Μεταξύ των γνωστών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που πήραν μέρος στην εκδήλωση που διοργανώνεται από την «Εποχή» ήταν: ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης, οι πρώην βουλευτές, Πάνος Σκουρλέτης, Δημήτρης Βίτσας, Κώστας Πουλάκης, Γιώργος Σταθάκης, ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, Μάκης Μπαλαούρας αλλά και ο πρώην υπουργός Πολιτισμού, Αριστείδης Μπαλτάς.

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Υπάρχει χώρος σ’ αυτό το κόμμα;

«Μπορούμε να είμαστε σε αυτό το κόμμα;» αναρωτήθηκε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, επικεφαλής της «Ομπρέλας», χωρίς να δώσει σαφή απάντηση: «Υπάρχει χώρος σ’ αυτό το κόμμα; Κανείς εδώ δεν θεωρεί ότι πρέπει να είμαστε σε ένα κόμμα που έχει τις ιδέες μόνο τις δικές μας. Συνθήκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να είναι ένα πλουραλιστικό κόμμα. Πολύ μακριά από εμάς ότι δεν μας αρέσει πια αυτό το κόμμα γιατί δεν έχει τις δικές μας ιδέες.

Το ερώτημα είναι αν με αυτή τη ρευστοποίηση, αυτό τον αρχηγισμό αν μπορούμε να είμαστε σ’ αυτό το κόμμα. Αυτό το τοξικό κλίμα που είναι σε πολύ μεγαλύτερο επίπεδο δεν το έχω ξανασυναντήσει. Αυτό δεν δημιουργεί μόνο πρόβλημα αισθητικό. Στην ΠΓ 17 μέλη κάναν 17 καλές ομιλίες, κριτική στον πρόεδρο, για το τι είπε στο ΣΕΒ, για το Ισραήλ.

Το εντυπωσιακό ήταν ότι ουδείς από την άλλη πλευρά απάντησε. Κανένας. Τι μάθημα παίρνω εγώ; Ότι η πολιτική συζήτηση δεν τους αφορά. Το πρόγραμμα του Συνεδρίου δεν τους αφορά. Τους αφορά ένας μηχανισμός που θεωρούν ότι έχουν πλειοψηφία. Πολιτική συζήτηση μ’ αυτούς τους όρους είναι δύσκολη.

Δεν έχουμε συζήτηση για το τι είναι το καινούργιο και τι το παλιό. Φτάνω στο συμπέρασμα. Είπα ότι θέλω να κάνω τον κόσμο της Αριστεράς περήφανο»

Σία Αναγνωστοπούλου: Τι δεν κάναμε στο κόμμα μας;

Αυτοκριτικά κινήθηκε η βουλευτής Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία παίρνοντας τον λόγο, ανέφερε: «Δεν θα ασχοληθώ με το τραύμα του 2015 που δεν ήταν τραύμα μόνο για αυτούς που έφυγαν, αλλά και γι’ αυτούς που έμειναν. Πρέπει να αποτιμηθεί ως τεράστια προσπάθεια της Αριστεράς να ανταποκριθεί σε μια μεγάλη πρόκληση που δεν της αναλογούσε.

Τι δεν κάναμε στο κόμμα μας; Στο ίδιο το κόμμα μας, είμαι από αυτές που στο Συνέδριο για την ψήφιση του προέδρου, ψήφισα αυτό που πέρασε. Έχω ιστορική ευθύνη και την αναλαμβάνω όλη. Την αναλαμβάνω γιατί έχει μεγάλη σημασία, γιατί ένας μικροαστισμός, αυτή η εγρήγορση που έμαθα δεν λειτούργησε. Η αυτοκριτική έχει νόημα για το τι κάναμε πώς το κάναμε. Αυτή η έλλειψη εγρήγορασης οδηγείται στην «υπεράσπιση του κόμματος». Το κόμμα όμως για να είναι δυναμικό, χρειαζόταν και άλα πράγματα. Εκπροσώπηση κινημάτων σε ανώτατο επίπεδο. Έναν επιστημονικό τεχνοπολιτικό κόσμο και να εκφράζονται στα όργανα. Όχι δίπλα στον πρόεδρο. Μέσα στα όργανα.

Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερά οφείλω να τη δώσω από τις τάξεις του. Τα  περί αριστερών εκκρεμοτήτων, όσο και να διαφωνώ με το ύφος των υπό διαγραφή, η μάχη είναι μάχη επιβίωσης του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν διεκδικώ κανέναν τίτλο ιδιοκτησιακής σχέσης, αλλά όποιος αποφασίσει να πετάξει το «αίμα» του καραβιού, αυτό θα βυθίσει και το πλοίο. Το να θέλεις να επικαιροποιήσεις το αίμα, ναι. Αλλά να το πετάξεις, βάζεις τη σφραγίδα της βύθισης του πλοίου, εγώ σ’ αυτή τη βύθιση θα αντισταθώ με νύχια και με δόντια».

Αντώνης Τζανακόπουλος: Ο φορέας που έχει στο όνομα την «αριστερά» δεν φαίνεται να έχει τη χάρη

Με αιχμή για τον Στέφανο Κασσελάκη ξεκίνησε την ομιλία του και ο Αντώνης Τζανακόπουλος, αδερφός του Δημήτρη: «Ήθελα να είμαι μαζί σας, κοίταξα τις τιμές και ήταν απαγορευτικές και δεν είμαι και εφοπλιστής. Γιατί μας κατηγορούν ότι όλα αυτά τα πληρώνει το κόμμα για να φραξιονιζόμαστε. Πού ακούστηκε ένα κόμμα που έχει στο όνομά του την Αριστερά να συζητά δημόσια για την Αριστερά;

Δεν είναι μεταδημοκρατία, ούτε μεταπολιτική, αυτή είναι η δημοκρατία και η πολιτική στον ύστερο καπιταλισμό. Ο φορέας που έχει το όνομα δεν φαίνεται να έχει πια την χάρη. Αγκαλιάσαμε και λίγο εθνικισμό και λίγο λαϊκισμό. Όμως η Ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί να εξανταλείται σε “αντί-“. Ετεροκαθοριστήκαμε για μεγάλο διάστημα. Και αναρωτιόμαστε πώς βρεθήκαμε εδώ. Και το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα;»

Κωστής Παπαΐωάννου: «Αν έγινε το ανήκουστο, κάποια προβλήματα είχε και το… ακουσμένο»

«Η ηγετική ομάδα και ο πρώην αρχηγός απέδιδαν τις ήττες σε εξωγενείς παράγοντες. Ο κίνδυνος είναι να κάνει το ίδιο το ριζοσπαστικό τμήμα της Αριστεράς. Να αποδώσει την εκλογή ηγεσίας σε οργανωτικού τύπου ζήτηματος. Η απάντηση του γιατί έγινε το ανήκουστο, περιλαμβάνει και την ίδια.

Αν έγινε το ανήκουστο, κάποια προβλήματα είχε και το ακουσμένο».

Στο κείμενο, το οποίο υπογράφουν, μεταξύ άλλων, οι Ευκλείδης Τσακαλώτος, Νίκος Φίλης και Πάνος Σκουρλέτης, εκφράζεται η ανησυχία για την κατάσταση που επικρατεί στο κόμμα, ενώ, βολές «εξαπολύονται» προς τον Στέφανο Κασσελάκη.

Το κείμενο της «Ομπρέλας» για το νέο κόμμα

Νωρίτερα, είδε το «φως» της δημοσιότητας το κείμενο που κατέθεσε η «Ομπρέλα» εν όψει της συνεδρίασης Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, με πρωτοβουλία των Νίκου Φίλη, Πάνου Σκουρλέτη και Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Οι εξελίξεις στην Κουμουνδούρου είναι καταιγιστικές και τα γεγονότα συγκλίνουν προς τη δημιουργία νέου κόμματος με το όνομα «Ανανεωτική και Οικολογική Ριζοσπαστική Αριστερά».

Μέσα στο εκτενές κείμενο της «Ομπρέλας» που δημιουργεί νέα πλατφόρμα, γίνονται αναφορές στον Στέφανο Κασσελάκη όσο και τον Αλέξη Τσίπρα, κατά των οποίων εκτοξεύονται «πυρά».

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η στενή ομάδα στελεχών που περιβάλλει τον Στ. Κασσελάκη, με τη συναίνεσή του οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ στη μετάλλαξη σε ένα απολίτικο σχηματισμό, άσχετο με οποιαδήποτε εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ ή και του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Αναμασώντας προϊστορικές θεωρίες περί συνεργασίας κεφαλαίου και εργασίας και αποδίδοντας στο κεφάλαιο την ιδιότητα του εργαλείου για την καταπολέμηση των ανισοτήτων, καταντάει να υποδείχνει νέες μεθόδους αποτελεσματικότερης απόσπασης της υπεραξίας από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Προτείνοντας έτσι ένα μόρφωμα συμπαραστάτη της ”επιχειρηματικότητας” αντί για κόμμα στην υπηρεσία των εργαζομένων», αναφέρεται συγκεκριμένα για τον κ. Κασσελάκη.

Υπενθυμίζεται ότι τις εξελίξεις είχε προαναγγείλει ο Δημήτρης Βίτσας, σε σημερινές του δηλώσεις αποκαλύπτωντας το όνομα του καινούργιου κόμματος.

Αναλυτικά το κείμενο:

Εμείς, που υπογράφουμε αυτό το κείμενο μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, μέλη με μικρότερη ή μεγαλύτερη διαδρομή στη ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά, αλλά και μέλη που προσήλθαμε πρόσφατα, και μάλιστα σε εποχές εκλογικής ήττας και πολιτικής υποχώρησης, είμαστε βαθιά ανήσυχοι/-ες για το παρόν και κυρίως το μέλλον του κόμματός μας. Όλοι και όλες διαπιστώνουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι σε αποδρομή.

Μέχρι πρόσφατα πολλοί/-ές τρέφαμε την ελπίδα ή την αυταπάτη ότι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ διεξαγόταν μια θεμιτή και θεσμικά εξασφαλισμένη αντιπαράθεση, που θα μπορούσε να επιλυθεί με συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες. Κοινός παρονομαστής των ανησυχιών μας σήμερα είναι η συλλογική αίσθηση ότι μετέχουμε σε ένα κόμμα που τείνει να μην έχει, με οποιοδήποτε πολιτικό σκεπτικό, σχέση με την Αριστερά. Όλα όσα γνωρίζαμε για τη φυσιογνωμία και τις κοινωνικές προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ αλλάζουν, αλλάζουν βίαια και μονομερώς.

Παρ’ όλα αυτά, ή ακριβώς για όλα αυτά που ζούμε, η διέξοδος είναι Αριστερά.

Για την πικρία και την απογοήτευση από τη διπλή εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ τον Μάιο – Ιούνιο 2023. Που όφειλε να τη διαδεχθεί η συλλογική αναζήτηση των αιτιών, για να χαραχτεί η στρατηγική της ανάταξης, αλλά τη διαδέχτηκε η ανησυχία και ο θυμός για τη διάψευση της προσδοκίας. Συναισθήματα διάχυτα στα μέλη και τους/τις φίλους/-ες του ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα μετά την προβληματική εξέλιξη της εκλογής προέδρου, ανεξάρτητα από το πώς τα διαχειρίζονται.

Για τις τάσεις παραίτησης και τις αποχωρήσεις, που εντείνονται καθημερινά, τώρα που κλείνει ένας κύκλος εκλογικών αναμετρήσεων με τα αποθαρρυντικά για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Και δε γίνεται πια να τις παρακολουθούμε παθητικά.

Η πεποίθησή μας ότι εκεί βρίσκεται η διέξοδος, δεν είναι εμμονή, είναι στάση ζωής, ο δικός μας δοκιμασμένος τρόπος να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε την κυριαρχία της Δεξιάς, την απειλή της ακροδεξιάς, τις ανισότητες που θεριεύουν, τις διακρίσεις που παγιώνονται.

Δεν είναι γιατί έτσι συνηθίζαμε από παλιά, αλλά γιατί αυτό απαιτούν σήμερα οι ανάγκες, τα σημερινά επίδικα, τα καθημερινά προβλήματα και οι σύγχρονες παγκόσμιες απειλές, οι επίκαιρες αντιθέσεις.

Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε και να οραματιζόμαστε, να σχεδιάζουμε από σήμερα την αλλαγή που έχει ανάγκη η κοινωνία και η ζωή μας, τον σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία.

Οι εξελίξεις διαψεύδουν καθημερινά και τις πιο καλοπροαίρετες διαθέσεις:

Λόγω των απαράδεκτων αλλαγών στο καταστατικό, τις οποίες κι εμείς δεν καταφέραμε να αποτρέψουμε, παρότι δώσαμε μάχη και πολλοί και πολλές τις καταψηφίσαμε, είχε μια οπερετική απόληξη, που εξελίσσεται σε δράμα ολοκληρωτικής μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε απροσχημάτιστα αρχηγικό κόμμα, με ελέω θεού πρόεδρο, πηγή όλων των εξουσιών, που ασκεί «αδιαμεσολάβητα» την ηγεσία, χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη σύγκλησης των εκλεγμένων συλλογικών κομματικών οργάνων.

Το αυτονόητο αίτημα απολογισμού και εκτίμησης των τριών αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, που κατέληξαν σε στρατηγικές ήττες, απορρίπτεται παραπεμπόμενο στο αόρατο μέλλον με ένα σωρό προσχήματα.

Αντί γι’ αυτό, με πραξικοπηματικού χαρακτήρα αρχηγικές δηλώσεις, επιβεβαιώνεται η πρόθεση επανάληψης των ίδιων επιλογών, που μας έχουν ήδη οδηγήσει σε οδυνηρά αποτελέσματα:

Η πιο διαχειρίσιμη εκλογική ήττα του 2019 αντιμετωπίστηκε με μια φυγή τάχα προς τα εμπρός, που κατέληξε σε μια ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να μετατραπεί στη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη». Με τα γνωστά αποτελέσματα της κατάρρευσης του εκλογικού ποσοστού τέσσερα χρόνια μετά.

Το 2023, χωρίς ίχνος πολιτικής φαντασίας, αποφασίζεται να εφαρμοστεί η ίδια «σωτήρια» στρατηγική. Χωρίς την παραμικρή συζήτηση οπουδήποτε. Μετά την απογοητευτική, πλην φωτεινών εξαιρέσεων, εμφάνιση στις αυτοδιοικητικές εκλογές, αυτή η «μεγάλη ιδέα», τείνει να καταλήξει σε μια άνευ όρων συμπόρευση, ορισμένοι οραματίζονται ακόμα και συγχώνευση, ενός αποδυναμωμένου πια κόμματος με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Σε μια πολιτική παρωδία, που καταλαμβάνει το κενό της στρατηγικής συμμαχιών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η στενή ομάδα στελεχών που περιβάλλει τον Στ. Κασσελάκη, με τη συναίνεσή του οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ στη μετάλλαξη σε ένα απολίτικο σχηματισμό, άσχετο με οποιαδήποτε εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ ή και του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Αναμασώντας προϊστορικές θεωρίες περί συνεργασίας κεφαλαίου και εργασίας και αποδίδοντας στο κεφάλαιο την ιδιότητα του εργαλείου για την καταπολέμηση των ανισοτήτων, καταντάει να υποδείχνει νέες μεθόδους αποτελεσματικότερης απόσπασης της υπεραξίας από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Προτείνοντας έτσι ένα μόρφωμα συμπαραστάτη της «επιχειρηματικότητας» αντί για κόμμα στην υπηρεσία των εργαζομένων.

Και το επιχειρεί παραπέμποντας συνειδητά στις ελληνικές καλένδες κάθε συλλογική απόπειρα αποτίμησης της μέχρι τώρα πορείας. Καθημερινά σχεδόν μας θυμίζουν ότι το ομόφωνα αποφασισμένο για τον Νοέμβριο συνέδριο δεν θα πραγματοποιηθεί στο ορατό μέλλον.

Η νέα ηγεσία δεν ενεργεί σαν προεδρία, μονοπρόσωπο όργανο με καταστατικές δεσμεύσεις απέναντι στη συλλογικότητα, αλλά σαν κυριευτής μιας θέσης εξουσίας, που την προφυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού από το συλλογικό έλεγχο.

Πεπεισμένοι/-ες για την ιστορική σημασία της ιδρυτικής σύμβασης του ΣΥΡΙΖΑ ως συνασπισμού πολιτικών δυνάμεων της ευρύτατης Αριστεράς, από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία ως τη ριζοσπαστική αριστερά, δεν θα μπορέσουμε να συνυπάρχουμε αρμονικά στο ίδιο κόμμα και να εκπροσωπούμαστε από μια ηγεσία που υποβάλλει αίτηση διαζυγίου από κάθε πολιτικό σκεπτικό που σχετίζεται με την Αριστερά, τις αξίες, τις ιδέες, το ήθος και το ύφος της.

Δε μας ταιριάζει να βαυκαλιζόμαστε μαζί της, ότι υπάρχει μαγικό κλειδί για την κυβερνητική εξουσία, που το κρατάει ο χαρισματικός ηγέτης. Προϋπόθεση για να υπάρξει ξανά προοπτική διεκδίκησής της από την Αριστερά, είναι να ανοικοδομηθεί από τα χαμηλά ποσοστά που έχουμε οδηγηθεί ένας αξιόπιστος πολιτικός φορέας της:

με σοβαρά επεξεργασμένο πρόγραμμα ριζοσπαστικών αλλαγών

με αξιόπιστη και σταθερή πολιτική συμμαχιών, που δεν θα διακηρύσσεται απλά, αλλά θα οικοδομείται με συνέπεια στην κεντρική πολιτική σκηνή, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο και στο πεδίο των κοινωνικών κινημάτων. Και θα οδηγεί σε προωθητικές προγραμματικές συγκλίσεις με όμορες πολιτικές δυνάμεις μέσα από την ενίσχυση της αριστεράς και όχι με την παράδοσή της άνευ όρων σε σχέδια ξένα προς το δικό της πρόγραμμα.

Ο μύθος του ηγέτη που θα νικήσει τον Μητσοτάκη σε μια μονομαχία είναι ή αυταπάτη ή καθαρή απάτη. Και στη μια και στην άλλη εκδοχή μάς εμποδίζει να ανακτήσουμε την αναγκαία αξιοπιστίαθεμελιωμένη σε μια στέρεη αριστερή ταυτότητα, διακριτή από τη μεριά των πολλών, των κοινωνικών δυνάμεων στις οποίες αναφερόμαστε:

• με σαφή ταξική τοποθέτηση υπέρ των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων
• με σαφή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική ενάντια στις ανισότητες
• με εναλλακτικό παράδειγμα παραγωγής και κατανάλωσης
• με στρατηγικό στόχο τις δομικές μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν την υπάρχουσα οργάνωση της κοινωνίας
• με τολμηρή ριζοσπαστική πολιτική για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με επίκεντρο πολιτικές δίκαιης μετάβασης στην πράσινη οικονομία
• με ανάκτηση της στενής σχέσης με τα κινήματα προάσπισης των δικαιωμάτων (πρώτιστα των προσφύγων/-ισσών και το αντιρατσιστικό, της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, των αναπήρων, με το νεανικό αντιαυταρχικό κίνημα)
• με ισχυρούς δεσμούς με το φεμινιστικό κίνημα
• με οργανικούς δεσμούς με τα κινήματα της νέας γενιάς, τις προσδοκίες και τους αγώνες της για ένα αξιοβίωτο σήμερα και ένα καλύτερο αύριο σχεδιασμένο με τη δικιά της συμμετοχή με σαφείς θέσεις για τη διάκριση κράτους και εκκλησίας.

Τέλος, με ένα σαφές στρατηγικό όραμα για την Ευρώπη των λαών, με σταθερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό σε οργανική σχέση και συντονισμό με την Ευρωπαϊκή Αριστερά

Υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μέσα από μια εξωτερική πολιτική καλής γειτονίας, με οδηγό την ύφεση, την επιδίωξη της ειρήνης και του αφοπλισμού, απαλλαγμένη από τις επιρροές του εθνικισμού, ακόμα κι όταν ντύνεται με «πατριωτικό» μανδύα.

Η αντίθεσή μας με τη σημερινή ηγετική ομάδα και τη στρατηγική της μετάλλαξης δεν είναι μια συνηθισμένη εσωκομματική αντιπαράθεση, είναι ταυτοτικού χαρακτήρα. Η επίκληση της ενότητας δεν μπορεί να γίνεται σε βάρος της Αριστεράς. Στο έδαφος της Αριστεράς είναι που επιδιώκεται.

ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι οι τραμπουκισμοί και η θρασύτητα του πνεύματος ιδιοκτήτη, που αποφαίνεται «όποιος διαφωνεί, να φεύγει». Είμαστε όλοι/-ες εμείς που τον ιδρύσαμε, τον πιστέψαμε, τον αναδείξαμε διεκδικητή της κυβέρνησης, καταφυγή των πολλών, των «από κάτω», αντίπαλο του ακροδεξιού λαϊκισμού που καιροφυλακτεί.

Πρόθεσή μας και στόχος μας είναι να διασφαλίσουμε έναν πολιτικό χώροικανό να υπερασπιστεί και να προβάλλει την ταυτότητα, τη φυσιογνωμία, τις αξίες, τις ιδέες και τις πολιτικές προτάσεις της Αριστεράς, ανοιχτό στις δεκάδες χιλιάδες γυναίκες και άνδρες της Αριστεράς, της οικολογίας, του φεμινιστικού κινήματος, των κινημάτων της νεολαίας, των κοινωνικών κινημάτων, που νιώθουν την ανάγκη να συζητήσουν και να δράσουν από κοινούγια το παρόν και το μέλλον της, για το δικό τους παρόν και μέλλον, είτε μετέχοντας σε αυτόν, είτε παρακολουθώντας την πορεία του, χωρίς να εγκαταλείπουν για την ώρα τις σημερινές επιλογές τους.

Έναν κοινό τόπο ικανό να εμπνεύσει αισιοδοξία και να κινητοποιήσει όσους/-ες οδηγούνται στην παραίτηση, αλλά και το «πλήθος της αποχής», που το τροφοδοτεί η λαθεμένη πεποίθηση ότι από την πολιτική δεν έχει τίποτα να περιμένει κανείς. Ενώ από τη συμμετοχή μας στις διεργασίες της και στα κοινωνικά κινήματα εξαρτώνται σχεδόν τα πάντα.

Ενδεικτικά της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί είναι τα επεισόδια που προκλήθηκαν πρόσφατα στο Δημαρχείο Ρόδου, λίγο πριν ξεκινήσει ο πλειοδοτικός διαγωνισμός για την εκμετάλλευση της κεντρικής παραλίας του νησιού. Στον πρώτο όροφο του κτιρίου, έξω από το γραφείο του αρμόδιου αντιδημάρχου, εκτυλίχθηκαν σκηνές χάους με κλωτσιές, μπουνιές, βρισιές και απειλές, μία γυναίκα να λιποθυμά και έναν άνδρα να… κόβει τις φλέβες του μετά από γροθιά που έριξε οργισμένος σε κάδρο.

Μια τετραμελής οικογένεια που θέλει να κολυμπήσει σε πλαζ της Αττικής, τέσσερις Κυριακές του καλοκαιριού, θα χρειαστεί να δώσει έως και… 720 ευρώ, δηλαδή σχεδόν όσο ένας βασικός μισθός

Ολα ξεκίνησαν όταν μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες με έδρα την Αθήνα αποφάσισαν να λάβουν μέρος στον σχετικό διαγωνισμό, διεκδικώντας την εκμετάλλευση της κεντρικής παραλίας της Ρόδου, από το Καζίνο μέχρι το Ενυδρείο, αλλά και άλλων δημοφιλών πλαζ, όπως της Τσαμπίκας. Με τον τρόπο αυτό επεδίωξαν να θέσουν εκτός συναγωνισμού την κοινοπραξία μικροεπαγγελματιών που έχουν την εκμετάλλευση της συγκεκριμένης περιοχής επί πολλά έτη. Οταν οι δικηγόροι που εκπροσωπούσαν τις εταιρείες εμφανίστηκαν στο Δημαρχείο, το κλίμα έγινε εκρηκτικό και η κατάσταση παρεκτράπηκε.

• Τελικώς, οι θέσεις κατακυρώθηκαν στην κοινοπραξία των «ομπρελάδων» της Ρόδου, όμως οι εταιρείες επενδύσεων από την Αθήνα υποστηρίζουν πως οι πλειστηριασμοί είναι άκυροι, διότι οι εκπρόσωποί τους δεν κατάφεραν να μπουν στην αίθουσα και να συμμετάσχουν στη διαδικασία. Ετσι, όλα δείχνουν πως η υπόθεση θα έχει συνέχεια μέσω της δικαστικής οδού.

Τα δυσθεώρητα κέρδη που αποκομίζουν όσοι προσφέρουν, έναντι αντιτίμου, ξαπλώστρες και ομπρέλες στις παραλίες της χώρας αποτελούν μια εξήγηση για όλα αυτά. Η εικόνα που έχει διαμορφωθεί στην Αττική μιλά από μόνη της: οι τιμές στις πλαζ έχουν πάρει φωτιά, ενώ πλέον προωθούνται ακόμα και οι ηλεκτρονικές κρατήσεις για μια θέση στην αμμουδιά.

• Σε γνωστό resort της Βάρκιζας, η online τιμή της ομπρέλας μαζί με δύο ξαπλώστρες ξεκινά τα Σαββατοκύριακα από 30 ευρώ στην τρίτη και τέταρτη σειρά και φτάνει τα 60 ευρώ στην πρώτη σειρά της πλαζ, ενώ στο συνολικό κόστος θα πρέπει να προστεθεί και το εισιτήριο για την είσοδο στον χώρο που είναι 8,5 ευρώ για τους ενήλικες και 3,5 ευρώ για τα παιδιά Δημοτικού.

Στον Χάρακα, η ενοικίαση ομπρέλας μαζί με δύο ξαπλώστρες κοστίζει από 50 έως 60 ευρώ τα Σαββατοκύριακα και στην τιμή περιλαμβάνεται κατανάλωση 25-30 ευρώ με έξτρα κόστος για κάθε επιπλέον ξαπλώστρα από 3 έως 5 ευρώ. Τις καθημερινές οι τιμές διαμορφώνονται χαμηλότερα, στα 20-40 ευρώ ανά ομπρέλα με κατανάλωση 10-20 ευρώ.

Οσοι, από την άλλη, θελήσουν να κολυμπήσουν με θέα τον περίφημο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο θα πρέπει να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη καθώς η ενοικίαση ομπρέλας για δύο άτομα κοστίζει 80 ευρώ. Αν υπάρχουν δύο παιδιά, θα πρέπει να νοικιαστεί δεύτερη ομπρέλα και στην τιμή αυτή περιλαμβάνεται ελεύθερη κατανάλωση αξίας 20 ευρώ ανά ομπρέλα. Αυτό σημαίνει πως μια τετραμελής οικογένεια θα χρειαστεί για ένα μπάνιο το Σάββατο ή την Κυριακή 160 ευρώ, δηλαδή 640 ευρώ για τέσσερα μπάνια τον μήνα, ενώ αν επιλέξει ομπρέλα στην πρώτη σειρά το συνολικό κόστος θα εκτοξευτεί στα 720 ευρώ.

• Πιο… πολυτελείς επιλογές, όπως καμπάνες με κρεβάτι, τινάζουν στον αέρα κάθε οικονομικό προϋπολογισμό. Αντίστοιχη υπηρεσία σε πλαζ του Πόρτο Ράφτη χρεώνεται με προκράτηση τα Σαββατοκύριακα 55 ευρώ για δύο άτομα, ενώ είναι υποχρεωτική η κατανάλωση φαγητού αξίας τουλάχιστον 100 ευρώ.

Στη Βούλα, μια οικογένεια με δύο παιδιά για ένα μπάνιο στη θάλασσα το Σαββατοκύριακο θα χρειαστεί να καταβάλει περισσότερα από 140 ευρώ για την είσοδο στην οργανωμένη παραλία, δύο ομπρέλες και τέσσερις ξαπλώστρες στις πίσω σειρές, με το συνολικό κόστος να ανεβαίνει – τουλάχιστον – στα 160 ευρώ για την μπροστινή σειρά. Πιο οικονομικές επιλογές υπάρχουν στη Δυτική Αττική, με τις ομπρέλες στην παραλία της Ψάθας να κοστίζουν τα Σαββατοκύριακα από 50 έως 70 ευρώ για δύο άτομα, με ελεύθερη κατανάλωση 30 ευρώ ανά ομπρέλα.

Οι τιμές είναι ακόμη ψηλότερες στα νησιά, κάποια εκ των οποίων έχουν καταστεί, πλέον, απροσπέλαστα για τη μέση ελληνική οικογένεια.

Ακραίες περιπτώσεις αποτελούν μαγαζιά παγκοσμίου φήμης που λειτουργούν σε δημοφιλή νησιά, όπως η Μύκονος, όπου για ένα σετ βελούδινες ξαπλώστρες με ομπρέλα και πετσέτες δύο άτομα θα πρέπει να πληρώσουν 160 ευρώ μόνο για την κράτηση, ενώ για υπηρεσίες VIP, όπως για παράδειγμα μια μεγάλη ξαπλώστρα – καναπές χωρητικότητας τριών ατόμων με ομπρέλα και πετσέτες θαλάσσης, το κόστος φτάνει ακόμη και στα 500 ευρώ με υποχρεωτική ελάχιστη κατανάλωση που ορισμένες φορές αγγίζει τα 2.000 ευρώ ανά καναπέ.