Το ΠΑΣΟΚ απέρριψε την σχετική πρόταση καθώς επικαλείται ότι δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και έχει ήδη απαντήσει αρνητικά ακόμα και να συναινέσει σε ένα πλειοψηφικό μπλοκ επί των δικών του προτάσεων. Το τελευταίο επισημαίνεται ως κοινοβουλευτικό και πολιτικό παράδοξο από την κυβέρνηση: να μην ψηφίζει, δηλαδή, τις δικές του προτάσεις και να οδηγεί την διαδικασία στην αναζήτηση πλειοψηφίας 180 βουλευτών στην αναθεωρητική Βουλή.

Η πρόταση Βορίδη αποτελεί, αναμφίβολα, πολιτική “ντρίμπλα” για να εκθέσει το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, όμως, το γεγονός ότι προτείνονται συμφωνίες παρασκηνίου για την μείζονα διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος αποδεικνύει πόσο υπονομευμένη είναι εν μέσω της μακράς και ακραίας πόλωσης προεκλογικής περιόδου.

Η Συνταγματική αναθεώρηση έχει ήδη πολιτικά ακυρωθεί επειδή ναρκοθετείται εκ των πραγμάτων ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινοβουλευτικής διαδικασίας: η συναίνεση. Οι μεν κατηγορούν τους δε, η ουσία, ωστόσο, είναι πώς η αλλαγή συνταγματικών διατάξεων με εξαιρετική σημασία για τη λειτουργία των θεσμών (Δικαιοσύνη), του πολιτικού συστήματος (άρθρο 86) και άλλων εκφάνσεων της κοινωνικής ζωής (άρθρο 16 για τα μη κερδοσκοπικά ιδιωτικά ΑΕΙ κ.α), βυθίζεται στην μεγαλύτερη πολιτική αστάθεια που γνώρισε εδώ και πολλά χρόνια η χώρα.

Ακόμα και στην δεκαετή περίοδο της οικονομικής κρίσης υπήρξαν στιγμές πολιτικών συγκλίσεων (συγκυβέρνηση Ν.Δ- ΠΑΣΟΚ, ή η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ), ή σχηματίστηκαν άμεσα ή έμμεσα αντιπολιτευτικά μπλοκ σχετικής συνεννόησης.

Έτσι πορευόμαστε προς τις επόμενες εκλογές με τα τρία βασικά κόμματα (Ν.Δ, ΕΛ.Α.Σ, ΠΑΣΟΚ) να απορρίπτουν κάθε ιδέα συνεννόησης ακόμα και στα θεωρητικώς αυτονόητα και κάθε πιθανότητα συνεργασίας μετά τις εκλογές. Όμως, ο λαός (εκλογικό σώμα) μπορεί να παρακολουθεί τους σχεδιασμούς των κομμάτων και να γελά.

Διότι, εφόσον το εκλογικό αποτέλεσμα δεν εξασφαλίσει ορίζοντα αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα, πρόσωπα και πολιτικά υποκείμενα θα κληθούν να απαντήσουν για ποιούς λόγους θα πρέπει η χώρα να μπει σε έναν κύκλο επικίνδυνης περιπέτειας με σερί εκλογικών αναμετρήσεων που το πιθανότερο είναι πώς θα καταλήξει σε μία βραχύβια και ασταθή διακυβέρνηση.

«Δεν θα σας κάνουμε μαθήματα πώς να ζείτε» είπε χαρακτηριστικά στο Ριάντ, καταχειροκροτούμενος από το ακροατήριο των εμίρηδων. Έβαλε τέρμα στον “δυτικό παρεμβατισμό”. Τέρμα, και “οι τύποι που πετούν με ακριβά αεροπλάνα δίνοντάς σας διαλέξεις για το πως να ζείτε και πώς να διαχειρίζεστε τις υποθέσεις σας” -συμπλήρωσε.

Από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ένας από τους βασικούς πυλώνες της σύγκρουσης ήταν η “ηθική”. Υποκριτικό, αλλά αυτό ήταν. Ο δυτικός τρόπος ζωής της ελευθερίας και του Δικαίου απέναντι σε καταπιεστικά καθεστώτα με “κουλτούρα” υποταγής των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Εάν γυρίσει σήμερα να δει κανείς με ποιούς συναγελάζεται ο Τραμπ και τι συζητά μαζί τους εύκολα αντιλαμβάνεται πώς όλα αυτά έχουν αλλάξει.

Από τον Πούτιν μέχρι τον Αλ Σάρα, και από τον Ερντογάν μέχρι το Νετανιάχου και τα σκληρά καθεστώτα του Κόλπου, οι νέοι φίλοι του Τραμπ είναι ακριβώς τα πρόσωπα, ή οι ιδεολογίες τους, που κάποτε ενσάρκωναν τον “άξονα του Κακού”.

Η (νέα) ασθένεια είναι, δε, έντονα μεταδοτική. Κάτι ανάλογο κάνουν και οι ευρωπαίοι ηγέτες, οι πολιτικοί πρόγονοι των οποίων υπερασπίζονταν τον διαφωτισμό και τον “ευρωπαϊκό τρόπο ζωής” (θυμάστε το σχετικό “οφίκιο” που δημιουργήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή).

Τα “παιδιά” του Ντελόρ, του Μπραντ, του Μιτεράν, του Κολ, ακόμα και, πιό πρόσφατα, του Γιούνκερ, του Πρόντι κ.ά, έχουν εκχωρήσει τα δικαιώματα της κληρονομιάς των προκατόχων τους. Όλα είναι “ντιλ” και όλα υποτάσσονται στην αμείλκτη ισχύ των αριθμών και της ισχύος.

Ίσως, η πιό χαρακτηριστική εικόνα των ημερών ήταν ο γονατιστός Έντι Ράμα που υποδέχεται τη Τζόρτζια Μελόνι, αλλά, φυσικά, πριν απ΄ αυτή, η χειραψία και το τετ α τετ του Τραμπ με τον τζιχαντιστή της Δαμασκού. Τι είναι ο Ράμα, το γνωρίζουν και η Μελόνι, και ο Μακρόν, και όλοι, αλλά δεν έχει πιά καμία σημασία. Είναι “χρήσιμος”…

Ο Νετανιάχου είναι επίσης μία τέτοια περίπτωση. Κροκοδείλια ευρωπαϊκά δάκρυα και βαθυστόχαστες παραινέσεις για το έγκλημα που συντελείται στη Γάζα, εκεί όπου αναζητείται το “ισοζύγιο” του αίματος που πρέπει να πληρώσουν οι Παλαιστίνιοι για την τρομοκρατική επίθεση φρίκης που εξαπέλυσε η Χαμάς με το προ τριετίας μακελειό. Ορθώς επισήμανε η Ντόρα Μπακογιάννη ότι έτσι γεννιούνται νέες Χαμάς…

Τα ίδια τα ισραηλινά μέσα γράφουν για βομβαρδισμούς ανά τέσσερα λεπτά στη Γάζα. Ανά τέσσερα λεπτά! Δεκάδες νεκροί καθημερινά, οι περισσότεροι γυναίκες και παιδιά, σε μία επιχείρηση πλήρους ερημοποίηση και οριστικής εκδίωξης των Παλαιστινίων προκειμένου να ακολουθήσει εποικισμός υλοποιηθεί το φαραωνικό σχέδιο του Τραμπ για τη “Ριβιέρα” της Μέσης Ανατολής.

Κι όσοι γλιτώνουν από τους βομβαρδισμούς, κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή από την πείνα και τις αρρώστιες. Περίπου 2,2 εκατ. Παλαιστίνιοι της Γάζας είναι στα όρια του λιμού, δεκάδες βρέφη και παιδάκια έχουν πεθάνει από πείνα τις τελευταίες ημέρες, ενώ έχουν εξαντληθεί τα φάρμακα.

Καλώς ήλθατε στο νέο κόσμο, ένας κόσμος που δύσκολα θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πώς θα ήταν χειρότερος από τον παλιό. Κι’ όμως συμβαίνει…

Η συμφωνία, όπως αναφέρουν οι New York Times, η οποία πρόκειται να κλείσει αυτόν τον μήνα, αποτιμά την Axios στα 525 εκατομμύρια δολάρια.

Η συμφωνία είναι δομημένη έτσι ώστε οι τρεις ιδρυτές της εταιρείας — Jim VandeHei, διευθύνων σύμβουλος, Roy Schwartz, πρόεδρος, και Mike Allen, δημοσιογράφος — έχουν οικονομικά κίνητρα για να παραμείνουν στην εταιρεία. Καθένας από αυτούς θα είναι μέτοχος μειοψηφίας και θα συνεχίσει να λαμβάνει καθημερινές αποφάσεις για τα newsroom και τις επιχειρηματικές αποφάσεις. Ο Alex Taylor, διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος της Cox Enterprises, θα ενταχθεί στο διοικητικό συμβούλιο του Axios.

Το Axios έγινε πολύ δημοφιλές μεταξύ των μέσων ενημέρωσης, λίγο μετά την ίδρυσή του το 2017, με τους αναγνώστες να “καταβροχθίζουν” ιστορίες για τον Πρόεδρο Donald J. Trump και την κυβέρνησή του. Ο Τζόναθαν Σουάν, εθνικός πολιτικός ανταποκριτής του Axios, κέρδισε την προσοχή για τις συζητήσεις του στην κάμερα με τον κ. Τραμπ και τους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου και τα ενημερωτικά δελτία δημοσιογράφων όπως ο Νταν Πρίμακ και η Σάρα Φίσερ τράβηξαν την προσοχή του επιχειρηματικού κόσμου.

Η συμφωνία δημιουργεί, όπως λένε πολλοί, ελπίδες για τον τομέα των ψηφιακών εκδόσεων, ο οποίος ήταν γεμάτος δυσκολίες για τους επενδυτές και τους φορείς εκμετάλλευσης την τελευταία δεκαετία. Ορισμένοι από τους ανταγωνιστές της Axios δυσκολεύτηκαν να εισέλθουν στο χρηματιστήριο, να πουλήσουν ή να αντλήσουν χρηματοδότηση σε ευνοϊκές αποτιμήσεις, καθώς οι επενδυτές έχουν χαλαρώσει στην ψηφιακή διαφήμιση, μια αγορά που κυριαρχείται από τεχνολογικούς γίγαντες όπως η Google, η Meta και η Amazon.

Σε συνέντευξή του, ο κ. VandeHei είπε ότι οι ιδρυτές της εταιρείας αποφάσισαν να πουλήσουν τώρα επειδή βρήκαν έναν αγοραστή που ήταν αφοσιωμένος στη δημοσιογραφία και θα πλήρωνε ένα δίκαιο τίμημα, επιτρέποντας στους επενδυτές που υποστήριξαν νωρίς την Axios, συμπεριλαμβανομένων των NBCUniversal και Emerson Collective, να λάβουν ουσιαστική απόδοση.

Ο κ. VandeHei είπε ότι ήταν επίσης σημαντικό για αυτόν ότι οποιαδήποτε συμφωνία επέτρεπε στη διοικητική ομάδα να παραμείνει στη θέση του, επειδή δεν σχεδίαζε να αποχωρήσει σύντομα.

«Δεν υπάρχει περίπτωση», είπε. «Αυτό είναι το έργο της ζωής μου. Είναι το πάθος μου. Θα το έκανα δωρεάν».

Η συμφωνία για την απόκτηση της Axios αναδεικνύει την Cox Enterprises, μια οικογενειακή ιδιωτική εταιρεία με έδρα την Ατλάντα που παράγει το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων της από τις καλωδιακές και ευρυζωνικές επιχειρήσεις της. Η εταιρεία εντοπίζει τις αρχές της στο 1898, όταν ο James Middleton Cox αγόρασε αυτό που σήμερα ονομάζεται The Dayton Daily News για 26.000 δολάρια. Το 1939, ο κ. Κοξ αγόρασε την εφημερίδα που θα γινόταν τελικά The Atlanta Journal-Constitution και η εταιρεία εξακολουθεί να κατέχει και τις δύο εκδόσεις.