πόλης, συνεργάστηκε με τον Αμερικανό σκηνοθέτη Ντέιβιντ Μπόρενσταϊν για την παραγωγή του ντοκιμαντέρ. Η ταινία καταγράφει μαθήματα πατριωτικής εκπαίδευσης υπέρ του πολέμου, τα οποία εισήχθησαν στα ρωσικά σχολεία κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής επιχείρησης της Μόσχας στην Ουκρανία.

Ο Ταλάκιν εγκατέλειψε τη Ρωσία μεταφέροντας το οπτικό υλικό εκτός χώρας και πλέον δηλώνει αντίθετος στον πόλεμο. Αρχικά είχε λάβει εντολή από τη σχολική διοίκηση να καταγράψει τα μαθήματα, ωστόσο στη συνέχεια αποφάσισε να συνεργαστεί μυστικά με τον Αμερικανό σκηνοθέτη.

Επικρίθηκε το ντοκιμαντέρ

Σημειώνεται ότι πριν από μία εβδομάδα, ρωσικές αρχές είχαν επικρίνει το ντοκιμαντέρ, υποστηρίζοντας ότι περιλαμβάνει εικόνες ανηλίκων χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων τους, στην πρώτη επίσημη αντίδραση της Μόσχας μετά τη βράβευση του έργου.

Το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ρωσίας, κυβερνητικός φορέας, ανέφερε ότι «χρησιμοποιήθηκαν εικόνες ανηλίκων χωρίς να έχει ληφθεί η συγκατάθεση των γονέων τους». Σύμφωνα με την ανακοίνωση, το υλικό προοριζόταν αρχικά ως «εσωτερική καταγραφή σχολικών δραστηριοτήτων για εκπαιδευτική χρήση», αλλά στη συνέχεια αξιοποιήθηκε για εμπορικούς σκοπούς.

Το Συμβούλιο ζήτησε από την Ακαδημία που απονέμει τα Όσκαρ, καθώς και από τον πολιτιστικό οργανισμό του ΟΗΕ UNESCO, να προχωρήσουν σε έρευνα για την υπόθεση.

Μέχρι στιγμής, η Μόσχα δεν έχει τοποθετηθεί επί του περιεχομένου της ταινίας, ενώ τα κρατικά μέσα ενημέρωσης αναφέρθηκαν περιορισμένα στη βράβευσή της.

Οι δυο τους εμφανίστηκαν στη σκηνή για να παρουσιάσουν το βραβείο Καλύτερου Σχεδιασμού Κοστουμιών αλλα και η υπερδύναμη των εντύπων και της μόδας Γουίντουρ δεν δίστασε να υποδυθεί την πρωταγωνίστρια της ταινίας «Ο Διάβολος φοράει Prada».

Ρόλος που για πολλούς έχει πάρει έμπνευση από την ίδια τη διευθύντρια της Vogue θα έρθει και πάλι στο σινεμά με το sequel της ταινίας που αναμένεται σύντομα να κυκλοφορήσει.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη The Academy (@theacademy)

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βραβείου, η Χάθαγουεϊ έκανε ένα χιουμοριστικό σχόλιο για τη σημασία των κοστουμιών τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην πραγματική ζωή, ρωτώντας τη Γουίντουρ τι γνώμη έχει για το φόρεμά της τη συγκεκριμένη βραδιά.

Η απάντηση της Γουίντουρ ήταν μια ξεκάθαρη αναφορά στην αυστηρή και εμβληματική Miranda Priestly: φόρεσε τα χαρακτηριστικά μαύρα γυαλιά ηλίου της και ανακοίνωσε απλώς τους υποψηφίους, προκαλώντας γέλια στο κοινό.

Η επί χρόνια συνεργάτιδα του σκηνοθέτη Πολ Τόμας Άντερσον βραβεύτηκε για την ταινία «One Battle After Another», γράφοντας ιστορία για τον θεσμό.

Η Κουλουκουντή ανέβηκε συγκινημένη στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο της, αποτίοντας φόρο τιμής στο συνδικάτο των casting directors που, όπως είπε, «πίεσαν πραγματικά την Ακαδημία όλα αυτά τα χρόνια για να υιοθετήσει αυτό το σημαντικό βραβείο».

Στην ομιλία της αφιέρωσε τη διάκριση σε όλους τους διευθυντές κάστινγκ που δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, ούτε στα Όσκαρ αλλά ούτε και στους τίτλους πολλών ταινιών, υπογραμμίζοντας τη σημασία του ρόλου τους στη διαμόρφωση της κινηματογραφικής εμπειρίας.

Η πορεία της στον κινηματογράφο

Η επαγγελματική διαδρομή της Κασσάνδρας Κουλουκουντή ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Απόφοιτη του Κολεγίου, εισήλθε στον χώρο του σινεμά ως ασκούμενη στην πρώτη ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον, «Το παιχνίδι της τύχης» (1996).

Η συνεργασία αυτή αποδείχθηκε καθοριστική. Έκτοτε, η Κουλουκουντή αποτέλεσε σταθερή συνεργάτιδα του Άντερσον, αναλαμβάνοντας το καστ σχεδόν σε ολόκληρη τη φιλμογραφία του. Με τη συμβολή της διαμορφώθηκαν εμβληματικοί χαρακτήρες, όπως ο Ντάνιελ Πλέινβιου του Ντάνιελ Ντέι Λιούις στο «Θα χυθεί αίμα» και ο Φρέντι Κούελ του Χόακιν Φίνιξ στο «The Master».

Πέρα από τις δύο αυτές ταινίες, έχει συνεργαστεί με τον Άντερσον και στις παραγωγές «Μανόλια» (1999), «Έμφυτο ελάττωμα» (2014), «Αόρατη κλωστή» (2017) και «Πίτσα γλυκόριζα» (2021).

Παράλληλα, η Κουλουκουντή έχει συμμετάσχει στο κάστινγκ γνωστών ταινιών όπως τα «Φαντάσματα εφηβείας» και Her – και πάλι με πρωταγωνιστή τον Χόακιν Φίνιξ – ενώ έχει δραστηριοποιηθεί και ως παραγωγός σε κινηματογραφικά πρότζεκτ.

Η πρόκληση του «One Battle After Another»

Για την ταινία «One Battle After Another», η Κουλουκουντή και η ομάδα της πραγματοποίησαν μία από τις πιο απαιτητικές διαδικασίες κάστινγκ της καριέρας τους, καθώς χρειάστηκε να συνδυάσουν καταξιωμένους ηθοποιούς με νέα ταλέντα.

Ανάμεσά τους ξεχώρισε η νεαρή ηθοποιός Τσέις Ινφίνιτι, που υποδύεται τη Γουίλα, κόρη του χαρακτήρα του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ενός ένοπλου αγωνιστή. «Είναι το παιδί δύο επαναστατών επομένως θα έπρεπε και η ίδια να έχει ένα ανάλογο παρουσιαστικό», είχε δηλώσει η Κουλουκουντή, εξηγώντας πως για τον ρόλο αυτό επισκέφθηκε όλες τις σχολές πολεμικών τεχνών στο Λος Άντζελες προκειμένου να βρει την κατάλληλη γυναίκα για την ερμηνεία.

Ο Ρέντφορντ δεν καθόρισε μία εποχή, άλλαξε την εποχή του ενώ άρχισε να σκηνοθετεί κιόλας στη δεκαετία του ’80. Με την ταινία «Συνηθισμένοι Άνθρωποι» κατόρθωσε να κερδίσει και το Όσκαρ, καλύτερης σκηνοθεσίας.

Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1936 στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Είχε νυμφευθεί δυο φορές και είχε τέσσερα παιδιά. Η παρουσία του στο Χόλυγουντ καταλυτική για έναν εμπορικό κινηματογράφο, που είχε ωραίο σενάριο και ποιότητα.

Η εμβληματική ταινία «Οι τρεις μέρες του Κόνδορα» έχει τη σφραγίδα του, όπως και πολλές άλλες κλασικές ταινίες. Το ίδιο κι «Ο μεγάλος Γκάτσμπι» υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Κλέιτον βασισμένη στη νουβέλα του Σκοτ Φιτζέραλντ.

Ο Ρέντφορντ (Χαμπλ) είχε το άγγιγμα του Μίδα και με ό, τι καταπιανόταν ήταν χρυσός. Η ιστορική σκηνή του με την Μπάρμπρα Στρέιζαρντ άφησε εποχή, προτάθηκε για πληθώρα όσκαρ και καθόρισε και τις επόμενες γενιές. Χαρακτηριστικό είναι πόσες φορές στο “Sex and the City” αναφέρθηκε αυτή η σκηνή. Το ρομαντικό δράμα του 1973 «Τα καλύτερά μας χρόνια», άφησε εποχή.

Το ίδιο όμως και «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου». Όπου κι αν ήταν με όποια πρωταγωνίστρια κι αν συνεργαζόταν έφερνε χρυσάφι στα ταμεία του Χόλυγουντ. Όλοι όμως τον λάτρεψαν στο «Πέρα από την Αφρική» με τη Μέριλ Στριπ το 1985. Και δικαίως οι φαν του λένε «αθάνατος», αφού είτε συνεργάστηκε με τη Τζέιν Φόντα, τη Μπ. Στρέιζαρντ, είτε με τη Μ. Στριπ και τη Ντέμι Μουρ άφησε εποχή.

Η Νικόλ Κίντμαν, οσκαρική ηθοποιός του Χόλυγουντ σύμφωνα με όσα γράφονται από πορτογαλικό μέσο, έχει ήδη καταθέσει σχετικό αίτημα και τα αντίστοιχα έγγραφα στις αρχές της Πορτογαλίας.

Στα 58 της χρόνια η γνωστή ηθοποιός έχει δει βραβείο ‘Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, BAFTA, χρυσές σφαίρες κ.ά. κι Έμμυ.

Nicole Kidman applies for residency permit in surprising European country — but husband Keith Urban is not mentioned https://t.co/rkRb4uxUMh pic.twitter.com/yvXqEkMPbS

— New York Post (@nypost) July 24, 2025

Ο Τομ Κρουζ (Tom Cruise) η Ντόλι Πάρτον (Dolly Parton), η χορογράφος και σκηνοθέτις Ντέμπι ‘Αλεν (Debbie Allen) και ο σχεδιαστής παραγωγής Γουίν Τόμας (Wynn Thomas), θα τιμηθούν για τη συνολική τους προσφορά στην έβδομη τέχνη στην τελετή απονομής των ετήσιων Βραβείων του Διοικητικού Συμβουλίου της Ακαδημίας (Governors Awards) που καθιερώθηκαν για προσωπικότητες με εξέχον και διαχρονικό έργο στον κόσμο του σινεμά.

Η πρόεδρος της Ακαδημίας, Τζάνετ Γιανγκ (Janet Yang), δήλωσε χαρακτηριστικά: «Πρόκειται για τέσσερις θρυλικές προσωπικότητες των οποίων η εξαιρετική σταδιοδρομία και η αφοσίωση συνεχίζουν να αφήνουν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην κινηματογραφική μας κοινότητα».

Το Κονκλάβιο, όμως, του Έντουαρντ Μπέργκερ (εάν δεν το είδατε στους κινηματογράφους μπορείτε να το αναζητήσετε στην Cosmote TV) φιλοδοξεί να είναι κάτι περισσότερο. Ερώτημα: μπορεί ένα ίντερσεξ άτομο να γίνει ηγέτης της Καθολικής Εκκλησίας; Μην σας μπαίνουν σκέψεις για αναλογίες με την Ορθόδοξη Εκκλησία, εκεί τα πράγματα είναι μάλλον πιο “οργανωμένα” και συντηρητικά. Το Βατικανό είναι, άλλωστε, ένας τόπος που αγαπά το σινεμά και έχει αποδειχτεί αυτό από τις τόσες ταινίες που έχουν γυριστεί με παρόμοιο αλλά και με πολύ πιο σκληρά θέματα- ποιός ξεχνά, άλλωστε, το εντυπωσιακό Spotlight για τις επί δεκαετίες σεξουαλικές κακοποιήσεις ανηλίκων από καθολικούς ιερείς. Το τελευταίο θέμα, ίσως η μεγαλύτερη ντροπή στην ιστορία του καθολικισμού διατρέχει έμμεσα και το Κονκλάβιο.

Το Conclave αναδείχθηκε μία από τις δέκα καλύτερες ταινίες του 2024 από το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικής και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου . Μεταξύ άλλων διακρίσεων, κέρδισε τέσσερα βραβεία στα 78α Βραβεία Κινηματογράφου της Βρετανικής Ακαδημίας (συνδυάζοντας το The Brutalist στο μεγαλύτερο μέρος της τελετής), συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας , και επίσης κέρδισε το Βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερου Σεναρίου και το Βραβείο Screen Actors Guild για την εξαιρετική ερμηνεία ενός ηθοποιού σε κινηματογραφική ταινία . Στα 97α Όσκαρ , έλαβε οκτώ υποψηφιότητες, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας , και κέρδισε το Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο .

Οι σκηνογράφοι φρόντισαν πολύ να αντιγράψουν την Καπέλα Σιξτίνα , αν και πήραν κάποια καλλιτεχνική άδεια με το Domus Sanctae Marthae . Έκαναν το σκηνικό περισσότερο σαν φυλακή για να ενισχύσουν τη δραματική ένταση γιατί ένιωθαν ότι η πραγματική εκδοχή ήταν μάλλον βαρετή. Οι σχεδιαστές κοστουμιών επισκέφθηκαν τους Gammarelli , Tirelli Costumi και πολλά μουσεία στη Ρώμη ως μέρος της έρευνάς τους. Για την κόκκινη ενδυμασία των καρδιναλίων, η σχεδιάστρια κοστουμιών Lisy Christl επέλεξε μια απόχρωση που χρησιμοποιήθηκε στα άμφια των καρδιναλίων του 17ου αιώνα, αντί για την κόκκινη από τα σύγχρονα, πιστεύοντας ότι είναι «πολύ πιο όμορφη και πολύ πιο εύκολη για τα μάτια μας»

Ένας ιντερσεξ μπορεί να γίνει Πάπας;

To Vulture έγραψε πως πίσω από το Conclave υπάρχει ενδεχομένως ένα μήνυμα: Ίσως να μην είναι η πιο εκπληκτική ανατροπή της χρονιάς σε μια ταινία για την επιλογή ενός νέου Πάπα, αλλά είναι σημαντικό να θυμάστε ότι το Βατικανό είναι μια σκύλα που ζει για το δράμα. Το Conclave του Έντουαρντ Μπέργκερ , προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Χάρις, προβάλλει το φανταχτερό τελετουργικό και τις περίτεχνες επιδείξεις του Ρωμαιοκαθολικισμού, ενώ προσφέρει επίσης μια οικεία (αν και φανταστική) ματιά στις παρασκηνιακές συναλλαγές και τις αντιπαραθέσεις που αφορούν την εκλογή του ανώτατου ποντίφικα. Αν και το τέλος της ταινίας είναι βέβαιο ότι θα αιχμαλωτίσει το κοινό, απέχει πολύ από το μόνο μυστικό που αποκαλύπτεται κατά τη διάρκεια της δίωρης προβολής – και παίζει το θέμα της προόδου έναντι της παράδοσης που χρησιμεύει ως κεντρική σύγκρουση του Conclave .

Η πλοκή και το …μήνυμα

Γράφει αναλυτικά το Vulture για την υπόθεση και την κατάληξη- αν και πέφτει στον πειρασμό του spoiler:

Ο Ρέιφ Φάινς πρωταγωνιστεί ως Καρδινάλιος Λόρενς, ο πρωτοπρεσβύτερος του Κολλεγίου των Καρδιναλίων που έχει επιφορτιστεί με την επίβλεψη του παπικού κονκλαβίου μετά τον ξαφνικό θάνατο του Πάπα. Προτιμώμενος υποψήφιος για τον επόμενο επίσκοπο της Ρώμης είναι ο καρδινάλιος Μπελίνι (Στάνλεϊ Τούτσι), ένας φιλελεύθερος με (σχετικά) προοδευτικές απόψεις. Στην άλλη πλευρά του ιδεολογικού χάσματος είναι ο Καρδινάλιος Τεντέσκο (Σέρτζιο Καστελίτο), ένας σκληρός επικριτής του αείμνηστου Πάπα που πιστεύει ότι η εκκλησία έχει γίνει πολύ ανοιχτόμυαλη και ο Καρδινάλιος Αντεγιέμι (Λουτσιάν Μσαμάτι), που πιστεύει ότι οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να καταδικαστούν σε φυλακή και μετά στην κόλαση. Έπειτα, υπάρχει ο φιλόδοξος καρδινάλιος Τρέμπλεϊ (Τζον Λίθγκοου), ένας υποψήφιος που προσποιείται τον φιλελεύθερο αλλά του οποίου η μόνη πραγματική πεποίθηση φαίνεται να είναι ότι πρέπει να γίνει Πάπας.

Ο μπαλαντέρ του κονκλάβιου φτάνει με τη μορφή του Καρδινάλιου Μπενίτεθ (Κάρλος Ντιεχζ), του Μεξικανικής καταγωγής αρχιεπισκόπου της Καμπούλ. Επειδή ο Μπενίτεθ ανυψώθηκε στη θέση του στο pectore – που σημαίνει ότι ο αείμνηστος Πάπας το έκανε χωρίς να το μάθει κανένας άλλος – είναι μια έκπληξη- προσθήκη στο Κολέγιο των Καρδιναλίων. Υπάρχουν περιορισμένες πληροφορίες για τον Benitez, αλλά ο βοηθός του Lawrence Monsignor O’Malley (Brían F. O’Byrne), χρησιμοποιεί τον ρόλο του ως αουτσάιντερ για να συγκεντρώσει και να μοιραστεί πληροφορίες με τον Lawrence, συμπεριλαμβανομένου του ότι ο Benitez παραλίγο να παραιτηθεί από αρχιεπίσκοπος για μυστηριώδεις λόγους υγείας.

Καθώς ξεκινά η ψηφοφορία, ο Λόρενς μαθαίνει ότι ο Μπελίνι δεν έχει τις ψήφους για να γίνει Πάπας. Αλλά κατά τη διάρκεια του κονκλάβιου, αποκαλύπτει επίσης γιατί οι άλλοι υποψήφιοι είναι ακατάλληλοι για τον ρόλο. Ο Adeyemi προηγείται σε ψήφους μέχρι την ανακάλυψη ότι είχε μυστική σχέση (και πιθανό παιδί) με μια τότε 19χρονη καλόγρια πριν από δεκαετίες. Ο Τρέμπλεϊ φαίνεται σαν η επόμενη πιθανή επιλογή μέχρι να αποκαλυφθεί ότι πλήρωσε πολλούς καρδινάλιους για να τον ψηφίσουν, επειδή απολύθηκε από τον πάπα στην τελευταία του πράξη. Στο τέλος, φαίνεται ότι η τελευταία ελπίδα των φιλελεύθερων πέφτει στον Τεντέσκο και τον ίδιο τον Λόρενς, αλλά μια τρομοκρατική επίθεση ωθεί τον Τεντέσκο να εκφωνήσει έναν παθιασμένο λόγο ενάντια στην ανεκτικότητα για το Ισλάμ και να κηρύξει θρησκευτικό πόλεμο, που του κοστίζει την υποστήριξη όλων εκτός από τους πιο σκληροπυρηνικούς υπερασπιστές του.

Σε απάντηση στο ξέσπασμα του Τεντέσκο, ο Μπενίτεθ – που έχει δει πραγματικό πόλεμο από πρώτο χέρι – προσφέρει ένα αντί-μήνυμα για να μην ενδώσει στο μίσος, επιμένοντας ότι η εκκλησία δεν αφορά την παράδοση ή το παρελθόν, αλλά «τι κάνουμε μετά». Αυτό το επόμενο βήμα αποδεικνύεται ότι είναι η επιλογή του Μπενίτεθ για Πάπα. Αλλά ακριβώς τη στιγμή που ο Μπενίτεθ επιλέγει το παπικό του όνομα Ιννοκέντιος, ο Ο’Μάλεϊ επιστρέφει για να μοιραστεί όσα έμαθε για την κλινική στην Ελβετία όπου ο Μπενίτεθ σχεδόν ταξίδεψε για θεραπεία. Ο Λόρενς έρχεται αντιμέτωπος με τον νεοεκλεγέντα πάπα, ο οποίος συμμερίζεται την αλήθεια: Αν και ο Μπενίτεθ μεγάλωσε ως άντρας, γεννήθηκε με μήτρα και ωοθήκες. Εξακολουθεί να ταυτίζεται ως άνδρας, ενώ αναγνωρίζει ότι στα μάτια ορισμένων, τα χρωμοσώματά του θα τον καθόριζαν ως θηλυκό.

Αποκαλύπτεται, δηλαδή, ότι ο Μπενίτεθ είναι ιντερσέξ. Ενώ τόσο στο βιβλίο όσο και στην ταινία, ο νέος Πάπας δηλώνει: «Είμαι αυτό που με έφτιαξε ο Θεός», στην ταινία τονίζει ότι η ιντερσεξουαλική του ταυτότητα θα μπορούσε να τον κάνει πιο χρήσιμο στο ρόλο του, ακριβώς επειδή «υπάρχει ανάμεσα σε βεβαιότητες». Είναι μια επανάκληση στην αυτοσχέδια ομιλία που εκδίδει ο Λόρενς προτού αποκλειστούν οι καρδινάλιοι, στην οποία ισχυρίζεται ότι «η βεβαιότητα είναι ο εχθρός της ενότητας και της ανεκτικότητας». Ο Λόρενς, που παλεύει με τις δικές του αμφιβολίες, θέλει έναν Πάπα που αμφιβάλλει και αμαρτάνει. Αυτό διαβάζεται από τους περισσότερους καρδινάλιους ως έκκληση για την εκλογή ενός φιλελεύθερου και εκεί είναι τελικά όπου προσγειώνεται το κονκλάβιο, με έναν Πάπα του οποίου η ταυτότητα φύλου είναι, ωστόσο τυχαία, ένα ριζικό βήμα προς τα εμπρός για την εκκλησία.

Κάποιοι θα απορρίψουν την αποκάλυψη της τελευταίας σκηνής του Conclave ως μια φτηνή ανατροπή. Αλλά προφανώς και εδώ συμβαίνει κάτι βαθύτερο. Η εκλογή του Μπενίτεθ ως Πάπα εν μέσω της πτώσης των αδελφών του αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα της ανθρώπινης πολυπλοκότητας – δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει υποψήφιος για τον ανώτατο ποντίφικα χωρίς ελαττώματα. (Η ιντερσεξουαλική ταυτότητα δεν είναι ελάττωμα, φυσικά, αλλά η παραδοσιακά γυναικεία ανατομία του Μπενίτεθ θα θεωρούνταν σημάδι εναντίον του από τους πατριαρχικούς Ρωμαιοκαθολικούς καρδινάλιους που τον εξέλεξαν.) Όπως λέει ένας από τους συμμάχους του Μπελίνι όταν επιχειρηματολογεί για τη συνένωση των φιλελεύθερων γύρω από τον λιγότερο απαράδεκτο υποψήφιο, «Υπηρετούμε ένα ιδανικό, δεν είμαστε ιδανικοί”.

Ανεξάρτητα από τα μηνύματα, ωστόσο, η ιντερσεξουαλική ταυτότητα του Μπενίτεθ είναι μια έκπληξη και πιθανόν να κερδίσει αναλόγως απώθηση. Υπάρχει στο πλαίσιο μιας μακράς κινηματογραφικής ιστορίας της «Ανησυχαστικής Αποκάλυψης Φύλου», όπως την αποκαλούσε κάποτε ο “Συνήγορος” — ένα τροπάριο που συνδέεται καλύτερα με το The Crying Game αλλά με ακόμη πιο ανησυχητικά παραδείγματα, όπως το Ace Ventura: Pet Detective και το Sleepaway Camp . Και στις δύο τελευταίες ταινίες, τα γεννητικά όργανα ενός τρανς κακού αντιμετωπίζονται ως γραμμή διάτρησης και η τρανς ταυτότητά τους συνδέεται με εξαπάτηση. Το Conclave σίγουρα γνωρίζει το τροπάριο και κάνει ό,τι μπορεί για να αποστασιοποιηθεί από αυτό: η τελευταία συνομιλία του Μπενίτεθ με τον Λόρενς παρουσιάζει το φύλο του όχι ως κάτι κακό ή φρικτό, αλλά ως θεϊκό δώρο που εγκρίθηκε από τον ίδιο τον πρώην Πάπα.

Δεν είναι στη θέση μου να αποφασίσω αν το τέλος του Conclave είναι προσβλητικό ή όχι. Το αφήνω στους τρανς κριτικούς να το κρίνουν. Αλλά συγκρίνοντάς το με το τέλος του μυθιστορήματος, φαίνεται τουλάχιστον να είναι μια στοχαστική και σκόπιμη ενημέρωση του αρχικού υλικού. Στο βιβλίο, ο Μπενίτεθ αποκαλύπτει ότι έχει κόλπο, στην ταινία, μια μήτρα και ωοθήκες. Αν και η διάκριση μπορεί να φαίνεται μικρή, είναι σημαντική — ο νέος Πάπας έχει τα αναπαραγωγικά όργανα που επιδιώκουν να ελέγξουν οι παραδοσιακοί όπως ο Tedesco. Όταν ο Μπελίνι μοιράζεται τις φιλελεύθερες απόψεις του νωρίς στην ταινία, ξεκαθαρίζει την υποστήριξή του στην αντισύλληψη, μια συνεχιζόμενη συζήτηση εντός του Καθολικισμού.

Στην πραγματική ζωή, για παράδειγμα, ο Πάπας Φραγκίσκος επιβεβαίωσε την αντίθεση της εκκλησίας στον τεχνητό έλεγχο των γεννήσεων, ενώ παράλληλα υποστήριξε την «υπεύθυνη γονεϊκότητα».

Ωστόσο, το Conclave δεν παίρνει ακριβώς το μέρος του καθολικού δόγματος. Αν η ταινία έχει ένα μήνυμα, είναι λιγότερο για την εκκλησία συγκεκριμένα και περισσότερο για το αναπόφευκτο της προόδου. Αφού ο Bellini αποκαλύπτει ότι πιστεύει ότι οι γυναίκες πρέπει να έχουν μεγαλύτερο ρόλο στην Curia, οι υποστηρικτές του συμβουλεύουν να κρατήσει αυτόν τον ρόλο για τον εαυτό του – αυτή είναι η γραμμή που ακόμη και πολλοί φιλελεύθεροι δεν θα περάσουν. Αλλά οι γυναίκες στην ταινία, αν και αναμφισβήτητα λιγότερες σε αριθμό, αποδεικνύονται κομβικές: Είναι η αδελφή Shanumi (Balkissa Maiga) της οποίας η αντιπαράθεση με τον Adeyemi οδηγεί στην πτώση του και η αδελφή Agnes (Isabella Rossellini) που στρέφει τους καρδινάλιους εναντίον του Tremblay.

Η ταινία τελειώνει με την εκλογή ενός Πάπα που δεν είναι γυναίκα, αλλά του οποίου η ανατομία και η ύπαρξη «μεταξύ βεβαιοτήτων» επιτρέπει μια πολύ ευρύτερη προοπτική για το φύλο από ό,τι θα είχε κάποιος σαν τον Τεντέσκο.

Στο τέλος, όλες οι διαμάχες και η προδοσία των καρδιναλίων δεν μπορούν να εμποδίσουν μια άνοδο της γυναικείας δύναμης που αισθάνεται προκαθορισμένη. Εδώ, το Conclave φαίνεται να προτείνει ότι «ο κόσμος περιστρέφεται μόνο προς τα εμπρός», όπως το έθεσε κάποτε ο Tony Kushner – είναι σίγουρα μια ελπιδοφόρα και ίσως υπερβολικά αισιόδοξη ιδέα, αλλά τον Οκτώβριο του 2024 δεν είναι ανεπιθύμητη.

«Πριν από περισσότερα από δύο χρόνια, η Ρωσία επιτέθηκε βάναυσα στη Μαριούπολη. Το ‘20 Ημέρες στη Μαριούπολη‘ είναι μια ταινία που δείχνει την αλήθεια για τη ρωσική τρομοκρατία», έγραψε ο Ζελένσκι στο Telegram.

«Το πρώτο Όσκαρ στην ιστορία. Και πόσο σημαντικό είναι αυτή τη στιγμή», δήλωσε νωρίτερα σήμερα ο επικεφαλής της προεδρικής διοίκησης Αντρίι Γερμάκ στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης X. «Ο κόσμος είδε την αλήθεια για τα εγκλήματα της Ρωσίας. Η δικαιοσύνη κερδίζει», πρόσθεσε.

Η ταινία που κέρδισε χθες, Κυριακή, το Όσκαρ Μεγάλου Μήκους Ντοκιμαντέρ, δημιουργήθηκε από ουκρανούς δημοσιογράφους –τον Μστισλάβ Τσερνόφ, τον Εβγκένι Μαλολέτκα και την Βασιλίσα Στεπανένκο-, οι οποίοι εργάζονται για το πρακτορείο Associated Press. Τις τελευταίες εβδομάδες η ταινία είχε ήδη τιμηθεί με σειρά διεθνών διακρίσεων, μεταξύ των οποίων τα βραβεία Πούλιτζερ και Bafta.

Η επιτυχία της στο Λος Άντζελες προκάλεσε ένα κύμα συγκίνησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην Ουκρανία.

Το ντοκιμαντέρ περιγράφει την αγωνία αυτής της πόλης, η οποία βρίσκεται στην ανατολική Ουκρανία και αποτέλεσε στόχο των ρωσικών δυνάμεων από την πρώτη ημέρα της εισβολής στις 22 Φεβρουαρίου 2022 και καταλήφθηκε από αυτές 86 ημέρες αργότερα, με τίμημα χιλιάδες νεκρούς και μια σχεδόν πλήρη καταστροφή.

Οι δημοσιογράφοι του Associated Press, οι οποίοι πέρασαν τρεις εβδομάδες μέσα στην πολιορκημένη πόλη, κατάφεραν να επιβιώσουν και να βγάλουν στο εξωτερικό τις εικόνες τους.

Η βράβευση αυτή έρχεται τη στιγμή που ο ουκρανικός στρατός αντιμετωπίζει δυσκολίες στο μέτωπο ενώ η δυτική βοήθεια καταρρέει. Στις ΗΠΑ, το σημαντικότερο στρατιωτικό σύμμαχο του Κιέβου έναντι της Ρωσίας, μια βοήθεια 60 δισεκ. δολαρίων έχει μπλοκαριστεί εδώ και μήνες στο Κογκρέσο με φόντο διαφωνίες ανάμεσα στους ρεμπουμπλικάνους και τους δημοκρατικούς.