Οι επόμενες σκηνές, από εκείνες της Ακρόπολης, όπως διαπίστωσε μετά από σχετική έρευνα το «ΘΕΜΑ», είναι γυρισμένες στις εγκαταστάσεις της Σχολής Θετικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης όπου, σύμφωνα με την ανακοίνωση των ίδιων των συντελεστών οι οποίοι δεν αποκαλύπτουν ούτε τα ονόματα ούτε φυσικά τα πρόσωπά τους, πραγματοποιήθηκε και η πρώτη προβολή της ταινίας, το βράδυ της 17ης Δεκεμβρίου 2021, στην αίθουσα Α31.

Survivor: Άγριος καβγάς Μυριέλλας-Κατσαούνη

Οι δύο νεαροί άνδρες εισέρχονται ανενόχλητοι στη σχολή και συναντούν μια γυναίκα με μάσκα, η οποία θα τους οδηγήσει σε μια μυστικιστική τελετή ερωτικής μύησης που διαδραματίζεται στους σκοτεινούς διαδρόμους με φόντο τους πίνακες ανακοινώσεων που αφορούν τους φοιτητές. Ημίγυμνοι, φορώντας μάσκες και με βαμμένα τα σώματά τους, τα αγόρια και τα κορίτσια που συμμετέχουν σε αυτή την ιδιότυπη τελετή αγγίζονται κατά ζευγάρια αλλά και κατά ομάδες, ενώ στη συνέχεια το πρωταγωνιστικό γκέι ζευγάρι κατευθύνεται προς την τουαλέτα απ’ όπου εξέρχεται λίγα λεπτά αργότερα κρατώντας στα χέρια τους ένα δοχείο με σπέρμα.

Τι λένε οι υπεύθυνοι του ΑΠΘ

Εύλογα διερωτάται κανείς πώς είναι δυνατόν να γυρίστηκαν όλες αυτές οι σκηνές και να προβλήθηκε η συγκεκριμένη ταινία σε ένα δημόσιο πανεπιστημιακό ίδρυμα χωρίς να υπάρξει καμία απολύτως αντίδραση. «Δεν μας ζητήθηκε και δεν δώσαμε ποτέ καμία άδεια ούτε για γυρίσματα ούτε για προβολή της συγκεκριμένης ταινίας στους χώρους μας», δήλωσε στο «protothema.gr» η κοσμήτορας της Σχολής Χαρά-Μυρτώ-Αγάπη Χαραλάμπους, προσθέτοντας πως «όταν τελειώνουν τα προγραμματισμένα μαθήματα οι αίθουσες κλειδώνονται».

Οπως μας είπε, «οι χώροι της σχολής ζητούνται για εκδηλώσεις συνήθως από φοιτητικές ομάδες, μπορεί ωστόσο να κατατεθεί αίτημα και από άτομα που δεν φοιτούν στο πανεπιστήμιο». Παρά το γεγονός ότι η ίδια δεν είχε καμία ενημέρωση για τη συγκεκριμένη ταινία -κανείς δεν είχε αντιληθεί ότι κάποιες σκηνές είχαν γυριστεί εκεί- η κυρία Χαραλάμπους δεν αποκλείει το γεγονός να χρησιμοποίησαν κάποιοι τους χώρους χωρίς να έχουν πάρει άδεια. Ας μην ξεχνάμε ότι τις τελευταίες ημέρες, μετά την πρόσφατη εκκένωση χώρου που τελούσε υπό κατάληψη αντεξουσιαστών επί 34 χρόνια, επίσης στη Σχολή Θετικών Επιστημών, το ΑΠΘ βρίσκεται σε αναβρασμό…

Πηγή: protothema.gr

Στην ταινία -μεταξύ άλλων- φαίνονται δύο από τους πρωταγωνιστές, ένα ζευγάρι γκέι ανδρών, να κάνουν σεξ στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, την ώρα που είναι ανοιχτός για το κοινό και γεμάτος με τουρίστες, ενώ οι υπόλοιποι συμμετέχοντες καλύπτουν την περίπτυξη, κάνοντας πως τραβούν φωτογραφίες.

Γερμανικά ΜΜΕ – Αυτός είναι ο πατέρας των αρνητών στην Ελλάδα

Το συγκεκριμένο βίντεο, που προβλήθηκε και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, καθώς οι δημιουργοί, στο κείμενο που το συνοδεύει -μεταξύ όλων των άλλων- χαρακτηρίζουν τον Παρθενώνα επιθετικά φορτισμένο με ετεροκανονικές και εθνικιστικές αξίες.

Το σενάριο και οι επίμαχες σκηνές στην Ακρόπολη
Η παρουσίαση της ταινίας έγινε στις 16/12 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και, σύμφωνα με το σενάριο, ένα ζευγάρι ανδρών, που έχουν χωρίσει, ανεβαίνουν στην Ακρόπολη για να τα ξαναβρούν. Οι φίλοι τους λένε ότι πρέπει να τα ξαναβρούν και οι δύο άνδρες παραδέχονται ότι είναι ερωτευμένοι, κάνουν σεξ και οι υπόλοιποι σχηματίζουν μια ανθρώπινη αλυσίδα γύρω τους. Με το που φεύγει το πλάνο από τους δύο άνδρες, σηκώνεται η κάμερα και δείχνει την Ακρόπολη.

Η ταινία είναι ανεξάρτητη παραγωγή. Θα είναι ανοιχτά διαθέσιμη στο διαδίκτυο προς όλα τα άτομα, τις ομάδες και τους χώρους που ενδιαφέρονται να τη δουν και να την προβάλλουν.

Οι εξηγήσεις των συντελεστών για το περιεχόμενο της ταινίας

Μάλιστα, στις 23 Δεκεμβρίου είχαν δημοσιεύσει μια μακροσκελή ανάρτηση, μέσω της οποίας προσπαθούσαν να εξηγήσουν κάποια πράγματα σχετικά με την ταινία, ωστόσο προκλητικά ξεκαθάριζαν ότι «ως απάντηση σε όλα τα γιατί στην αρχή, στη μέση ή στο τέλος των επεξηγήσεων, που μπορούν να δοθούν, πάντα υπάρχει κι αυτή: γιατί έτσι γουστάρουμε».

Με αυτό το συνοδευτικό κείμενο της ταινίας μικρού μήκους «Ξεπαρθενών»* θα δοθούν κάποιες εξηγήσεις σχετικά με αυτή. Προκαλεί δυσφορία αρκετές φορές, όταν ένα έργο για να σταθεί απαιτούνται εξηγήσεις, όμως, υπάρχει η εκτίμηση ότι αυτό το έργο θα προκαλέσει δημόσιες αντιδράσεις. Εφόσον, λοιπόν, θέλει να έχει και δημόσια απεύθυνση καλό είναι να στηριχθεί από έναν λόγο που ξεκαθαρίζει το ποιον του. Επί της ουσίας δεν είναι τόσο εξηγήσεις, όσο η ίδια η οπτική των συντελεστών και των συντελεστριών.

Γενικά, ως απάντηση σε όλα τα γιατί στην αρχή, στη μέση ή στο τέλος των επεξηγήσεων, που μπορούν να δοθούν, πάντα υπάρχει κι αυτή: γιατί έτσι γουστάρουμε. Από εκεί κι έπειτα στο γιατί μια ταινία που έχει το ερωτικό στοιχείο μέσα, ίσως η απάντηση είναι κάπως προφανής: γιατί ο έρωτας κι η σεξουαλικότητα παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μας. Όσον αφορά τον έρωτα μεταξύ δύο ή τριών ή παραπάνω ανδρών ή και γυναικών, πρώτα από όλα, ας αναρωτηθούμε τι είναι ο άνδρας, η γυναίκα, κι αν υπάρχουν φύλα, σε τι βαθμό έχουν φυσικά ή επίκτητα χαρακτηριστικά, αλλά αυτή η συζήτηση ξεφεύγει από τους σκοπούς του κειμένου αυτού.

Σε κάθε περίπτωση, αυτού του τύπου η σεξουαλικότητα μας ενδιαφέρει στο συγκεκριμένο έργο ως συντελεστές/τριες/στά κι αυτή προβάλλουμε. Με ένα τρόπο που, με τα μέσα τα οποία διαθέτουμε, εκφράζουμε κάποια από αυτά που θέλουμε να ζήσουμε ή που ζούμε ή που μας ανησυχούν όπως τα ζούμε. Επιλέγουμε τη δημόσια απεύθυνση, όχι μόνο για να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας. Κάποιες από εμάς δεχόμαστε σωματική και λεκτική βία για τις επιλογές κι εκφράσεις της σεξουαλικότητάς μας, ενώ ξέρουμε ότι υπάρχουν κι άνθρωποι που δολοφονούνται ή/και φυλακίζονται, γιατί έχουν αυτό που άλλοι λένε αποκλίνουσα σεξουαλικότητα. Από τα παιδιά -συνήθως αγόρια που δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν, όταν οι συμμαθητές τους αποφασίσουν ότι είναι αδερφές, μέχρι το ξύλο, την περιθωριοποίηση ή και τα μαχαιρώματα από τα οποία υποφέρουν πολλοί και ιδιαίτερα ομάδες όπως οι τρανς γυναίκες. Σε όλο αυτό δεν στεκόμαστε απαθείς. Ας αποτελέσει αυτή η μικρή κίνηση μια φωνή πως κανείς και καμιά δεν είναι μόνη.​​​​​​ Θα ζούμε τον έρωτα και τη σεξουαλικότητα, όπως επιθυμούμε και θα υπερασπιζόμαστε τη δημόσια ύπαρξη, μα και συνύπαρξη, όλων των σεξουαλικοτήτων που δεν παραβιάζουν την αυτοδιάθεση των σωμάτων μας.

Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το ρόλο της πατριαρχίας σε όλα αυτά τα προβλήματα. Ας πούμε, βλέπε στο πρότυπο του βίαιου επιθετικού άνδρα οικογενειάρχη -το οποίο μπορεί να αντανακλάται και από τις γυναίκες- που δεν ανέχεται να τον αγγίζουν ή να είναι ευαίσθητος και πρέπει να κυριαρχεί πατώντας σε οποιονδήποτε άλλο είτε αυτός είναι μια γυναίκα είτε ένας «θηλυπρεπής» άνδρας είτε ένας συνάδελφος όχι αρκετά ανταγωνιστικός, και ισοπεδώνει ό,τι αμφισβητεί την κοσμοθεωρία του είτε αυτό το ονομάσει ομοφυλοφιλία είτε πολυσυντροφικότητα και ούτω καθεξής. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ανταγωνιστικότητα ή η βία ή η οικογένεια ή τα λοιπά θεσμικά μας πλαίσια, όπως ο εργασιακός χώρος, έχουν μόνο αρνητικά στοιχεία, παρ’ ότι όπως τα έχουμε δει στο πατριαρχικό πλαίσιο, είναι κατά βάση τοξικά. Και, φυσικά, δεν μπορούμε να μην δούμε στην εξίσωση τη σύνδεση μεταξύ πατριαρχίας, οικογένειας και έθνους. Το πρόβλημα πάλι δεν είναι οι άνθρωποι που ζούνε σε ένα τόπο και έχουν κάποια χαρακτηριστικά που τους ενώνουν, όπως η γλώσσα ή ήθη, έθιμα και τα λοιπά. Αλλά όταν αυτοί αποχτούν ως εθνικός οργανισμός μια τοξική αρρενωπή συμπεριφορά θέλοντας να κυριαρχούν και να ισοπεδώνουν τους άλλους/ες/α.

Για αυτό και δεν είναι τυχαία η επιλογή του Παρθενώνα ως τόπου. Λειτουργεί για πολλούς ως ένα παράσημο εθνικισμού, αρχαιολατρείας, πατριαρχίας, εμπορευματοποίησης, μαζικής κουλτούρας και καθωσπρεπισμού μεταξύ άλλων. Έστω ότι υπάρχει μια κάποια σύνδεση γλωσσική, γενετική, πολιτισμική των νέων με τους αρχαίους Έλληνες, ακόμη και μετά από όλους τους λαούς που έχουν περάσει από τούτο τον τόπο. Τότε, λοιπόν, αποκτούν κωμικό ενδιαφέρον οι αντιδράσεις μερικών αρχαιολάγνων αρρενωπών τύπων σε αυτό που ονομάζουν ομοφυλοφιλία, την ίδια στιγμή που στο συμπόσιο του Πλάτωνα έχουμε σκηνή με ερωτικό καβγαδάκι μεταξύ Σωκράτη και Αλκιβιάδη για παράδειγμα. Έτσι, με αφορμή κιόλας την επέτειο των διακόσιων ετών από την ελληνική επανάσταση του 1821 σας παρουσιάζουμε έναν ωραίο τρόπο να δώσουμε μερικά ωραία νοήματα -άλλα εμπνευσμένα από το παρελθόν άλλων και άλλα από εμάς- και περιεχόμενα σε σημαντικά μέρη του τόπου αυτού.

Θα ήταν λάθος, ωστόσο, να πιστέψει κανείς ότι ο σκοπός της ταινίας είναι τόσο η αντίδραση, όσο, κατά βάση, η επιθυμία και η ανάγκη να ζούμε με τον τρόπο που θέλουμε. Εμείς δεν βλέπουμε κάτι περίεργο ή αφύσικο σε αυτό που κάνουμε. Για μας είναι η φυσιολογική εξέλιξη της ανέμελης ροής μας. Ο αισθησιασμός -ας μην ξεχνούμε κιόλας τον αρχαίο ελληνικό αισθησιασμό κι εκστατικότητα, τα αγάλματα δεν ήταν λευκά, είχαν πολλά και έντονα χρώματα και σχέδια-​​​​​​​ η επαφή, η συσχέτιση μεταξύ ανθρώπινων σωμάτων ανεξαρτήτως διαφόρων χαρακτηριστικών είτε συμβαίνει ιδιωτικά είτε δημόσια. Τα επιζητούμε. Πόσο μάλλον τώρα που ζούμε τον εγκλεισμό, την αποξένωση των ανθρώπινων σχέσεων, τη μεταφορά των σχέσεων μας σε πλασματικούς κι εγκεφαλικούς κόσμους πίσω από οθόνες στερώντας μας την αισθητηριακή ολοκλήρωση, την ουσιαστική επικοινωνία και συνύπαρξη συνολικά.

Ο Παρθενώνας είναι ένα όμορφο μέρος για να κάνεις έρωτα, μην ξεχνάτε τη θέα (φροντίσαμε στις πιο όμορφες στιγμές μας να είμαστε μακριά από τον τσιμεντένιο διάδρομο), ενώ οποιοδήποτε μέρος αποχτά μεγαλύτερη αξία, όταν ζωντανεύει με την παλλόμενη ανθρώπινη παρουσία. Εξάλλου, αυτή είναι και η επιθυμία, η νοοτροπία και η εμπειρία των πρωταγωνιστών μας. Δεν θα κρύψουμε βέβαια και το σκέλος της υπέρβασης. Την ομορφιά του να κάνεις κάτι που απαιτεί να υπερβείς τα όρια σου, αυτή την προϋπόθεση για τη συνέχεια της ζωής και της αυτοπραγμάτωσης. Ούτε ότι ίσως βαρεθήκαμε τη ρουτίνα, την απομόνωση και τις στατιστικές θανάτων από κορωνοϊό και αποζητήσαμε την περιπέτεια, τον πειραματισμό, την καύλα και τη συντροφικότητα, διότι όλο αυτό χωρίς συντροφικότητα δεν στήνεται. Το να κάνεις δηλαδή σεξ σε ένα συνωστισμένο δημόσιο χώρο με φύλακες και κάμερες και να μη σε δει κανένας για να μην έχεις προβλήματα, παρ’ ότι το νόμιμο δεν είναι αναγκαία ηθικό.

Ευχόμαστε να απολαύσετε το έργο αυτό όσο ή και περισσότερο από ό,τι εμείς τη δημιουργία του και -ειδικά οι νεότερες φίλες και φίλοι που υφίστανται τόσο εκφοβισμό-​​​​​​​ να νιώσετε ότι αυτό που φαντάζει αδιανόητο ίσως και να μην είναι.

Δύο άνδρες που έχουν χωρίσει ανεβαίνουν στην Ακρόπολη για να τα ξαναβρούν και μια ομάδα ανδρών, οι φίλοι, τους λένε ότι πρέπει να τα ξαναβρούν. Οι δύο άνδρες λένε ότι είναι ερωτευμένοι, κάνουν σεξ και οι υπόλοιποι σχηματίζουν μια ανθρώπινη αλυσίδα γύρω τους. Με το που φεύγει το πλάνο από τους δύο άνδρες, σηκώνεται η κάμερα και δείχνει την Ακρόπολη.

Πηγή: zappit.gr