Ο πρωθυπουργός έκανε ιδιαίτερη μνεία για την πτώση της ανεργίας, αλλά και την κατάληψη της θέσης της προεδρίας του Eurogroup από τον Κυριάκο Πιερρακάκη. Επιπλέον, τόνισε ότι «μέσα στο 2027 ο μέσος μισθός θα φτάσει τα 950 ευρώ».

Έπειτα, σημείωσε τη μείωση του ΦΠΑ. «Η Ελλάδα έχει σήμερα το μεγαλύτερο ποσοστό στη μείωση χρέους στην Ιστορία της Ευρωζώνης», τονίσε και είπε ότι «θυμάμαι και ταυτοχρόνως θυμώνω που βλέπω την ακρίβεια, η οποία πλαγιοκοπεί μια εθνική προσπάθεια. Η μόνη λύση είναι οι μειώσεις των φόρων και οι μόνιμες αυξήσεις των αποδοχών όπως τις δρομολογεί αυτή η κυβέρνηση. Αυτές θα παραμείνουν σταθερές, ακόμα κι όταν ο πληθωρισμός υποχωρεί».

«Η Ελλάδα της πτώχευσης είναι, τώρα, στην πρώτη γραμμή της ανάπτυξης στην Ευρώπη» υπογράμμισε.

«Κερδίσαμε την εμπιστοσύνη, την αποδοχή των πολλών» συνέχισε ο πρωθυπουργός, «φέραμε κοντά μας ανθρώπους που δεν μας έχουν ξαναψηφίσει».

«Το 2016 μαζί με την Ελλάδα άλλαξε και η ΝΔ -διπλασίασε τις δυνάμεις της, νικώντας σε τρεις εθνικές εκλογές, δύο ευρωεκλογές και δύο αυτοδιοικητικές μάχες. Κυρίως, κερδίσαμε την εμπιστοσύνη και την αποδοχή των πολλών, η ΝΔ κατάφερε να εξελιχθεί σε ευρύ ρεύμα προόδου και αντίστασης στον λαϊκισμό. Μακριά από ταμπέλες και πάντα χωρίς αλαζονεία και έπαρση, ακούμε και συζητούμε, νιώθουμε και αντιδρούμε, ενώνουμε και προσπαθούμε» τόνισε ακόμη.

Με αφορμή την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ότι «δεν θα αφήσουμε τη βουλή να μετατραπεί σε ένα διαρκές δικαστήριο και η καθημερινότητα δεν θα υποταχθεί στους αυτόκλητους δικαστές». Ζήτησε, επίσης, να είναι «ταχύτατος, σαφής, απρόσκοπτος» ο δρόμος για τη δικαίωση των εμπλεκόμενων βουλευτών καλώντας την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «να διαψεύσει την εντύπωση ότι εμπλέκεται στην πολιτική διαπάλη».

Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι «όλοι οι βουλευτές μας θα βρίσκονται στα ψηφοδέλτια των επόμενων εκλογών, εφόσον το επιθυμούν». «Χωρίς τελεσίδικες αποφάσεις ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Είμαστε μια γροθιά και προχωράμε σαν μια γροθιά. Δεν θα αφήσουμε τη βουλή να μετατραπεί σε διαρκές δικαστήριο εντυπώσεων», συμπλήρωσε.

Αιχμηρός ήταν ο κ. Μητσοτάκης και για το ΠΑΣΟΚ με αφορμή τη στάση του όσον αφορά τις Ανεξάρτητες Αρχές σημειώνοντας ότι «υπαναχώρησε από μια πολιτική συμφωνία ενώ την ίδια ώρα μιλούσε με την ελάσσονα αντιπολίτευση κοροϊδεύοντας και τις δύο πλευρές. Μπορεί να είναι ωραίες τακτικές για φοιτητικά αμφιθέατρα αλλά δεν ταιριάζουν στη Βουλή».

Στην ομιλία του ο Κ. Μητσοτάκης τόνισε μεταξύ άλλων ότι είμαστε 7 χρόνια κυβέρνηση και σήμερα η ΝΔ καταγράφει ποσοστά υπερδιπλάσια από το δεύτερο.

«Είμαστε η μόνη δύναμη σιγουριάς, ασφάλειας, προοπτικής που θέλει να κρατήσει την πατρίδα σε μια τροχιά προόδου. Όχι μόνο γιατί μια τρίτη τετραετία η ΝΔ έχει να κάνει πολλά για τη χώρα. Συνεχίζοντας τη διπλή πορεία ανάπτυξης και κοινωνικής στήριξης και ανοίγοντας τον δρόμο για νέες μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Να μιλάμε τη γλώσσα των πολιτών και όχι να προβάλουμε τις δικές μας ανασφάλειες, αποφεύγοντας μια μίζερη εσωστρέφεια», σημείωσε μεταξύ άλλων.

Στην πρόταση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση αφορά 30 άρθρα του Συντάγματος και αποτελεί σύνθεση εισηγήσεων του πρωθυπουργού και προτάσεων βουλευτών, με περισσότερους από 50 να έχουν συμμετάσχει ενεργά στη διαδικασία.

Ειδικότερα, όπως επισημαίνουν κυβερνητικοί κύκλοι, η πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης της Νέας Δημοκρατίας διαμορφώνεται στους εξής άξονες:

• Πρώτον, στον άξονα της προστασίας των δικαιωμάτων και των συλλογικών αγαθών της νέας εποχής, με έμφαση στην αναγνώριση των προκλήσεων της τεχνητής νοημοσύνης, την αναμόρφωση του πλαισίου της ανώτατης εκπαίδευσης, την κλιματική προστασία και τη διαγενεακή δικαιοσύνη.
• Δεύτερον, στον άξονα της δημοκρατικής συμμετοχής, με έμφαση στη δημοκρατική οργάνωση και λειτουργία των πολιτικών κομμάτων, την επιστολική ψήφο και τη συνταγματική σύνδεση του εκλογικού συστήματος με την εύλογη αναλογικότητα και την κυβερνησιμότητα.
• Τρίτον, στον άξονα της πολιτειακής και κοινοβουλευτικής λειτουργίας, με έμφαση στην ενίσχυση του θεσμικού ρόλου της Βουλής και του βουλευτή, την πρόβλεψη μίας εξαετούς θητείας για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τη συνταγματική κατοχύρωση βασικών αρχών καλής νομοθέτησης.
• Τέταρτον, στον άξονα της λογοδοσίας, της θεσμικής ανεξαρτησίας και της εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη, με έμφαση στην αναμόρφωση του πλαισίου για την ποινική ευθύνη των υπουργών, την επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης χωρίς κυβερνητική παρέμβαση και την ενίσχυση του ρόλου του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου κατά τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων.
• Πέμπτον, στον άξονα της αποτελεσματικής και αξιοκρατικής λειτουργίας του Κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης, με έμφαση στην εξασφάλιση ίσης πρόσβασης σε δημόσια αγαθά σε όλη την επικράτεια, στον εκσυγχρονισμό του πλαισίου λειτουργίας των Ο.Τ.Α. και στον επανακαθορισμό της έννοιας της μονιμότητας στο Δημόσιο.
• Έκτον, στον άξονα της δημοσιονομικής υπευθυνότητας και της φορολογικής ασφάλειας, με έμφαση στην απαγόρευση αναδρομικής επιβολής φόρου ή άλλου οικονομικού βάρους, τη δυνατότητα σταθερού φορολογικού καθεστώτος για στρατηγικές επενδύσεις και τη συνταγματική κατοχύρωση της δημοσιονομικής ισορροπίας.

Πρόθεση της κυβέρνησης είναι να εκκινήσει στη Βουλή μέσα στον Μάιο, όταν θα κατατεθεί από τη ΝΔ η σχετική πρόταση και στη συνέχεια, με απόφαση του Προέδρου της Βουλής, θα συγκροτηθεί και θα ξεκινήσει τις εργασίες της η Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος.

Ανδρέας Μαραθιάς

Ο κ. Βαρθολομαίος αφού σταθηκε στο “θαῦμα” τῆς δημιουργικῆς συναντήσεως Ἑλληνισμοῦ καί Χριστιανισμοῦ”, το οποίο όπως είπε “συνετελέσθη χάρις εἰς τήν δύναμιν τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, τῆς «μητρικῆς γλώσσης τοῦ πνεύματος», τῆς γλώσσης τοῦ Ὁμήρου, τῶν Τραγικῶν καί τῶν Φιλοσόφων, τῆς Καινῆς Διαθήκης, τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ὑμνολογίας” και στο “διακριτό” ρόλο και λόγο της Εκκλησίας, με βάση το γραπτό πολυτονικό κείμενο της ομιλίας του, τόνισε μεταξύ άλλων,:

– Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἠγωνίσθη καί ἀγωνίζεται κατά τῆς φαλκιδεύσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου εἰς τάς ποικίλας ὄψεις της, στιγματίζει τόν ρατσισμόν, τάς διακρίσεις καί τάς συγχρόνους μορφάς δουλείας, ἀνθίσταται εἰς τάς δυνάμεις καί τάς τάσεις, αἱ ὁποῖαι ὑποσκάπτουν τήν κοινωνικήν συνοχήν καί τήν εἰρήνην καί καταστρέφουν τήν δημιουργίαν τοῦ Θεοῦ, προάγει τόν διάλογον μέ τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, μέ τάς ἄλλας θρησκείας καί μέ τόν σύγχρονον πολιτισμόν.

– Δέν ὑπάρχει «τέλος τῆς ἱστορίας», τέλος τῆς ἀνάγκης καί τῆς εὐθύνης διαχειρίσεως τῶν ἀπροβλέπτων κατά τήν ἔκτασίν των, ἀλλά βεβαίων ἐξελίξεων, πολώσεων καί ἀνακατατάξεων. Σαφεστάτη εἶναι ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡ διακήρυξις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016). 

– Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε πάντοτε διακριτός καί θά παραμείνῃ εἰς τό διηνεκές μία ὀφειλετική παρέμβασις ὑπέρ τοῦ ἀνθρώπου.

– Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀνέδειξεν, ἀκριβῶς ὡς ἔκφρασιν τῆς πνευματικῆς ταυτότητος καί μαρτυρίας της, τό οἰκοφιλικόν μήνυμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, κατενόησε καί προέβαλε τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν ὡς «ἐφηρμοσμένην οἰκολογίαν». Τό ἐνδιαφέρον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας διά τό φυσικόν περιβάλλον δέν ὑπῆρξεν ἁπλῶς μία περιστασιακή ἀντίδρασις εἰς τήν σοβοῦσαν οἰκολογικήν κρίσιν. Ἐξ ἀρχῆς, προσηγγίσαμεν τήν οἰκολογικήν κρίσιν ὡς κοινωνικόν πρόβλημα καί ἀνεδείξαμεν τήν ἀλληλουχίαν περιβαλλοντικῶν, κοινωνικῶν καί οἰκονομικῶν θεμάτων. Ἐτονίσαμεν ὅτι τό κυρίαρχον πρότυπον οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως ἀνήκει εἰς τά κύρια αἴτια τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως. Ἐπαναλαμβάνομεν καί ἐνώπιόν σας, Ἐξοχώτατοι καί ἀγαπητοί, αὐτό τό ὁποῖον λέγομεν συχνάκις: Ἡ οἰκονομική δραστηριότης, ἡ ὁποία δέν σέβεται τόν οἶκον τῆς ζωῆς, τό φυσικόν περιβάλλον, δέν εἶναι «οἰκονομία», ἀλλά «οἰκο-ἀνομία». Δἐν ἔχομεν μέλλον χωρίς τήν ὁλικήν στροφήν πρός μίαν «οἰκολογικήν οἰκονομίαν».

– Ἡμεῖς προσωπικῶς, ἐν ἀκλονήτῳ πεποιθήσει ὅτι ἡ εἰρήνη τῶν λαῶν καί τῶν πολιτισμῶν εἶναι ἀνέφικτος ἄνευ τῆς εἰρήνης μεταξύ τῶν θρησκειῶν καί τῆς εὐρυτέρας συμβολῆς των εἰς τόν παγκόσμιον ἀγῶνα διά τήν εἰρήνην, ἐπαινοῦμεν καί στηρίζομεν πᾶσαν εἰλικρινῆ εἰρηνευτικήν πρωτοβουλίαν, ἀγωνιζόμεθα δέ ἀδιαλείπτως διά τήν διαθρησκειακήν συνεργασίαν καί τήν ἀνάδειξιν καί τήν ἄσκησιν τοῦ εἰρηνοποιητικοῦ ρόλου τῶν θρησκειῶν. Θεωροῦμεν τόν φονταμενταλισμόν ἔκπτωσιν τοῦ θρησκευτικοῦ βιώματος καί οὐδόλως ἕν συμφυές μέ τήν πίστιν φαινόμενον. Ἡ γνησία πίστις εἶναι ὁ αὐστηρότερος κριτής τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ καί τῆς μισαλλοδοξίας. Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ σύγχρονος ἐκδοχή τῆς λεγομένης Realpolitik ἔχει κατισχύσει πλήρως τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί αὐτοῦ τούτου τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὁ ὁποῖος διέπεται ὑπό τῆς γενικῆς ἀρχῆς τῆς εἰρηνικῆς ἐπιλύσεως τῶν διαφορών.

– Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δέν ὑπάρχει ἑνιαία ἀξιολόγησις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Μία σχετική συμφωνία συναντᾶται κυρίως εἰς τήν θετικήν προσέγγισιν τῶν κοινωνικῶν δικαιωμάτων. Εἶναι βέβαιον ὅτι μία συνολικῶς ἀπορριπτική στάσις ἀπέναντι εἰς τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ θεώρησίς των ὡς ἀμέσου ἀπειλῆς διά τήν ταυτότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, πηγάζουν ἀπό τήν παρανόησιν τόσον τῶν δικαιωμάτων, ὅσον καί τοῦ Ὀρθοδόξου ἤθους. Ἡ θρησκευτική ἐλευθερία κατέχει ἄλλωστε προέχουσαν θέσιν εἰς τόν κατάλογον τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ὁ σεβασμός της εἶναι βασικόν κριτήριον διά τόν χαρακτηρισμόν ἑνός κράτους ὡς κράτους δικαίου.

– Τολμῶμεν νά εἴπωμεν ὅτι ἡ δημοκρατική κοινωνία ζῇ ἐπί τῇ βάσει ἀρχῶν, τάς ὁποίας δέν ἔχει δημιουργήσει ἡ ἰδία. Εἰς αὐτάς ἀνήκουν αἱ πνευματικαί ἀξίαι, αἱ ὁποῖαι ὑπενθυμίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι μόνον “πολίτης τοῦ κόσμου” και δέν ὑπάρχει ἀληθής πρόοδος ἄνευ σεβασμοῦ αὐτῶν τῶν ἀξιῶν. Ἡ ἄποψις ὅτι ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, ἡ ἐπιστημονική γνῶσις καί ὁ ἐκδημοκρατισμός τῶν κοινωνιῶν θά περιθωριοποιήσουν τάς πνευματικάς ἀναζητήσεις, ὑποτιμᾷ τό ὑπαρξιακόν βάθος καί τήν σοβαρότητά των.

– Το Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὑπῆρξε καί παραμένει λάβαρον τῆς παγκοσμιότητος τῆς πίστεως, τοῦ ἤθους καί τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, ζωτικόν σημεῖον ἀναφορᾶς διά τό Γένος μας καί σύμβολον τῶν περιπετειῶν καί τῶν ἐλπίδων του. Ἐμψυχώνει τήν Ρωμιοσύνην, στηρίζει τήν ὁμογενειακήν παιδείαν, μεριμνᾷ ἀόκνως διά τήν διάσωσιν τῆς πατρῴας κληρονομίας εἰς τήν Μικράν Ἀσίαν καί τήν Ἀνατολικήν Θρᾴκην, διαποιμαίνει στοργικῶς τά ἀνά τήν ὑφήλιον τέκνα του καί φροντίζει ἐπιμελῶς διά τήν καλλιέργειαν τῆς Ὀρθοδόξου ταυτότητός των καί τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Ἀγωνίζεται διά τήν διαφύλαξιν τῆς πανορθοδόξου ἑνότητος, ἡ ὁποία δοκιμάζεται ἐντόνως ἀπό ὅσους ἀμφισβητοῦν τήν μακραίωνα δομήν καί τήν κοινωνικήν λειτουργίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐν ὀνόματι κοσμικῶν σκοπιμοτήτων. Ἄν καί δέν ἀσχολεῖται μέ τήν πολιτικήν ἐν τῇ στενωτέρᾳ ἐννοίᾳ τοῦ ὅρου το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ἡ πνευματική του μαρτυρία ἐγγίζει καί τόν χῶρον τῶν πολιτικῶν πραγμάτων καί τῶν μεγάλων προκλήσεων ἡ ἀντιμετώπισις τῶν ὁποίων ἀπαιτεῖ κοινήν ὑπευθυνότητα, κοινήν κινητοποίησιν, κοινήν στοχοθεσίαν, σύμπραξιν καί ἀλληλεγγύην. Ἀναφέρεται ἐπίσης εἰς τήν ἀπροϋπόθετον συμπαράστασιν πρός τόν συνάνθρωπον, ἀνεξαρτήτως κοινωνικῆς καί πολιτισμικῆς ταυτότητος, ἐν τῇ ἐννοίᾳ καί τῆς ἐτυμολογίας τῆς λέξεως εἰς τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν, τοῦ νά εὑρισκώμεθα δηλαδή ὁ εἷς πλησίον τοῦ ἄλλου, ἐγγύς ἀλλήλων, ἀλληλεγγύη.

Από την πλευρά του ο Πρόεδρος της Βουλής, υποδέχθηκε τον Οικουμενικό Πατριάρχη  με τη φράση του  Ιερού Αυγουστίνου “Ο Θεός δίνει τον άνεμο. Ο άνθρωπος όμως πρέπει να σηκώσει το πανί”, παρομοιάζοντας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως ένα “καράβι που διαπλέει τους αιώνες” και  αφήνει πίσω του ένα λαμπρό ίχνος χαράσσοντας νέους φωτεινούς προορισμούς. “Από τον θεμελιωτή της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, τον πρώτο “ρωμηό” Άγιο, Απόστολο Ανδρέα, μέχρι τα νεότερα χρόνια, το Οικουμενικό Πατριαρχείο παρέμεινε το εμβληματικό κέντρο τής Ορθοδοξίας, με έδρα την Πόλη των Πόλεων” , ανέφερε χαρακτηριστικά ο Νικήτας Κακλαμάνης, τονίζοντας πως “ο κ.κ. Βαρθολομαίος, ως ο 270ος Οικουμενικός οδηγός, με την αξιοσύνη και το ακάματο έργο του φωτίζει τόσο τον απανταχού Ελληνισμό, όσο και τον πανανθρώπινο πολιτισμό”.

Κλείνοντας την ομιλία του, ο Πρόεδρος της Βουλής υπογράμμισε τη θεσμική σημασία του Φαναρίου ως εγγυητή της ενότητας της Ορθοδοξίας, σημειώνοντας “Στο Οικουμενικό Πατριαρχείο οφείλουμε τιμή και ευγνωμοσύνη, γιατί εκεί χρωστάμε την ύπαρξη, τη συνοχή και τη συνέχειά μας. Η αποστολή του είναι η εγγύηση για την ιστορία, το παρόν και το μέλλον μας” και του απενειμε το Χρυσό Μετάλλιο της Βουλής και ακολούθως γευμάτισαν στην Αθηναϊκή Λέσχη.

Στην κατάμεστη αίθουσα της Ολομέλειας παρευρέθησαν μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, Αρχηγοί κοινοβουλευτικών κομμάτων, πλην του προέδρου της Ελληνικής Λύσης,Κυριάκου Βελόπουλου και του προέδρου της ΚΟ της Νέας Αριστεράς, Πέτης Πέρκα,  η πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας,  Κατερίνα Σακελλαροπούλου, πρώην πρωθυπουργοί (Β. Θάνου και Γ. Σαρμάς) , πρώην Πρόεδροι της Βουλής (Απ. Κακλαμάνης, Β. Μεϊμαράκης και Β. Πολύδωρρας), εκπρόσωποι του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Αρχηγοί άλλων Δογμάτων και άλλων Θρησκευμάτων, Πρέσβεις, ο Πληρεξούσιος Υπουργός  Β΄ Γενικός Πρόξενος Κωνσταντινούπολης, Κωνσταντίνος Κούτρας, ο Γενικός Γραμματέας της Βουλής, Βασίλειος Μπαγιώκος, η  Ειδική Θεματική Γραμματέας της Βουλής, Ελευθερία Παπαγεωργίου κ.α.

Ξεκινώντας με αναφορά στα «ερωτήματα και διλήμματα» της πολιτικής, ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής εξήγησε τη δική του στάση όλα αυτά τα χρόνια: «Επέλεξα να μην μείνω σιωπηλός ούτε αμέτοχος», υπογράμμισε, επιμένοντας ότι υπηρέτησε με συνέπεια τόσο το Σύνταγμα όσο και τις αρχές του ΠΑΣΟΚ, χωρίς να παρεκκλίνει ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους.

Ανατρέχοντας στη διαδρομή του, στάθηκε ιδιαίτερα στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, όταν όπως είπε υπερασπίστηκε την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη και στο ευρώ, «χωρίς να φοβηθεί το πολιτικό κόστος». Μίλησε για πρωτόγνωρες συνθήκες, για διαδοχικές αποχωρήσεις βουλευτών, αλλά και για τη δική του επιλογή να «μείνει και να βάλει πλάτη».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη στάση του απέναντι σε θεσμικά ζητήματα, όπως η υπεράσπιση της Δικαιοσύνης και της δημοκρατικής λειτουργίας, ακόμη κι όταν όπως σημείωσε αυτό του κόστισε πολιτικά στο εσωτερικό του κόμματος. Θύμισε, μάλιστα, τον ρόλο του σε κρίσιμες στιγμές, όπως η υπόθεση των παρακολουθήσεων, όπου όπως είπε υποστήριξε την προσφυγή στη θεσμική οδό.

Στο πολιτικό σκέλος της ομιλίας, ο κ. Κωνσταντινόπουλος άφησε σαφείς αιχμές για τη σημερινή πορεία του ΠΑΣΟΚ, κάνοντας λόγο για «δυσαρμονία» ανάμεσα στην ηγεσία, την παράταξη και τις ανάγκες της κοινωνίας. «Η χώρα χρειάζεται ισχυρή αντιπολίτευση και δυστυχώς δεν την έχει», τόνισε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «η αλήθεια δεν διαγράφεται με μια κομματική απόφαση».

Ιδιαίτερο βάρος είχε η αναφορά του στη διαγραφή του από την ηγεσία, την οποία συνέδεσε με τη διατύπωση της προσωπικής του άποψης. «Όταν βρέθηκα σε δυσαρμονία με τις απόψεις της ηγεσίας, διατύπωσα τη γνώμη μου. Δεν άρεσε και αποφάσισε να με διαγράψει», σημείωσε, υπερασπιζόμενος τη στάση του ως πράξη πολιτικής συνέπειας.

Σε υψηλούς τόνους αλλά χωρίς προσωπικές επιθέσεις, ο ίδιος επέλεξε να παραδώσει την έδρα του στο κόμμα, στέλνοντας μήνυμα πολιτικής ηθικής: «Δεν διαπραγματεύομαι την εντολή των πολιτών και δεν την περιφέρω από κόμμα σε κόμμα για προσωπική επιβίωση».

Ολοκληρώνοντας, ευχαρίστησε τους συναδέλφους του, τους εργαζόμενους στη Βουλή και κυρίως τους πολίτες της Αρκαδίας που τον εξέλεγαν επί σειρά ετών, δηλώνοντας ότι αποχωρεί «υπερήφανα», όπως εισήλθε στην πολιτική.

Αναλυτικά η ομιλία του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Στην πολιτική υπάρχουν ερωτήματα και διλήμματα.

Συνήθως δεν είναι δύσκολο να απαντήσεις στα ερωτήματα. Έχεις άλλωστε πολλές επιλογές.

Από την σιωπή έως την θορυβώδη διαμαρτυρία ή και την αποχή,  ο δρόμος είναι μακρύς.

Εγώ στην ζωή μου επέλεξα να μην μείνω σιωπηλός ούτε αμέτοχος. Ιδιαίτερα τα τελευταία 17 χρόνια ως βουλευτής ενός μεγάλου και ιστορικού για την πατρίδα μας κόμματος , του ΠΑΣΟΚ, δεν κρύφτηκα ποτέ και από κανέναν.

Τήρησα πιστά το γράμμα του Συντάγματος ότι ο Βουλευτής βούλεται ελεύθερα και παράλληλα υπήρξα απολύτως πιστός στις αρχές του κόμματός μου χωρίς να παρεκκλίνω ή να τις προδώσω σε δύσκολες στιγμές, γιατί από τότε που εκλέχτηκα  μόνον εύκολες δεν ήταν οι περίοδοι που βίωσα.

Εκλέχτηκα με την ψήφο των Αρκάδων συμπατριωτών μου οχτώ φορές.

Μέσα από το αξίωμα του βουλευτή, υπερασπίστηκα τη χώρα μου στην πιο δύσκολη οικονομική συγκυρία. Δεν φοβήθηκα το πολιτικό κόστος, ενώ ήμουν μόλις λίγους μήνες εκλεγμένος βουλευτής, χωρίς ευθύνες του παρελθόντος. Πάλεψα να μείνει η χώρα στην Ευρώπη και στο ΕΥΡΩ με μεγάλο προσωπικό κόστος.
Βίωσα πρωτόγνωρες καταστάσεις! Δεν τα παράτησα, ακόμη κι όταν σε κάθε ψηφοφορία κάποιος βουλευτής από το ΠΑΣΟΚ έφευγε! Έμεινα εκεί βάζοντας πλάτη στα δύσκολα!

Υπερασπίστηκα τη δημοκρατική λειτουργία του κόμματός μου στην πράξη. Έλεγα πάντα την άποψή μου και ψήφιζα με βάση τη θέση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ούτε ένα άρθρο δεν έχω καταψηφίσει στα 17 χρόνια.

 Υπερασπίστηκα τη Δημοκρατία απέναντι στη νεοναζιστική μισαλλοδοξία. Μαζί με τον δημοκρατικό κόσμο της Αρκαδίας, στις εκλογές του 2015, νικήσαμε και δεν εκλέχθηκε βουλευτής της Χρυσής Αυγής στην Αρκαδία.

 Υπερασπίστηκα το θεσμό της Δικαιοσύνης, όχι γιατί δεν αναγνωρίζω τα προβλήματα, αλλά γιατί πιστεύω ότι η ενδυνάμωση των θεσμών περνάει μέσα από τη δημόσια στήριξή τους. Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε τότε από τη δήλωση μου, με τα γνωστά δημοσιεύματα για πιθανή διαγραφή μου, με εξέπληξε. Ως στενός συνεργάτης του προέδρου τότε, έπαιξα καταλυτικό ρόλο στο να μη δεχτεί να ενημερωθεί από την κυβέρνηση για το λόγο παρακολούθησης του,  αλλά να ακολουθήσει το θεσμικό δρόμο της δικαιοσύνης με τα γνωστά αποτελέσματα.

Υπερασπίστηκα, στη Βουλή, τον σεβασμό απέναντι στον συνάδελφο και στη γυναίκα, χωρίς να σκεφτώ το κόμμα προέλευσής του.

Υπερασπίστηκα τη χρηστή διαχείριση και τη διαφάνεια του δημόσιου πλούτου ως Υφυπουργός Ανάπτυξης, αρμόδιος για το ΕΣΠΑ, για το οποίο η Ε.Ε. μας συνεχάρη.

Πάλεψα για την Αρκαδία μας με όλες μου τις δυνάμεις και καταφέραμε πολλά!

Μετά από 17 χρόνια στη Βουλή, ένα όμορφο ταξίδι που το οφείλω στους Αρκάδες, στο ΠΑΣΟΚ, στην οικογένειά μου και στους συνεργάτες μου, κλείνει τον κύκλο του. Τους ευχαριστώ!

Δυο λόγια για την παράταξή μου.
Η αγωνία μου να μείνει μια παράταξη με κοινωνική ευαισθησία στην ψυχή του λαού μας, ώστε να εκφράσει τους πόθους και τις ελπίδες του και να γίνει ξανά μεγάλη για να κυβερνήσει , ήταν το μόνον μου κίνητρο.

Η χώρα αυτή τη στιγμή, χρειάζεται ισχυρή αντιπολίτευση και δυστυχώς δεν την έχει. Αυτή είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια δεν διαγράφεται με μια κομματική απόφαση.

Στην αρχή της ομιλίας μου μίλησα για ερωτήματα και απαντήσεις. Αλλά μίλησα και για διλήμματα.
 Το δίλημμα που έχει ένας βουλευτής για να φανεί χρήσιμος στην παράταξη και στην πατρίδα οφείλει να συμπλέει με την αλήθεια.
Οφείλει να φιλτράρει το λαϊκό αίσθημα και οφείλει ψύχραιμα χωρίς δεύτερες υστερόβουλες σκέψεις να διατυπώνεται. Ορθά κοφτά.

Δεν υπήρξα οπαδός του εκκρεμούς. Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ.

Ήθελα να είμαι χρήσιμος και ελπίζω το παράδειγμά μου, το οποίο δεν είναι μόνον η παράδοση της έδρας αλλά κυρίως η διατύπωση ελεύθερα της γνώμης που βοηθά τον τόπο και την παράταξή μου, ελπίζω λέω ,αυτό το παράδειγμα να γίνει κατανοητό και στην ηγεσία του κόμματος.

Εγώ όταν βρέθηκα σε δυσαρμονία με τις απόψεις της ηγεσίας διατύπωσα την γνώμη μου. Δεν άρεσε στην ηγεσία και αποφάσισε να με διαγράψει.

Ελπίζω το κόμμα μου να θριαμβεύσει στις επόμενες εκλογές. Αλλά μέχρι στιγμής οι επιλογές της ηγεσίας δείχνουν ότι υπάρχει μάλλον δυσαρμονία στις σχέσεις της με την παράταξη και τις ανάγκες του λαού.

 Ο θρίαμβος στους κομματικούς μηχανισμούς είναι παροδικός. Τον λαό πρέπει να κερδίζει κανείς και να υπηρετεί τις ανάγκες του . Όχι τις προσωπικές επιδιώξεις.

Εγώ απέδειξα ότι δεν είχα καμία προσωπική επιδίωξη ούτε όταν στήριξα τον σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ούτε όταν αυτός με διέγραψε. Γι’ αυτό παραδίδω την έδρα μου στο κόμμα μου. Δεν διαπραγματεύομαι την εντολή των πολιτών και δεν την περιφέρω από κόμμα σε κόμμα για προσωπική επιβίωση.

Υπερήφανα  αποχωρώ όπως εισήλθα σε αυτήν την αίθουσα, ευχαριστώντας τους συναδέλφους μου στο ΠΑΣΟΚ, τους συναδέλφους μου όλων των κομμάτων που με τίμησαν εκλέγοντάς με αντιπρόεδρο της Βουλής, τους εργαζόμενους στη Βουλή  και όλους αυτούς που τις τελευταίες μέρες μου έδωσαν την αγάπη τους και τη στήριξή τους, αλλά και τους Αρκάδες  που με τίμησαν και θέλω να πιστεύω ότι τους ανταπόδωσα με θάρρος και παρρησία την τιμή αυτή.

Σας ευχαριστώ!

Το χειροκρότημα και τα «μηνύματα» της αίθουσας

Η εικόνα στο τέλος της ομιλίας είχε τη δική της πολιτική βαρύτητα. Στην αίθουσα βρέθηκαν 13 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, σε μια παρουσία που μόνο τυχαία δεν θεωρείται με βάση το timing της αποχώρησης.

Όλοι χειροκρότησαν τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, με τέσσερις εξ αυτών να σηκώνονται όρθιοι: οι Μανόλης Χριστοδουλάκης, Ευαγγελία Λιακούλη, Τάσος Νικολαΐδης και Χριστίνα Σταρακά, δίνοντας έναν πιο έντονο τόνο στην αποχαιρετιστήρια στιγμή.

Παρόντες ήταν ακόμη οι Παύλος Γερουλάνος, Παύλος Χρηστίδης, Κατερίνα Σπυριδάκη, Μιχάλης Κατρίνης, Ανδρέας Πουλάς, Πάρις Κουκουλόπουλος, Στέφανος Παραστατίδης και Απόστολος Πάνας.

Η παρουσία τους έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ερμηνεύεται ήδη ως ένδειξη εσωτερικών ρευμάτων και σιωπηρών τοποθετήσεων στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, σε μια περίοδο που οι ισορροπίες δοκιμάζονται.

Η πρώην πρόεδρος του συλλόγου των οικογενειών των θυμάτων παρευρέθηκε στη συγκέντρωση και συνομίλησε με πολίτες, ωστόσο δεν ανέβηκε στο βήμα που είχε στηθεί απέναντι από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη για να απευθύνει ομιλία.

Σε συνέντευξή της στο Kontra Channel, η ίδια ανέφερε ότι είχε ενημερώσει τον Πάνο Ρούτσι για την πρόθεσή της να μιλήσει στη συγκέντρωση. Όπως δήλωσε, έφθασε στον χώρο στις 12:00, ώρα που είχε οριστεί για την έναρξη της εκδήλωσης, με σκοπό να τοποθετηθεί «για το παιδί μου και για όλο τον αγώνα των Τεμπών».  Σύμφωνα με τα όσα περιέγραψε, περίπου «δύο ώρες αργότερα διαπίστωσε ότι η οργανωτική επιτροπή είχε ήδη διαμορφώσει πρόγραμμα ομιλιών, στο οποίο συμμετείχαν συγγενείς θυμάτων και εκπρόσωποι εργατικών κέντρων. Αισθάνθηκα ότι δεν ήθελαν να μιλήσω».

Όπως είπε αναλυτικά η Μαρία Καρυστιανού: «Ήρθα στις 12 η ώρα που ήταν η ώρα της συγκέντρωσης, να μιλήσω και εγώ για το παιδί μου και για όλο τον αγώνα των Τεμπών. Κατάλαβα όμως ένα δίωρο μετά ότι η οργανωτική επιτροπή είχε ήδη διαμορφωμένο πρόγραμμα με την συμμετοχή ομιλιών συγγενών και εργατικών κέντρων. Αισθάνθηκα ότι δεν ήθελαν να μιλήσω… Αυτό αισθάνθηκα, πέρασαν και δύο ώρες, μου πήρε λίγο χρόνο, όμως ένιωσα ότι δεν υπήρχε αυτή η διάθεση να μιλήσω όποτε και αποχώρησα. Οι συγγενείς σε παρόμοιες εκδηλώσεις έπαιρναν τον λόγο και μιλούσαν. Είχα μιλήσει με τον Πάνο Ρούτσι, ήξερε ότι θα κατέβω να μιλήσω. Μίλησα με αρκετούς συγγενείς και γνώριζαν και την πρόθεση μου. Για κάποιο λόγο όμως δεν… υπήρξε μια άρνηση».

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στη συγκέντρωση υπήρξε και μία έντονη στιχομυθία μεταξύ της κ. Καρυστιανού και του Πάνου Ρούτσι, όπως ανέφεραν αυτόπτες μάρτυρες, η οποία μάλιστα αποτυπώθηκε και στον φωτογραφικό φακό.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι εννέα μέλη του συμβουλίου έχουν δεσμευτεί να διαθέσουν 9 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανασυγκρότηση, ένα μικρό μέρος των 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων που εκτιμάται ότι χρειάζονται για την ανοικοδόμηση των παλαιστινιακών εδαφών.

Τα μέλη αναμένεται επίσης να διαθέσουν χιλιάδες άτομα για τις διεθνείς δυνάμεις σταθεροποίησης και αστυνομίας, εν μέσω φόβων ότι ο Τραμπ επιδιώκει να δημιουργήσει έναν ανταγωνιστή των Ηνωμένων Εθνών.

«Αυτό που κάνουμε είναι πολύ απλό: ειρήνη», δήλωσε ο Τραμπ στην ομιλία του κατά την έναρξη της συνάντησης.

«Ονομάζεται Επιτροπή Ειρήνης και έχει να κάνει με μια λέξη που είναι εύκολο να την πεις, αλλά δύσκολο να την πραγματοποιήσεις: ειρήνη».

Το «παρών», ανάμεσα στους ηγέτες χωρών, υπουργούς Εξωτερικών και απεσταλμένους είναι και ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο.

«Σχεδόν όλοι είναι αρχηγοί χωρών εκτός από τον Τζιάνι, αλλά αυτός είναι αρχηγός του ποδοσφαίρου. Οπότε, δεν είναι και τόσο άσχημα, σωστά;», αστειεύτηκε ο Τραμπ στη σύνοδο κορυφής.

Το συμβούλιο δημιουργήθηκε ως μέρος του ειρηνευτικού σχεδίου 20 σημείων του Τραμπ για τον τερματισμό της σύγκρουσης στη Γάζα. Ωστόσο, από την κατάπαυση του πυρός τον Οκτώβριο, το όραμα του Τραμπ για το συμβούλιο έχει μεταμορφωθεί και ο ίδιος θέτει ακόμη πιο φιλόδοξους στόχους — στόχους που όχι μόνο θα ολοκληρώσουν το τιτάνιο έργο της επίτευξης μόνιμης ειρήνης μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, αλλά θα συμβάλουν επίσης στην επίλυση συγκρούσεων σε όλο τον κόσμο.

Παρ’ όλα αυτά, η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα παραμένει εύθραυστη και η διευρυμένη οπτική του Τραμπ για αυτήν έχει προκαλέσει φόβους ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιδιώκει να δημιουργήσει έναν ανταγωνιστή των Ηνωμένων Εθνών. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Τραμπ δήλωσε ότι ελπίζει το συμβούλιο να ωθήσει τον ΟΗΕ να «αναλάβει δράση».

«Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν μεγάλο δυναμικό», είπε. «Δεν έχουν αξιοποιήσει αυτό το δυναμικό».

Ο Τραμπ ξεκίνησε τη συνάντηση συμμετέχοντας σε μια οικογενειακή φωτογραφία με αξιωματούχους από χώρες που έχουν ενταχθεί στο συμβούλιο.

Οι περισσότερες χώρες έστειλαν υψηλόβαθμους αξιωματούχους, αλλά μερικοί ηγέτες – συμπεριλαμβανομένων του Προέδρου της Ινδονησίας Πραμπόβο Σουμπιάντο, του Προέδρου της Αργεντινής Χαβιέ Μιλέι και του Προέδρου της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν – ταξίδεψαν στην Ουάσινγκτον για τη συνάντηση.

Ορισμένοι σύμμαχοι των ΗΠΑ παραμένουν σκεπτικοί.

Περισσότερες από 40 χώρες και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβεβαίωσαν ότι θα στείλουν αξιωματούχους στη συνάντηση της Πέμπτης. Η Γερμανία, η Ιταλία, η Νορβηγία, η Ελβετία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ελλάδα είναι μεταξύ των περισσότερων από δώδεκα χωρών που δεν έχουν ενταχθεί στο συμβούλιο, αλλά συμμετέχουν ως παρατηρητές.

«Σχεδόν όλοι έχουν αποδεχτεί και όσοι δεν το έχουν κάνει, θα το κάνουν», προέβλεψε ο Τραμπ. «Και μερικοί το παίζουν λίγο έξυπνοι – δεν πιάνει. Δεν μπορείς να το παίζεις έξυπνος μαζί μου».

Αιχμές Τραμπ για τους ηγέτες που αρνήθηκαν την πρόσκληση

Οπρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προήδρευσε της πρώτης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ειρήνης την Πέμπτη, δηλώνοντας ότι ο οργανισμός είναι «το πιο σημαντικό συμβούλιο από άποψη εξουσίας και κύρους».

Επανέλαβε τον ισχυρισμό του ότι έθεσε τέλος σε οκτώ πολέμους, «μερικούς από αυτούς μέσα σε δύο ημέρες». «Εχουμε και άλλες δουλειές να κάνουμε», πρόσθεσε, αναφερόμενος μεταξύ άλλων στην «πολύπλοκη» εφαρμογή της εκεχειρίας στη Γάζα.

Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι το συμβούλιο συγκέντρωσε «τους μεγαλύτερους ηγέτες του κόσμου» και επέμεινε ότι όσοι δεν έχουν αποδεχτεί τις προσκλήσεις του, συμπεριλαμβανομένης της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, θα το κάνουν στο μέλλον. «Κάποιοι παίζουν λίγο χαριτωμένα μαζί μου, αλλά δεν θα πιάσει. Δεν μπορείτε να παίζετε μαζί μου», είπε.

Ο Τραμπ αναφέρθηκε και στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, κάνοντας λόγο για μία «δύσκολη» κατάσταση.

«Θα πίστευα ότι αυτό θα ήταν εύκολο, επειδή έχω πολύ καλές σχέσεις με τον (Ρώσο) πρόεδρο Πούτιν», είπε.

Το Ιράν δεν μπορεί να έχει πυρηνικά όπλα

«Πρέπει να κάνουμε μία ουσιώση συμφωνία με το Ιράν» δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ, μιλώντας στην πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης που διεξάγεται στη Ουάσινγκτον.

Συνέχισε λέγοντας ότι «ίσως κάνουμε συμφωνία, αλλά θα το μάθετε πιθανόν τις επόμενες 10 ημέρες».

Ο ίδιος ανέφερε ότι με το Ιράν έχουν γίνει «μερικές καλές συνομιλίες».

Δεν γίνεται να υπάρξει ειρήνη στη Μέση Ανατολή με πυρηνικά όπλα», πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόδρος.

Trump on Iran:

We may have to take it a step further, or we may not.

Maybe we are going to make a deal. You are going to be finding out over the next probably 10 days. pic.twitter.com/zvLfMVLrb2

— Clash Report (@clashreport) February 19, 2026

Το Ιράν δεν μπορεί να έχει πυρηνικό όπλο, «αυτό τους το είπαμε με πολύ σαφή τρόπο». Εξήγησε, ακόμη, ότι «δεν μπορούν και απειλούν τη σταθερότητα όλης της περιοχής. Πρέπει να κάνουν συμφωνία και, αν δεν συμβεί αυτό, θα συμβούν άσχημα πράγματα στην περιοχή».

Για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου συζητούν: Ο πρώην δήμαρχος Λαρισαίων Απόστολος Καλογιάννης, η δικηγόρος και πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Ιωάννα Καραβάνα, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Θέμης Λαζαρίδης, η ηθοποιός Μαριάννα Τουμασάτου και ο πολιτικός επιστήμονας και υπεύθυνος Κοινωνικής Καινοτομίας της ΚοινΣΕπ «Τα Ψηλά Βουνά» Σωτήρης Τσουκαρέλης και στη συνέχεια θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι είναι “δήθεν κεντροδεξιά που τόνο όμως πάντα τον δίνουν τα ακροδεξιά δεκανίκια, που από τη μία μέρα στην άλλη, από αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας». Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ”.

Παράλληλα παρουσίασε ένα συνολικό σχέδιο επισημαίνοντας ότι “χρειαζόμαστε μια ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Και ένα ΝΕΟ ΙΣΧΥΡΟ και ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ“.

“Το Κράτος τελικά δύο δεκαετίες μετά, όχι μόνο δεν επανιδρύθηκε αλλά αναπαλαιώθηκε. Έγινε μικρότερο για να μη χωρά τις ανάγκες των πολιτών, έγινε πελατειακό για να χωρά τα ρουσφέτια των ημετέρων, έγινε επιτελικό για να χωρά μόνο τη μικρή παρέα της εξουσίας που καθορίζει τη ροή του δημόσιου χρήματος και τις επιστροφές του. Από αυτό το Κράτος λοιπόν, χρειαζόμαστε ρήξη” τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας και πρόσθεσε:

“Χρειαζόμαστε με δυο λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο από τις δομές της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας και της  διαπλοκής. Που θα αλλάξει όχι μόνο το κράτος αλλά και την κουλτούρα εξουσίας. Ένα ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και όχι ένα εργαλείο για λίγους”.

Παρουσιάζοντας την πρόταση του για την επόμενη μέρα ο πρώην πρωθυπουργός επεσήμανε ότι “η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο” προσθέτοντας “Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο”.  

“Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης” είπε ο πρώην πρωθυπουργός μιλώντας για ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης που “θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης”. 

Και κατέληξε: “Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,  θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του  σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί.  Και το ταξίδι ξανάρχισε”.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΣΙΠΡΑ

Για τις Διεθνείς εξελίξεις:

-Οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί άνθρωποι είμαστε και θα είμαστε πάντα αλληλέγγυοι χωρίς καμιά διάκριση, στον αγώνα κάθε λαού για ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Είτε είναι στη Βενεζουέλα, είτε στο Ιράν, είτε στη Ρωσία, είτε στις ΗΠΑ. Στον αγώνα κάθε λαού για να καθορίζει το μέλλον του με βάση τις δικές του ανάγκες και επιλογές. Αλλά είμαστε αποφασιστικά απέναντι στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Με οποιοδήποτε πρόσχημα και αν γίνονται. Απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και τις ένοπλες επεμβάσεις, Είτε είναι στο Ιράκ, είτε στην Ουκρανία, είτε στη Βενεζουέλα, είτε βέβαια στην Κύπρο – όποιες δικαιολογίες κι αν επικαλούνται οι δράστες. Όχι μόνο γιατί αυτό επιτάσσει η ιδεολογική και ηθική μας υπόσταση. Αλλά και γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πού οδηγούν τέτοιου είδους παράνομες και αιματηρές επεμβάσεις. 

Για την εξωτερική πολιτική:

Τι πρέπει να κάνουμε για να μη γίνει και η πατρίδα μας θύμα της βίας που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο; Το πρώτο που πρέπει να διασφαλίσουμε είναι ότι η Ελλάδα θα είναι ισχυρή. Αλλά μια Ελλάδα ισχυρή, είναι μια Ελλάδα που οικοδομεί συμμαχίες.  Όχι μια Ελλάδα που αναζητά προστάτες. Και θέτει σε κίνδυνο τη χώρα δικαιολογόντας τα αδικαιολόγητα, επιδιώκοντας την εύνοιά τους. Ούτε μια Ελλάδα που μπλοκάρει κυρώσεις απέναντι στο Ισραήλ τη στιγμή που αυτό διαπράττει γενοκτονία. Και, αύριο, άραγε, πώς θα ζητήσει κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία;  Μια Ελλάδα που ο πρωθυπουργός της, αντί να υπερασπίζεται αταλάντευτα το διεθνές δίκαιο, ξεστομίζει με αφορμή την απαράδεκτη επέμβαση στη Βενεζουέλα,  ότι δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητά της. Και, αύριο, τι θα απαντήσει στον επιθετικό γείτονα ή μια ισχυρή χώρα όταν πουν το ίδιο για την Κύπρο, η το Αιγαίο;  Μια Ελλάδα που δεν στηρίζει απλά τον ουκρανικό λαό απέναντι στη ρωσική εισβολή, αλλά πρωτοστατεί στην αντιρωσική υστερία. Με όλους τους κινδύνους που αυτό επιφέρει. 

Ας αναλογιστούμε, όμως, γιατί όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης αναγνώριζαν την ανάγκη να έχει η Ελλάδα πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, έχοντας ζήσει οι ίδιοι τα δεινά τα οποία έφερε στον λαό μας η άκριτη προσκόλληση σε προστάτες.

• Τη Μικρασιατική Καταστροφή.
• Τον Εμφύλιο
• Τη Χούντα
• Την εισβολή στην Κύπρο.

Και ας αναλογιστούμε τι θα γινόταν αν ο σημερινός Πρωθυπουργός ήταν στο τιμόνι της χώρας την περίοδο των επιχειρήσεων στο Ιράκ, Αφγανιστάν ή στη Λιβύη.

Για την ακροδεξιά:

Η κυβέρνηση είναι δήθεν κεντροδεξιά που τόνο όμως πάντα τον δίνουν τα ακροδεξιά δεκανίκια, που από τη μία μέρα στην άλλη, από αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας». Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ.    

Για ισχυρή Ελλάδα:

Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι ισχυρή όταν συνδυάζει την πολιτική του διαλόγου με την πιο αποφασιστική υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Όπως κάναμε εμείς όταν αποτρέψαμε την είσοδο του Barbaros στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Κι όταν – μαζί με τη Λευκωσία- εξασφαλίσαμε για πρώτη φορά ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία για τις έρευνές στην ΑΟΖ της Κύπρου.  Δεν είναι ισχυρή όταν αφήνει τουρκικά ερευνητικά να αλωνίζουν μέχρι το Καστελόριζο και την Κρήτη, επικαλούμενη πότε ότι «τα παίρνει ο άνεμος» και πότε ότι «δεν μπορούν να κάνουν έρευνες λόγω θορύβου». Δεν είναι ισχυρή όταν δίνει τα πάντα στις ΗΠΑ και σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτων ακυρώνει τον αγωγό Eastmed, πουλάει F16 χωρίς όρους στην Τουρκία και σφυρίζει αδιάφορα όταν αυτή εμποδίζει το ηλεκτρικό καλώδιο στο Αιγαίο.  Η Ελλάδα είναι ισχυρή όχι όταν απλά αγοράζει εξοπλιστικά δισεκατομμυρίων, αλλά όταν μπορεί να ενισχύσει και να χτίσει τη δική της αμυντική βιομηχανία.

Η Ελλάδα είναι ισχυρή όταν με βάση το διεθνές δίκαιο λύνει προβλήματα και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές εν ονόματι του πολιτικού κόστος. Όπως κάναμε εμείς με τη συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί ωφέλησε τη πατρίδα μας, κυρίως όμως γιατί αποδείξαμε τι σημαίνει πατριωτισμός. Να βάζεις το εθνικό συμφέρον πάνω από το πολιτικό και το κομματικό. Όταν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, ενώ το γνωρίζανε αυτό, μας έλεγαν προδότες για να κερδίσουν τις εκλογές.

 Τους παραδώσαμε την αστυνόμευση του FIR της Βόρειας Μακεδονίας και αυτοί σήμερα δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε το FIR της Ελλάδας.

ΕΘΝΙΚΗ ΠΥΞΙΔΑ – ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ

Αναγκαία μια νέα εθνική πυξίδα και ένας νέος πατριωτισμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης. Ευθύνης του πολίτη να προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του στο κράτος και κυρίως ευθύνης ενός ισχυρού και δίκαιου κράτους να στηρίζει τον πολίτη. Να απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και την υγιή επιχειρηματικότητα. Ένας νέος πατριωτισμός για την προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού, πράγμα που απαιτεί και συγκρούσεις και δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. Για την εξωτερική μας πολιτική, για την οικονομία και την κοινωνία, για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης .            

Σε αντίθεση με την ασυδοσία και την ανευθυνότητα του επιτελικού κράτους που βλέπουμε σήμερα. Όπου πολλοί έχοντες και κατέχοντες ξεχνούν τον πατριωτισμό μπροστά στην εφορία και τον θυμούνται μόνο στις παρελάσεις. Όπου πρώτο μέλημα είναι να στηριχθεί μια κρατικοδίαιτη, παρασιτική οικονομία, τα μεγάλα συμφέροντα, οι μηχανισμοί και η κομματική πελατεία.

Για το κράτος:

Μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει το κράτος σε εργαλείο στυγνής εκμετάλλευσης των πολλών, κοινωνικής αδικίας, ανεντιμότητας, περιφρόνησης και καταδίωξης της δικαιοσύνης. Ένα κράτος λάφυρο. Που καταρρέει σε κάθε κρίση. Που δεν προστατεύει. Δεν προβλέπει. Δεν λογοδοτεί. Αλλά Δεν έχουμε μόνο ένα κράτος παράλυτο, αλλά ένα κράτος επικίνδυνο. Για τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων. Το είδαμε στις φυσικές καταστροφές. Στην πολιτική προστασία. Στις υποδομές. Το είδαμε τραγικά στα Τέμπη. Και το είδαμε ξανά, τις τελευταίες μέρες, στο FIR Αθηνών.

Αυτό το κράτος θέλουμε; Το κράτος της ολιγαρχίας του Μαξίμου, του Φραπέ, του Predator,  των Τεμπών και των μπάζων;

H κατάρρευση διαχείρισης FIR δεν ήταν μια ακόμη άτυχη στιγμή. Ήταν αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια. Η σύμβαση για ένα νέο, υπερσύγχρονο σύστημα είχε υπογραφεί από το 2019. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την παρέλαβε έτοιμη. Από επιλογή πάγωσαν, ακύρωσαν ή ξανασχεδίασαν δεκάδες έργα. Από τους δασικούς χάρτες και την αγορά αστικών λεωφορείων μέχρι οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες και συστήματα τηλεπικοινωνιών σε κρίσιμες υποδομές. Γιατί δεν τα ήλεγχαν. Γιατί δεν τα είχαν «στήσει».Γιατί δεν τα έφτιαξε το γνωστό κλειστό επιτελείο.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν «λάθος». Δεν ήταν «παρακολούθηση που ξέφυγε». Ήταν μοντέλο εξουσίας όπου το κράτος παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους, στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Όπου τα απόρρητα γίνονται προσωπικό εργαλείο. Και όταν το κράτος γίνεται εργαλείο ελέγχου, γίνεται και εργαλείο λεηλασίας. Την οποία παρακολουθούμε τώρα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Για κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και κράτος:

Με το Ενιαίο Σύστημα Κινητικότητας τερματίστηκε μια παλιά, σκοτεινή πρακτική πελατειακών μετακινήσεων. Για πρώτη φορά οι μετακινήσεις έγιναν με διαφάνεια και αντικειμενικά κριτήρια. Για πρώτη φορά έγιναν κρίσεις προϊσταμένων με πραγματικά αξιοκρατικά κριτήρια και με την εποπτεία του ΑΣΕΠ. Μπήκε επίσης τάξη στις δημόσιες συμβάσεις με ένα σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο. Θεσπίστηκε, μετά από σκληρή διαπραγμάτευση, ο κανόνας 1 προς 1 στο λόγο προσλήψεων / αποχωρήσεων. Σταμάτησε έτσι η αιμορραγία ανθρώπινου δυναμικού που είχε επιβληθεί με τον καταστροφικό κανόνα 1 προς 5. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα έγιναν τέλεια. Μπορώ όμως χωρίς σκιά αμφιβολίας να σας πως ένα πράγμα: Το δικό μας όπλο δεν ήταν η εμπειρία της διακυβέρνησης. Το δικό μας όπλο ήταν η εντιμότητα. Εμείς ούτε ένα ευρώ δεν σφετεριστήκαμε από τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Για επανύδρυση κράτους:

Πριν από πολλά χρόνια εδώ στη Θεσσαλονίκη ακούσατε για πρώτη φορά το σύνθημα για την επανίδρυση του κράτους.Το Κράτος τελικά δύο δεκαετίες μετά, όχι μόνο δεν επανιδρύθηκε αλλά αναπαλαιώθηκε. Έγινε μικρότερο για να μη χωρά τις ανάγκες των πολιτών, έγινε πελατειακό για να χωρά τα ρουσφέτια των ημετέρων, έγινε επιτελικό για να χωρά μόνο τη μικρή παρέα της εξουσίας που καθορίζει τη ροή του δημόσιου χρήματος και τις επιστροφές του. Από αυτό το Κράτος λοιπόν, χρειαζόμαστε ρήξη. Όχι διαχείριση. Χρειαζόμαστε μια ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Και ένα ΝΕΟ ΙΣΧΥΡΟ και ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Χρειαζόμαστε με δυο λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο από τις δομές της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας και της  διαπλοκής. Που θα αλλάξει όχι μόνο το κράτος αλλά και την κουλτούρα εξουσίας. Ένα ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και όχι ένα εργαλείο για λίγους. Οι ανεξάρτητες αρχές, και πρώτα-πρώτα η Εθνική Αρχή Διαφάνειας να γίνουν πραγματικά ανεξάρτητες. Οι μηχανισμοί ελέγχου των δημοσίων συμβάσεων να αποκτήσουν τη θεσμική εξουσία και τα ψηφιακά εργαλεία για να κάνουν χωρίς παρεμβάσεις τη δουλειά τους. Είναι αναγκαίο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μεταφερθούν πέρα από αρμοδιότητες και ουσιαστικοί πόροι. Είναι αναγκαία η εφαρμογή της ψηφιακής τεχνολογίας σε όλη την έκταση του κράτους και στην επαφή με τους πολίτες. Είναι αναγκαία η πραγματική διαφάνεια σε κάθε δημόσια δαπάνη. Και δεσμεύομαι στο επόμενο διάστημα να δοθεί στη δημοσιότητα σχετική μελέτη του ινστιτούτου μας για μια νέα διαδικτυακή πλατφόρμα-εξέλιξη της Διαύγειας που θα το διασφαλίζει.

Να τελειώνουμε με το βαθύ κράτος των μετακλητών και το κράτος να εκδημοκρατιστεί από κάτω μέχρι πάνω, σε όλες τις δομές και τις εκφάνσεις του. Είναι αναγκαίος ένας άλλος τρόπος, περισσότερο δημοκρατικός και αντιπροσωπευτικός, για την εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης αλλά και τις προαγωγές των δικαστικών. Είναι αναγκαίο τέλος, η κοινωνία των πολιτών με τους εκπροσώπους της θεσμικά να συμμετέχει στον έλεγχο του κράτους.

Για την επόμενη μέρα:

Η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο να επουλώσουμε τις μεγάλες πληγές και να υλοποιήσουμε τις μεγάλες και αναγκαίες προοδευτικές τομές. Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο.  

Μπορούμε και ξέρουμε ποια είναι η ρότα που πρέπει να χαράξει η χώρα. Έχουμε πυξίδα. Αρκεί να πείσουμε μια απογοητευμένη κοινωνία να υπερβεί το στερεότυπο, ότι σε αυτή τη χώρα τίποτε δεν κινείται. Και όμως κινείται! Κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς. Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Και θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης. 

Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,  θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του  σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί.  Και το ταξίδι ξανάρχισε.