ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

Ρούλα Μαντή

«Δεν πρέπει ποτέ να αφήσουμε το βάρος αυτού του συνδυασμού να θέσει σε κίνδυνο τις ελευθερίες μας ή τις δημοκρατικές μας διαδικασίες», συνέχισε.

Δυστυχώς, η προειδοποίηση του Eisenhower αγνοήθηκε εντελώς. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το «στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» που φοβόταν μεταμορφώθηκε σε μια ακόμα πιο ανησυχητική συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του, ο Πρόεδρος Joe Biden έδωσε σε αυτή τη συγκέντρωση ένα ζοφερό όνομα.

Μια «ολιγαρχία» «ακραίου πλούτου, εξουσίας και επιρροής», τόνισε ο Biden, τώρα «απειλεί κυριολεκτικά ολόκληρη τη δημοκρατία μας, τα βασικά μας δικαιώματα και τις ελευθερίες μας, καθώς και τη δίκαιη ευκαιρία για όλους να προοδεύσουν».

Αντιμετωπίζουμε τώρα, πρόσθεσε, μια «επικίνδυνη συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια πολύ λίγων υπερ-πλουσίων ανθρώπων», μια ανισομερή κατανομή του πλούτου της χώρας μας που διαβρώνει την «ενότητά μας και τον κοινό μας σκοπό» και ενισχύει τη «δυσπιστία και τη διαίρεση».

Το αποτέλεσμα; Στεκόμαστε σήμερα ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε επαρκώς τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.

Οι Αμερικανοί ολιγάρχες, εξήγησε ο Biden, χρησιμοποιούν την «ανεξέλεγκτη επιρροή τους για να εξαλείψουν τα βήματα που έχουμε κάνει για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης». Αντιστεκόμενοι σε ρυθμίσεις για την τεχνητή νοημοσύνη —«την πιο σημαντική τεχνολογία της εποχής μας»— ανοίγουν επίσης την πόρτα σε «νέες απειλές για τα δικαιώματά μας, τον τρόπο ζωής μας, την ιδιωτικότητά μας, τον τρόπο που εργαζόμαστε και προστατεύουμε τη χώρα μας».

Ίσως το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτοί οι ολιγάρχες θάβουν τους Αμερικανούς «κάτω από έναν χείμαρρο παραπληροφόρησης και ψευδών ειδήσεων».

«Η συμμετοχή στη δημοκρατία μας», σημείωσε ο απερχόμενος πρόεδρος, έχει γίνει «εξουθενωτική και ακόμη και απογοητευτική» για τους απλούς Αμερικανούς. Δεν αισθάνονται πλέον «ότι έχουν μια δίκαιη ευκαιρία».

Ωστόσο, ο Biden τόνισε επίσης ότι οι απλοί Αμερικανοί μπορούν, συνεργαζόμενοι, να μειώσουν τη νέα αυτή ολιγαρχία — και τον «πυρήνα της τεχνο-βιομηχανικού συμπλέγματος» της — σε δημοκρατικά επίπεδα. Μπορούμε να αφαιρέσουμε το «μαύρο χρήμα» των δισεκατομμυριούχων από την πολιτική μας. Μπορούμε να απαγορεύσουμε στα μέλη του Κογκρέσου να κάνουν χρηματιστηριακές συναλλαγές ενώ νομοθετούν. Μπορούμε να φορολογήσουμε τους πλουσιότερους και να διασφαλίσουμε ότι πληρώνουν το δίκαιο μερίδιο φόρων τους.

Στις μέρες μετά την αποχαιρετιστήρια ομιλία του Biden, οι προοδευτικοί πρόσθεσαν περισσότερες λεπτομέρειες στη λίστα των αντιδότων για την ολιγαρχία. Θα μπορούσαμε και θα έπρεπε, όπως σημείωσε ο πρώην υπουργός Εργασίας των ΗΠΑ Robert Reich, να διαλύσουμε γιγαντιαίες, ιδιοκτησίας δισεκατομμυριούχων πλατφόρμες κοινωνικών μέσων, όπως το X και το Facebook, ή να αρχίσουμε να τις αντιμετωπίζουμε ως δημόσια αγαθά.

Θα μπορούσαμε ακόμη και να απαγορεύσουμε στους πλουσιότερους την ιδιοκτησία κρίσιμων μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Ωστόσο, η πραγματοποίηση οποιασδήποτε από αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν θα είναι εύκολη. Οι πλουσιότεροι μας δεν είχαν ποτέ μεγαλύτερη άμεση παρουσία στα ανώτερα επίπεδα της κυβέρνησής μας.

Τίποτα δεν συμβολίζει την πραγματικότητα αυτής της ολιγαρχικής εξουσίας περισσότερο από την ορκωμοσία του Donald Trump. Στην τελετή παρευρέθηκαν οι τρεις πλουσιότεροι άνδρες της Αμερικής ο Elon Musk, ο Jeff Bezos και ο Mark Zuckerberg.

«Όλοι», παρατήρησε ικανοποιημένος ο εκλεγμένος πρόεδρος Trump τον περασμένο μήνα σε συνέντευξη Τύπου στο Mar-a-Lago, «θέλουν να είναι φίλοι μου».

Όχι όλοι, όμως. Μόνο όσοι έχουν μια τεράστια περιουσία που ο νέος πρόεδρος — και το Κογκρέσο υπό τον έλεγχό του — μπορούν να προστατεύσουν και να αυξήσουν.

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν οι υπόλοιποι; Με τον Τραμπισμό να κυριαρχεί ομοσπονδιακά, μπορούμε να αμφισβητήσουμε τους ολιγάρχες μας σε πολιτειακό και τοπικό επίπεδο;

Μόλις την περασμένη εβδομάδα, για παράδειγμα, ο κυβερνήτης της πολιτείας του Μέριλαντ πρότεινε μια σειρά φορολογικών αλλαγών που θα αύξαναν τον συνδυασμένο πολιτειακό και τοπικό φορολογικό συντελεστή για τους περισσότερους κατοίκους του Μέριλαντ που κερδίζουν πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια το χρόνο στο 10,7%. Ωστόσο, το Μέριλαντ, μια από τις πλουσιότερες πολιτείες της χώρας, θα μπορούσε να κάνει περισσότερα. Οι πλούσιοι της Καλιφόρνιας ήδη πληρώνουν φόρους με συντελεστή 12%.

Αλλά αυτή η βελτίωση, είτε στο Μέριλαντ είτε σε οποιαδήποτε άλλη πολιτεία, δεν θα συμβεί εκτός αν οι απλοί Αμερικανοί οργανωθούν — και αντιμετωπίσουν τους ολιγάρχες μας σε κάθε ευκαιρία.

Sam Pizzigati

Ο Sam Pizzigati γράφει για την ανισότητα στο Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών. Το τελευταίο του βιβλίο: «Η Υπόθεση για έναν Μέγιστο Μισθό» (Polity). Ανάμεσα στα άλλα βιβλία του για τη διανομή του πλούτου: «Οι Πλούσιοι Δεν Κερδίζουν Πάντα: Η Ξεχασμένη Νίκη κατά της Πλουτοκρατίας που Δημιούργησε τη Μεσαία Τάξη της Αμερικής, 1900-1970» (Seven Stories Press).

Ήδη για την υπόθεση διώκονται ποινικά τα μέλη του πληρώματος και κρίθηκαν προφυλακιστέοι μετά τις απολογίες τους πλοίαρχος και υποπλοίαρχος.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται μετά την αποκάλυψη ότι η παρέα από το Καζακστάν βρισκόταν στην παραλία την ώρα που ξέσπασε η φωτιά αλλά και του εντοπισμού υπολειμμάτων από κροτίδες στη διάρκεια αυτοψίας που έγινε μόλις χθες στην παραλία του Αγίου Νικολάου.

Το διεθνές μέσο ξεκινάει το ρεπορτάζ του με αναφορά στον «αγώνα για την Ειρήνη» που πραγματοποίησε πέρυσι ο Ολυμπιακός, στις 9 Απριλίου, περίπου ενάμιση μήνα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, έναν αγώνα που διοργάνωσε ο ελληνικός σύλλοφος με τη Σαχτάρ Ντόνετσκ. «Ήταν μια εγκάρδια, οδυνηρή περίπτωση, το πρώτο παιχνίδι που είχε παίξει η Σαχτάρ από τότε που είχε φύγει από τον πόλεμο στην πατρίδα της», γράφουν χαρακτηστικά οι NYT.

Πριν από το παιχνίδι, κάθε παίκτης της Σαχτάρ εμφανίστηκε με τη σημαία της Ουκρανίας στους ώμους τους. Οι φανέλες των δύο ομάδων έφεραν το σύνθημα: «Σταματήστε τον πόλεμο». Όλα τα έσοδα από την πώληση εισιτηρίων για τον αγώνα, που διεξήχθη στο γήπεδο Καραϊσκάκης του Ολυμπιακού στον Πειραιά, διατέθηκαν για την υποστήριξη των προσφύγων από τις μάχες. «Χρησιμοποιούμε το ποδόσφαιρο ως εργαλείο για την ειρήνη», δήλωσε ο Κρίστιαν Καρεμπέ, τότε αθλητικός διευθυντής του ελληνικού συλλόγου.

Τέσσερις ημέρες νωρίτερα, το «Αλκίνοος», ένα δεξαμενόπλοιο αργού πετρελαίου που έπλεε υπό τη σημαία της Λιβερίας, έφτασε στο Ρότερνταμ από το ρωσικό λιμάνι Πριμόρσκ, σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Έρευνας για την Ενέργεια και τον Καθαρό Αέρα που αναλύθηκαν από την Investigate Europe και τους Reporters United.

Το πόσο ρωσικό πετρέλαιο μετέφερε το πλοίο δεν είναι γνωστό, μόνο ότι η χωρητικότητα του πλοίου είναι 109.900 τόνοι νεκρού βάρους και ότι λειτουργεί από την Capital Ship Management. Το ίδιο και το «Αριστείδης», ένα δεξαμενόπλοιο πετρελαίου και χημικών που έφτασε στο Τίσπορτ, στη βόρεια Αγγλία, λίγες μέρες αργότερα.

Αλλού τα πλούτη, αλλού η φήμη

Η Capital Ship Management ανήκει σε έναν Έλληνα μεγιστάνα ονόματι Ευάγγελο Μαρινάκη, γράφουν οι NYT, ξεκινώντας την ανάλυσή τους για τους… ολιγάρχες του ελληνικού αθλητισμού. Αν και έκτοτε έχει διαφοροποιήσει τις συμμετοχές του σε μέσα ενημέρωσης και λιανικής, ο Μαρινάκης μπορεί να αναζητήσει την περιουσία του στη ναυτιλία. Εκεί έβγαζε τα λεφτά του. Στο ποδόσφαιρο, όμως, βρήκε τη φήμη. Ο Μαρινάκης είναι ο άνθρωπος που μετέτρεψε τον Ολυμπιακό σε συνεχόμενο πρωταθλητή Ελλάδας.

Ο Μαρινάκης -πολύ πιο πρόσφατα και ιδιοκτήτης της Νότιγχαμ Φόρεστ- δεν έχει παραβιάσει κανένα νόμο, ούτε αψήφησε οποιεσδήποτε κυρώσεις, διευκολύνοντας τη ροή ρωσικού πετρελαίου σε όλο τον κόσμο. Η μόνη παράβαση εδώ, δεδομένης της υποστήριξης του Ολυμπιακού στη Σαχτάρ, ήταν ότι οι ιδιωτικές και δημόσιες θέσεις του δεν ταίριαζαν.

Ο Αλαφούζος, τα ΜΜΕ του και η Kyklades Maritime

Δεν είναι μόνος σε αυτό. Ο Γιάννης Αλαφούζος, όπως και ο Μαρινάκης, έχει ένα τρομερό χαρτοφυλάκιο συμφερόντων. Είναι ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού δικτύου ΣΚΑΪ, καθώς και της Καθημερινής, της κορυφαίας εφημερίδας στην Ελλάδα. Και οι δύο έχουν ασκήσει σφοδρή κριτική για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ανάλογη στάση έχει κρατήσει και στις (σχετικά λίγες) δημόσιες δηλώσεις του για το θέμα.

Στη ρίζα της περιουσίας του, ωστόσο, βρίσκεται η Kyklades Maritime, μια ναυτιλιακή εταιρεία με στόλο 22 δεξαμενόπλοιων που συνέχισε να μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο μέσα στο έτος έναρξης του πολέμου. Η Investigate Europe υπολόγισε ότι τα πλοία της Kyklades έχουν «πραγματοποιήσει 26 αποστολές αργού πετρελαίου ή πετρελαίου από τη Ρωσία διεθνώς» μεταξύ της έναρξης της εισβολής και της 5ης Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους.

Ο Αλαφούζος, πρέπει να επισημανθεί, έχει και τον Παναθηναϊκό, τον παραδοσιακά αιώνιο αντίπαλο του Ολυμπιακού και τον πλησιέστερο εγχώριο ανταγωνιστή του. Τα τελευταία χρόνια δυσκολεύεται να συμβαδίσει με το τζάγκερ που έχει φτιάξει ο Μαρινάκης. Ο Ολυμπιακός, με τα έσοδά του να αυξάνονται ραγδαία χάρη στη συχνή του συμμετοχή στο Champions League, έχει διεκδικήσει όλους τους τίτλους του ελληνικού πρωταθλήματος τα τελευταία είκοσι χρόνια εκτός από τέσσερις. Ο Παναθηναϊκός, αντίθετα, δεν έχει στεφθεί πρωταθλητής Ελλάδας από το 2010.

Φέτος, όμως, φαίνεται ότι αυτό μπορεί να αλλάξει. Υπό την οξυδερκή καθοδήγηση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται πρώτος στη βαθμολογία και 4 βαθμούς μακριά από τον πλησιέστερο αντίπαλό του -την ΑΕΚ Αθηνών- με μόλις τρία παιχνίδια να απομένουν για την κανονική περίοδο.

Ντέρμπι αιωνίων αυτό το Σαββατοκύριακο

Αυτό το Σαββατοκύριακο, όμως, έρχεται η μεγαλύτερη πρόκληση. Ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην τρίτη θέση, με 5 βαθμούς πίσω, αλλά με μια πολύ πιο βαθιά, πιο επιφανή ομάδα.

Είναι δύσκολο να αποτυπώσεις την κλίμακα των αγώνων του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό. Ίσως ο καλύτερος τρόπος είναι να σημειώσουμε ότι το παιχνίδι είναι γνωστό στην Ελλάδα ως το «Ντέρμπι των Αιώνιων Εχθρών», και αυτό μάλλον το υποτιμά. Υπάρχει περίπτωση να υποστηριχθεί ότι αυτή ήταν εδώ και καιρό η πιο έντονη αντιπαλότητα στην Ευρώπη.

Μεταξύ τους, όμως, ο Μαρινάκης και ο Αλαφούζος έχουν καταφέρει αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να ήταν αδύνατο: Το έχουν τροφοδοτήσει περισσότερο. Το ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και δεκαετίες κυριαρχείται όχι από τους παίκτες και τους προπονητές του, αλλά από τους ιδιοκτήτες του: περήφανοι, βομβιστικοί, εξαιρετικά πλούσιοι ισχυροί προερχόμενοι από την τάξη των ολιγαρχών της χώρας, έλκονται λιγότερο από τα αθλήματα και περισσότερο από τον ανταγωνισμό ή τη δόξα για τη δύναμη.

Και Μελισσανίδης, Σαββίδης στο… κάδρο των NYT

Η ΑΕΚ, για παράδειγμα, ανήκει στον Δημήτρη Μελισσανίδη, έναν άλλο μεγιστάνα του πετρελαίου και της ναυτιλίας. Ο ΠΑΟΚ, στη βόρεια πόλη της Θεσσαλονίκης, είναι ιδιοκτησία του Ιβάν Σαββίδη, ενός Ρωσο-Έλληνα μεγιστάνα καπνού. Οι σύλλογοί τους τους φέρνουν ένα προφίλ, τους παρέχουν μια εκλογική περιφέρεια και προσφέρουν μια βάση από την οποία μπορούν να προωθήσουν τον εαυτό τους και τα συμφέροντα των αυτοκρατοριών τους.

Ως ιδιοκτήτες των δύο πιο επιφανών και δημοφιλών κλαμπ της χώρας, όμως, ο Μαρινάκης και ο Αλαφούζος καταλαμβάνουν τη μεγαλύτερη σκηνή. Η τριβή ανάμεσά τους, κατά καιρούς, φάνηκε να ξεπερνά το επαγγελματικό και το εμπορικό και να μεταβαίνει στο βαθιά, επιθετικά προσωπικό.

Ο Αλαφούζος έχει στο παρελθόν μηνύσει τον Μαρινάκη, μεταξύ άλλων, σε σχέση με ένα σκάνδαλο στημένων αγώνων —και επακόλουθο κύμα βίας— στο οποίο ο Μαρινάκης κατηγορήθηκε για συμμετοχή. Αργότερα αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες, τις οποίες αρνείται σθεναρά, θεωρώντας τις ως συνωμοσία για να δυσφημήσει την επιτυχία του.

Σε αντάλλαγμα, τα μέσα ενημέρωσης του Αλαφούζου έχουν κατηγορηθεί πολλές φορές για παραβίαση της ελληνικής νομοθεσίας περί απορρήτου σε σχέση με τον Μαρινάκη. Το 2015, μια συνάντηση των ομάδων της Super League της χώρας χρειάστηκε να διακοπεί μετά από μια «βίαιη» διαμάχη μεταξύ των δύο ανδρών.

Το πόσο πολύ όλα αυτά έχουν να κάνουν με το ποδόσφαιρο είναι εικασία του καθενός. Ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και το ελληνικό ποδόσφαιρο στο σύνολό του, κατά πάσα πιθανότητα, βρίσκονται σε διασταυρούμενα πυρά για κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα απλό άθλημα. Είναι, αντίθετα, κομμάτια σε ένα παιχνίδι στο οποίο δεν υπάρχει χρόνος για ηθική, όπου κάθε διαδρομή προς την επιτυχία θεωρείται δίκαιο παιχνίδι, όπου η αντιπαλότητα δισεκατομμυριούχων δεν παίζεται μόνο στο γήπεδο, αλλά στα γήπεδα και τα λιμάνια, στις ναυτιλιακές λωρίδες και τα ερτζιανά. Εκεί, το πραγματικό έπαθλο δεν είναι ένα τρόπαιο αλλά η αγνή, αδιαμφισβήτητη δύναμη.

Ο κ. Βαρουφάκης έβαλε κατά του χρηματοοικονομικού κατεστημένου και των οικονομικών συμφερόντων που προωθούν, όπως είπε νεοφιλελεύθερες πολιτικές μέσω των κυβερνήσεων, στον εγχώριο, τον ευρωπαϊκό και στον διεθνή καπιταλισμό, με τις ΣΔΙΤ, τις ιδιωτικοποιήσεις τομέων όπως το νερό και η ενέργεια, τη χειραγώγηση και τον έλεγχο των ΜΜΕ και με την καταστολή των εργατικών δικαιωμάτων.

«Τα όρια του αυταρχισμού δεν τα έχουμε πλησιάσει ακόμη» είπε ο κ. Βαρουφάκης και πρόσθεσε: «Θέλουν να ιδιωτικοποιήσουν το νερό, το ρεύμα, το χρηματιστήριο να πάει σε κάθε γωνιά της ανθρώπινης και κοινωνικής ύπαρξης. Δεν υπάρχει κάποια συνωμοσία. Τους προέκυψε η κρίση, το 2008, το 2010, δεν την περίμεναν, απλώς δεν αφήνουν καμία ευκαιρία να πάει χαμένη, για χρηματιστηριακά κέρδη από κάθε κρίση… Δεν τους ενδιαφέρουν το νερό και το ρεύμα αυτά καθαυτά, τους ενδιαφέρουν μόνο για να εισάγουν στις ψευτοαγορές τους χρηματιστηριακά παιχνίδια πάνω σε αυτά… Οι ΣΔΙΤ δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που ακούτε. ‘Συμμαχία δημοσίου ιδιωτικού τομέα’, είναι ένας τρόπος ληστείας των εργαζόμενων και της κοινωνίας».

Σε άλλο σημείο, ο κ. Βαρουφάκης διερωτήθηκε πώς είναι δυνατόν εταιρίες ενέργειας, που πωλούν ρεύμα από ΑΠΕ με μηδενικό σχεδόν κόστος να πτωχεύουν, όπως π.χ. η γερμανική Uniper και πρόσθεσε ότι εκείνο που δεν λέγεται ανοιχτά, είναι ότι για αυτό ευθύνονται τα ασφάλιστρα στάθμισης κινδύνου που έχουν αγοράσει οι εταιρίες ρεύματος από παγκόσμιες τράπεζες, στις οποίες, σε ομαλές συνθήκες πληρώνουν λίγα, αλλά σε κρίσεις οι τιμές τους εκτοξεύονται.

«Ξέρετε πόσο χρωστούν οι Ευρωπαίοι πάροχοι ενέργειας σε διεθνείς τράπεζες εξ αιτίας αυτών των ασφαλίστρων; Ενάμισι τρισεκατομμύριο ευρώ. Γι’ αυτό πτωχεύουν» είπε ο κ. Βαρουφάκης και συνέχισε : «Αγορά ηλεκτρικής ενέργειας δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ, γι’ αυτό κι εμείς ζητάμε κατάργηση των αγορών ενέργειας που είναι φανταστικό μόρφωμα και λειτουργεί μόνο υπέρ των ολιγαρχών».

Ο γραμματέας του ΜέΡΑ 25, ανέφερε ότι η κατάσταση θυμίζει πολύ το 2008 μετά την κατάρρευση τότε της Lehman Brothers, όπου τα τραπεζικά κέρδη ήταν τεράστια, αλλά οι τράπεζες πτώχευσαν εξ αιτίας των χρηματιστηριακών παραγώγων και κλήθηκαν τα κράτη και οι φορολογούμενοι να τις διασώσουν.

«Και τι μας λέει τώρα η κ. Φον Ντερ Λάιεν; Μας κουνάει και το δάχτυλο και μας λέει να κόψουμε την κατανάλωση ρεύματος και να δώσουμε ρευστότητα στις εταιρίες, στους παρόχους. Όπως σώσαμε τις τράπεζες το 2008, ζητάνε να σώσουμε και αυτούς τους κερδοσκόπους ολιγάρχες ενέργειας. Θεμελιώνουν διαδικασίες στο διηνεκές πλουτισμού των ολιγαρχών. Αυτό έκαναν και στην Ελλάδα με τα μνημόνια. Να τους σώσουμε, δηλαδή, όπως τις τράπεζες, το 2008, 2009, 2010, από τα χρηματιστηριακά παράγωγα με τα οποία έπαιζαν, και τα οποία τινάχθηκαν στα χέρια τους».

Σε ερώτηση από το κοινό, εάν η χώρα αντέχει μια ρήξη όπως εκείνη που επιχειρήθηκε το 2015 και που προτείνει το ΜέΡΑ 25, ο κ. Βαρουφάκης απάντησε ότι «το 2015 δεν έγινε καμία ρήξη» από τον Α. Τσίπρα. «Η ρήξη γίνεται την τελευταία στιγμή, αλλά δε φτάσαμε εκεί. Μιλούσε ο Τσίπρας για ρήξη, αλλά δεν την έκανε βέβαια. Δικαίωμα του ήταν, πρωθυπουργός ήταν, εγώ ήμουν υπουργός, αλλά μη λέει μετά ‘έκανα ρήξη και δεν πέτυχε’. Δεν υπήρξε καμία ρήξη».

«Το να έχουμε μετατραπεί σε μια αποικία χρέους και να μπαίνουν μέσα χωρίς κανένα φραγμό να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς κανένα φραγμό, είναι το πραγματικό κόστος, που καθιστά την ελληνική κοινωνία μη βιώσιμη» συνέχισε ο κ. Βαρουφάκης και πρόσθεσε: «Έχουμε το θάρρος να πούμε όχι; Αν το πούμε, οι ίδιοι θα έρθουν αμέσως, οι ίδιοι, να κάνουν deals, είναι πραγματιστές. Και για αυτό ζητάμε για πρώτη φορά ρήξη, τη ρήξη που δεν έγινε ποτέ».

Προσθέτει ότι το κόμμα του έχει καταθέσει στον δημόσιο διάλογο 7+1 τομές, στη βάση των οποίων καλεί τις υπόλοιπες δυνάμεις να τοποθετηθούν, και «με δεδομένο ότι κανένας σχηματισμός δεν έχει τοποθετηθεί επί αυτού του ελάχιστου προγράμματος συμπεραίνουμε ότι δεν υπάρχει σχηματισμός που να θέλει να δεσμευτεί για τα παραπάνω».

Όσον αφορά τον στόχο του ΜέΡΑ25 στις επόμενες εκλογές είπε πως είναι «η αύξηση των δυνάμεών μας, ως επιστέγασμα της προσπάθειας που κάναμε για να εκπροσωπήσουμε τα συμφέροντα των πολλών». Δηλώνει ότι το ΜέΡΑ25 είναι έτοιμο «όποτε κι αν προκηρυχθούν» εκλογές, λέγοντας πως «το πότε θα προκηρυχθούν ούτε ο κ. Μητσοτάκης δεν το ξέρει» και προσθέτει: «Αυτό που καταφέρνουν τα κόμματα εξουσίας με τις συνεχείς τροποποιήσεις της εκλογικής νομοθεσίας είναι η περαιτέρω απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Εμείς παραμένουμε υπέρμαχοι της απλής αναλογικής, του μόνου εκλογικού συστήματος που δεν νοθεύει την βούληση των πολιτών».

Περεταίρω, απαντώντας σε σχετική ερώτηση δηλώνει ότι δεν αισιόδοξος για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. «Και πώς θα μπορούσα να είμαι αισιόδοξος όταν το χρέος της χώρας σήμερα είναι πολύ υψηλότερο από το αντίστοιχο του 2010, με το οποίο και μπήκαμε στα μνημόνια, και την ίδια στιγμή το ΑΕΠ μας σήμερα είναι πολύ χαμηλότερο από το αντίστοιχο του 2010. Πώς θα μπορούσα να είμαι αισιόδοξος όταν ο πρωθυπουργός από τη μια γιορτάζει μια υποτιθέμενη έξοδο από την ενισχυμένη εποπτεία και από την άλλη ξεπουλά τα δημόσια αγαθά, απορυθμίζει την εργασία, αφαιμάζει το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, χαρίζει την ακίνητη περιουσία τους στα funds μέσω του σχεδίου Ηρακλής» αναφέρει χαρακτηριστικά ενώ όσον αφορά την ενεργειακή κρίση, εκτιμά πως «αν και τις συνέπειές της τις βλέπουμε ήδη στο παρόν και στους φουσκωμένους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος, δεν την έχουμε δει ακόμα στην πλήρη εξέλιξή της».

Τέλος, επαναλαμβάνει ότι τα μέτρα της κυβέρνησης για την αναχαίτιση των ανατιμήσεων δεν είναι επαρκή και «τα μέτρα που θεωρούμε πως θα αναχαιτίσουν την ακρίβεια και θα ανακουφίσουν τους πολίτες» είναι: α) μείωση του ΦΠΑ από το 24% στο 15% και από το 13% στο 6%, β) Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή (ΑΤΑ) του κατώτατου μισθού και των κοινωνικών επιδομάτων, γ) κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας και εισαγωγή πλαφόν χονδρικής ανάλογα με το μέσο κόστος παραγωγής κάθε μονάδας που εισάγεται στο σύστημα. «Ωστόσο δεν έχουμε αυταπάτες. Η νέα λιτότητα δεν μπορεί να καταπολεμηθεί χωρίς ρήξη με την ολιγαρχία. Και ρήξη με την ολιγαρχία δεν είναι εφικτή όσο κυβερνούν τα κόμματα των μνημονίων» προσθέτει και στην ερώτηση αν θα μπορούσε η κυβέρνηση να πράξει κάτι άλλο απαντά: «μια κυβέρνηση εθνικά κυρίαρχη ναι, θα μπορούσε. Μια κυβέρνηση υποτελής σε ντόπια και ξένα συμφέροντα, όπως είναι η Μητσοτάκης Α.Ε. ούτε μπορεί ούτε και θέλει να πράξει κάτι άλλο».

Κατόπιν αιτήματος του πορτογαλικού υπουργείου Εξωτερικών, οι πορτογαλικές αρχές έλαβαν περιοριστικά μέτρα από τις 25 Μαρτίου ώστε η ιδιοκτησία, που βρίσκεται στο θέρετρο Αλγκάβρε, να μην μπορεί να πωληθεί, ενοικιασθεί ή υποθηκευθεί

«Εχουμε ισχυρή πεποίθηση, η οποία δεν έχει πλήρως επιβεβαιωθεί, ότι η κατοικία ανήκει στον Ρομάν Αμπράμοβιτς», δήλωσε ο πορτογάλος υπουργός Εξωτερικών στο περιθώριο της άτυπης συνόδου των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στο Βερολίνο. «Το πρόβλημα εδώ είναι ότι πολλά από τα πρόσωπα κατά των οποίων έχουν επιβληθεί κυρώσεις δεν έχουν τις ιδιοκτησίες τους στο όνομά τους».

Σύμφωνα με την εφημερίδα Publico, η οποία αποκάλυψε το θέμα, ο πρώην ιδιοκτήτης της Τσέλσι προσπάθησε να πωλήσει την κατοικία 15 ημέρες πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία μέσω της Millhouse Views LLC, με έδρα το Ντέλαγουέρ, που ανήκει στην Millhouse LLC, η οποία διαχειρίζεται τα περιουσιακά του στοιχεία.

Ωστόσο, εκπρόσωπος του Αμπράμοβιτς δήλωσε στο Reuters ότι ο ρώσος ολιγάρχης δεν έχει περιουσία στην Πορτογαλία και ότι η Millhouse Views LCC δεν έχει σχέση μαζί του.

«Στην πραγματικότητα, δεν έχουμε ποτέ ακούσει γι΄αυτήν την εταιρεία», πρόσθεσε.

Η μεγαλύτερη τράπεζα της Πορτογαλίας, η Caixa Geral de Depositos, διαπίστωσε τις κινήσεις για την πώληση της ιδιοκτησίας και ειδοποίησε τις αρχές, σύμφωνα με την Publico. Η τράπεζα αρνήθηκε να σχολιάσει.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν επιβάλει κυρώσεις κατά του Ρομάν Αμπράμοβιτς λόγω των σχέσεών του με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο ίδιος αρνείται ότι έχει σχέσεις μαζί του.

Ο Αμπράμοβιτς έλαβε την πορτογαλική υπηκοότητα τον Απρίλιο 2021 με βάση νόμο που προσφέρει την υπηκοότητα στους απογόνους των σεφαρδιτών εβραίων που εκδιώχθηκαν από την Ιβηρική Χερσόνησο στα τέλη του 15ου αιώνα. Ωστόσο, δεν είναι γνωστή η ύπαρξη σεφαρδιτών εβραίων στην Ρωσία. Η υπόθεση προκάλεσε κατακραυγή στην Πορτογαλία και κατέληξε στην σύλληψη ραβίνου υπεύθυνου για την έκδοση του πιστοποιητικού που επέτρεψε στον Αμπράμοβιτς να λάβει την πορτογαλική υπηκοότητ

Πρέπει να αλλάξουν τα ρούβλια που έχουν μαζί τους, αν και σε χαμηλή τιμή, ή εάν έχουν ευρώ ή δολάρια, σε καλύτερη. Τελευταία οι τουρκικές τράπεζες παρατηρούν πόσο δημοφιλείς έχουν γίνει οι λογαριασμοί τους για πιο πλούσιους Ρώσους πολίτες. ΄Όσοι δεν βρίσκονται σε λίστα κυρώσεων, μπορούν ακόμη να ανοίγουν λογαριασμό.

«Δεν θα έχει αντίκτυπο στην Τουρκία»

Βέβαια, όπως πιστεύει ο Κέριμ Ρότα, πρώην υποδιοικητής της τουρκικής τράπεζας ΑΚΒΑΝΚ, δεν πρόκειται να γίνουν δεκτά μεγάλα ποσά, γιατί τότε υπάρχει η υπόνοια για ξέπλυμα βρώμικού χρήματος. «Η πιθανότητα να γίνουν εμβάσματα μικρότερων ποσών- μερικών εκατομμυρίων κάθε φορά- είναι μεγαλύτερη» λέει. «Υποθέτω ότι κατ’ αρχήν θα εισρεύσουν στην Τουρκία μικρά ποσά που θα μπορούσαν να είχαν κάποιο αντίκτυπο στην Τουρκία, αλλά με την πάροδο του χρόνου θα αυξηθούν, και ίσως φτάσουν από 10 ως 15 δις δολάρια». Αυτό ακούγεται περισσότερο από ότι είναι στην πραγματικότητα, συμπληρώνει ο πρώην τραπεζίτη.

Γιατί σε σχέση με το ΑΕΠ της Τουρκίας, που σήμερα ανέρχεται στα 800 δις δολάρια, εισροή της τάξης των 10 ή 15 δις δεν είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ο Ουσάλ Σαχμπάζ, οικονομικός συντάκτης στην φημισμένη εφημερίδα Dünya, λέει ότι δεν θα αναμένονται μεγαλύτερα ποσά. «Λέγεται ότι έχουν εισρεύσει μέχρι στιγμής περίπου 3 δις, κάτι που είναι αξιόπιστο και ρεαλιστικό», λέει. «Εάν τελικά θα έρθουν περισσότερα, ίσως και μέχρι 30 δις δολάρια, είναι δύσκολο να λεχθεί εκ των προτέρων. Γιατί τα περισσότερα χρήματα πρέπει να έχουν ήδη έρθει και η τάση μάλλον θα επιβραδυνθεί».

Καλύτερα Ντουμπάι;

Άρα ο Τούρκος δημοσιογράφος δεν περιμένει ιδιαίτερες επιπτώσεις ούτε και στην τουρκική οικονομία. Γιατί η χώρα δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική, αλλά μάλλον ουδέτερη. Οι προσπάθειες των αρχών να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και να αναδείξουν την Κωνσταντινούπολη ως νέο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κέντρο, δεν βλέπει να έχουν ιδιαίτερες προοπτικές επιτυχίας. «Υπάρχουν άλλα χρηματοπιστωτικά κέντρα όπως το Λονδίνο, η Φρανκφούρτη, ακόμη και το Άμστερνταμ, αλλά και το Ντουμπάι. Δύσκολα μπορεί η Κωνσταντινούπολη να ανταγωνιστεί αυτές τις πόλεις αυτήν τη στιγμή».

Από την άλλη όσοι μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους στο Λονδίνο είναι πιθανό να υφίστανται μεγάλες πιέσεις υπό τις νυν συνθήκες. Γιατί θα πρέπει να φροντίσουν πώς να κρατήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία. Για κάποιους είναι δύσκολο να τα ρευστοποιήσουν. Μόνο εάν δεν είναι ακίνητα ή άλλες επενδύσεις σε χρυσό, σε πολύτιμους λίθους ή σε κρυπτονομίσματα, μπορούν να τα μεταφέρουν στο εξωτερικό, συνοψίζει ο Ουσάλ Σαχμπάζ. Αλλά υπάρχουν πιο ελκυστικές χώρες από ότι η Τουρκία, όπως το Ντουμπάι. Διότι εκεί εφαρμόζεται το αγγλοσαξονικό νομικό σύστημα.

Πηγή: DW

Ιδού μια λίστα των… γνωστών.

Ένας από τους αγαπημένους ολιγάρχες του Βλαντιμίρ Πούτιν, ήταν ο πλουσιότερος Ρώσος μέχρι το 2015. Ο Ουσμάνοφ είναι ο βασικός μέτοχος της δεύτερης μεγαλύτερης εταιρείας τηλεπικοινωνιών της Ρωσίας, της MegFon, και έχει μετοχές στον βιομηχανικό γίγαντα σιδήρου και χάλυβα Metalloinvest.

Μπορεί αυτή την περίοδο ο Πούτιν να πολεμά λυσσαλέα το Facebook, αλλά πριν από χρόνια ο Ουσμάνοφ είχε επενδύσει πάνω από 900 εκατομμύρια δολάρια στην εταιρεία και απέκτησε το 10% των μετοχών της προτού αποχωρήσει το 2014. Επένδυσε επίσης στο Twitter, στην Apple και στο LinkedIn.

O Ουσμάνοφ δεν κατάφερε να σώσει το αξίας 600 εκατομμυρίων δολαρίων σούπερ γιοτ του, το οποίο κατασχέθηκε από τις γερμανικές αρχές, αλλά έχει καταφέρει να κρατήσει το ιδιωτικό Airbus A-340 του, αξίας 200 εκατομμυρίων δολαρίων.

Aδελφοί Ρότενμπεργκ

Ο Αρκάντι και ο Μπόρις Ρότενμπεργκ γνωρίζονταν με τον Πούτιν από τα εφηβικά τους χρόνια, όταν προπονούνταν μαζί στο τζούντο. Όταν έγινε πρόεδρος ο Πούτιν δεν τους ξέχασε και τους έδωσε κρατικές εταιρείας και συμβόλαια που τους έκαναν βαθύπλουτους. Τα επόμενα χρόνια τα δύο αδέλφια πλούτισαν ακόμα περισσότερο ως επενδυτές μέσω εταιριών – βιτρίνα.

Ιγκόρ Σουβάλοφ

Ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ρωσίας από το 2008 έως το 2018 είναι σήμερα πρόεδρος της VEB, της ρωσικής αναπτυξιακής τράπεζας που χρηματοδοτεί μεγάλα έργα υποδομής. Ο ίδιος επαίρετο ότι ήταν ένας από τους πιο καθαρούς ανθρώπους της Ρωσίας και ότι είχε επιστρέψει τα χρήματα του στη χώρα. Όλα αυτά μέχρι να αποκαλυφθεί ότι είχε πληρώσει λίγο περισσότερες από 11 εκατομμύρια λίρες για να αγοράσει δύο διαμερίσματα στο Λονδίνο και ότι είχε ναυλώσει ιδιωτικό αεροσκάφος για να πετάξει το …κόργκι της συζύγου του επειδή η business class δεν ήταν αρκετά άνετη.

Γιεβγκένι Πριγκόζιν

Ο επονομαζόμενος και «σεφ του Πούτιν» θρυλείται ότι ξεκίνησε την καριέρα του πουλώντας χοτ ντογκ αφότου βγήκε από τη φυλακή όπου κρατείτο για ληστεία. Σε χρόνο μηδέν πέρασε από τα λουκάνικα στα γκουρμέ γεύματα, αφού κατάφερε να γίνει ιδιοκτήτης μιας σειράς πολυτελών εστιατορίων, στα οποία σύχναζε η ρωσική ελίτ. Ο Πριγκόζιν είναι ο άνθρωπος που βρισκόταν πίσω από την εταιρεία Internet Research Agency, η οποία έσπειρε το χάος στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ και θεωρείται ότι βοήθησε στην εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Για τον λόγο αυτό βρίσκεται πλέον στο στόχαστρο της αμερικανικής Δικαιοσύνης.

Σεργκέι Τσεμέζοφ

Φίλος του Πούτιν από τον καιρό της KGB, διορίστηκε το 2007 ως επικεφαλής της Rostec της εταιρίας – γίγαντα της ρωσικής πολεμικής βιομηχανίας. Είναι μια θέση που κατέχει μέχρι σήμερα. Η οικογένεια του φέρεται να έχει πλουτίσει και να έχει αποκτήσει πολυτελείς βίλες σε όλο τον κόσμο και γιοτ, χρησιμοποιώντας εταιρίες – βιτρίνα.

Νικολάι Τοκάρεφ

Άλλος ένα φίλος του Πούτιν από τα χρόνια της KGB, ο Τοκάρεφ έγινε το 2007 επικεφαλής της κρατικής εταιρείας πετρελαίου Transneft. Χρησιμοποίησε τη θέση του για να χτίσει μια αυτοκρατορία στο real estate και σε άλλες επιχειρήσεις, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, είναι ιδιοκτήτης ενός παλατιού αξίας άνω τους 1 δισεκατομμυρίου στη Μαύρη Θάλασσα. Σε αυτό, λένε, κάνει συχνά τις διακοπές του και ο ίδιος ο Πούτιν.

Βλαντιμίρ Ποτάνιν

Ο Ποτάνιν είναι –μάλλον- ο δεύτερος πλουσιότερος Ρώσος, κάτι που οφείλει στο γεγονός ότι είναι τραπεζίτης και ιδιοκτήτης ορυχείων νικελίου. Η περιουσία του εκτιμάται σε πάνω από 30 δισεκατομμύρια δολάρια. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα ήταν στο διοικητικό συμβούλιο του Μουσείου Γκουγκενχάιμ, ενώ φέρεται να είναι ιδιοκτήτης πολλών ακινήτων στη Νέα Υόρκη, τριών σούπερ γιοτ και δύο ιδιωτικών αεροπλάνων. Το αν θα παραμείνει το ίδιο πλούσιος θα φανεί μόλις ολοκληρωθούν οι διαδικασίες του διαζυγίου του, το οποίο λέγεται ότι θα του κοστίσει περίπου 7 δισεκατομμύρια δολάρια.

Λεονίντ Μίκελσον

Ο πλουσιότερος Ρώσος για το 2016 είναι ιδρυτής και πρόεδρος της εταιρείας φυσικού αερίου Novatek και στενός φίλος του Πούτιν. Είναι λάτρης της τέχνης και λέγεται ότι η αξία της συλλογής του υπολογίζεται στα 200 εκατομμύρια δολάρια. Είναι επίσης κάτοχος ενός σούπερ γιοτ, του «Pacific» στο οποίο μπορούν να προσγειωθούν δύο ελικόπτερα. Έχει επίσης ένα ιδιωτικό τζετ αξίας 65 εκατομμυρίων δολαρίων.

Πετρ Άβεν

Ο Άβεν είναι επικεφαλής της τράπεζας Alfa Group και η περιουσία του εκτιμάται στα 5.5 δισεκατομμύρια δολάρια. Όπως έχει πει ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται για γιοτ και αεροπλάνα και προτιμά να επενδύει στην τέχνη, με την αξία της συλλογής του να φτάνει τα 200 εκατομμύρια δολάρια. Πάντως έχει αγοράσει μια έκταση 85 στρεμμάτων κοντά στο χωριό Virginia Water της Αγγλίας, το οποίο έχει φύλαξη «επιπέδου KGB».

Μικαΐλ Φρίντμαν

Συνέταιρος του Άβεν στην Alpha Group, ο Φρίντμαν επένδυσε πριν από 11 χρόνια το ποσό του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων για να αγοράσει προβληματικές επιχειρήσεις στις ΗΠΑ. Επένδυσε, επίσης, περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια στην Uber.

Αλεξέι Μορντάσοφ

Αυτή τη στιγμή είναι ο πλουσιότερος Ρώσος με περιουσία που βρίσκεται στα επίπεδα των 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Είναι ιδιοκτήτης του ενός τρίτου της TUI και μεγαλομέτοχος της Bank of Russia. Έγινε δισεκατομμυριούχος όταν ήταν επικεφαλής της βιομηχανίας χάλυβα Severstal και επένδυσε μεγάλο μέρος των χρημάτων του σε αντίστοιχες αμερικανικές εταιρείες. Είναι κάτοχος ενός ιδιωτικού αεροσκάφους Bombardier Global 6000 και του σούπερ γιοτ «Nord» το οποίο αξίζει 500 εκατομμύρια δολάρια.

Ρόμαν Αμπράμοβιτς

Η Τσέλσι έφυγε από τα χέρια του, τα σούπερ γιοτ του αναζητούν καταφύγιο μάλλον στην Τουρκία, αλλά δεν γνωρίζουμε ακόμα τι συμβαίνει με τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του τα οποία περιλαμβάνουν πολλά ακίνητα στις ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων και τρία κτήρια στο Upper East Side της Νέας Υόρκης που εκτιμώνται στα 90 εκατομμύρια δολάρια.

Όλεγκ Ντεριπάσκα

Ο Ντεριπάσκα κατέχει το 45% των μετοχών της εξορυκτικής εταιρείας En+ Group η οποία είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο του Λονδίνου. Την περασμένη εβδομάδα μόνο η συγκεκριμένη επένδυση του εκτιμάτο στο 1,6 δισεκατομμύριο λίρες. Ο Ντεριπάσκα, πάντως, είναι ένας από τους ολιγάρχες που έχουν μιλήσει κατά του πολέμου στην Ουκρανία.

Ιγκόρ Σέτσιν

Ο Σέτσιν είναι ανώτατο στέλεχος της κρατικής εταιρείας πετρελαίου Rosneft και έχει χρηματίσει αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ρωσίας. Το δικό του γιοτ ήταν αυτό που «έπιασαν» οι γαλλικές αρχές στη Μάγχη στις αρχές του πολέμου στην Ουκρανία.

Αντρέι Κόστιν

Είναι επικεφαλής του διοικητικού συμβουλίου της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, της VTB Bank, η οποία ήταν εισηγμένη στο χρηματιστήριο του Λονδίνου μέχρι την επιβολή των κυρώσεων από τη Δύση.

Αλεξέι Μίλλερ

Πρόκειται για το πολύ γνωστό στην Ελλάδα επικεφαλής της Gazprom.

Τα 35 άτομα που «παρακολουθούνται» δεν είναι τυχαία: είναι όσοι συμπεριλήφθησαν στην περίφημη λίστα Ναβάλνι με τα ονόματα των ανδρών και των γυναικών που βρίσκονται στον στενό κύκλο του Ρώσου ηγέτη.

• Ανάμεσά τους βρίσκονται τέσσερις από τους πιο πλούσιους ολιγάρχες, επικεφαλής σε κρατικές εταιρείες, γνωστοί μιντιάρχες, υπουργοί, κυβερνήτες, πολιτικοί σύμβουλοι. Βασισμένη σε στοιχεία από το 2020 και ύστερα, η έρευνα έδειξε ότι οι Ρώσοι ολιγάρχες διαθέτουν πάνω από 145 περιουσιακά στοιχεία, όπως 35 επαύλεις, 43 διαμερίσματα και 27 ακίνητα.

Μόνο έξι από τα άτομα στη λίστα φέρεται να κατέχουν επτά γιοτ, 11 ιδιωτικά αεροσκάφη και ελικόπτερα – συνολικής αξίας 2 δισ. δολαρίων.

Κάποια από τα περιουσιακά στοιχεία είναι δηλωμένα και γνωστά στις αρχές. Αλλά πάλι είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό, καλυμμένα με ένα πέπλο μυστηρίου.

Ένας από τους επιχειρηματίες που είναι στο «στόχαστρο» του project αυτου είναι ο Ρομάν Αμπράμοβιτς. Ο ιδιοκτήτης της Τσέλσι έχει πάνω από 70 κατοικίες, κτίρια και οικόπεδα μόνο στη Βρετανία.

Παράλληλα, εταιρείες που συνδέονται με τον δισεκατομμυριούχο ή τους συγγενείς τους φέρεται να έχουν στην κατοχή τους 53 πολυτελή διαμερίσματα – καθώς και κτίρια και οικόπεδα – μόνο στο κεντρικό Λονδίνο.

Η γειτονιά του Τσέλσι στο Λονδίνο φέρεται να ανήκει ολοκληρωτικά στον Αμπράμοβιτς και άλλους Ρώσους ολιγάρχες.

Ενδιαφέρον έχει και το γεγονός ότι ο Αμπράμοβιτς και οι οικογένειά του συνδέονται με trust funds, με δύο από αυτά να βρίσκονται στην Κύπρο.

• Επιπλέον, το όνομα του Όλεγκ Ντεριπάσκα, ενός από τους «αγαπημένους» του Πούτιν, φέρεται να είναι συνδεδεμένο με 26 assets. Ανάμεσά τους είναι δισεκατομμύρια σε μετοχές, ένα ξενοδοχείο στις Αυστριακές Άλπεις, ένα σούπερ γιοτ, ένα 60μετρο σκάφος υποστήριξης με ελικοδρόμιο, πολυτελείς κατοικίες σε Λονδίνο, Παρίσι, Ουάσινγκτον, Νέα Υόρκη και τέσσερις βίλες στην Ισπανία.

Ο Ιγκόρ Σουβάλοβ, επιχειρηματίας και πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ρωσίας, φέρεται να κατέχει δύο ιδιωτικά τζετ: ένα Gulfstream G650, αξίας 65 εκατ. δολαρίων, και ένα Bombardier Global Express. Του ανήκουν επίσης τρεις πολυτελείς κατοικίες σε Αυστρία, Τοσκάνη και Ντουμπάι – συνολικής αξίας 35 εκατ. δολαρίων.

Πολλά από τα πιο μυστικά περιουσιακά στοιχεία κρύβονται πίσω από offshore εταιρείες-βιτρίνες ή βρίσκονται στην ιδιοκτησία συγγενών ή συνεργατών.

Μεταξύ άλλων, οι κυρώσεις αφορούν το «πάγωμα» των περιουσιακών στοιχείων και την απαγόρευση εισόδου των εν λόγω Ρώσων πολιτών στις ΗΠΑ.

Στη λίστα βρίσκεται ο εκπρόσωπος Τύπου του Πούτιν, Ντμίτρι Πεσκόφ, τον οποίο η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Τζεν Ψάκι, χαρακτήρισε ως «κορυφαίο διάκονο της προπαγάνδας του Πούτιν».

Ακόμα, στη λίστα υπάρχουν ο Αλισέρ Ουσμάνοφ, ιδιοκτήτης της μεταλλευτικής Metalloinvest και ο Νικολάι Τοκάρεφ, επικεφαλής της ενεργειακής Transneft.

Ο Λευκός Οίκος ανέφερε επίσης πως θα επιβάλει περιορισμούς για την ταξιδιωτική βίζα 19 Ρώσων ολιγαρχών, των οικογενειών και των συνεργατών τους.