Εξηγώντας ότι η ανάπτυξη της αμερικανικής οικονομίας επί των ημερών του το επιτρέπει, δεσμεύτηκε να δαπανήσει 1,3 τρισ. δολάρια (!) για να δώσει μετρητά 5.000$ σε καθέναν από τους περίπου 270 εκατ. ενήλικες που έχουν δικαίωμα ψήφου.

Δεν είναι πρωτοπόρος, βεβαίως, ο Τραμπ, αν και ως προς τους αριθμούς η επιχείρηση εξαγοράς είναι ιλιγγιώδης. Το προσπάθησε ο Γεώργιος Ράλλης (με τις ενισχύσεις της ΕΟΚ) πριν τις εκλογές του 1981, το έκανε και η κυβέρνηση Καραμανλή (όπως είχε αποκαλύψει ο Πέτρος Δούκας) προς τους πυρόπληκτους, λίγο πριν τις εκλογές του 2007. Τουλάχιστον υπήρχε μία λογική βάση, αν και ο σκοπός ήταν παρόμοιος.

Ο αμερικανός πρόεδρος ονόμασε την εξαγορά “μέρισμα Τραμπ”, λόγω της θετικής πορείας της οικονομίας, κάτι που μας φέρνει στα εγχώρια μερίσματα και επιδόματα που δίδονται από τις κυβερνήσεις. Μέρισμα επί των πρωτογενών πλεονασμάτων ήταν και η …περίπου “13η σύνταξη” που έδωσε η κυβέρνηση Τσίπρα, το 2019, επιδόματα ως αποτέλεσμα της καλής διαχείρισης είναι αυτά που έχει δώσει και υποσχέθηκε, από το βήμα της ΔΕΘ, να καταβάλλει (μήνα με μήνα) η κυβέρνηση έως τις εκλογές της άνοιξης του 2027.

Θα σπεύσουν οι αμερικανοί ψηφοφόροι στις κάλπες για να ψηφίσουν υπέρ των Ρεπουμπλικανών έναντι των 5.000$ που τους δίνει ο Τραμπ; Αμφίβολο. Τέτοια μέτρα πελατειασμού μπορεί να πείθουν λίγους, από την άλλη, όμως, εξοργίζουν πολλούς. Και οι ψηφοφόροι λαμβάνουν συνήθως το πεντοχίλιαρο (σε δολάρια), το μέρισμα, ή το επίδομα, στις κάλπες, ωστόσο, σπάνια επιβραβεύουν. Για τον πολύ απλό λόγο ότι καταλαβαίνουν πότε κάποιος προσπαθεί να εξαγοράσει την ψήφο τους.

Βεβαίως, συνήθως ο πελατειασμός συνήθως συνδυάζεται με την κινδυνολογία. Θα εισπράξουν 5.000$ οι αμερικανοί ψηφοφόροι αλλά πρέπει να ψηφίσουν τον Τραμπ διότι εάν δεν το κάνουν...”αν χάσουμε, θα χάσετε τα σύνορά σας, θα χάσετε τις φορολογικές σας περικοπές. Θα χάσετε την ασφάλειά σας. Θα χάσετε τον πλούτο σας”, όπως είπε από συνέδριο των Ρεμπουπλικανών στο Τέξας.

Χθες ανακοινώθηκαν τα νέα στοιχεία για τον πληθωρισμό του Αυγούστου και εκείνο που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι από το 2020 (έτος βάσης) έως σήμερα ο τιμάριθμος εκτοξεύτηκε κατά 25%, αν και στη στέγαση, στην ενέργεια και σε άλλα βασικά που συνιστούν το κόστος ζωής οι αυξήσεις φθάνουν και ξεπερνούν το 40%.

Ποιό μέρισμα, επίδομα, ακόμα και επιταγή ανά χείρας μπορεί να εξισορροπήσει αυτές τις απώλειες; Κι’ όταν υπάρχει υπουργός που δηλώνει ότι οι Έλληνες ζούν την “πιό συγκλονιστική ευημερία σε ευρωπαϊκή χώρα τις τελευταίες δεκαετίες”, τότε δύο τινά μπορεί να συμβούν: ή οι ψηφοφόροι θα συμφωνήσουν και θα δώσουν στη Ν.Δ ένα νέο 41% στις κάλπες του 2027, ή θα εξοργιστούν ακόμα περισσότερο.

Θα δούμε τι θα κατορθώσει ο Τραμπ τον Νοέμβριο και θα τα ξαναπούμε…

Οι ψυχραιμότεροι αναλυτές επισημαίνουν εδώ και πολύ καιρό πώς αυτό θα συνέβαινε ούτως η άλλως κάποια στιγμή. Το γεωπολιτικό αποτύπωμα της Τουρκίας είναι σημαντικό για να αγνοηθεί και τα τελευταία χρόνια, με το ουκρανικό και την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, αυξήθηκε.

Η Ελλάδα ξόδεψε κεφάλαιο για να το αποτρέψει, είτε απευθείας δια της διπλωματικής οδού, είτε μέσω του ομογενειακού λόμπι και η αλήθεια είναι πώς κατόρθωσε να καθυστερήσει μία εξέλιξη που επί της ουσίας ήταν και είναι αναπόφευκτη. Την ώρα που επισημαίνεται αρμοδίως η εξοπλιστική και επιχειρησιακή υπεροπλία της χώρας μας στο Αιγαίο, η αποτροπή της προμήθεια των F35 και των κινητήρων για τα τουρκικά μαχητικά ΚΑΑΝ έγινε κάτι σαν εθνικός σκοπός, σαν ένα μπρα- ντε-φερ γεωπολιτικής επιρροής.

Εσχάτως, μάλιστα, ορισμένοι επικαλούνται, όταν απευθύνονται στην ηγεσία του ΝΑΤΟ – της προκλητικά διακηρυγμένης ανοχής ή και υπεράσπισης της Τουρκίας, όπως επαναλήφθηκε με τις δηλώσεις του Μαρκ Ρούτε-, πώς η προμήθεια F35 από την Τουρκία είναι προβληματικό να υλοποιηθεί επειδή θα χρησιμοποιηθούν από ένα κράτος- μέλος που απειλεί (casus belli) ένα άλλο κράτος- μέλος. Η τακτική είναι ατελέσφορη. Εάν στο τέλος της ημέρας η Τουρκία αποκτήσει τα F35 ουδείς μπορεί να θέσει ρήτρες και προϋποθέσεις για το πώς θα εντάξει τα αμερικανικά μαχητικά στην διάταξη των ενόπλων δυνάμεών τους και στους επιχειρησιακούς σχεδιασμούς στην περιοχή.

Δεν αναμένει, προφανώς, κανείς να επιβληθεί στην Τουρκία να διατηρεί “παρκαρισμένα” τα F35 που ίσως αποκτήσει τα επόμενα χρόνια, ενώ τα αντίστοιχα ελληνικά θα πετούν πάνω από το Αιγαίο και θα αναχαιτίζουν, όταν χρειάζεται, τα τουρκικά F16 ή ΚΑΑΝ. Είναι αφελές και ενδεχομένως υπονομευτικό για την δική μας αμυντική και επιχειρησιακή διάταξη.

Η επιχειρηματολογία μας σχετικά με όλα τα παραπάνω αρχίζει και εξαντλείται, όχι επειδή δεν έχουμε δίκιο, ή επειδή η Τουρκία σέβεται το Διεθνές Δίκαιο και δεν διατηρεί επί 30 χρόνια την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας, αλλά διότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ μετρούν πολύ την επιρροή του Ερντογάν στην περιοχή και το βάρος της Άγκυρας στους αμερικανικούς σχεδιασμούς.

Η ανάγκη ανασχεδιασμού των ελληνικών προτεραιοτήτων είναι προφανής καθώς τα λογικά και ορθά από πλευράς διεθνούς δικαίου επιχειρήματα μας υποχωρούν μπροστά στον θηριώδη κυνισμό των συμφερόντων των ΗΠΑ, την συνδρομή της Ρωσίας (με την οποία δεν διαθέτουμε πιά κανένα δίαυλο επικοινωνίας) και τις προτεραιότητες συμμάχων μας στον Κόλπο. Πολλά αλλάζουν και μοιάζουμε μερικές φορές να μην το κατανοούμε ή να μην το προλαβαίνουμε.

Δικαστήριο της Νέας Υόρκης διέταξε σήμερα τον Ντόναλντ Τραμπ να καταβάλει αποζημίωση πολλών εκατομμυρίων δολαρίων στη συνταξιούχο πια Ε. Τζιν Κάρολ, στο πλαίσιο  αγωγής που εκδικάστηκε το 2023, στην οποία οι ένορκοι έκριναν ένοχο τον Αμερικανό Πρόεδρο για σεξουαλική κακοποίηση και δυσφήμιση  κατά της γυναίκας.

Ο περιφερειακός δικαστής Λούις Κάπλαν του Μανχάταν διέταξε να καταβληθούν περίπου 5,8 εκατ. δολάρια στην πρώην συνεργάτιδα του περιοδικού Elle, ποσό που αντιστοιχεί στα 5 εκατ. της αρχικής αποζημίωσης, συν τους τόκους. Τα χρήματα, σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα ήταν κατατεθειμένα σε καταπιστευματικό λογαριασμό, μέχρι να εκδικαστεί η έφεση που είχε υποβάλει ο Τραμπ. Το Ανώτατο Δικαστήριο αρνήθηκε στις 29 Ιουνίου 2026 να εξετάσει την υπόθεση.

Αργά το βράδυ της Τρίτης οι δικηγόροι του Τραμπ είχαν καταθέσει αίτημα στο δικαστήριο υποστηρίζοντας ότι η Κάρολ θα έπρεπε να περιμένει μέχρι να εξεταστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο η νέα προσφυγή του προέδρου για την ανατροπή της ετυμηγορίας.

Υποστήριζαν ότι ο Πρόεδρος θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη και «μη ανακτήσιμη απώλεια» αν η Κάρολ υλοποιήσει την πρόθεσή της να δωρίσει τα χρήματα επειδή, εάν το κάνει, δεν θα είναι δυνατόν να ανακτηθούν στο μέλλον.

Ισχυρίζονταν, επίσης, ότι αν επιτρεπόταν στην Κάρολ να εισπράξει τα χρήματα αλλά στη συνέχεια το Ανώτατο Δικαστήριο δεχόταν να επανεξετάσει την υπόθεση, αυτό θα υπονόμευε την εμπιστοσύνη του κοινού στη δικαιοσύνη, σε μια περίοδο που οι υποστηρικτές του Τραμπ εκφράζουν «ανησυχίες για πολιτικά υποκινούμενη εργαλειοποίηση του νομικού συστήματος».

Ο Τραμπ υπέβαλε αίτημα νωρίτερα σήμερα στο Ανώτατο Δικαστήριο, ζητώντας να επανεξεταστεί η έφεσή του. Το Ανώτατο Δικαστήριο σπανίως εξετάζει εφέσεις τις οποίες έχει ήδη απορρίψει.

Η 82χρονη σήμερα Κάρολ δίνει μάχη στα δικαστήρια εδώ και σχεδόν επτά χρόνια, από την ημέρα που κατηγόρησε τον Τραμπ ότι τη βίασε γύρω στα 1996 στα δοκιμαστήρια ενός καταστήματος Bergdorf Goodman στο Μανχάταν.

Ο Τραμπ απέρριψε τους ισχυρισμούς της λέγοντας ότι είναι «απάτη», αρνήθηκε ότι γνώριζε τη συγκεκριμένη γυναίκα και υποστήριξε ότι εκείνη επινόησε την ιστορία για να πουλήσει τα απομνημονεύματά της.

Το 2022 οι ένορκοι επιδίκασαν στην Κάρολ 5 εκατ. δολάρια για δυσφήμιση, αν και δεν έκριναν ότι έπεσε θύμα βιασμού. Άλλο δικαστήριο, το 2024, διέταξε τον Τραμπ να πληρώσει στην Κάρολ 83,3 εκατ. δολάρια λόγω των δηλώσεων, που είχε κάνει σε βάρος της το 2019, κατά την πρώτη θητεία του στον Λευκό Οίκο.

Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι δικαιούται προεδρική ασυλία για εκείνη την υπόθεση. Τον περασμένο Σεπτέμβριο ωστόσο το 2ο Εφετείο του Μανχάταν αρνήθηκε να ακυρώσει την πρωτόδικη απόφαση.

Η πρέσβης αναγνωρίζει τον Σαμαρά ως “σημαντική προσωπικότητα” που εξυπηρετεί την ανάπτυξη δεσμών (των ΗΠΑ) στο εγχώριο πολιτικό στερέωμα. Γνωρίζει, όμως, ότι ο πρώην πρωθυπουργός σχεδιάζει την ίδρυση κόμματος που θα πλήξει τον σχεδιασμό της Ν.Δ για αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές. Κι επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεργάζονται άψογα με την κυβέρνηση σε όλα τα πεδία, από την ενέργεια και τις επενδύσεις μέχρι την γεωπολιτική, λογικό είναι να επιθυμούν τη συνέχιση της συνεργασίας. Ορατή η αντίφαση.

Υποτίμησε τη δύναμη της εικόνας; Για ένα τόσο καλά οργανωμένο επιτελείο, όπως αυτό της αμερικανικής πρεσβείας, και για ένα επικοινωνιακό “υπερόπλο” όπως η κ. Γκιλφόϊλ, κάτι τέτοιο δεν πρέπει να θεωρείται πιθανό. Όλα εξετάζονται, όλα λαμβάνονται υπόψη και στο φινάλε οι δίαυλοι επικοινωνίας με το στενό επιτελείο του Ντόναλντ Τραμπ είναι ανοικτοί ώστε, εφόσον χρειάζεται, να διατυπώνεται και κάποια δεύτερη σκέψη.Την εικόνα της συνάντησης, άλλωστε, δεν την διένειμε ο πρώην πρωθυπουργός αλλά η ίδια η Κίμπερλι Γκιλφόϊλ.

Από την άλλη, ο Σαμαράς θεωρείται εκφραστής, σε μεγάλο βαθμό, της πολιτικής ατζέντας Τραμπ: από τα περί woke μέχρι το μεταναστευτικό. Αλλά και ως προς την ασκούμενη εξωτερική πολιτική ο πρώην πρωθυπουργός έχει διατυπώσει σκληρή κριτική στην κυβέρνηση -μέχρι υπόνοιες για ενδοτισμό-, είναι εξαιρετικά φειδωλός, όμως, για την ανοχή των ΗΠΑ σχετικά με τις προκλήσεις του Ερντογάν. Ας το κρατήσουμε.

Ο Τραμπ και συνεργάτες του επιτίθενται συχνά σε ευρωπαίους ηγέτες και, παράλληλα, δεν κρύβουν τις προτιμήσεις τους για πολιτικά πρόσωπα και κόμματα στον χώρο της υπερδεξιάς και ακροδεξιάς. Δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς να δείξει ανάλογες προτιμήσεις και για το εγχώριο πολιτικό σκηνικό πριν τις εκλογές, ακόμα και με τρόπο απρόβλεπτο.

Σε κάθε περίπτωση, η πρέσβης των ΗΠΑ θεωρεί πώς ο διπλωματικός ρόλος της περιλαμβάνει τέτοιες συναντήσεις κι αυτό αποκτά πολιτική αξία (για τον πρώην πρωθυπουργό) δεδομένου ότι δεν έχει δείξει ανάλογο ενδιαφέρον να συναντηθείμε άλλες προσωπικότητες εκτός κυβερνητικού φάσματος. Ούτε με όσους/όσες έπλεκαν ενθουσιωδώς το εγκώμιο του Τραμπ ή χόρευαν από τηλεοράσεως το YMCA…

Πριν μερικές ημέρες ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ είπε ότι “οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να πάρουν το πετρέλαιο του Ιράν”, ενώ σε άλλη δήλωσή του παραδέχτηκε κυνικά ότι από τις ελλείψεις καυσίμων λόγω του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ η Αμερική πλουτίζει. Δεν εννοεί μόνο την ανάγκη για περισσότερο και ακριβότερο αμερικανικό LNG αλλά αποκαλύπτει έμμεσα και το σύστημα κερδοσκοπίας που απ΄ ότι φαίνεται βασίζεται σε κάποια “εσωτερική πληροφόρηση” σχετικά με τις κινήσεις στο πολεμικό πεδίο και το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων.

Σύμφωνα με το Reuters, ένα στοίχημα 950 εκατομμυρίων δολαρίων (περίπου 815 εκατομμύρια ευρώ) τέθηκε στην πτώση της τιμής του πετρελαίου λίγες ώρες πριν από την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός.

Γύρω στις 7:45 μ.μ. GMT την Τρίτη, οι επενδυτές πούλησαν 8.600 παρτίδες συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης Brent και αμερικανικού αργού πετρελαίου, σύμφωνα με στοιχεία της LSEG, τα οποία ανέφερε το Reuters. Η διετής εκεχειρία ανακοινώθηκε λιγότερο από τρεις ώρες αργότερα…

Όταν άνοιξαν οι αγορές το πρωί της Τετάρτης, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης αργού μειώθηκαν κατά περίπου 15% σε λιγότερο από 100 δολάρια ανά βαρέλι.

Ενώ η διαπραγμάτευση μεγάλων ποσών σε συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου δεν είναι ασυνήθιστη, όπως λένε οι αναλυτές, συνήθως οι επενδυτές κατανέμουν τα στοιχήματά τους σε πολλά χρηματιστήρια και τα εκτελούν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Οι ασυνήθιστες συναλλαγές της Τρίτης ακολούθησαν ένα παρόμοιο περιστατικό στις 23 Μαρτίου, όταν πουλήθηκαν συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων μόλις 15 λεπτά πριν ο Τραμπ ανακοινώσει ότι θα καθυστερήσει τις επιθέσεις σε ιρανικές υποδομές, κάτι που οδήγησε επίσης στην πτώση της τιμής του αργού πετρελαίου κατά περίπου 15%.

Η επιστήμη της πολεμικής κερδοσκοπίας και ο κυνισμός της υπερδύναμης, ως απάντηση σε αφελείς που θεωρούσαν πώς ο σκοπός ήταν “αγνός” και αφορούσε μόνο στο ξήλωμα του καταπιεστικού θεοκρατικού καθεστώτος…

Είναι σαφές πώς στρατηγική εξόδου από τον πόλεμο με το Ιράν δεν έχουν οι ΗΠΑ αν και ο Τραμπ δηλώνει ότι “νίκησε”. Ακόμα περισσότερο, ο υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ επισημαίνει πώς σε τρεις εβδομάδες το πολύ θα έχει αποκατασταθεί η κανονικότητα στις αγορές. Δεν συμφωνούν, όμως, οι αναλυτές των μεγαλύτερων οίκων της Wall Street. Σύμφωνα με τους FT, JP Morgan, Goldman Sachs, RBC προετοιμάζουν για μακροχρόνια ενεργειακή κρίση.

Η πίεση μεταφέρεται εκ των πραγμάτων στους Ευρωπαίους που απεύχονται την εμπλοκή τους σε ένα πόλεμο στις αποφάσεις για τον οποίο δεν είχαν καμία συμμετοχή αν και είναι οι χώρες της ΕΕ που βιώνουν περισσότερο τις συνέπειές τους και απειλούνται από το “δεύτερο κύμα” τους, με το μεταναστευτικό και πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις. Αν και το θέμα δεν έχει τεθεί στην ατζέντα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αμερικανικές πηγές προεξοφλούν πώς θα συζητηθεί.

Η ώρα των αποφάσεων πλησιάζει: Πώς και ποιοί μπορούν να πουν όχι στον Τραμπ;

Ο μόνος έως τώρα που έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του είναι ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ που κινδυνεύει να το πληρώσει με εμπορικούς δασμούς από τις ΗΠΑ. Ο Εμανουέλ Μακρόν, από την άλλη, έχει ήδη προτείνει τον σχηματισμό ευρωπαϊκής ναυτικής δύναμης (τύπου “Ασπίδες”) που θα περάσει από την Ερυθρά Θάλασσα προς τον Περσικό Κόλπο και τα Στενά του Ορμούζ. Ο κίνδυνος, όμως, είναι υπαρκτός και εάν πληγεί ευρωπαϊκό πλοίο από drones ή πυραύλους του Ιράν η γενίκευση του πολέμου είναι προ των θυρών.

Επισήμως η Αθήνα (κσι κατά την πρόσφατη “τριμερή” Μακρόν, Μητσοτάκη, Χριστοδουλίδη στην Κύπρο) δηλώνει πώς δεν πρόκειται να εμπλακεί περισσότερο από την παρουσία ελληνικής φρεγάτας στην Ερυθρά. Φαίνεται, όμως, πώς υπάρχουν και δεύτερες σκέψεις. Εφόσον διαμορφωθεί μια σχετική ευρωπαϊκή πρωτοβουλία και αποφασιστεί η συγκρότηση ευρωπαϊκής δύναμης, είναι δύσκολο να απέχει η Ελλάδα, καθώς ο ελληνόκτητος στόλος δεξαμενοπλοίων και εμπορικών πλοίων κατ’ εξοχήν εξυπηρετείται από την ομαλή διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ.

Ο Τραμπ θα επιδιώξει την “εξαργύρωση” της ισχύος του απέναντι σε μία Ευρώπη χωρίς κοινή άμυνα και γεωστρατηγικό σχεδιασμό και μάλιστα την ώρα που αποδομείται η στρατηγική της εναντίον της Μόσχας και δη για την απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο μετά το “laisser passer” του Αμερικανού προέδρου λόγω των έκτακτων συνθηκών.

Για την Αθήνα η πίεση θα είναι ακόμα μεγαλύτερη ως χώρα με μία από τις μεγαλύτερες ναυτιλίες παγκοσμίως και με άμεσο συμφέρον να προστατευθούν ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία στην περιοχή των Στενών. Είναι άλλο πράγμα, όμως, να βρεθούν πλοία του Πολεμικού Ναυτικού απέναντι σε πειρατές κι άλλο, πιθανώς, εν μέσω πυρών.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Μπορεί στις Βρυξέλλες και σε κάποιες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να υποδέχτηκαν με ανακούφιση την δέσμευση του Ντόναλντ Τραμπ ότι δεν θα επέμβει στρατιωτικά στην Γροιλανδία και, ακόμα περισσότερο, στο άκουσμα ότι ο Αμερικανός πρόεδρος ήρθε σε συμφωνία διαπραγμάτευσης για την ένταξη του παγωμένου νησιού και του Αρκτικού Κύκλου στην περίμετρο ασφαλείας των ΗΠΑ. Στο περιθώριο του Νταβός, άλλωστε, ήταν έντονη η συζήτηση πώς έπρεπε να βρεθεί κάτι ώστε ο Τραμπ να αισθανθεί νικητής και να λήξει η διαμάχη ΗΠΑ- Ε.Ε.

Οι απειλές περί του μηχανισμού “μπαζούκα” και άλλα παρεμφερή σε έναν οικονομικό πόλεμο με την Αμερική δεν ήταν τίποτε περισσότερο από τις κραυγές μιας ηπείρου που χωρίς συνοχή και στρατηγική ψηλαφεί εδώ και ένα χρόνο τα ίχνη που αφήνει πίσω του ο “τυφώνας Τραμπ”.

Ως προς την Γροιλανδία, οι Δανοί και άλλοι Ευρωπαίοι επισήμαναν τον κίνδυνο διάλυσης του ΝΑΤΟ. Απλό: η μεγαλύτερη χώρα της ατλαντικής συμμαχίας και υπερδύναμη απειλεί την κυριαρχία άλλης χώρας της ίδιας συμμαχίας και απαιτεί την προσάρτηση εδάφους της.

Λοιπόν, φαίνεται πώς οι επίλεκτοι αμερικανοί “Seals” δεν θα επιτεθούν στις περιπολίες των γροιλανδικών έλκηθρων με σκύλους. Φρόντισε γι΄ αυτό ο κ. Ρούτε. Όμως, η απειλή για διάλυση του ΝΑΤΟ που νομίζουν ότι απέφυγαν οι Ευρωπαίοι έχει ήδη συντελεστεί.

Ο βασικός μέτοχος της ατλαντικής συμμαχίας (ΗΠΑ) έδωσε εντολή στον πρόθυμο CEO που έχει διορίσει (Ρούτε) να επιβάλλει στα άλλα μέλη της συμμαχίας την “συμφωνία” που σκέφτηκε και πρότεινε για την παράδοση περιοχών της γροιλανδικής/ δανικής κυριαρχίας κατά το μοντέλο της βρετανικής παρουσίας -με βάσεις- στην Κύπρο.

«Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ο μόνος τρόπος να το αντιμετωπίσει κανείς εν τέλει είναι μία μελετημένη διπλωματία», είπε o Γεν. Γραμματέας του ΝΑΤΟκατά την διάρκεια συζήτησης στο Φόρουμ του Νταβός, προειδοποιώντας ότι η πραγματική προτεραιότητα δεν είναι η Γροιλανδία, αλλά η Ουκρανία.Λίγες ώρες αργότερα έγινε κατανοητό τι εννούσε.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να συνομιλήσει απευθείας με την κυβέρνηση της Δανίας και τον πρωθυπουργό της Γροιλανδίας, ούτε καν με τους ευρωπαίους ηγέτες και τις Βρυξέλλες. Αναθέτει στον Ρούτε να μεταφέρει την αρχική συμφωνία που αποφάσισαν οι δυό τους, ήτοι ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ.

Κατ’ αρχάς είναι πρωτοφανές να εμπλέκεται το ΝΑΤΟ σε μία υπόθεση εδαφικής κυριαρχίας κράτους-μέλους για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της υπερδύναμης. Ο Ρούτε, δηλαδή, γίνεται ταυτόχρονα αγγελιοφόρος, διαμεσολαβητής, κριτής του διεθνούς δικαίου και, συμπυκνωμένα, υποτακτικός του Τραμπ. Θα είχε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον το όνειδος που παρακολουθούμε εάν αφορούσε έδαφος της Ολλανδίας, όμως είναι μάλλον βέβαιο πώς και σε αυτή την περίπτωση ο διατελέσας επί 13 χρόνια πρωθυπουργός αυτής της χώρας θα έβρισκε τρόπο να παρακάμψει τα συμφέροντα της πατρίδας του!

Το μοντέλο που επιβάλλεται οδηγεί στον αφοπλισμό του ΝΑΤΟ, όχι μόνο από τους κανόνες δικαίου και το ίδιο το καταστατικό του αλλά και από αυτή την αποστολή που υποτίθεται πώς έχει. Την επόμενη φορά, ο Ρούτε μπορεί να λάβει εντολή να διευθετήσει, προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων της (νέας) στρατηγικής ασφαλείας των ΗΠΑ, κάποιες …ασήμαντες διενέξεις στη νοτιοανατολική Μεσόγειο ή αλλού.

Δεν διεσώθη το ΝΑΤΟ από την διαπραγμάτευση Τραμπ- Ρούτε για τη Γροιλανδία που καλείται ο δεύτερος να επιβάλλει σε Δανούς, Γροιλανδούς και Ευρωπαίους. Έπαψε, ουσιαστικά, να υφίσταται. Κάποιος πρέπει να το επισημάνει -έτσι για την τιμή των όπλων- στον “μικρό Ολλανδό”.

Η επιστολή Μολυβιάτη στον Στόλτενμπεργκ:

ΓΜε την επιστολή αυτή, την οποία ο κ. Μολυβιάτης την υπογράφει ως «Ελλην πολίτης», εγκαλεί τον ΓΓ της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας για μεροληπτική στάση έναντι της Τουρκίας, τονίζοντας μεταξύ άλλων: «Οταν καλείτε την Ελλάδα σε διάλογο με την Τουρκία για να λύσουν τις διαφορές τους, αυτό δεν είναι στάση ίσων αποστάσεων. Είναι ενθάρρυνση του επιτιθέμενου εις βάρος του θύματός του».

Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή:

Αξιότιμε κύριε Γενικέ Γραμματέα του ΝΑΤΟ,

Τον τελευταίο καιρό προβαίνετε σε δηλώσεις σχετικά με την κρίση που επικρατεί στις σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας. Οι δηλώσεις αυτές φαινομενικά τηρούν ίση απόσταση μεταξύ των δύο χωρών.

Στην πραγματικότητα όμως είναι τυπικά απαράδεκτες, ουσιαστικά ευνοούν τον επιτιθέμενο εις βάρος του θύματός του και τελικά είναι επιβλαβείς για τη Συμμαχία.

Ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ είναι υπάλληλος των κυβερνήσεων που τον διορίζουν και καταβάλλουν τον μισθό του από τα χρήματα των φορολογουμένων τους. Δεν διαμορφώνει πολιτική –αυτό είναι έργο των κυβερνήσεων– και δεν εκφράζει θέσεις χωρίς την έγκρισή τους. Και προφανώς δεν έχει εγκρίνει τις δηλώσεις αυτές η ελληνική κυβέρνηση.

Ο λόγος υπάρξεως κάθε συμμαχίας είναι προφανώς η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της. Εδώ όμως έχουμε ένα μέλος του ΝΑΤΟ, την Τουρκία:

Να διεκδικεί επισήμως και δημόσια τα εδάφη ενός άλλου μέλους, της Ελλάδος. Και συγκεκριμένα, 152 νήσους, νησίδες και βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου.

Να πραγματοποιεί καθημερινά υπερπτήσεις πολεμικών αεροσκαφών πάνω από τα εδάφη αυτά.

Να έχει αναπτύξει απέναντι των νησιών αυτών τον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο της Μεσογείου και ταυτοχρόνως να απαιτεί και τον αφοπλισμό τους.

Οταν εσείς, κύριε Γενικέ Γραμματέα, καλείτε την Ελλάδα σε διάλογο με την Τουρκία για να λύσουν τις διαφορές τους, στην ουσία ζητάτε από την Ελλάδα να καταστήσει την εδαφική της ακεραιότητα αντικείμενο διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Και το ζητάτε αυτό ενώ εκπροσωπείτε μια Συμμαχία που συνεστήθη και εξακολουθεί να υπάρχει για αυτόν ακριβώς τον λόγο, δηλαδή την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας των μελών της.

Αυτό δεν είναι στάση ίσων αποστάσεων. Είναι ενθάρρυνση του επιτιθέμενου εις βάρος του θύματός του.

Και αυτό, τελικά, δεν οδηγεί σε ενίσχυση της συνοχής της Συμμαχίας, αλλά μάλλον στη διάλυσή της.

Εάν, κύριε Γενικέ Γραµµατέα, δεν έχετε την εξουσιοδότηση να παρέμβετε για να διορθωθεί αυτή η πρωτοφανής και απαράδεκτη κατάσταση στους κόλπους της Συμμαχίας, νομίζω ότι το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να σιωπήσετε έως ότου λήξει η θητεία σας.

Ειλικρινά,

Πέτρος Γ. Μολυβιάτης

Ελλην πολίτης

Όπως περιγράφει το POLITICO, η  χιονόπτωση σκέπασε βαριά τις Βρυξέλλες αυτή την εβδομάδα, καθώς αξιωματούχοι από πρεσβείες και ευρωπαϊκούς θεσμούς επέστρεψαν από τις διακοπές τους σε μια νέα, σοκαριστική πραγματικότητα.

Όπως ένα παγωμένο χαστούκι αρκτικού αέρα, η επιχείρηση του Ντόναλντ Τραμπ για την απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο από την προεδρία της Βενεζουέλας αιφνιδίασε τα κορυφαία στελέχη της ΕΕ — και τα βύθισε στη σιωπή. Ακολούθησαν αμφισβήτηση του NATO, απειλές προς Κούβα και Ιράν, ενώ ο Τραμπ δήλωσε ότι χρειάζεται να αποκτήσει τη Γροιλανδία για λόγους εθνικής ασφάλειας, ανεξάρτητα από τη γνώμη των σημερινών συμμάχων των ΗΠΑ.

«Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο», δήλωσε ο Τραμπ σε συνέντευξή του στους New York Times.

Ωστόσο, το διεθνές δίκαιο έχει ανάγκη τον Τραμπ. Η προσέγγισή του αποτελεί υπαρξιακή απειλή όχι μόνο για παγκόσμιες συμφωνίες όπως η Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, αλλά και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη μεγαλύτερη “βιομηχανία” διεθνούς νομοθεσίας στον κόσμο. Κάθε χρόνο η ΕΕ παράγει πάνω από 2.000 οδηγίες και κανονισμούς, καθοδηγώντας την οικονομική και κοινωνική ζωή των 27 κρατών-μελών της.

Σε έναν κόσμο υπό αμερικανική κυριαρχία όπου ο κανόνας δικαίου δεν έχει σημασία, η ευρωπαϊκή νομοθετική μηχανή κινδυνεύει να φαντάζει ως γραφικό απομεινάρι. Η πρώτη εβδομάδα του 2026 ανέδειξε ξανά την παράλυση και ανικανότητα της ευρωπαϊκής ηγεσίας απέναντι σε έναν Αμερικανό πρόεδρο που δηλώνει πως μόνο η προσωπική του «ηθική» μπορεί να τον σταματήσει.

«Είναι μια πολύ σημαντική στιγμή», ανέφερε διπλωμάτης ευρωπαϊκής χώρας που μίλησε ανώνυμα. «Υπήρχε μια τάση στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ να κοροϊδεύουν τον Τραμπ και τους συνεργάτες του, παρουσιάζοντάς τους ως ανίκανους ή τρελούς. Αυτό είναι λάθος. Είναι ιδιαίτερα ικανοί».

Όπως τόνισε ο ίδιος διπλωμάτης, η αποστολή τους είναι ξεκάθαρη: να προωθήσουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της διοίκησης Τραμπ με κάθε τρόπο. Ο Λευκός Οίκος δεν ενδιαφέρεται για το αν είναι καλός σύμμαχος της Ευρώπης και είναι διατεθειμένος να επικρίνει, να απειλήσει ή ακόμη και να επιτεθεί στην γηραιά ήπειρο. «Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει», πρόσθεσε.

Αδιέξοδο εξαιτίας της Ουκρανίας

Παρά το γεγονός ότι διανύουμε σχεδόν έναν χρόνο στη δεύτερη θητεία Τραμπ, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν κάνει ποτέ επίσημη στρατηγική συζήτηση για τη νέα αποστασιοποίηση των ΗΠΑ από τους παραδοσιακούς συμμάχους τους. «Πρέπει να το συζητήσουμε», είπε ο ίδιος διπλωμάτης. «Ο λόγος που δεν έχει γίνει πλήρης διάλογος είναι η Ουκρανία».

Εδώ βρίσκεται η ουσία της έντασης που παραλύει την ευρωπαϊκή αντίδραση. Παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις για αυτονομία, η Ευρώπη εξακολουθεί να εξαρτάται από το ΝΑΤΟ για την ασφάλειά της και χρειάζεται απεγνωσμένα τη στήριξη των ΗΠΑ για μια αποδεκτή εκεχειρία στην Ουκρανία.

Συνάντηση αυτή την εβδομάδα της λεγόμενης συμμαχίας των πρόθυμων συμμάχων της Ουκρανίας πλησίασε σε ένα σχέδιο όπου οι ΗΠΑ θα παρέχουν στρατιωτικές εγγυήσεις για οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία. Ωστόσο, το κοινό ανακοινωθέν πάνω από 30 κυβερνήσεων, που προέκυψε από τη σύσκεψη, δεν περιείχε σαφείς λεπτομέρειες για τον ρόλο των Αμερικανών και δεν υπογράφηκε από εκπροσώπους του Τραμπ.

Παρόλα αυτά, η συγκυρία παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη τόσο για την Ουκρανία όσο και επειδή η Ρωσία δεν έχει ακόμη δεσμευτεί. Το να αποξενωθεί ο Τραμπ αυτή τη στιγμή θα ήταν ριψοκίνδυνο για τους ευρωπαίους συμμάχους της Ουκρανίας αλλά και πέραν αυτών.

Διχασμένη Ευρώπη χωρίς στρατηγική φωνή

Το πρόβλημα είναι ότι χωρίς ανοιχτή συζήτηση για τη νέα κατάσταση στη Δύση, οι ηγέτες δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν πολιτική στήριξη για μια γενναία αλλαγή εξωτερικής πολιτικής — ενδεχομένως μακριά τόσο από τις ΗΠΑ όσο και το ΝΑΤΟ.

Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, έχει υπάρξει από τους πιο ανοιχτούς σχετικά με την πρόκληση αυτή, προειδοποιώντας σε πρόσφατη ομιλία του πως οι ΗΠΑ επιδιώκουν να χωρίσουν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια εδραιωμένη δύναμη που σταδιακά απομακρύνεται από ορισμένους συμμάχους της και απελευθερώνεται από τους διεθνείς κανόνες που κάποτε προωθούσε», τόνισε ο Μακρόν στην ετήσια ομιλία του για την εξωτερική πολιτική.

Ο Μακρόν υπογράμμισε ότι η Ευρώπη δεν πρέπει να αποδεχτεί αυτό που χαρακτήρισε «νέο αποικιοκρατισμό» και πρέπει να επενδύσει περαιτέρω στη «στρατηγική αυτονομία» της ηπείρου.

Ωστόσο, ο Γάλλος πρόεδρος βρίσκεται πλέον πιο αδύναμος και αντιδημοφιλής από ποτέ, με ένα κοινοβούλιο σε αδιέξοδο στο Παρίσι και την ακροδεξιά να προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Παρότι πολλοί διπλωμάτες συμμερίζονται τις ανησυχίες Μακρόν, γνωρίζουν ότι η φωνή του δεν έχει πια το ίδιο βάρος στις Βρυξέλλες.

Στην πρόσφατη ομιλία του για την εξωτερική πολιτική, ο Μακρόν απέφυγε να αναφερθεί ονομαστικά είτε στις ενέργειες των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είτε στον ίδιο τον Τραμπ.

Aβεβαιότητα ακόμη κι αν υπάρξει συμφωνία

Ακόμη κι αν ο Τραμπ πειστεί να στηρίξει την Ευρώπη, να αποσύρει τις διεκδικήσεις στη Γροιλανδία ή να δεσμεύσει αμερικανικά στρατεύματα στην Ουκρανία, τίποτα δεν εγγυάται διάρκεια αυτής της στάσης.

Διπλωμάτες εξακολουθούν να αμφιβάλλουν κατά πόσο οποιαδήποτε αμερικανική υπογραφή κάτω από συνθήκη ειρήνης υπέρ της ασφάλειας της Ουκρανίας θα έχει αξία όσο ο Τραμπ ενεργεί κατά βούληση. «Στο τέλος», σημείωσε άλλος Ευρωπαίος διπλωμάτης, «καμία εγγύηση δεν υπάρχει ότι όλα θα λειτουργήσουν».

Η περιθωριοποίηση της ΕΕ στη νέα τάξη πραγμάτων

Η αδυναμία της ΕΕ στο νέο παγκόσμιο σκηνικό του Τραμπ είναι εμφανής παντού σύμφωνα με τους επικριτές της Ένωσης. Στη Γάζα, η ΕΕ δεν προβλέπεται να έχει ρόλο σε νέο ειρηνευτικό σχήμα υπό το σχέδιο κατάπαυσης πυρός του Τραμπ — παρότι παραμένει ο μεγαλύτερος δωρητής βοήθειας. Όσο οι διαδηλωτές στο Ιράν προσπαθούν να ανατρέψουν το καθεστώς στην Τεχεράνη, οι Ευρωπαίοι περιορίζονται σε χλιαρές δηλώσεις — όταν μιλούν καν — από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

«Η Ευρώπη έχει χάσει τον δρόμο της και δεν είμαι σίγουρος ότι έχει ρόλο πουθενά αλλού εκτός από την Ουκρανία», σχολιάζει ανώτερος διπλωμάτης εκτός ΕΕ.

Διαιρέσεις στην κορυφή, όπως επισημαίνει ο ίδιος διπλωμάτης, αποτελούν ιδιαίτερη αδυναμία: κανείς δεν μιλά ενιαία εκ μέρους της Ευρώπης στην εξωτερική πολιτική. Ξεχωριστές ανακοινώσεις εκδόθηκαν μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα — μία από την πρόεδρο της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, άλλη από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, καθώς και μία τρίτη από την ύπατη εκπρόσωπο Kaja Kallas.

Όμως ακόμη κι αυτή η δήλωση της Kallas υπέρ «ηρεμίας» και «σεβασμού στις αρχές» του διεθνούς δικαίου υπογράφηκε τελικά μόνο από 26 κράτη-μέλη — με μία χώρα, την Ουγγαρία, να μην συμμετέχει.

“Ο κόσμος λειτουργεί αλλιώς”

Η ωμή αμφισβήτηση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων εκ μέρους των ΗΠΑ αποτελεί εφιάλτη που ξεπερνά τα όρια των Βρυξελλών.

Ο Κίρ Στάρμερ, πρωθυπουργός της Βρετανίας και πρώην δικηγόρος καριέρας, επέκρινε προεκλογικά τη συντηρητική κυβέρνηση επειδή δεν καταδίκασε τον Τραμπ για αδιαφορία προς το διεθνές δίκαιο. Πλέον στην εξουσία, περιορίζεται σε χλιαρά σχόλια χωρίς σαφή άποψη για τη νομιμότητα ή μη της επέμβασης στη Βενεζουέλα.

“Τι είδους μοχλό μπορούμε να έχουμε απέναντι στη Ρωσία όταν δεν αντιδρούμε στις ενέργειες των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα;” αναρωτήθηκε άλλος Ευρωπαίος διπλωμάτης.

Aκόμη κι όταν αφορά τις φιλοδοξίες του Τραμπ περί «ιδιοκτησίας» στη Γροιλανδία — τμήμα εδάφους χώρας-μέλους του NATO όπως η Δανία — οι Ευρωπαίοι εξέφρασαν στήριξη με πολύ προσεκτικές διατυπώσεις ώστε να αποφύγουν άμεση κριτική στις ΗΠΑ. Το καλύτερο που είπε η φον ντερ Λάιεν ήταν: «Ο νόμος είναι ισχυρότερος από τη δύναμη». Δεν είναι όμως σαφές αν ισχύει αυτό πλέον.

“O κόσμος πλέον δεν βασίζεται στις ευρωπαϊκές αξίες”, παραδέχεται ο ανώτερος διπλωμάτης. “Λειτουργεί εντελώς διαφορετικά. H Eυρώπη πρέπει να βρει ξανά τον δρόμο της”.

Τραμπ: Οι Ηνωμένες Πολιτείες “θα κάνουν κάτι για τη Γροιλανδία, είτε τους αρέσει είτε όχι”

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Ιστορικά, από τις αρχές της RealPolitik εμφορήθηκε η πολιτική φιλοσοξία του Μπίσμαρκ αλλά και στη νεότερη ιστορία της διπλωματίας απότον Χένρι Κίσιντζερ και πολλούς άλλους.

Στις μέρες μας και με αφορμή τις εξελίξεις που δρομολογεί η κατά το “Δόγμα Μονρόε” Εθνική Στρατηγική των ΗΠΑ με την σφραγίδα του Ντόναλντ Τραμπ η συζήτηση επανέρχεται με νέους όρους.

Όταν η διοίκηση Τραμπ περιγράφει αυτή τη νέα στρατηγική με την “σκοτεινή” αφίσα του “This is our hemisphere” (αυτό είναι το δικό μας ημισφαίριο) καθιστά σαφές ότι οτιδήποτε υπάρχει στην γεωπολιτική περίμετρο των ΗΠΑ αποτελεί πρόκληση ασφαλείας και ως τέτοιο πρέπει ή να ελέγχεται πολιτικά (με φιλικές κυβερνήσεις), ή να καταλαμβάνεται στρατιωτικά, ή να εξαγοράζεται.

Η Βενεζουέλα, με την απαγωγή ή σύλληψη Μαδούρο, αποτέλεσε την αιχμή παραδειγματισμού των πάντων, η Κολομβία ακολουθεί με τον πρόεδρό της να προσκαλείται στον Λευκό Οίκο σε μία κίνηση υποταγής, το σχέδιο περιλαμβάνει το Μεξικό και την Κούβα, η δε Γροιλανδία μπήκε στο στόχαστρο με την μέθοδο της επιθετικής εξαγοράς αλλά με ανοιχτή και την στρατιωτική απειλή, και ουδείς μπορεί να προβλέψει τι άλλο έπεται. Με δεδομένο ότι ο αρκτικός κύκλος και ο βόρειος Ατλαντικός αποτελούν ζώνες ασφαλείας για τις ΗΠΑ δεν πρέπει να εκπλαγεί κανείς εάν αύριο στον ίδιο σχεδιασμό ενταχθεί π.χ η Ισλανδία ή άλλες περιοχές.

Η αμήχανη έως θετική στάση των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών ως προς την επέμβαση στη Βενεζουέλα δικαιολογήθηκε μεν λόγω του στυγνού δικτατορικού καθεστώτος Μαδούρο, ωστόσο αποτελεί διολίσθηση της ευρωπαϊκής διπλωματίας σε μια εκδοχή της RealPolitik. Ο νόμος του ισχυρού -όπως κυνικά κατέστησε σαφές και ο σύμβουλος ασφαλείας του Τραμπ, Στίβεν Μίλερ– υπερίσχυσε των θεμελιωδών ευρωπαϊκών αρχών για την ισχύ του Διεθνούς Δικαίου.

Τα αντανακλαστικά “διορθώθηκαν” στην περίπτωση της Γροιλανδίας για κάποιους βασικούς λόγους:

• Η Γροιλανδία, από την σκοπιά της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, ανήκει στη Δανία και κατ΄επέκταση στο ΝΑΤΟ. Οποιαδήποτε στρατιωτική απειλή κατά του παγωμένου μεγαλύτερου νησιού στον κόσμο συνιστά εκ των πραγμάτων απειλή της ηγεμονικής δύναμης του ΝΑΤΟ κατά κράτους-μέλους του οργανισμού. Θεωρητικά θα έπρεπε να παραπεμφθεί στα άρθρα 4,5,6 που προβλέπουν ασφαλιστικές δικλείδες, κυρώσεις, ακόμα και στρατιωτική απάντηση.
• Η Ευρώπη δεν μπορεί σε αυτή την περίπτωση να επιδείξει ανοχή όπως συνέβη έναντι της σύλληψης του δικτάτορα Μαδούρο. Και επιπλέον, μία τέτοια ανοχή θα κατέλυε οριστικά και ανεπίστρεπτα την εναπομείνουσα ανεξαρτησία της ΕΕ έναντι των ΗΠΑ.
• Τυχόν υποχώρηση ως προς τη Γροιλανδία αναιρεί κάθε προσήλωση της Ευρώπης στους κανόνες διεθνούς δικαίου με ότι αυτό συνεπάγεται για το ουκρανικό (όπου εκεί έχει καταγγελθεί η ρωσική εισβολή) και άλλα ανοιχτάμέτωπα. Η αναφορά, μεταξύ άλλων περιπτώσεων, του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα (και) στην Κύπρο, ήταν ενδιαφέρουσα.

Υπάρχει, όμως, πλέον, και η μεγάλη εικόνα.

Η θητεία Τραμπ εδραιώνει την αντίληψη ότι ο ισχυρός επιβάλλει τους κανόνες και πως το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα “Ευαγγέλιο ευχών” που προσαρμόζονται στην εκάστοτε στρατηγική του ισχυρού.

Η ενίσχυση του αναθεωρητισμού είναι προφανής.

Η ρωσική εισβολή αποκτά “ελαφρυντικά”, αν δεν δικαιολογείται πλήρως, καθώς η Μόσχα επικαλείται τους ίδιους λόγους απειλής και ασφάλειας που διέπουν την αμερικανική στρατηγική, αύριο το ίδιο θα συμβεί με μία στρατιωτική επέμβαση της Κίνας στην Ταϊβάν, για να μην ξεχνούμε πόσο “αθώα” μοιάζει η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο με την επίκληση του πραξικοπήματος στο νησί και της Χούντας στην Αθήνα.

Είναι ακριβές ότι το Διεθνές Δίκαιο ουδέποτε νίκησε έναντι του νόμου των ισχυρότερων στις διεθνείς διενέξεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη και, ακόμα περισσότερο, η μικρή Ελλάς δεν πρέπει να το επικαλείται παντού και πάντοτε.

Εδώ, από την άλλη, υπεισέρχεται η RealPolitik.

Εφόσον έχουμε εισέλθει στην στρατηγική των …ημισφαιρίων και των περιμέτρων ασφαλείας και η ΕΕ, συνολικά, και η Ελλάδα, οφείλουν να κρατούν στο ένα χέρι το Διεθνές Δίκαιο και στο άλλο την ισχύ.Όχι, φυσικά, με την άκρως επιθετική και κυνική διάσταση που διέπει την στρατηγική των ΗΠΑ επί Τραμπ, αλλά αποτρεπτικά και στο μεγαλύτερο δυνατό επίπεδο ετοιμότητας.

Η ισορροπία είναι επικίνδυνη.

Εάν ως Ελλάδα απεμπολήσουμε ή έστω υποβαθμίσουμε την ουσία του Διεθνούς Δικαίου είναι σαν να καταργούμε την εθνική στρατηγική των τριών, τουλάχιστον, τελευταίων δεκαετιών και παραδίδουμε τα επιχειρήματά μας βορά στον αναθεωρητισμό που μας περιτριγυρίζει- είτε αφορά τον αντίπαλο Τουρκία, είτε την Ρωσία στο ουκρανικό, είτε το Ισραήλ στη Γάζα. Την ίδια ώρα που με την ενίσχυση των συμμαχιών στην Ευρώπη και τον δικό μας γεωπολιτικό περίγυρο πρέπει να προβάλλουμε τις δυνατότητες αποτροπής και απάντησης που έχουμε ως χώρα.

Από μόνα τους όλα αυτά συνιστούν επαναπροσδιορισμό της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της χώρας και εν τέλει επαναπροσδιορισμό της εθνικής μας στρατηγικής, τουλάχιστον όσο οι ΗΠΑ (επί Τραμπ και ίσως και μετά από αυτόν) επιβάλλουν την διπλωματία των περιμέτρων ασφαλείας και το νόμο του ισχυρού. Κι αυτό επιβάλλει συνεννόηση στο εσωτερικό. Δεν αποτελεί πεδίο αποφάσεων για χρόνο που εκ των πραγμάτων υπερβαίνει την διάρκεια θητείας μιας κυβέρνησης.

Στην περίπτωση της “μικρής εισβολής” στη Βενεζουέλα η Δύση διχάστηκε μεταξύ της αναγκαστικής υποστήριξης της απόφασης του Ντόναλντ Τραμπ και της αμήχανης επίκλησης του διεθνούς δικαίου. Η αμφισημία δικαιολογήθηκε σχετικά εύκολα επειδή στόχος ήταν ένας δικτάτορας που εξαθλίωνε τον λαό του, κάτι πέρα για πέρα ακριβές.

Η καθόλου θεωρητική, όμως, επόμενη πρόκληση θα προκύψει εάν ο αμερικανός πρόεδρος κάνει πράξη τις επίμονες απειλές του για την Γροιλανδία, οι οποίες απαντήθηκαν αυστηρά από την πρωθυπουργό της Δανίας Μέττε Φρεντέρικσεν. Ως γνωστόν το μεγαλύτερο νησί του κόσμου υπάγεται στην κυριαρχία της Δανίας και για τον Τραμπ θεωρείται στρατηγικής σημασίας και πρέπει να περιέλθει σε αμερικανικό έλεγχο για να εδραιωθεί η παρουσία των ΗΠΑ στον λεγόμενο “αρκτικό διάδρομο” έναντι της Ρωσίας και της Κίνας.

Πώς θα αντιμετώπιζε, όμως, πρώτα η Δανία και μετά η Ευρώπη και γενικά ο δυτικός κόσμος μία στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ σε έδαφος ευρωπαϊκού κράτους και μέλους του ΝΑΤΟ;

Δικτάτορας που να εξαθλιώνει τον λαό του και να καταπιέζει τις …πολικές αρκούδες ως γνωστό δεν υπάρχει στο Ιλουλισάτ (η πόλη που δεσπόζει στο μεγάλο φιόρδ) της αρχαίας Θούλης (Gronland στα δανικά).

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει καταστήσει σαφές ότι θέλει ή να αγοράσει, ή να ελέγξει με τη σύμφωνη γνώμη της Κοπεγχάγης, ή να καταλάβει την Γροιλανδία για τον απλούστατο λόγο ότι την… χρειάζεται για την γεωστρατηγική της αξία ως προκεχωρημένο ορμητήριο των αμερικανικών συμφερόντων και, φυσικά, για τον ορυκτό της πλούτο.

Όμως η Γροιλανδία δεν είναι Βενεζουέλα και οι προσχηματικές δικαιολογίες για τον δικτάτορα-Μαδούρο που με τα ναρκόπλοιά του προωθεί κοκαϊνη στη Νέα Υόρκη και το Σικάγο δεν αντέχουν σε καμία λογική, σε μία τέτοια περίπτωση, όσο κι αν υποκριτικά ο δυτικός κόσμος κάνει λάστιχο το διεθνές δίκαιο ενώπιον του ισχυρού της Ουάσιγκτον.

Και για να γίνει ακόμα πιό σαφές που βαδίζουμε, το ξεκαθάρισε ο κορυφαίος σύμβουλος του Τραμπ Στίβεν Μίλερ: Καμία χώρα δεν μπορεί να εμποδίσει την Αμερική να προσαρτήσει το δανικό έδαφος, όπως προκύπτει, από όσα σχολίασε στο CNN ο ίδιος, επιμένοντας πως ακόμη ότι ο κόσμος “κυβερνάται από την ισχύ”.

“Κανείς δεν πρόκειται να αντιπαραταθεί στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες για το μέλλον της Γροιλανδίας“, πρόσθεσε ο Μίλερ, που επανειλημμένα ρωτήθηκε αν αποκλείει τη χρήση στρατιωτικής βίας.

“Ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο… που διέπεται από τη δύναμη, που διέπεται από τη βία, που διέπεται από την εξουσία”, υπογράμμισε και πρόσθεσε: “Αυτός είναι ο σιδηρούς νόμος του κόσμου από την αρχή της Ιστορίας“.

Συμπέρασμα: όλα έχουν ανατραπεί στην εποχή Τραμπ και το πιθανότερο είναι πώς δεν θα αλλάξουν μετά το τέλος της θητείας του στον Λευκό Οίκο. Ο αναθεωρητισμός υπήρχε, όμως τώρα νομιμοποιείται από την υπερδύναμη κατά τρόπο που δημιουργεί τετελεσμένα. Και θα τον βρίσκουμε συχνά μπροστά μας κάθε φορά που κάποιος πολύ ή λιγότερο ισχυρός θα επικαλείται το “προηγούμενο”. Κι αυτό αφορά την Ευρώπη, αφορά ιδιαιτέρως κι εμάς.