Την κοπέλα βοήθησε διασώστης του ΕΚΑΒ, ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας. Στο σημείο κλήθηκε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, το οποίο παρέλαβε την νεαρή και την μετέφερε στο νοσοκομείο Πολυγύρου προκειμένου να υποβληθεί σε εξετάσεις και να αφαιρεθεί το κοντάρι από το πόδι της.

«Περιστατικό διάτρησης ενσφήνωσης σε κάτω άκρο από ομπρέλα θαλάσσης συνέβη σε παραλία του Ποσειδίου το οποίο αντιμετωπίστηκε άμεσα από διασώστη του ΕΚΑΒ Κασσανδρείας ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας μαζί με το πλήρωμα του ασθενοφόρου το οποίο έφτασε άμεσα.

Έγινε ακινητοποίηση και επίδεση του μέλους για τον έλεγχο της αιμορραγίας χωρίς την αφαίρεση του ξένου σώματος όπως αναφέρουν τα πρωτόκολλα και διακομίστηκε στο νοσοκομείο Πολυγύρου για την αφαίρεση του ξένου σώματος και την οριστική αποκατάσταση», αναφέρεται στην ομάδα Διασώστες EKAB Χαλκιδικής στο Facebook.

«Το τραύμα ήταν βαθύ και σοβαρό, καθώς το κοντάρι της ομπρέλας είχε σχεδόν διαπεράσει τον μηρό από τη μία πλευρά στην άλλη. Παρόντες σταθεροποίησαν την ομπρέλα, ενώ η ιατρός και η νοσηλεύτρια του νησιού, που έφτασαν άμεσα με το καΐκι που μεταφέρει τον κόσμο στην παραλία, έδεσαν το τραύμα και χορήγησαν ορό, διαπιστώνοντας με ανακούφιση πως δεν είχε πληγεί η μηριαία αρτηρία. Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, παρέμενε: πώς θα μπορούσε να μεταφερθεί η κοπέλα χωρίς να αφαιρεθεί το κοντάρι, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος ανεξέλεγκτης αιμορραγίας;» αναφέρει η καταγγελία.

Τελικά τη λύση έδωσε ένας 80χρονος ο οποίος προσέγγισε με τη βάρκα του την παραλία και αφού οι άνθρωποι που έκαναν μπάνιο λειτούργησαν ως τραυματιοφορείς μετέφεραν τη νεαρή γυναίκα στο ελικοδρόμιο του νησιού και από εκεί στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός όπου αναρρώνει.

Δείτε τις φωτογραφίες:

Αναλυτικά το κείμενο της καταγγελίας:

«Ένα σοβαρό ιατρικό περιστατικό στη Δονούσα τις προηγούμενες ημέρες αποκάλυψε με οδυνηρό τρόπο την ανετοιμότητα του συστήματος υγείας στις άγονες περιοχές και, ειδικότερα, την απουσία πρωτοκόλλου για ατυχήματα σε απομονωμένες παραλίες χωρίς οδική πρόσβαση.

Λίγο μετά τις 4 το απόγευμα της 11ης Ιουλίου, η ηρεμία της παραλίας διαταράχθηκε από ένα απρόβλεπτο και σοκαριστικό περιστατικό.

Ξαφνική ριπή αέρα παρέσυρε μια παραλιακή ομπρέλα, η οποία εκτοξεύτηκε με τέτοια δύναμη ώστε να καρφωθεί στον μηρό μιας νεαρής γυναίκας που καθόταν σε διπλανό σκίαστρο. Το τραύμα ήταν βαθύ και σοβαρό, καθώς το κοντάρι της ομπρέλας είχε σχεδόν διαπεράσει τον μηρό από τη μία πλευρά στην άλλη. Παρόντες σταθεροποίησαν την ομπρέλα, ενώ η ιατρός και η νοσηλεύτρια του νησιού, που έφτασαν άμεσα με το καΐκι που μεταφέρει τον κόσμο στην παραλία, έδεσαν το τραύμα και χορήγησαν ορό, διαπιστώνοντας με ανακούφιση πως δεν είχε πληγεί η μηριαία αρτηρία. Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, παρέμενε: πώς θα μπορούσε να μεταφερθεί η κοπέλα χωρίς να αφαιρεθεί το κοντάρι, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος ανεξέλεγκτης αιμορραγίας;

Έπειτα από επικοινωνία με την αγροτική ιατρό, το ΕΚΑΒ ενημέρωσε ότι δεν ήταν δυνατή η προσέγγιση πλωτού ασθενοφόρου από τη Νάξο λόγω της έλλειψης μόλου στην παραλία. Ακόμη κι αν υπήρχε τρόπος, η μετάβαση από και προς τη Νάξο θα απαιτούσε δύο ώρες η κάθε διαδρομή, ενώ εκείνη τη μέρα δεν εφημέρευε ούτε χειρουργός ούτε αναισθησιολόγος, οπότε δεν υπήρχε δυνατότητα άμεσης χειρουργικής αντιμετώπισης. Έτσι αποφασίστηκε η αεροδιακομιδή της κοπέλας με ελικόπτερο στον Ερυθρό Σταυρό στην Αθήνα, πράγμα που ήδη αποτελεί εξαίρεση για την περιοχή, αλλά το ερώτημα παρέμενε: πώς θα μεταφερόταν από την παραλία στο ελικοδρόμιο του Σταυρού;

Στο νησί, όπως μάλλον και σε πολλά άλλα, δεν υπάρχει κανένα πρωτόκολλο ή πλάνο για τέτοιες έκτακτες καταστάσεις. Το Λιμενικό δεν διέθετε πλωτό σκάφος ικανό να προσεγγίσει την ακτή, ενώ το νησί στερείται πλήρως Πυροσβεστικού Σώματος. Αισθητή ήταν και η απουσία τραυματιοφορέα, καθώς η θέση αυτή στο νησί παραμένει ακάλυπτη. Χάρη στην άμεση ανταπόκριση των κατοίκων, το συντονισμό τους και το πνεύμα αλληλεγγύης που διακρίνει τους ανθρώπους του νησιού βρέθηκε ένα ιδιωτικό ταχύπλοο ικανό να προσεγγίσει την παραλία και να παραλάβει το φορείο με τη τραυματία. Σε ρόλο τραυματιοφορέων βρέθηκαν οι λουόμενοι, ενώ μαζί τους στο σκάφος ανέβηκαν η γιατρός, η νοσηλεύτρια και εθελοντές που κρατούσαν σταθερό το κοντάρι της ομπρέλας. Ο οδηγός του φουσκωτού, που ηρωικά ανέλαβε την πρωτοβουλία, ήταν άνω των 80 ετών και με πρόσφατα προβλήματα υγείας, ενώ τα κύματα και ο δυνατός αέρας δυσκόλευαν τη σταθερή μεταφορά. Παρ’ όλα αυτά, κατάφεραν να τη μεταφέρουν με ασφάλεια στο Σταυρό και από εκεί στο ελικοδρόμιο.

Για καλή της τύχη, καθώς το κοντάρι δεν είχε πλήξει τη μηριαία αρτηρία, υπήρχε αρκετός χρόνος για να οργανωθεί η μεταφορά. Παρόλες τις μικρές καθυστερήσεις που σημειώθηκαν και από το ελικόπτερο, η κοπέλα μεταφέρθηκε τελικά στον Ερυθρό Σταυρό, και σήμερα αναρρώνει με ασφάλεια. Η κινητοποίηση των ανθρώπων του νησιού, η άμεση ανταπόκριση της αγροτικής ιατρού, η βοήθεια όσων βρέθηκαν εκεί και η τύχη που απέτρεψε εκτεταμένη αιμορραγία ήταν όσα έσωσαν την κοπέλα.

Ταυτόχρονα, όμως, ανέδειξαν τον ελλιπή σχεδιασμό και την παντελή απουσία πρωτοκόλλου για τέτοιες περιπτώσεις. Αν δεν υπήρχε κάποιος πρόθυμος με φουσκωτό να αναλάβει την ευθύνη, αν δεν υπήρχε ο κόσμος να αναλάβει τον ρόλο του τραυματιοφορέα, ίσως η έκβαση να ήταν διαφορετική.

Πολλοί επισκέπτονται καθημερινά παραλίες χωρίς πρόσβαση και δεν αντιλαμβάνονται ότι, σε περίπτωση σοβαρής ανάγκης, δεν υπάρχει ασφαλής κάλυψη. Δεν αρκεί να βασιζόμαστε στην καλή θέληση των κατοίκων ή στην τύχη. Χρειάζεται θεσμική μέριμνα, σχεδιασμός και την απαραίτητη υλικοτεχνική υποστήριξη για να μην κινδυνεύσουν ξανά ανθρώπινες ζωές εξαιτίας της απουσίας συντονισμού.

Το παράδειγμα της Δονούσας ας είναι αφορμή για αλλαγή, όχι απλώς μια ιστορία που θα ξεχαστεί όπως πολλές άλλες. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι ακριβώς να αναδείξει την ανάγκη για άμεση και ουσιαστική λύση.

Συντάκτες του παρόντος άρθρου, Κωνσταντίνος Κόντρας και Αίγλη Κατσικαβέλα»

Στο κείμενο που μοίρασαν στα ΜΜΕ υποστηρίζουν ότι με την αποχώρησή τους «παύει ουσιαστικά να υπάρχει ο εμβληματικός Τομέας Δικαιωμάτων που τα τελευταία 12 χρόνια είχε σημαντική παρουσία στον χώρο των δικαιωμάτων και της Αριστεράς με εκατοντάδες δράσεις, καμπάνιες αλληλεγγύης, πρωτοβουλίες και ανακοινώσεις». Προεξοφλούν ακόμη: «Την σημερινή δήλωση αποχώρησης αναμένεται να ακολουθήσει κύμα νέων αποχωρήσεων από όλη την χώρα, ανθρώπων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών, Ρομά, ΛΟΑΤΚΙ+κοινότητας, Αναπήρων, κρατουμένων, καθώς και σε πλήθος πρωτοβουλίες του αντιρατσιστικού και του αντιφασιστικού κινήματος».

Ακολουθεί η δήλωση αποχώρησης:

«Μια μεγάλη διαδρομή έφτασε στο τέλος της. Ωστόσο το ταξίδι για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της ελευθερίας ποτέ δεν σταματά. Κάθε τέλος σηματοδοτεί και μια νέα αρχή. Αυτός είναι ο απερίσπαστος αγώνας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με μάχες πολλές φορές άνισες, που όμως φανερώνει τους δύο διαφορετικούς κόσμους, αυτόν στον οποίο βρισκόμαστε και αυτόν τον οποίο θέλουμε να φτιάξουμε.

Όσες, όσοι και όσα υπογράφουμε αυτό το κείμενο, μέλη του Τομέα Δικαιωμάτων, δηλώνουμε ότι αποχωρούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Το κόμμα αυτό δεν είναι πλέον το κοινό μας σπίτι, δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας ενταγμένο σε έναν σχηματισμό που κάθε μέρα μετατοπίζεται όλο και πιο δεξιά, όλο και πιο συντηρητικά και απομακρύνεται από το όραμα του κόσμου που θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Αποχωρούμε με αξιοπρέπεια για να περιφρουρήσουμε την ιστορία μας και με μοναδική ατζέντα να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο. Αποχωρούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ γιατί δεν θέλουμε να αποχωρήσουμε από τους αγώνες, από τα κοινωνικά κινήματα και την υποχρέωση μας να βρισκόμαστε μαζί με τον “αθέατο κόσμο”, αυτόν τον κόσμο που οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αυτές που εμφανίζονται σαν τη μοναδική αλήθεια, τον περιθωριοποιούν, τον κακοποιούν και τον εξαθλιώνουν καθημερινά.

Μαζί μας παίρνουμε ως παρακαταθήκη κόπους και προσπάθειες που αφιερώσαμε στην υπόθεση των δικαιωμάτων και της Αριστεράς και τα χιλιάδες πολιτικά και πραγματικά χιλιόμετρα που διανύσαμε. Μια διαδρομή που πολλές φορές ήταν κόντρα στο ρεύμα και την εκάστοτε κυρίαρχη αντίληψη και κυρίως απέναντι σε όσους, όσες και όσα αναζητούσαν «ενδιάμεσες» ή «ουδέτερες» λύσεις και επιχειρούσαν να επιβάλλουν σιωπή νεκροταφείου.

Ακόμη, παίρνουμε μαζί μας τις μεγάλες και ιστορικές στιγμές, αλλά και τις μικρές, τις άβολες. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές για τη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με οργανώσεις του πεδίου και της άλλης Αριστεράς, ο Τομέας Δικαιωμάτων προέταξε τη λειτουργία του ως δέκτη των διεκδικήσεων «από τα κάτω» επιδιώκοντας διαρκώς να γειώνεται με τις ιδέες και τα προτάγματα των κινημάτων, διατηρώντας παράλληλα διαύλους επικοινωνίας με τις ευρύτερες δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς.

Παίρνουμε μαζί μας τις νίκες και τις ήττες, όσα μας πίκραναν και όσα μας έκαναν να νιώσουμε υπερηφάνεια. Όμως, πάνω απ’ όλα, παίρνουμε μαζί μας τις μνήμες μας, με την υπόσχεση να τις κρατήσουμε ζωντανές.

Μνήμες που ξεκινούν από την υποδοχή των προσφυγισσών και προσφύγων στο λιμάνι του Πειραιά και τη διαρκή αλληλεγγύη στον κόσμο της προσφυγιάς και φτάνουν μέχρι τις μεγαλειώδεις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στη βαρβαρότητα της εγκληματικής οργάνωσης Χ.Α..

Κρατάμε όλες τις στιγμές που βρεθήκαμε αντιμέτωπες/οι με βαθιά εμπεδωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και έμφυλα στερεότυπα που παράγουν γυναικοκτονίες.

Παίρνουμε μαζί μας τις μνήμες που φωνάζουν «ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ» ενάντια στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία, τις μνήμες που γκρεμίζουν τείχη, φράχτες και φυλακές κι αυτές που βάζουν λουκέτο σε ιδρύματα – κολαστήρια ανάπηρων ανθρώπων.

Μνήμες γεμάτες γκλίτερ από τις κινητοποιήσεις για τον Ζακ/Zackie και τις γιορτές υπερηφάνειας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Μνήμες γεμάτες ανθρωπιά, αλληλεγγύη, συνυπευθυνότητα και συντροφικότητα.

Η διαδρομή που τελειώνει με αυτό το κείμενο ήταν συναρπαστική, αλλά δεν ήταν ανώδυνη. Ίσως ο μεγαλύτερος της πόνος να είναι ακριβώς αυτή η στιγμή, που το παλιό τρεκλίζει και το νέο ακόμη δεν έχει έρθει. Ίσως πάλι όχι. Αυτό που σίγουρα γνωρίζουμε όμως είναι ότι η Αριστερά στις αρχές της οποίας επιμένουμε, υπερασπίζεται πρωτίστως τον άνθρωπο, όλα τα έμβια όντα και το περιβάλλον τους. Στον κόσμο που βρισκόμαστε όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν προτεραιότητα στην πράξη, στον κόσμο που θέλουμε να φτιάξουμε αποτελούν απαράβατες αρχές. Και για αυτές τις απαράβατες αρχές θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε».

Υπογραφές:

Λάμπρου Πάνος-Υπεύθυνος Τομέα εκ μέρους ΠΓ

Κατριβάνου Βασιλική -Συντονίστρια

Εμμανουηλίδης Βασίλης- μέλος γραμματείας

Μανουσάκη Ελέγκω- μέλος γραμματείας

Παρασκευοπούλου Βασιλική -μέλος γραμματείας

Πούλου Ματίνα -μέλος γραμματείας

Ρέλλας Αντώνης -μέλος γραμματείας

Σαρρής Μανώλης -μέλος γραμματείας

Σκούντζου Μάγδα -μέλος γραμματείας

Τσιγώνιας Νίκος -μέλος γραμματείας

Αθανασίου Αθηνά

Αλεξάνδρου ‘Ανδρυ

Ανδρεόπουλος Φώτης

Αρναούτογλου Νικόλαος

Βαφειάδης Σωτήρης

Βουτυράκος Παναγιώτης

Γαλανάκη ‘Αννα

Γαλιατσάτου Λίλη

Γερούκη Έλενα

Γιαννακάκη Μαρία

Γιαννισοπούλου Μαρία

Γιαννουσάς Βαγγέλης

Γκόγκογλου ‘Αγγελος

Γκούφα Λιλή

Γκρίζου Μαρία

Δημητρακοπούλου Πέγκυ

Δυναμίδη Σιμέλα

Εικοσιπεντάρχου Κωνσταντίνα

Ζιάγγα Μαρία

Ζορμπά Ελένη

Θεοδωρίδου Αναστασία

Καββαδία Αννέτα

Κακλαμάνης Νίκος

Καμτσίδου Ιφιγένεια

Καπάτου Χρύσα

Καραγιάννης Μιχάλης

Καρέλης Βαγγέλης

Καστρινάκης Μιχάλης

Κνήτου Κατερίνα

Κομητόπουλος Τάσος

Κουγέα Λένα

Κούκουρα ‘Αλπη

Κουνενάκη Ειρήνη

Κουτσογιαννάκη Κατερίνα

Κοφιάνη Ευγενία

Κρεμμύδας Ανδρέας

Κριωνάς Σωτήρης

Κυριακάκου Γεωργία

Λάμπρου Ιωάννα

Λεωνίδη Εύα

Λιάπη Μαρία

Μακρυγιάννης Κώστας

Μανιτσιούδη Ευαγγελία

Μαντζουράνη ‘Αννα Μαρία Ελευθερία

Μαρίνου Μαρία

Μελά Βάνα

Μεταξά Δέσποινα

Μουρτασάγας Νίκος

Μπαζούκη Κλεοπάτρα

Μπακοπούλου Έφη

Μπαμπάση Αφροδίτη

Μπουφίδης Σταύρος

Μωρίκης Νίκος

Ναυπλιώτης Νικόλας

Νικολόπουλος Κώστας

Οικονόμου Ειρήνη

Οικονόμου Λίτσα

Παναγούλη Μαρία

Παπαδοπούλου Δέσποινα

Παπαδοπούλου Φωτεινή

Παπαμιχαήλ Βαγγέλης

Ράντος Θεόδωρος

Ρεπούση Κορίνα

Ρούνιου Κατερίνα

Σδράλη Ελένη

Σπηλιωτοπούλου Μαρία

Σταμπουλή Αφροδίτη

Συλλιγαρδάκη Σπυριδούλα

Σωφρονά Κωνσταντίνα

Τζανίνη Κατερίνα

Τουτουτζή Βούλα

Τσαβίδης Κώστας

Χατζαράτζε Μέγκι

Χορδάκη Μαρίνα

Χρηστάκης Γιώργος

Χριστοδουλοπούλου Τασία

Χριστούλη Έλενα

Ψαθάς Κώστας

Ψαλιδάκος Πούλος

Ψωμαδάκη Μαρία

Τι απαντά η πλευρά Κασσελάκη

Από την πλευρά Κασσελάκη ισχυρίζονται πως η απαρτία διαπιστώνεται στην αρχή της συνεδρίασης, συνεπώς κι ένας να ψηφίσει στο τέλος οι αποφάσεις είναι δεσμευτικές.

Πότε θα συνεδριάσουν οι τάσεις

Η Ομπρέλα θα συνεδριάσει σήμερα για τις επόμενες κινήσεις της. Το ΔΕΚΑ Τεμπονέρα σήμερα κι αύριο, ενώ οι 6+ 6 Αχτσιόγλου δεν έχει αποφασίσει ακόμα.

Έκανε λόγο για περιφορά μιας πληροφορίας ότι θέλουν να φύγουν. «Το θεωρώ απονενοημένο διάβημα. Όσοι το διέπραξαν τα τελευταία 40 χρόνια, ξεκινώντας από τον Αρσένη, τον Στεφανόπουλο, τον Σαμαρά, τη Ντόρα. Δεν θεωρώ ότι θα κάνουν καμία ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ αν φύγουν. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ θέλει μια κυβερνώσα Αριστερά. Αυτό είναι στην ψυχή των ΣΥΡΙΖΑίων».

Παράλληλα απόρησε με την επιλογή του Γιώργου Σταθάκη να αποχωρήσει με μια επιστολή και να μην εκφράσει τη διαφωνία του στα όργανα του κόμματος:

«Με όλο τον σεβασμό τους το λέω, να έρθουν στα όργανα και να τα πουν. Δεν κατανόησα πώς ο Γιώργος ο Σταθάκης, βρέθηκε να γράφει χωρίς να έρθει στα όργανα να μας τα πει. Δεν τους φταίει κανείς. Εγώ όταν με διέγραψε ο Αλέξης Τσίπρας δεν έδωσα σε κανέναν το δικαίωμα να πει ούτε για τον Αλέξη Τσίπρα ούτε και για το κόμμα. Εδώ έχει γίνει ο κακός χαμός με τοποθετήσεις που έπρεπε να έχουν γίνει μέσα στην Κεντρική Επιτροπή.

Έχασαν κάτι που θεωρούσαν ιδιοκτησία τους. Όταν έγινε η σύγκρουση Βενιζέλου – Παπανδρέου με πήρε ένα στέλεχος και μου έλεγε «θα μας πάρουν το σπίτι». Ήρθε ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ και ψήφισε μια νέα ηγεσία. Πρέπει να προσαρμοστείς στη νέα πραγματικότητα», είπε.

Παράλληλα, όσον αφορά στο αυτοδιοικητικό σκέλος, παρατηρεί με νόημα: «Πίστευα, πιστεύω και θα πιστεύω στον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα των δημοτικών εκλογών. Σε μάς τους κατοίκους πέφτει άμεσα λόγος για τη γειτονιά μας και τη γειτονιά των παιδιών μας […] Όταν ορίζουμε κομματικούς υποψήφιους, καλά θα κάνουμε από εδώ και μπρος να παίρνουμε ένα τηλεφωνηματάκι τους τοπικούς βουλευτές που, όσο να πεις, ξέρουν τα “ντόπια” καλύτερα».

Αναλυτικά η ανάρτηση-δελτίο Τύπου της Έλενας Ακρίτα:

Η Νομαρχιακή Βόρειας Αθήνας ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή οι Ομπρέλες της γειτονιάς μου) με παραπέμπει στην Επιτροπή Δεοντολογίας επειδή ψήφισα – και το δήλωσα ευθαρσώς – τον προηγούμενο δήμαρχο που πρόσκειται στη ΝΔ.

Παράλληλα, στην ίδια επιστολή, απαιτεί από τον Πρόεδρο του κόμματος να μην προχωρήσει στις διαγραφές των Φίλη, Σκουρλέτη, Τζουμάκα, Βίτσα.

Αυτό το τελευταίο για να καταστεί σαφές από πού και από ποιους εκπορεύεται η επίθεση στο πρόσωπο μου.

Βάζω τα γοβάκια μου και τους απαντώ.
👠Η κομματική επιλογή της καθ’ όλα αξιόλογης πλην παντελώς άπειρης σε αυτοδιοικητικό επίπεδο Μαρίας Αποστολάκη συγκέντρωσε μόνο το 5,75 των ψήφων στο Δήμο μας.
👠Όταν η υποψήφια δήμαρχος με κάλεσε στο τηλεφωνο, τής ξεκαθάρισα ότι θα ψηφισω τον νυν (μέχρι τότε) δήμαρχο και της εξήγησα αναλυτικά τους λόγους. Μπορεί να το βεβαιώσει.
👠Την προτίμηση μου αυτή εξέφρασα και στην Ναντια Σουμπασάκη-Παπαδημούλη όταν συναντηθήκαμε την πρώτη Κυριακή των εκλογών για Πρόεδρο του κόμματος. Μπορεί επίσης να το βεβαιώσει.
👠Πίστευα, πιστεύω και θα πιστεύω στον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα των δημοτικών εκλογών. Σε μάς τους κατοίκους πέφτει άμεσα λόγος για τη γειτονιά μας και τη γειτονιά των παιδιών μας.
👠Δήλωσα δημόσια ότι αν ήμουν Πάτρα θα ψήφιζα Πελετίδη, αν ήμουν Χαλάνδρι Σίμο Ρούσσο, Τρίκαλα (στις προηγούμενες εκλογές) Παπαστεργίου, Νίκαια τον Γιώργο Ιωακειμίδη. Τον καλύτερο δηλαδή.
👠Όταν ορίζουμε κομματικούς υποψήφιους, καλά θα κάνουμε από εδώ και μπρος να παίρνουμε ένα τηλεφωνηματάκι τους τοπικούς βουλευτές που, όσο να πεις, ξέρουν τα «ντόπια» καλύτερα.
👠Ζητούν να μην διαγραφούν αυτοί που χωρίς στοιχεία αποκάλεσαν τον Στέφανο Κασσελάκη «φυτευτό».
Αυτοί που χωρίς στοιχεία κατηγόρησαν τον Τσιπρα ότι είχε στρατό από διαδικτυακά τρολ.
Αυτοί που ανακοίνωναν ονομασίες νέων κομμάτων.
Αυτοί που έβγαιναν στα δεξιά κανάλια κι έβριζαν ασύστολα τον Πρόεδρο βάζοντας έτσι μέλι στο ψωμάκι της ΝΔ.
Αυτοί να μείνουν. Εγώ να φύγω.
Εγώ που δουλεύω άοκνα, ωστε μαζι με τους συναδέλφους στη Βουλή να συνεχίσουμε να κάνουμε δυναμική και πρόσφορη αντιπολίτευση σε χαλεπούς καιρούς.
👠Να με παραπέμψουν, λοιπόν. Και να ξέρουν ότι θα πω ακριβώς τα ίδια που γράφω εδώ. Δεν απολογούμαι για κάτι που θεωρώ ηθικά σωστό όπως είναι η ακλόνητη πίστη μου στον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα των δημοτικών εκλογών.

Έλενα Ακρίτα
Βουλευτής Επικρατείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Αναπληρώτρια Τομεάρχισσα Δικαιοσύνης, αρμόδια για την Ισότητα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Γραφείο Τύπου ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ

Στο επίκεντρο του κειμένου της «Ομπρέλας» βρίσκονται τόσο ο Στέφανος Κασσελάκης όσο και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος ήταν εκείνος που έφερε προς ψήφιση τις αλλαγές στο καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς, σύμφωνα με τους συντάκτες της πλατφόρμας, άνοιξαν τον δρόμο «σε δράμα ολοκληρωτικής μετάλλαξης του κόμματος σε απροσχημάτιστα αρχηγικό, με ελέω θεού πρόεδρο, πηγή όλων των εξουσιών, που ασκεί «αδιαμεσολάβητα» την ηγεσία, χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη σύγκλησης των εκλεγμένων συλλογικών κομματικών οργάνων».

Καθώς άρχισαν ήδη να συγκεντρώνονται υπογραφές στήριξης στη νέα πολιτική κίνηση, τις εξελίξεις είχε προαναγγείλει ο Δημήτρης Βίτσας, αναφέροντας και το όνομα «Ανανεωτική και Οικολογική Ριζοσπαστική Αριστερά».

Αναλυτικά το κείμενο της «Ομπρέλας»:

Εμείς, που υπογράφουμε αυτό το κείμενο μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, μέλη με μικρότερη ή μεγαλύτερη διαδρομή στη ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά, αλλά και μέλη που προσήλθαμε πρόσφατα, και μάλιστα σε εποχές εκλογικής ήττας και πολιτικής υποχώρησης, είμαστε βαθιά ανήσυχοι/-ες για το παρόν και κυρίως το μέλλον του κόμματός μας. Όλοι και όλες διαπιστώνουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι σε αποδρομή. Μέχρι πρόσφατα πολλοί/-ές τρέφαμε την ελπίδα ή την αυταπάτη ότι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ διεξαγόταν μια θεμιτή και θεσμικά εξασφαλισμένη αντιπαράθεση, που θα μπορούσε να επιλυθεί με συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες. Κοινός παρονομαστής των ανησυχιών μας σήμερα είναι η συλλογική αίσθηση ότι μετέχουμε σε ένα κόμμα που τείνει να μην έχει, με οποιοδήποτε πολιτικό σκεπτικό, σχέση με την Αριστερά. Όλα όσα γνωρίζαμε για τη φυσιογνωμία και τις κοινωνικές προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ αλλάζουν, αλλάζουν βίαια και μονομερώς.

Παρ’ όλα αυτά, ή ακριβώς για όλα αυτά που ζούμε, η διέξοδος είναι Αριστερά.

Για την πικρία και την απογοήτευση από τη διπλή εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ τον Μάιο – Ιούνιο 2023. Που όφειλε να τη διαδεχθεί η συλλογική αναζήτηση των αιτιών, για να χαραχτεί η στρατηγική της ανάταξης, αλλά τη διαδέχτηκε η ανησυχία και ο θυμός για τη διάψευση της προσδοκίας. Συναισθήματα διάχυτα στα μέλη και τους/τις φίλους/-ες του ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα μετά την προβληματική εξέλιξη της εκλογής προέδρου, ανεξάρτητα από το πώς τα διαχειρίζονται.

Για τις τάσεις παραίτησης και τις αποχωρήσεις, που εντείνονται καθημερινά, τώρα που κλείνει ένας κύκλος εκλογικών αναμετρήσεων με τα αποθαρρυντικά για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Και δε γίνεται πια να τις παρακολουθούμε παθητικά.

Η πεποίθησή μας ότι εκεί βρίσκεται η διέξοδος, δεν είναι εμμονή, είναι στάση ζωής, ο δικός μας δοκιμασμένος τρόπος να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε την κυριαρχία της Δεξιάς, την απειλή της ακροδεξιάς, τις ανισότητες που θεριεύουν, τις διακρίσεις που παγιώνονται.

Δεν είναι γιατί έτσι συνηθίζαμε από παλιά, αλλά γιατί αυτό απαιτούν σήμερα οι ανάγκες, τα σημερινά επίδικα, τα καθημερινά προβλήματα και οι σύγχρονες παγκόσμιες απειλές, οι επίκαιρες αντιθέσεις.

Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε και να οραματιζόμαστε, να σχεδιάζουμε από σήμερα την αλλαγή που έχει ανάγκη η κοινωνία και η ζωή μας, τον σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία.

Οι εξελίξεις διαψεύδουν καθημερινά και τις πιο καλοπροαίρετες διαθέσεις:

Λόγω των απαράδεκτων αλλαγών στο καταστατικό, τις οποίες κι εμείς δεν καταφέραμε να αποτρέψουμε, παρότι δώσαμε μάχη και πολλοί και πολλές τις καταψηφίσαμε, είχε μια οπερετική απόληξη, που εξελίσσεται σε δράμα ολοκληρωτικής μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε απροσχημάτιστα αρχηγικό κόμμα, με ελέω θεού πρόεδρο, πηγή όλων των εξουσιών, που ασκεί «αδιαμεσολάβητα» την ηγεσία, χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη σύγκλησης των εκλεγμένων συλλογικών κομματικών οργάνων.

Το αυτονόητο αίτημα απολογισμού και εκτίμησης των τριών αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, που κατέληξαν σε στρατηγικές ήττες, απορρίπτεται παραπεμπόμενο στο αόρατο μέλλον με ένα σωρό προσχήματα.

Αντί γι’ αυτό, με πραξικοπηματικού χαρακτήρα αρχηγικές δηλώσεις, επιβεβαιώνεται η πρόθεση επανάληψης των ίδιων επιλογών, που μας έχουν ήδη οδηγήσει σε οδυνηρά αποτελέσματα:

Η πιο διαχειρίσιμη εκλογική ήττα του 2019 αντιμετωπίστηκε με μια φυγή τάχα προς τα εμπρός, που κατέληξε σε μια ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να μετατραπεί στη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη». Με τα γνωστά αποτελέσματα της κατάρρευσης του εκλογικού ποσοστού τέσσερα χρόνια μετά.

Το 2023, χωρίς ίχνος πολιτικής φαντασίας, αποφασίζεται να εφαρμοστεί η ίδια «σωτήρια» στρατηγική. Χωρίς την παραμικρή συζήτηση οπουδήποτε. Μετά την απογοητευτική, πλην φωτεινών εξαιρέσεων, εμφάνιση στις αυτοδιοικητικές εκλογές, αυτή η «μεγάλη ιδέα», τείνει να καταλήξει σε μια άνευ όρων συμπόρευση, ορισμένοι οραματίζονται ακόμα και συγχώνευση, ενός αποδυναμωμένου πια κόμματος με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Σε μια πολιτική παρωδία, που καταλαμβάνει το κενό της στρατηγικής συμμαχιών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η στενή ομάδα στελεχών που περιβάλλει τον Στ. Κασσελάκη, με τη συναίνεσή του οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ στη μετάλλαξη σε ένα απολίτικο σχηματισμό, άσχετο με οποιαδήποτε εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ ή και του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Αναμασώντας προϊστορικές θεωρίες περί συνεργασίας κεφαλαίου και εργασίας και αποδίδοντας στο κεφάλαιο την ιδιότητα του εργαλείου για την καταπολέμηση των ανισοτήτων, καταντάει να υποδείχνει νέες μεθόδους αποτελεσματικότερης απόσπασης της υπεραξίας από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Προτείνοντας έτσι ένα μόρφωμα συμπαραστάτη της «επιχειρηματικότητας» αντί για κόμμα στην υπηρεσία των εργαζομένων.

Και το επιχειρεί παραπέμποντας συνειδητά στις ελληνικές καλένδες κάθε συλλογική απόπειρα αποτίμησης της μέχρι τώρα πορείας. Καθημερινά σχεδόν μας θυμίζουν ότι το ομόφωνα αποφασισμένο για τον Νοέμβριο συνέδριο δεν θα πραγματοποιηθεί στο ορατό μέλλον.

Η νέα ηγεσία δεν ενεργεί σαν προεδρία, μονοπρόσωπο όργανο με καταστατικές δεσμεύσεις απέναντι στη συλλογικότητα, αλλά σαν κυριευτής μιας θέσης εξουσίας, που την προφυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού από το συλλογικό έλεγχο.

Πεπεισμένοι/-ες για την ιστορική σημασία της ιδρυτικής σύμβασης του ΣΥΡΙΖΑ ως συνασπισμού πολιτικών δυνάμεων της ευρύτατης Αριστεράς, από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία ως τη ριζοσπαστική αριστερά, δεν θα μπορέσουμε να συνυπάρχουμε αρμονικά στο ίδιο κόμμα και να εκπροσωπούμαστε από μια ηγεσία που υποβάλλει αίτηση διαζυγίου από κάθε πολιτικό σκεπτικό που σχετίζεται με την Αριστερά, τις αξίες, τις ιδέες, το ήθος και το ύφος της.

Δε μας ταιριάζει να βαυκαλιζόμαστε μαζί της, ότι υπάρχει μαγικό κλειδί για την κυβερνητική εξουσία, που το κρατάει ο χαρισματικός ηγέτης. Προϋπόθεση για να υπάρξει ξανά προοπτική διεκδίκησής της από την Αριστερά, είναι να ανοικοδομηθεί από τα χαμηλά ποσοστά που έχουμε οδηγηθεί ένας αξιόπιστος πολιτικός φορέας της:

με σοβαρά επεξεργασμένο πρόγραμμα ριζοσπαστικών αλλαγών

με αξιόπιστη και σταθερή πολιτική συμμαχιών, που δεν θα διακηρύσσεται απλά, αλλά θα οικοδομείται με συνέπεια στην κεντρική πολιτική σκηνή, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο και στο πεδίο των κοινωνικών κινημάτων. Και θα οδηγεί σε προωθητικές προγραμματικές συγκλίσεις με όμορες πολιτικές δυνάμεις μέσα από την ενίσχυση της αριστεράς και όχι με την παράδοσή της άνευ όρων σε σχέδια ξένα προς το δικό της πρόγραμμα.

Ο μύθος του ηγέτη που θα νικήσει τον Μητσοτάκη σε μια μονομαχία είναι ή αυταπάτη ή καθαρή απάτη. Και στη μια και στην άλλη εκδοχή μάς εμποδίζει να ανακτήσουμε την αναγκαία αξιοπιστίαθεμελιωμένη σε μια στέρεη αριστερή ταυτότητα, διακριτή από τη μεριά των πολλών, των κοινωνικών δυνάμεων στις οποίες αναφερόμαστε:

• με σαφή ταξική τοποθέτηση υπέρ των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων
• με σαφή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική ενάντια στις ανισότητες
• με εναλλακτικό παράδειγμα παραγωγής και κατανάλωσης
• με στρατηγικό στόχο τις δομικές μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν την υπάρχουσα οργάνωση της κοινωνίας
• με τολμηρή ριζοσπαστική πολιτική για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με επίκεντρο πολιτικές δίκαιης μετάβασης στην πράσινη οικονομία
• με ανάκτηση της στενής σχέσης με τα κινήματα προάσπισης των δικαιωμάτων (πρώτιστα των προσφύγων/-ισσών και το αντιρατσιστικό, της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, των αναπήρων, με το νεανικό αντιαυταρχικό κίνημα)
• με ισχυρούς δεσμούς με το φεμινιστικό κίνημα
• με οργανικούς δεσμούς με τα κινήματα της νέας γενιάς, τις προσδοκίες και τους αγώνες της για ένα αξιοβίωτο σήμερα και ένα καλύτερο αύριο σχεδιασμένο με τη δικιά της συμμετοχή με σαφείς θέσεις για τη διάκριση κράτους και εκκλησίας.

Τέλος, με ένα σαφές στρατηγικό όραμα για την Ευρώπη των λαών, με σταθερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό σε οργανική σχέση και συντονισμό με την Ευρωπαϊκή Αριστερά

Υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μέσα από μια εξωτερική πολιτική καλής γειτονίας, με οδηγό την ύφεση, την επιδίωξη της ειρήνης και του αφοπλισμού, απαλλαγμένη από τις επιρροές του εθνικισμού, ακόμα κι όταν ντύνεται με «πατριωτικό» μανδύα.

Η αντίθεσή μας με τη σημερινή ηγετική ομάδα και τη στρατηγική της μετάλλαξης δεν είναι μια συνηθισμένη εσωκομματική αντιπαράθεση, είναι ταυτοτικού χαρακτήρα. Η επίκληση της ενότητας δεν μπορεί να γίνεται σε βάρος της Αριστεράς. Στο έδαφος της Αριστεράς είναι που επιδιώκεται.

ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι οι τραμπουκισμοί και η θρασύτητα του πνεύματος ιδιοκτήτη, που αποφαίνεται «όποιος διαφωνεί, να φεύγει». Είμαστε όλοι/-ες εμείς που τον ιδρύσαμε, τον πιστέψαμε, τον αναδείξαμε διεκδικητή της κυβέρνησης, καταφυγή των πολλών, των «από κάτω», αντίπαλο του ακροδεξιού λαϊκισμού που καιροφυλακτεί.

Πρόθεσή μας και στόχος μας είναι να διασφαλίσουμε έναν πολιτικό χώροικανό να υπερασπιστεί και να προβάλλει την ταυτότητα, τη φυσιογνωμία, τις αξίες, τις ιδέες και τις πολιτικές προτάσεις της Αριστεράς, ανοιχτό στις δεκάδες χιλιάδες γυναίκες και άνδρες της Αριστεράς, της οικολογίας, του φεμινιστικού κινήματος, των κινημάτων της νεολαίας, των κοινωνικών κινημάτων, που νιώθουν την ανάγκη να συζητήσουν και να δράσουν από κοινούγια το παρόν και το μέλλον της, για το δικό τους παρόν και μέλλον, είτε μετέχοντας σε αυτόν, είτε παρακολουθώντας την πορεία του, χωρίς να εγκαταλείπουν για την ώρα τις σημερινές επιλογές τους. Έναν κοινό τόπο ικανό να εμπνεύσει αισιοδοξία και να κινητοποιήσει όσους/-ες οδηγούνται στην παραίτηση, αλλά και το «πλήθος της αποχής», που το τροφοδοτεί η λαθεμένη πεποίθηση ότι από την πολιτική δεν έχει τίποτα να περιμένει κανείς. Ενώ από τη συμμετοχή μας στις διεργασίες της και στα κοινωνικά κινήματα εξαρτώνται σχεδόν τα πάντα.

Το αποτέλεσμα αυτής της τοποθέτησης, ήταν το να βγει εκτός ελέγχου η συζήτηση, με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, τον Ανδρέα Ξανθό και τον Πάνο Σκουρλέτη, να σηκώνουν τους τόνους και του ασκούν οξύτατη κριτική για τη συμπεριφορά του όλο το προηγούμενο διάστημα, υποστηρίζοντας πως η συμπεριφορά του στοίχισε στον ΣΥΡΙΖΑ πέντε μονάδες στις εκλογές και «τώρα παριστάνει των τιμητή των πάντων».

«Κάθε φορά που βγαίναμε στα κανάλια, στα πέντε λεπτά που είχαμε στη διάθεση μας, τα τρία από αυτά έπρεπε να απολογηθούμε για εσένα», ακούστηκε προς τον νυν υπερτομεάρχη του κόμματος, με το επεισόδιο κάπου εκεί να τελειώνει.

Όλο το κείμενο

Το τελικό αποτέλεσμα των Αυτοδιοικητικών εκλογών συνιστά ρωγμή στην πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη. Παρά τους εκβιασμούς και τις άλλες καθεστωτικές πρακτικές που μετέρχεται η κυβέρνηση, η καταψήφιση κορυφαίων κυβερνητικών υποψηφίων αποτελεί σοβαρό πλήγμα. Που δείχνει ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια για την έκρηξη της ακρίβειας, την κλιματική κρίση, την ανικανότητα του επιτελικού κράτους, καθώς και η ενόχληση για την οικογενειοκρατία και την αλαζονεία – ως σύμπτωμα μάλιστα κυβερνητικού αυταρχισμού και συρρίκνωσης των
δημοκρατικών θεσμών – δημιουργούν καταρχήν δυνατότητες για νέες κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες.
Οι διεργασίες αυτές διατρέχουν οριζόντια το πολιτικό σύστημα. Και συνοδεύονται από την επίμονη υψηλή αποχή. Πρόκειται για αστάθμητο παράγοντα απομάκρυνσης και απογοήτευσης των πολιτών από το πολιτικό σύστημα, σε μια περίοδο που η κυβέρνηση επιχειρεί να πείσει ότι επανέρχεται η προμνημονιακή κανονικότητα.

Ωστόσο, παρά την αποδοκιμασία των κυρίαρχων πολιτικών, στις εκλογές δεν ωφελήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Συνεχίστηκε η εκλογική υποχώρησή του, κάτι που σηματοδοτεί στρατηγική ήττα. Αντιθέτως, ενισχύθηκε εκλογικά το ΚΚΕ καθώς και το ΠΑΣΟΚ ιδιαιτέρως στα αστικά κέντρα όπου είχε καταγράψει χαμηλά ποσοστά στις βουλευτικές εκλογές. Ο δρόμος για την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και την ήττα της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι μακρύς ακόμη. Η οποιαδήποτε επωφελής πιθανή συμμαχία με όμορους πολιτικούς χώρους, προϋποθέτει έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την κατεύθυνση, χρειάζεται μια βαθύτερη ανασύνταξη της Αριστεράς, που δεν εξυπηρετείται από την υποκατάσταση της πολιτικής-ιδεολογικής αντιπαράθεσης με προσωπικές-επικοινωνιακές μονομαχίες.

2. Η δημοκρατική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι αναγκαία για να ανακόψει τη ραγδαία αναξιοπιστία του, που επιδεινώνεται από πολιτικές συμπεριφορές της νέας ηγεσίας του, που κινείται εκτός των προγραμματικών θέσεων και του

Καταστατικού του κόμματος:
Α. Η πολύνεκρη κρίση στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη αντιμετωπίστηκε μονόπλευρα. Η καταδίκη της τρομοκρατικής επίθεσης της Χαμάς δεν συνοδεύτηκε από την καταδίκη της τρομοκρατικής επίθεσης του κράτους του Ισραήλ, επί
δεκαετίες, στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, επίθεση που αυτές τις μέρες εκτυλίσσεται σε απειλή εθνοκάθαρσης εναντίον εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων. Η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, οφείλει να εναρμονιστεί με την παράδοση δημοκρατικής αλληλεγγύης του λαού μας, με τη διεθνή απαίτηση για σεβασμό της νομιμότητας καθώς και με την απόφαση του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Επιβάλλεται να πρωτοστατήσουμε σε κινητοποιήσεις για την ειρήνευση και την προστασία των αμάχων, για διεθνείς πρωτοβουλίες προκειμένου να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του ΟΗΕ για την ίδρυση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ και σε επικοινωνία με τις δημοκρατικές, φιλειρηνικές δυνάμεις που υπάρχουν εκεί.

Β. Η ομιλία του προέδρου Στ. Κασσελάκη στον ΣΕΒ. Για όσα είπε και όσα δεν είπε. Δεν αναφέρθηκε στην ανάγκη να νομοθετηθεί εκ νέου η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, δηλαδή, να κατοχυρωθούν μισθοί και αυξήσεις για όλους τους εργαζόμενους, καθώς οι Συλλογικές Συμβάσεις καλύπτουν μόνο ένα στους τέσσερις εργαζόμενους.
Ο Στ. Κασσελάκης αναφέρθηκε σε προσωπικές απόψεις του για τα stock options που αποτελούν θέσεις του Κ. Μητσοτάκη και είχε αποδοκιμάσει ρητά στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας. Η ομιλία του νέου Προέδρου συνοδεύτηκε από την υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων θέσεων, όπως για τη συνεργασία κεφαλαίου και εργασίας και την ευελιξία της εργασίας ως πλαισίου για τη λειτουργία του Κράτους Πρόνοιας. Επιπλέον, είναι αδιανόητο ένα αριστερό κόμμα να μη στηρίζει την αναδιανομή του εισοδήματος μέσω της φορολογικής πολιτικής, να μην κατανοεί το σημερινό
πληθωρισμό, παγκοσμίως αλλά και στην χώρα μας – ως φαινόμενο κυρίως από τη μεριά των κερδών, και να μην επιμένει στη φορολόγηση των υπερκερδών.

Γ. Ανάμεσα στους δύο γύρους των εκλογών, ο Στ. Κασσελάκης επέλεξε να απειλήσει δημόσια όσους βουλευτές και άλλους, «υπονομεύουν», κατά τη γνώμη του «την ενότητα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ότι δεν θα έχουν θέση σε μελλοντικά ψηφοδέλτια του κόμματος». Και αυτό, σε αντίθεση με το άρθρο 39 του Καταστατικού του κόμματος, όπου σαφώς ορίζεται ο τρόπος επιλογής των υποψηφίων βουλευτών.
Όλες αυτές οι κινήσεις του νέου Προέδρου εξηγούνται από τη συνεχή αναφορά του ότι εκπροσωπεί «αδιαμεσολάβητα το λαό», χωρίς δηλαδή την καταστατικά προβλεπόμενη λογοδοσία και τελικά ερήμην των οργάνων και των μελών.

Δ. Η κοινή γνώμη εμβρόντητη παρακολουθεί στο διαδίκτυο υβριστικές επιθέσεις από ανώνυμα τρολ και οπαδούς του νέου Προέδρου εναντίον στελεχών του κόμματος, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή δημόσια αποκήρυξή τους από τη νέα ηγεσία.

3. Η δημοκρατική ανάταξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επείγει ώστε να ανακοπεί η συνεχιζόμενη πορεία της στρατηγικής ήττας. Αυτό προϋποθέτει να λειτουργήσουν τα όργανα και να γίνει το Έκτακτο Συνέδριο μέσα στις προθεσμίες που είχε αποφασίσει η Κεντρική Επιτροπή, δηλαδή τον Νοέμβριο. Μόνο έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορεί, έστω την ύστατη στιγμή, να
συγκροτήσει σχέδιο εναλλακτικής διακυβέρνησης της χώρας, με πρόγραμμα, κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, με ισχυρούς δεσμούς με την κοινωνία. Δηλαδή, με αριστερή φυσιογνωμία, μακριά από τη μετατροπή του σε κεντρώο συστημικό κόμμα.

Η πορεία προς το Συνέδριο δεν πρέπει να σφραγιστεί από πραξικοπηματικές κινήσεις και αρχηγικές-μεσσιανικές πρακτικές που περιθωριοποιούν το κόμμα. Η δημοκρατική λειτουργία είναι αναγκαία για να υπάρξει το κόμμα.
Εργαζόμαστε για την ενότητα της Αριστεράς καθώς η παράδοση του κόμματός μας είναι η ενωτική ανασύνθεση ως μια διαρκής διαδικασία για τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας

Αννέτα Καββαδία
Έφη Καλαμαρά
Κατερίνα Κνήτου
Πάνος Λάμπρου
Χάρις Ματσούκα
Ανδρέας Ξανθός
Πάνος Σκουρλέτης
Ευκλείδης Τσακαλώτος
Νίκος Φίλης

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Κι αν κάποιοι θεώρησαν πως το ερώτημα απευθυνόταν προς τα μέλη της “Ομπρέλας”, είναι βέβαιο ότι ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνθηκε και προς τους “προεδρικούς”, ή, τουλάχιστον, εκείνους που θεωρούσαν πως η νίκη του συνεδρίου και η θωράκιση του ηγετικού προφίλ του στην απευθείας εκλογή ηγεσίας έπρεπε να μετουσιωθεί στην επιλογή ενός “δικού τους” γραμματέα. Η Ράνια Σβίγκου, είναι αλήθεια, ως μέλος της “Ομπρέλας”, είχε αντισταθεί στην απευθείας εκλογή ηγεσίας και είχε διατυπώσει προβληματισμούς για την διεύρυνση του κόμματος προς την κεντροαριστερά.

Το μήνυμα του Τσίπρα είναι σαφές: αφενός προς το πολυτασικό κόμμα και δείχνει πως κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται αποκλεισμένος, αφετέρου προς τον “δικό του” στρατό στελεχών, καθιστώντας σαφές πως η επιλογή “στρατοπέδου” είναι προσωπική επιλογή, και οι στρατιώτες δεν μπορούν να επιβληθούν στον στρατηγό. Για να γίνει ακόμα πιο σαφής απευθύνθηκε προς τον διαφωνούντα (για την επιλογή Σβίγκου) Παύλο Πολάκη, λέγοντάς του «δεν είσαι εσύ ο αυθεντικός εκφραστής των 172.000 μελών».

Πιο σαφές δεν γίνεται. Καμιά “Ομπρέλα” και κανένας Πολάκης δεν μπορεί να επαίρεται πως έφερε στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έστω και ένα νέο μέλος που θα εγγραφόταν εάν δεν υπήρχε ο ίδιος ο Τσίπρας. Όποιος έχει αντίθετη άποψη, υπάρχουν και τα ντιβάνια της ψυχανάλυσης.

Το αν η επιλογή Σβίγκου-Βασιλειάδη είναι καλή, θα κριθεί στο εκλογικό ταμείο. Και αναμφίβολα ο Τσίπρας αναλαμβάνει κάποιο ρίσκο. Μάλλον ελεγχόμενο εάν σκεφτεί κανείς πως ο πολιτικός χρόνος είναι πολύ πυκνός, οι εκλογικές αναμετρήσεις είναι μάλλον πολύ κοντά, και σε αυτό το πεδίο θα κριθεί ο ίδιος ο Τσίπρας και πολύ λιγότερο όσα θα προλάβει να οργανώσει το νέο δίδυμο της κομματικής ηγεσίας. Ένας αρχηγός, βεβαίως, δεν είναι μόνο το πρόσωπο, όσα εκπέμπει, η όποια χαρισματικότητά του, και η σχέση που διατηρεί με τον κόσμο. Είναι και οι αποφάσεις που λαμβάνει.

Είναι, ωστόσο, πολύ χειρότερο να μην λαμβάνει κανείς αποφάσεις και να ιδρώνει για να κρατήσει εσωκομματικές ισορροπίες, από το να λαμβάνει αποφάσεις που εμπεριέχουν ρίσκα. Κανείς δεν προχώρησε μπροστά, κοιτάζοντας πίσω και δίπλα του.

Όσον αφορά τους “δικούς του”, εκείνο που πιθανώς να (τους) προβληματίζει στην επιλογή της Σβίγκου είναι πως πιθανώς η κίνηση να αποτελεί πρόκριμα για τις επιλογές προσώπων που σκοπεύει να κάνει εάν ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ξανακυβερνήσει. Προβληματίζει, δηλαδή, η πρόβλεψη που διαμορφώνει αυτή η νέα “ηγετικότητα” του Τσίπρα πως σε μία τέτοια διακυβέρνηση οι στρατιώτες δεν πρέπει να θεωρούν δεδομένο ότι θα γίνουν λοχαγοί και ταγματάρχες.

Και ως προς αυτό, ξαναγυρίζουμε στην ρήση Τσίπρα «Είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε; Ή θεωρούμε ότι όλα έχουν καλώς;..». Διότι είναι άδικο να χρεώσει κανείς μόνο στην “Ομπρέλα” το σύμπτωμα της στασιμότητας και του εφησυχασμού σε παθολογικές εσωτερικές ισορροπίες, που, εν τέλει, δημιουργούν αίσθημα αποστροφής στον κόσμο και πλούσια ύλη για “αντιπολίτευση” του κυβερνώντος κόμματος στην…αξιωματική αντιπολίτευση. Πόσο έτοιμος, για παράδειγμα, είναι να αλλάξει ο ίδιος ο δημοφιλέστατος Παύλος Πολάκης; Και άλλοι που πίνουν νερό στο όνομα του Τσίπρα και οφείλουν σ’ αυτόν την πολιτική τους ύπαρξη.

Ορθώς είπε πως το αίτημα των 173.000 μελών για πολιτική αλλαγή δεν στάλθηκε στις 15 Μαϊου μόνο στο Μέγαρο Μαξίμου. Στάλθηκε και στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ-και τον Τσίπρα, θα συμπλήρωνα. Ο τελευταίος φαίνεται πως το έλαβε και αφήνει την περίοδο των χαρωπών ισορροπιών της “παρέας” για να υιοθετήσει τον επαγγελματισμό του αρχηγού. Αυτό, δηλαδή, που, μαζί με το αφήγημα διακυβέρνησης, κρίνεται στις εκλογές.

Κάθε μία από τις ψήφους που θα συγκεντρώσει ο (νέος;) ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην σκληρή εκλογική μάχη που πλησιάζει έχει τρεις παραμέτρους: θα είναι αρνητική ως προς την κυβέρνηση, θετική στον Τσίπρα, και θετική προς την προσδοκία διαφορετικής διακυβέρνησης. Κι αν τα δύο πρώτα συστατικά υφίστανται και, αναλόγως των συνθηκών, θα ενισχυθούν ή δεν θα ενισχυθούν, για το τρίτο πρέπει να γίνουν ακόμα πολλά.

Ο Τσίπρας μοιάζει να το έχει κατανοήσει όταν είπε πως “χρειάζεται καθαρή νίκη, πέρα από αμφισβητήσεις”. Καλό είναι το πλαίσιο περί προοδευτικής διακυβέρνησης αλλά, ως φαίνεται, είναι πολύ πιθανό να μην έχει εταίρο. Ούτε καν το παλαιότερο για “νίκη έστω και με μία ψήφο” στην κάλπη της απλής αναλογικής δεν είναι, ίσως, αρκετό. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, από τη στιγμή που η Ν.Δ του Κυριάκου Μητσοτάκη θα τα δώσει όλα για την αυτοδυναμία, κι όταν επιπλέον καλλιεργείται ποικιλοτρόπως η θεωρία του χάους, ο Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να διεκδικήσει καθαρή νίκη.

Κάθε στραβομουτσουνιά για επιλογές του τελευταίου (και δη από “δικούς του”) ενισχύει, τελικά, την εικόνα ενός “παιδαριώδους” ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που δεν του αξίζει να (ξανα)κυβερνήσει. Ο δήθεν πλουραλισμός σε συνθήκες εκλογικής σύγκρουσης συνιστά τάση αυτοκαταστροφής…