Σ’ ό,τι αφορά τον Αλέξη Τσίπρα και την επιστροφή του μ’ ένα νέο κόμμα δηλώνει: «Ο Τσίπρας έχει αποδείξει ότι έχει χάρισμα, ότι επικοινωνεί με τον κόσμο και πείθει. Και έχει αποκτήσει ωριμότητα που φυσιολογικά δεν διέθετε πριν 10 – 15 χρόνια».

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κύριε Μπίστη, η Νέα Αριστερά, «δεν αρέσει» ούτε στον κόσμο της Αριστεράς αν λάβουμε υπόψη τις δημοσκοπήσεις. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό και πως μπορεί να αλλάξει;

Η Νέα Αριστερά έχει ένα εξαιρετικό πρόεδρο, μία ποιοτική και πολύ εργατική κοινοβουλευτική ομάδα και αφοσιωμένους αγωνιστές στην βάση. Παρά ταύτα, όπως σωστά παρατηρήσατε, δεν μπορεί να ανασάνει δημοσκοπικά, ενώ βρίσκεται και σε  εσωτερική κρίση. Ο λόγος είναι η αδυναμία της να προβάλλει πειστική και μετρήσιμη εναλλακτική πρόταση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ακόμα και αν δεν το λένε καθαρά  οι σύντροφοι της άποψης αυτής, εκ των πραγμάτων η ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς οδηγεί σε συνεργασία με το ΜέΡΑ25 του Γ. Βαρουφάκη

Σε μια στιγμή μάλιστα που δεν έχουμε να κάνουμε με μια παραδοσιακή δεξιά κυβέρνηση αλλά με ένα καθεστώς νεοφιλελεύθερο στην οικονομία, αποδεδειγμένα διεφθαρμένο και με ροπή προς τον αυταρχισμό. Ο κόσμος επί ένα χρόνο μας λέει -και σε όλη την δημοκρατική Αντιπολίτευση- κάνετε κάτι, συνεννοηθείτε, ενωθείτε, διαμορφώστε το αντίπαλο δέος στο Μητσοτάκη, ανακόψτε την φόρα της πολύμορφης Ακροδεξιάς κι εμείς σ’ αυτό το πάνδημο αίτημα κωφεύσαμε παραλυμένοι από την αδυναμία μας να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιος θα αφήσουμε.

–Θα σας διακόψω σ’ αυτό το σημείο, κύριε Μπίστη. Σκεφτήκατε μήπως αν ήταν λάθος η αποχώρησή σας από τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως έπρεπε να δώσετε τη μάχη εντός;

Το ακούω αυτό το επιχείρημα και από άλλους ιδιαίτερα μετά την δραματική κατάσταση που διαμορφώθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ  και την υποχώρηση της Νέας Αριστεράς. Όμως όχι δεν συμφωνώ. Αν  είχαμε μείνει στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα εκεί θα ήταν ο Κασσελάκης. Κάποιοι έπρεπε να δώσουν το πολιτικό και ιδεολογικό χτύπημα σε αυτή την εξωφρενική κατάσταση, ώστε μετά να ακολουθήσουν οι διστακτικοί.

Επανέρχομαι στο πρόβλημα της Νέας Αριστεράς που είναι και πρόβλημα συνολικά της αντιπολίτευσης. Πρέπει να αποφασίσει αν θα προτάξει την ενότητα των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου,  αν θα αποφασίσει να είναι η αριστερή πτέρυγα ενός προοδευτικού Μετώπου που θα συμπεριλάβει τις δυνάμεις της αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, όπως αυτοπροσδιορίζονται στη χώρα μας και της πολιτικής οικολογίας πάνω σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα.

Όλα τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης περνάνε σοβαρή κρίση και χρειάζεται ένα σοκ σύνδεσης με τα λαϊκά προβλήματα και τις αγωνίες για να την ξεπεράσουν

Ενός μετώπου ικανού να κερδίσει τον Μητσοτάκη και την Δεξιά σε όποια εκδοχή της τώρα, όχι μετά 10 τέρμινα. Αντ’ αυτού βασανιζόμαστε και δεν μπορούμε να αποφασίσουμε λόγω της ισχυρής παρουσίας της άποψης που προτάσσει την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς με δυνάμεις σχηματικά στα αριστερά μας ως απάντηση στα προβλήματα του τόπου. Ακόμα και αν δεν το λένε καθαρά  οι σύντροφοι της άποψης αυτής, εκ των πραγμάτων η ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς οδηγεί σε συνεργασία με το ΜέΡΑ25 του Γ. Βαρουφάκη.

Ο οποίος απορρίπτει πλήρως το κυβερνητικό έργο του ΣΥΡΙΖΑ μετά την αναγκαία στροφή του καλοκαιριού του 2015.  Συνυπολογίστε ότι την άποψη του προοδευτικού μετώπου υποστηρίζει ο Πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Χαρίτσης ενώ την άλλη άποψη ο γραμματέας του κόμματος Γαβριήλ Σακελλαρίδης και  αντιλαμβάνεστε ότι αυτός ο παρατεταμένος δυϊσμός παραλύει κυριολεκτικά το κόμμα. Αυτό πρέπει να τελειώσει με τον ένα η τον άλλο τρόπο άμεσα.

–Μήπως, λοιπόν,  όσα λέγονται και όσα γράφονται για προοδευτική συμμαχία, δεν είναι κάτι περισσότερο ή λιγότερο από λόγια σε ένα πολυτελές περιτύλιγμα; Θέλω να πω ότι γίνεται μια δημόσια συζήτηση για ένα θέμα που για διάφορους λόγους δεν θα έχει κατάληξη;

Θέλω να πιστεύω ότι η πίεση των πραγμάτων και του λαϊκού παράγοντα θα αποτρέψει ένα τέτοιο φιάσκο. Όλα τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης περνάνε σοβαρή κρίση και χρειάζεται ένα σοκ σύνδεσης με τα λαϊκά προβλήματα και τις αγωνίες για να την ξεπεράσουν. Είναι απολύτως βέβαιο ότι αν συνεχίσουν έτσι θα αντιμετωπίσουν οσονούπω και υπαρξιακό πρόβλημα.

–Βάζετε και το ΠΑΣΟΚ σε αυτή την κατηγορία; 

Προφανώς. Το μείζον πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι το θέμα της ηγεσίας αλλά η ύπαρξη μιας φιλομητσοτακικής πτέρυγας που με διάφορα προσχήματα εργάζεται από τώρα για την συνεργασία με την ΝΔ στην πολύ πιθανή περίπτωση – σχεδόν βέβαιη – απώλειας της αυτοδυναμίας από την τελευταία.

Πρώτα, αποφασίζεις ότι θα συναντηθείς με τον όμορο χώρο και μετά βρίσκεις, με αμοιβαίες υποχωρήσεις και καλή θέληση το κοινό μίνιμουμ πρόγραμμα

Το ΠΑΣΟΚ επί έναν χρόνο είχε όλη την ευχέρεια να προχωρήσει από θέση σχετικής ισχύος στην συγκρότηση προοδευτικού Μετώπου στο οποίο θα είχε κυρίαρχο ρόλο. Επέλεξε την γραμμή της νίκης απέναντι στην ΝΔ «με μια ψήφο διαφορά από την ΝΔ», γραμμή που δεν την πιστεύει και ο πιο φανατικός οπαδός του.

Τώρα δυσανασχετούν που ένας φίλος από τα – όχι και τόσο-  παλιά, φαίνεται πως σχεδιάζει να υλοποιήσει αυτό το σχέδιο. Η φύση και η πολιτική, όμως, απεχθάνονται το κενό.

–Εννοείτε προφανώς τον κ. Τσίπρα αν διαβάζω σωστά τις τοποθετήσεις σας. Όμως, πριν πάμε εκεί θέλω να σας ρωτήσω: Αυτό που είχατε προτείνει για ένα «μίνιμουμ πρόγραμμα», των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς μπορείτε να το κάνετε πιο συγκεκριμένο; Και πόσο μπορεί να σταθεί αυτό στην πράξη;

Προφανώς, χρειαζόμαστε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα. Όμως, αντιθέτως από ότι είναι γενικώς παραδεκτό, πιστεύω ακράδαντα ότι του προγράμματος προηγείται η πολιτική βούληση. Πρώτα, αποφασίζεις ότι θα συναντηθείς με τον όμορο χώρο και μετά βρίσκεις, με αμοιβαίες υποχωρήσεις και καλή θέληση το κοινό μίνιμουμ πρόγραμμα.

Και να το αποδείξω, με παράδειγμα γνωστό τοις πάσι. Πρώτα, ο Φλωράκης και ο Κύρκος αποφάσισαν ότι θα συνεργασθούν και μετά φτιάχθηκε το πρόγραμμα του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Είχαν είκοσι χρόνια να πουν καλημέρα και για την ΕΟΚ οι μεν την θεωρούσαν άβατο των μονοπωλίων και οι δε πεδίο, στο οποίο η Αριστερά μπορούσε να αναπτύξει την πολιτική της.

Και, όμως, τα βρήκαν και ανάσανε η Αριστερά. Δεν μπορώ να ακούω ότι δεν μπορούν να τα βρουν προγραμματικά οι Υπουργοί του Τσίπρα με τον πρωθυπουργό που δίπλα του πορεύτηκαν, ο Ανδρουλάκης, ο Δούκας ή ο Γερουλάνος με τον Φάμελλο και τον Χαρίτση και όλοι μαζί να βρουν 5 σημεία και να τα προτείνουν στον λαό .

Χρειαζόμαστε προφανώς την ουσία της πολιτικής χρειαζόμαστε όμως και ηγέτη ικανό να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και να ανεβάσει τον κόσμο λίγο ψηλότερα

Σε κάθε περίπτωση μπορούν να συνεννοηθούν στην κατάργηση όλων των αντεργατικών ρυθμίσεων, στην κατάργηση του 13ωρου, στην αύξηση του κατώτατου μισθού σε λογικά πλαίσια,  σε επαρκή άμυνα και όχι κυνήγι εξοπλισμών χωρίς τέλος, στην ανάγκη διαλόγου με την Τουρκία, στην επίλυση του Κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Μπορούν να συνεννοηθούν σε λογικές ρυθμίσεις για τον περιορισμό του Airbnb, στη λήψη πρωτοβουλιών για την πάταξη της ακρίβειας και την αντιμετώπιση του προβλήματος της στέγης. Στα θέματα δικαιοσύνης, αντί για πολυσέλιδες ανακοινώσεις, μπορούν να δεσμευτούν ότι η Προοδευτική Κυβέρνηση θα επιδιώξει να είναι Υπουργός Δικαιοσύνης ένα πρόσωπο, όπως ο Χρήστος Ράμμος για να αρχίσει η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Τώρα, αν διαφωνήσουμε στις εξορύξεις και στο καλώδιο διασύνδεσης με την Κύπρο (προσωπικά θεωρώ και τα δυο λάθος) μπορούμε να ζήσουμε με τις διαφωνίες μας. 

–Πάμε τώρα στο κόμμα Τσίπρα ή ότι άλλο ετοιμάζει ο πρώην πρωθυπουργός. Το «κόμμα Τσίπρα», μπορεί να φέρει κάτι νέο; Εκτός από το ότι θα ελέγχεται από τον αρχηγό του και όχι από την «πολιτική γραμματεία», τι νέο μπορεί να φέρει; Τελικά μας  λείπει ο «μεσσίας» ή η ουσία της πολιτικής;

Να ξεκινήσω από το τελευταίο, που αποτελεί κατά την γνώμη μου ψευτοδίλημμα. Χρειαζόμαστε προφανώς την ουσία της πολιτικής (αυτό που ονομάζω στην συγκεκριμένη συγκυρία μίνιμουμ πρόγραμμα) χρειαζόμαστε όμως και ηγέτη ικανό να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και να ανεβάσει τον κόσμο λίγο ψηλότερα.

Αυτή την στιγμή ο Τσίπρας εμφανίζεται ως ο εμβρυουλκός για την ενότητα της προοδευτικής παράταξης

Πρόσφατο είναι το παράδειγμα του Μαμντάνι στην Νέα Υόρκη. Συγκεκριμένο πρόγραμμα τεσσάρων σημείων αλλά και πολύ συγκεκριμένο φωτεινό πρόσωπο, ικανό να επικοινωνήσει με έξυπνο και καινοτόμο τρόπο την πολιτική του. Όποιος νομίζει ότι κάποιος άλλος με το ίδιο πρόγραμμα θα έφερνε και το ίδιο αποτέλεσμα ή ότι είναι εύκολο να βρεις στην πολιτική αγορά και άλλους σαν τον Μαμντάνι κάνει μέγα λάθος.

Ο Τσίπρας έχει αποδείξει ότι έχει χάρισμα, ότι επικοινωνεί με τον κόσμο και πείθει. Και έχει αποκτήσει ωριμότητα που φυσιολογικά δεν διέθετε πριν 10 – 15 χρόνια. Εκ των πραγμάτων έχουμε να κάνουμε με ένα ‘‘νέο και διαφορετικό Τσίπρα’’ αριστερό βέβαια αλλά προσγειωμένο. Συνετό αριστερό θα έλεγα. Επίσης, θεωρώ ότι μπορεί να σηκώσει από τον καναπέ ένα μέρος του κόσμου της αποχής. 

Στην Ιθάκη του θα μάθουμε πως αξιολογεί ο ίδιος αυτήν την πορεία, πως αντιμετωπίζει εκ των υστέρων επιλογές θέσεων και προσώπων που έκανε. Όλα αυτά έχουν την σημασία τους. Γεγονός παραμένει ότι πολύ συντομότερα από ότι θα περίμενε κάποιος – ίσως και ο ίδιος – επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αδυναμία των δυνάμεων της αντιπολίτευσης να ενώσουν δυνάμεις και στην λαϊκή πίεση που αποζητά εναλλακτική πρόταση. Αν κάποιος έχει άλλη πρόταση να το προτείνει. Αυτή την στιγμή ο Τσίπρας εμφανίζεται ως ο εμβρυουλκός για την ενότητα της προοδευτικής παράταξης. Και  πρέπει να τετραγωνίσει τον κύκλο. Γιατί ο κόσμος που τον ωθεί στο προσκήνιο θέλει και ενότητα του προοδευτικού χώρου και κάτι καινούργιο. Η αντίφαση είναι προφανής και η τέχνη του πολιτικού είναι να ικανοποιήσει κατά το δυνατόν αυτές τις αντικρουόμενες διαθέσεις. Ο κόσμος δεν θέλει, κατά την γνώμη μου, ένα Τσίπρα ανεξέλεγκτο, υπεράνω των πολιτικών δυνάμεων. Εξίσου, όμως, δεν θέλει και έναν Τσίπρα εξαρτώμενο από βαρωνίες, με ισορροπίες τρόμου και ατέρμονες συζητήσεις για ταυτοτικά θέματα και το γένος των αριστερών και λοιπών αγγέλων. Σε αυτόν εναπόκειται να βρει την χρήση τομή. Βάρος στο καινούργιο με την δόση του αξιόμαχου παλιού που απαιτείται. Παρθενογένεση δεν υπάρχει αλλά και ο βάλτος μιας ανήμπορης  αντιπολίτευσης μας τραβάει στον πάτο. 

–Να σας κάνω μια τελευταία ερώτηση για το Κυπριακό, με το οποίο ασχολείστε χρόνια. Θεωρείτε ότι με την εκλογή του Τουφάν Ερχιουρμάν στην ηγεσία των Τουρκοκύπριων ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας για λύση;

Ναι, αρκεί να μην το κλείσουμε ερμητικά εμείς. Δηλαδή, κυρίως η ελληνοκυπριακή πλευρά που υπονόμευσε κατά σειρά την Δέσμη Ιδεών Γκάλι, το Σχέδιο Ανάν, το σχέδιο στο Μον Πελεράν και κυρίως το Κραν Μοντανά, όπου Αναστασιάδης και Χριστοδουλίδης απέδρασαν για να μην υπογράψουν  την έτοιμη Συμφωνία. Βλέπω τους απορριπτικούς υπερπατριώτες να ζεσταίνουν πάλι τις μηχανές τους. Αυτή την φορά όμως νέο ναυάγιο υπαιτιότητας μας θα σημάνει οριστική διχοτόμηση. 

Οι δηλώσεις του Νίκου Μπίστη στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Για τις συμπεριφορές που δεν χαρακτηρίζουν την Αριστερά

“Η εχθροπάθεια δεν ταιριάζει στην Αριστερά. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν ο Καμμένος φώναζε «στα τέσσερα στα τέσσερα» υπήρχε ένα κομμάτι της τότε κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ που επικροτούσε. Καθόλου τυχαία όλοι αυτοί- η μια μάλιστα είναι αρχηγός κόμματος που θεωρεί ξεπερασμένη την διαφορά Αριστεράς Δεξιάς και στέλνει καρδούλες – είναι τώρα λυσσασμένα απέναντι μας. Μας φωνάζουν «στα τέσσερα, στα τέσσερα». Μακριά λοιπόν από τέτοιες συμπεριφορές. Πιο κοντά στο ύφος και το ήθος της Ανανεωτικής Αριστεράς”.

Για την υποψηφιότητα του Στέφανου Τζουμάκα

“Με το θάρρος που μου δίνει η μακρόχρονη φιλική, ανθρώπινη και συναγωνιστική σχέση, θέλω να ζητήσω από τον Στέφανο να το ξανασκεφτεί. Όχι γιατί δεν μπορεί , ούτε γιατί πρέπει να υποχωρήσει στις αθλιότητες που γέμισαν ήδη το διαδίκτυο. Αλλά γιατί ήρθε ο καιρός η γενιά μας να κάνει λίγο πίσω. Όχι να αποστρατευτεί όπως εύχονται οι πολέμιοι της αλλά να μην είναι στην πρώτη γραμμή”.

«Ο Αλέξης Τσίπρας καλά έκανε, πολύ καλά έκανε και για το κόμμα και για τον εαυτό του και για την πολιτική, που θα έχει μέλλον και για τον ίδιο μπροστά. 49 χρονών είναι και ένας ιδιαίτερα άξιος άνθρωπος, αλλά ένας κύκλος πράγματι έκλεισε», σχολίασε, ενώ ανέφερε: «Τους έδωσε μια κλωτσιά και κολυμπάνε όλοι αυτή τη στιγμή στη θάλασσα, με αυτή την έννοια και θα βγουν και πολύ σύντομα μάλιστα, γρήγορα αλλά όχι βιαστικά» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Μπίστης.

Την ίδια στιγμή, αναφέρθηκε και στην πολύωρη χθεσινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. «Σε όλα καταλήξαμε και στα πρόσωπα στη μεταβατική αυτή περίοδο που θα είναι μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου, όπου θα γίνει η εκλογή του ή της προέδρου, διότι κατά πάσα πιθανότητα θα έχουμε και γυναικείες υποψηφιότητες», ανέφερε. «Ήταν πολύωρη και ιστορική θα έλεγα, είναι η πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια που τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ δεν άνοιξαν, με τον Τσίπρα χαμογελαστό, να δίνει τον τόνο. Αυτό, αρέσει, δεν αρέσει σε κάποιους, είναι ένα πραγματικό γεγονός. Ήταν ιστορική συνεδρίαση και είχε αίσθημα σοβαρότητας και ευθύνης».

Remaining Time-0:00

Fullscreen

MuteΣε σχέση με την επόμενη εκλογική αναμέτρηση των αυτοδιοικητικών εκλογών, σημείωσε ότι έχουν προγραμματιστεί άμεσα συνεδριάσεις, στο επόμενο δεκαήμερο, ενώ τόνισε πως η νέα ηγεσία δεν πρόκειται ούτε να πιστωθεί ούτε να χρεωθεί τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, από τη στιγμή που μόλις θα έχει εκλεγεί και σε λιγότερο από έναν μήνα θα γίνουν οι εκλογές, «αλλά το κόμμα έχει υποχρέωση να είναι μάχιμο».

Εκτίμηση του κ. Μπίστη είναι ότι δεν θα είναι 8, 9 υποψήφιοι για την ηγεσία του κόμματος, ωστόσο σημείωσε πως θα ήθελε να είναι αρκετοί. «Ήταν δύσκολη διαδικασία με έναν μόνο. Παρά το γεγονός ότι πήγε κόσμος, για άλλο πράγμα πήγαινε, για να δώσει την εμπιστοσύνη του. Τώρα θα γίνει επιλογή, η οποία νομίζω θα είναι υγιής ανταγωνισμός. Δεν με ενδιαφέρει αν θα πάνε 180 ή 120. Κατά την άποψή μου θα είναι λιγότεροι από 170.000, αυτό το καταλαβαίνει οποιοσδήποτε, αλλά εγώ θέλω να είναι πολύ συνειδητοί. Αυτοί που θα πάνε θα κάνουν μία επιλογή που θα έχει αποχρώσεις πολιτικής. Σε κάνα δύο περιπτώσεις μπορεί να έχει και τεράστιες διαφορές πολιτικής, συμπεριφορών, όλα αυτά συνεκτιμώνται, δεν είναι τα πράγματα μονοσήμαντα, ούτε οι τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνουν. Ήδη αυτό φάνηκε και χθες. Ελλείψει Τσίπρα είναι υποχρεωμένοι όλοι να αναζητήσουν τον οδικό χάρτη, τον πολιτικό οδικό τους χάρτη ο καθένας» συμπλήρωσε ο κ. Μπίστης.

Υπάρχουν τρία, τέσσερα πρόσωπα στον ΣΥΡΙΖΑ, σημείωσε ο κ. Μπίστης, που αν έρθουν στην εξουσία, θα κρατήσουν τις ισορροπίες εσωκομματικά, πάντως επισήμανε «οι διαφορές, στην πράξη, δεν είναι τόσο μεγάλες όσο νομίζουν κάποιοι». «Δηλαδή, το στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει διαμορφωθεί από ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς στα γεννητούρια του, ακραίο μάλιστα, έχει προχωρήσει σε ένα κόμμα της Αριστεράς πάντα, δεν ήθελε κανείς και εγώ δεν ήθελα να γίνει ΠΑΣΟΚ ο ΣΥΡΙΖΑ, με όλο τον σεβασμό σε μία δύναμη που λέει ότι είναι στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, που μπορεί να είναι δυνητικός σύμμαχος αύριο, όλα αυτά είναι πολιτική συμμαχιών. Αλλά πάντα λέω και το πιστεύω και νομίζω ότι και η νέα ηγεσία αυτό θα το δει, ότι οι εκλογές κερδίζονται στο κέντρο, όχι όμως από το κέντρο» ανέφερε ο κ. Μπίστης. «Ο Μητσοτάκης ως δεξιά κέρδισε χώρο κέντρου. Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι ως Αριστερά δημοκρατική να κερδίσουμε και το χώρο του κέντρου» είπε καταλήγοντας.

Ο Νίκος Μπίστης επισημαίνει: “Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι την υποκριτική συναισθηματική κερδοσκοπία. Ότι κάποιοι είναι πιο αριστεροί ή πιο ευαίσθητοι από άλλους ή ότι στην υπόθεση αυτή αποτυπώνεται η «δεξιά» στροφή του κόμματος που δήθεν επιδιώκουμε όσοι είμαστε υπέρ της διεύρυνσης και του μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία”, αιχμή που απευθύνεται προφανώς σε άλλα μέλη του Π.Σ και κυρίως στελέχη της “Ομπρέλας”.

Αναλυτικά το άρθρο στο news247.gr:

Αισθάνομαι την υποχρέωση να εξηγήσω γιατί στην συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου στήριξα την πρόταση του Διοικητικού Συμβουλίου της εφημερίδας για την αναστολή έκδοσης της καθημερινής ΑΥΓΗΣ.

Επίσης, να εξηγήσω γιατί δεν πιστεύω σε ημίμετρα, χρονοβόρες και κοστοβόρες ενέσεις ζωής και επιτροπές σωτηρίας. Καταλαβαίνω τις συναισθηματικές αντιδράσεις. Πολλοί από εμάς σε διάφορες φάσεις συνδεθήκαμε με την εφημερίδα και τους αγώνες της.

Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι την υποκριτική συναισθηματική κερδοσκοπία. Ότι κάποιοι είναι πιο αριστεροί ή πιο ευαίσθητοι από άλλους ή ότι στην υπόθεση αυτή αποτυπώνεται η «δεξιά» στροφή του κόμματος που δήθεν επιδιώκουμε όσοι είμαστε υπέρ της διεύρυνσης και του μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Δεν είμαστε από πέτρα. Η στιγμή που η κόκκινη σημαία κατέβηκε από το Κρεμλίνο ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου και όταν ακούω καμιά φορά στο YouTube την Διεθνή, βουρκώνω. Αλλά εάν πίστευα ότι είναι εφικτό ή πρέπει να ξανάρθουν εκείνες οι μέρες και οι συνακόλουθοι συμβολισμοί, απλά θα έμενα στο ΚΚΕ. Η ζωή προχωράει, η λογική ισορροπεί το συναίσθημα, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.

Και η πραγματικότητα είναι ότι η κρίση του γραπτού τύπου είναι αναμφισβήτητη. Πρώτα η ελεύθερη ραδιοφωνία και η τηλεόραση και μετά καταλυτικά τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, αχρήστεψαν την είδηση από τα έντυπα μέσα. Στη συνέχεια, τα Social Media – συνήθως με κακό τρόπο και λαϊκισμό- πήραν μεγάλη μερίδα από την μάχη των ιδεών. Για μια σοβαρή εφημερίδα γνώμης έμεινε χώρος -πολύ μικρότερος από πριν-τις Κυριακές. Το καθημερινό Βήμα έκλεισε, η Ελευθεροτυπία επίσης, η καθημερινή Καθημερινή ζορίζεται.

Αν χειμάζεται ο έντυπος τύπος γενικά, ο κομματικός τύπος ειδικότερα έχει πανευρωπαϊκά πεθάνει και κατά την γνώμη μου κάθε προσπάθεια νεκρανάστασης του είναι μάταιη.

Εφημερίδες ιστορικές – τουλάχιστον όσο η ΑΥΓΗ- όπως η Unita, η Umanité και η Mundo Obrero έκλεισαν εδώ και καιρό τις καθημερινές έντυπες εκδόσεις τους, κάποιες και την Κυριακάτικη έκδοση. Δεν έγινε αυτό – όπως ισχυρίστηκε ο φίλος μου Νίκος Φίλης για την Unita – επειδή το κόμμα στήριξης κινήθηκε προς τα δεξιά.

Τόσο αυτή όσο και οι εφημερίδες που δεν μετατοπίστηκαν από την κομμουνιστική ή την ριζοσπαστική αριστερά είχαν την ίδια ακριβώς τύχη. Η πραγματικότητα είναι ότι ο κομματικός τύπος ακολούθησε την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος.´

Ανθισε την εποχή της επαναστατικής πλημμυρίδας τη δεκαετία του ‘20 και την περίοδο της αντιφασιστικής δικαίωσης μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε που οι βιομηχανικοί εργάτες στο κόκκινο στεφάνι γύρω από το Παρίσι και οι διανοούμενοι του κέντρο του Παρισιού αγόραζαν την Umanité για να πάρουν γραμμή και να πιστοποιήσουν περήφανα την ταυτότητα τους.

Όταν άρχισε η πορεία παρακμής των κομμουνιστικών κομμάτων οι εφημερίδες – όργανα, όσες μεταμορφώσεις και αν αποπειράθηκαν, έφθιναν σιγά-σιγά και στο τέλος έκλεισαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι και όταν ο κομματικός φορέας μετεξελίχθηκε επιτυχώς και διατήρησε (Ιταλία) ή εκτόξευσε (Ελλάδα) το πολιτικό και εκλογικό του εκτόπισμα και πάλι οι εφημερίδες που ήταν στον έλεγχο του κόμματος δεν απέκτησαν κυκλοφορία στοιχειωδώς ανάλογη της επιρροής του. Οι αριστεροί και κεντροαριστεροί πολίτες στην Ιταλία διαβάζουν Republika, ενώ μέρος του αριστερού κοινού στην Ελλάδα διαβάζει την Εφημερίδα των Συντακτών.

Τι μπορεί να γίνει; Μια πρόταση είναι να ακολουθήσουμε την πεπατημένη. Εξόρμηση για συνδρομές, αν δεν υπήρχε η πανδημία εξόρμηση πόρτα-πόρτα , επίκληση στην ιστορικότητα της εφημερίδας, στο φιλότιμο των αριστερών.

Τα δοκιμάσαμε χρόνια τώρα, απέτυχαν, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι μετά μια στιγμιαία έκλαμψη θα γυρίσουμε στα ίδια. Και θα συνεχιστεί η οικονομική αιμορραγία -ούτε ένας στο Πολιτικό Συμβούλιο ισχυρίστηκε ότι η εφημερίδα είναι βιώσιμη- με κίνδυνο σε λίγους μήνες να μην μπορεί να κρατηθεί ούτε η Κυριακάτικη ΑΥΓΗ ούτε το Κόκκινο.

Και ναι μεν μια εφημερίδα της Αριστεράς δεν είναι μια επιχείρηση με την στενή έννοια του όρου αλλά από αυτό το σημείο μέχρι εκείνο που οι εκδόσεις και το ραδιόφωνο του κόμματος απορροφούν το 75% της κρατικής επιχορήγησης, που σε τελική ανάλυση δίνεται για άλλους λόγους, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Αυτό που μπορεί και πρέπει να γίνει είναι να κάνουμε την κρίση της ΑΥΓΗς ευκαιρία για τον συνολικό εκσυγχρονισμό της επικοινωνιακής πολιτικής και των μέσων του κόμματος. Δηλαδή, με τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από την εξυγίανση, να γίνει στοχευμένη ενίσχυση των μέσων αφού πρώτα απελευθερωθούν από τον στενό κομματικό έλεγχο και στελεχωθούν από σοβαρούς επαγγελματίες που έχουν εξοικείωση και με τα νέα μέσα και εργαλεία όπως ζητά η εποχή μας.

Να ανεβάσουν, δηλαδή, ποιοτικά το προϊόν ώστε να διευρυνθεί και το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Η συχνότητα του Κόκκινου μπορεί να αποδειχθεί πολιτικό χρυσάφι. Αρκεί να ανεβάσει την ποιότητα του και να γίνει το ραδιόφωνο όχι μόνο του θυμωμένου αριστερού αλλά και κάθε ανοιχτόμυαλου προοδευτικού πολίτη. Κάτω από τις ίδιες πάνω κάτω προϋποθέσεις μπορεί όχι μόνο να επιζήσει αλλά και να αναβαθμιστεί η Κυριακάτικη ΑΥΓΗ.

Τις καθημερινές μια πιο ποιοτική και ακόμα πιο απελευθερωμένη από πολιτικό έλεγχο έντυπη εφημερίδα όπως η «Εφημερίδα των Συντακτών» μπορεί να κάνει εξαίρετη δουλειά.

H καθημερινή ηλεκτρονική έκδοση (site) και η έντυπη και ηλεκτρονική Κυριακάτικη ΑΥΓΗ πρέπει και μπορούν μέσα από την εξυγίανση και την εξοικονόμηση πόρων να ηγηθούν στη νέα εποχή δείχνοντας πως μια εφημερίδα γνώμης μπορεί να είναι ελκυστική και ενδιαφέρουσα για ευρύτερες ομάδες πολιτών και κυρίως για τη σημερινή νέα γενιά και τις επόμενες που δεν έχουν πιά ιδιαίτερη σχέση με τα έντυπα μέσα. Που επικοινωνούν, ψυχαγωγούνται, ενημερώνονται ηλεκτρονικά. Θέλει τόλμη, πρωτοβουλίες, νέου τύπου ηλεκτρονικές και έντυπες εκδόσεις. Και κυρίως μια πιο σύγχρονη προσέγγιση που να έχει σχέση με την εποχή της 4 βιομηχανικής επανάστασης και τις ανάγκες της.

Μόνο έτσι εφημερίδες και ραδιόφωνο θα συμβάλλουν ώστε να σπάσει η πολιτική και πολιτιστική ηγεμονία που έχει αποκτήσει η συντηρητική παράταξη, αξιοποιώντας βέβαια την δεσπόζουσα θέση στο μιντιακό σύστημα που απέκτησε με άφθονο χρήμα και εξυπηρετήσεις ημετέρων επιχειρηματιών.

Όμως εκτός από το να καταγγέλλουμε την κατάσταση πρέπει να στρωθούμε κάτω για να την ανατρέψουμε. Και αυτό δεν θα επιτευχθεί με την έντυπη καθημερινή ΑΥΓΗ που πουλάει 700 φύλλα όταν ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία έχει εκατοντάδες χιλιάδες εκλογείς και 60.000 μέλη.

Χρειαζόμαστε στον έντυπο τύπο, τηρουμένων των αναλογιών και των εποχών που έχουν αλλάξει, μια σύγχρονη «Επιθεώρηση Τέχνης». Πλατειά, δημοκρατική, ποιοτική, ενδιαφέρουσα και ήρεμα μαχητική.

Έτσι έχει η κατάσταση. Απευθύνομαι, λοιπόν, σε εκείνους τους καλοπροαίρετους που ανησυχούν ειλικρινά, μήπως μαζί με την καθημερινή έντυπη ΑΥΓΗ χαθεί και μια πολύτιμη περιουσία ιδεών και αγώνων. Και τους λέω πως η οχύρωση στα «ξύλινα τείχη» της καθημερινής ΑΥΓΗΣ είναι μάταιη.

Μόνο με το μεγάλο άνοιγμα, την κατανόηση της νέας ηλεκτρονικής εποχής και την αξιοποίηση των νέων μέσων και εργαλείων, οι ιδέες μας θα κατέβουν από το ράφι και θα συναντηθούν με το μεγάλο κοινό. Και τίποτε πιο αριστερό από αυτό δεν υπάρχει.

Αυτή η τακτική της έμμεσης αλλά σαφούς αμφισβήτησης εστιάσθηκε αρχικώς στην συμφωνία της Ελλάδας με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, όπου παρατηρήθηκε το φαινόμενο της απόκλισης από την επίσημη θέση του κόμματος και διευρεύνεται ενόψει του διαλόγου που φαίνεται πως θα ξεκινήσει η κυβέρνηση με την Τουρκία, υπό τις πιέσεις των ΗΠΑ και της Γερμανίας, παρά το γεγονός ότι ο Ταγίπ Ερντογάν δεν έχει υποστείλει την σημαία της επιθετικής παραβατικότητας στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και την κυπριακή ΑΟΖ.

Ενώ λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να εμφανίζεται συμπαγής και κριτικός ως προς τους κυβερνητικούς χειρισμούς -αλλά και συναινετικός όπου χρειάζεται-, οι εσωτερικές ομάδες (κάποιες, όπως οι “σημιτογενείς”, χωρίς αντιστοίχηση στην κοινωνία και την εκλογική βάση του κόμματος) παρεμβαίνουν τακτικά πλέον με διάφορες αφορμές αμφισβητώντας τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα.

Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του μέλους της οργανωτικής και επικοινωνιακής ηγετικής ομάδας Νίκου Μπίστη (εκ των ισχυρότερων “σημιτογενών”) με το οποίο απαντά σε άλλο άρθρο του Νίκου Κοτζιά που άσκησε δριμύτατη κριτική στον ρόλο αυτής της ομάδας.

Εκείνο που προκαλεί αρνητική εντύπωση είναι πως ο Νίκος Μπίστης ανταποδίδοντας την κριτική στον Νίκο Κοτζιά έρχεται να αμφισβητήσει, τελικά, την “γραμμή” Τσίπρα.

Λέει χαρακτηριστικά:

“Για να ξεκινήσει δηλαδή διάλογος με την Τουρκία οι άλλες υπαρκτές διαφορές εντάχθηκαν στον ανεπίσημο και μη δεσμευτικό χαρακτήρα των διερευνητικών. Ας το έχουν υπόψη τους αυτό οι θιασώτες της « μιας και μόνης διαφοράς» όταν παράλληλα ζητούν και διάλογο με την Τουρκία. Αυτός ή θα γίνει με ευρύτερη ατζέντα ή δεν θα γίνει”.

Κάτι, δηλαδή, που έχει αποκλείσει σε πρόσφατες δηλώσεις του ο Αλέξης Τσίπρας, τασσόμενος υπέρ της αποτροπής, της επιβολής κυρώσεων από την ΕΕ και του διαλόγου για την “μία και μόνη διαφορά”. Βάζοντας στο στόχαστρο τον Νίκο Κοτζιά, οι “σημιτογενείς” στέλνουν ουσιαστικά μήνυμα στον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος και επιδιώκουν την αλλαγή της επίσημης θέσης, συντασσόμενοι με τάσεις που διατρέχουν το κυβερνών κόμμα αλλά και το ΚΙΝΑΛ, καθώς και πολιτικές προσωπικότητες που στοιχίζονται στο πλευρό του Κώστα Σημίτη. Ο τελευταίος είχε εγκαίρως προειδοποιήσει, άλλωστε, από περυσι το καλοκαίρι (“Καθημερινή”) για την ανάγκη “μη ευχάριστων λύσεων” στην επίλυση των διαφορών με την Τουρκία.

Περί “αρχηγικών αντιφάσεων”, με ευθεία αμφισβήτηση του Αλέξη Τσίπρα, έγραψε πρόσφατα (“Εφημερίδα των Συντακτών”) και το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ (“53”) Κύρκος Δοξιάδης.

Όπως αναπαράγεται από το commonality.gr, αναφέρει:

Το «στρατηγικό έλλειμμα» και η ουσιαστική «ανυπαρξία», για τα οποία ο Αλ. Τσίπρας ορθά εγκαλεί την ευρωπαϊκή Αριστερά, αναπαράγονται σε εγχώριο επίπεδο ακριβώς από τη λογική του «εκφράζουμε ολόκληρο το φάσμα από την Αριστερά έως το Κέντρο» – «είτε μας αρέσει είτε όχι» κιόλας. Δηλαδή ως Αριστερά ας μην προβάλλουμε ιδιαίτερα τις θέσεις μας, διότι μπορεί όσοι μας ψήφισαν να θυμηθούν κάποια στιγμή τον παλιό κεντρώο τους εαυτό και να φύγουν.

Η λογική που εκτίναξε εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και τον οδήγησε στην κυβέρνηση το 2015 ήταν εκείνη που τόλμησε και κατόρθωσε να προσδώσει αριστερή πολιτική μορφή στη λαϊκή δυσαρέσκεια. Η λογική που τώρα, αν επικρατήσει, θα τον οδηγήσει στην ήττα είναι η λογική της κεντροαριστερής ηττοπάθειας.

Για τα ελληνοτουρκικά, σε διαφορετική “γραμμή” από αυτή του Αλέξη Τσίπρα, αρθρογράφησαν πρόσφατα και ο εκ των “σημιτογενών” Σωτήρης Βαλντέν αλλά και το commonality.gr που εκφράζει τις απόψεις των “53”.

Το αποτέλεσμα είναι πως με το συνέδριο επανίδρυσης να παραπέμπεται εκνευριστικά στις καλένδες οι εσωτερικές ομάδες στον ΣΥΡΙΖΑ αναδιατάσσονται στο “βολικό” έδαφος των εθνικών θεμάτων (κάτι που διαπιστώνει κανείς και για κάποια από τα ελάχιστα ΜΜΕ που πρόσκεινται στην αξιωματική αντιπολίτευση) και παράγουν εσωστρέφεια που στη συνέχεια παραδίδεται βορά στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ τα οποία εμφανίζουν ένα κόμμα αλληλοσπαρασσόμενο και χωρίς κουλτούρα διακυβέρνησης και κεντρική “γραμμή”.

Οι πληροφορίες αναφέρουν πως το επόμενο διάστημα η αμφισβήτηση του Αλέξη Τσίπρα θα ενταθεί, ιδιαίτερα όταν ο ίδιος αρνείται να αναλάβει αποφασιστικές πρωτοβουλίες, ακόμα και αυστηρά μέτρα για να λήξει αυτή η υπονομευτική ατμόσφαιρα εσωστρέφειας.

Το άρθρο του Νίκου Μπίστη στο facebook: Οφειλόμενη απάντηση στον Νίκο Κοτζιά . Και μερικές γενικότερες σκέψεις για τα ελληνοτουρκικά .

Με ανάρτηση του στο διαδίκτυο ο Νίκος Κοτζιάς επιτίθεται στους « νεοσημιτικούς του ΣΥΡΙΖΑ και τους λεγόμενους 53» που διαφωνούν μαζί του στα ελληνοτουρκικά . Δικές του είναι οι διατυπώσεις , αυτός πρέπει να εξηγήσει πόθεν το πρόθεμα «νέο» για εμάς και γιατί οι 53 είναι λεγόμενοι. Πάντως όλοι καταλάβαμε σε ποιους απευθύνεται και αν έμεινε κανείς με την απορία το διευκρίνησε ο Παύλος Πολάκης που έσπευσε να συμφωνήσει μαζί του συνοδεύοντας την συμφωνία του με δυο φωτογραφίες, μία του Τσακαλώτου και μια δική μου. Και με τους 53 εμείς, οι κατά Κοτζιά « νεοσημιτικοί και νεοσυριζαίοι» , έχουμε καθαρές σχέσεις. Συμφωνούμε μαζί τους στα θέματα εξωτερικής πολιτικής , διαφέρουμε στον επιφυλακτικό τρόπο που προσεγγίζουν τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ και στον περιορισμό του στον στενό χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Όμως μπορούμε να συζητούμε επί της ουσίας , συντροφικά, χωρίς δαιμονοποιήσεις, απρέπειες και χαρακτηρισμούς . Χωρίς τα « σηκωθείτε , αδειάστε μας την γωνιά» που όλο και πιο συχνά διαβάζω. Θέτει τέλος ο Κοτζιάς και μια σειρά ερωτημάτων επί της ουσίας στα οποία θα απαντήσω αφού όμως πρώτα βάλουμε μερικά άλλα πράγματα στην θέση τους.

Μας αποκαλεί ο Κοτζιάς «παρεάκι». Εντάξει , δεν αντιμετωπίζουμε τον κόσμο από το ύψος ενός κραταιού κόμματος όπως το «Πράττω», του οποίου προϊσταται . Είμαστε όμως εκείνη η παρέα που όταν το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο κατήγγειλε την συμφωνία των Πρεσπών βγήκαμε μπροστά και υποστηρίξαμε με σθένος την Συμφωνία και τους πρωταγωνιστές της. Μαζί και τον Νίκο Κοτζιά του οποίου αναγνωρίσαμε την συμβολή επί του συγκεκριμένου , παρά τις σοβαρές αντιρρήσεις που είχαμε για τον γενικότερο τρόπο που αντιμετώπιζε τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής με πρόσφατες τις άστοχες παρεμβάσεις του στο Κυπριακό. Αντιθέτως συγκρουστήκαμε με φίλους και παλιούς συντρόφους οι οποίοι από το αντιΣΥΡΙΖΑ πάθος τους αντέστρεψαν ή στραμπούληξαν τις απόψεις τους. Τότε ο Νίκος Κοτζιάς δεν είχε πρόβλημα με το «παρεάκι» που έσπαγε την απομόνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα θυμήθηκε ότι είμαστε σημιτικοί και νεοσυριζαίοι.

Αλλά και εδώ θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός γιατί δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου και η κατηγορία αυτή τον συμπεριλαμβάνει. Ήταν σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου , Υπουργού Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη. Και εμείς προφανώς συμφωνούμε – και ποτέ δεν το κρύψαμε- με την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Σημίτη που εφάρμοσε και ο Γιώργος Παπανδρέου. Υπό αυτό το πνεύμα εξάλλου προσεγγίσαμε την Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Κοτζιάς πρέπει να μας αποδείξει αν και που διαφωνούσε. Τότε. Όχι τώρα εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς.

Πάμε τώρα στα ερωτήματα που θέτει: Μας ρωτάει «Γιατί είναι μαξιμαλισμός να θέλεις την εφαρμογή των Αρχών και των Προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου;» Δεν είναι αλλά δεν υπάρχει και χώρα που να μην ισχυρίζεται ότι δρα εντός του πλαισίου του Διεθνούς Δικαίου , της Τουρκίας μη εξαιρουμένης . Μαξιμαλισμός είναι να ισχυρίζεσαι ότι το Διεθνές Δίκαιο σε δικαιώνει παντού, ενώ ξέρεις – Υπουργός Εξωτερικών ήσουν- ότι αυτό δεν ισχύει. Όταν το κάνεις συμβάλλεις στην διαμόρφωση μια κοινής γνώμης εχθρικής προς κάθε έννοια διαλόγου, διαμεσολάβησης και διαπραγμάτευσης . Τροφοδοτείς έτσι , ηθελημένα ή αθέλητα, τον εθνικισμό και την σχολή της ακινησίας που έχει πλοκάμια σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις.
Μας ρωτάει επίσης για την επήρεια των νησιών . Ανακατεύει νησίδες και μικρά νησιά, όπως η Γαύδος και το Κουφονήσι , με την Ρόδο και την Κρήτη και όλα αυτά με αυτοτελείς, κυρίαρχες χώρες όπως η Κύπρος και η Μάλτα . Το ερώτημα βέβαια δεν είναι αν έχουν επήρεια ( ελάχιστα δεν έχουν) αλλά πόση είναι αυτή. Ο Κοτζιάς αφήνει να εννοηθεί ότι όλα έχουν πλήρη. Το πρώτο που θέλω να παρατηρήσω είναι ότι για όλα αυτά μπορούσε να ρωτήσει τον κατεξοχήν αρμόδιο , τον καθηγητή Χρήστο Ροζάκη ο όποιος επί Υπουργίας Κοτζιά τοποθετήθηκε στην θέση του Προέδρου του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΠΕΞ. Πρακτικά, δηλαδή, συμβούλευε τον Κοτζιά. Και δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο Υπουργός τοποθετεί σε αυτή την θέση κάποιον με διαμετρικά αντίθετες απόψεις από τις δικές του. Εκτός αν άλλες ήσαν τότε οι απόψεις του Κοτζιά. Γιατί οι απόψεις του κ. Ροζάκη για αυτά τα ζητήματα είναι σταθερές και γνωστές, τις επαναλαμβάνει δε με κάθε ευκαιρία .

Τελευταία προκάλεσε ρίγη στους απανταχού υπερπατριώτες επαναλαμβάνοντας ότι το Καστελλόριζο ευρίσκεσαι απομονωμένο μακράν της ηπειρωτικής χώρας και της Ρόδου, απέναντι στην τουρκική ακτογραμμή, άρα θα έχει μειωμένη επήρεια. Κάτι που στο παρασκήνιο αναγνωρίζουν όλοι οι σοβαροί αναλυτές αλλά οι περισσότεροι το αποσιωπούν αφήνοντας την κοινή γνώμη να πιστεύει το αντίθετο .Παρεμπιπτόντως ούτε η Αίγυπτος δέχεται πλήρη επήρεια στο Καστελλόριζο , για αυτό και δεν περιλαμβάνεται στην Συμφωνία.

Τέλος ο Χρήστος Ροζάκης σε άρθρο του στην Καθημερινή της 10ης Αυγούστου ξεκαθάρισε τον λόγο ύπαρξης διερευνητικών συνομιλιών με την Τουρκία. Αποτέλεσαν τον εύσχημο τρόπο υπέρβασης της πολιτικής της μιας μόνο διαφοράς, αυτής της υφαλοκρηπίδας που είχε επιβάλλει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Για να ξεκινήσει δηλαδή διάλογος με την Τουρκία οι άλλες υπαρκτές διαφορές εντάχθηκαν στον ανεπίσημο και μη δεσμευτικό χαρακτήρα των διερευνητικών. Ας το έχουν υπόψη τους αυτό οι θιασώτες της « μιας και μόνης διαφοράς» όταν παράλληλα ζητούν και διάλογο με την Τουρκία. Αυτός ή θα γίνει με ευρύτερη ατζέντα ή δεν θα γίνει.
Εμείς λέμε αυτά που πάντα λέγαμε. Το πόση επήρεια έχουν τα νησιά – και τα μεγάλα όπως η Κρήτη – εξαρτάται από πολλούς παράγοντες : γεωγραφική θέση, μήκος ακτών, εγγύτητα με απέναντι ακτογραμμή, μήκος της απέναντι ακτογραμμής και άλλα

Η Κρήτη πχ με μια τεράστια αφρικανική ακτογραμμή απέναντι έχει -όπως προκύπτει από τους χάρτες που συνοδεύουν την ελληνοαιγυπτιακή Συμφωνία – επήρεια 90 %. Για να υπογραφεί η Συμφωνία με την Ιταλία και την Αίγυπτο έπρεπε να υποχωρήσει η χώρα μας από την απόλυτη θέση ότι όλα τα ελληνικά νησιά έχουν πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. . Αυτό αντικειμενικά ανοίγει δρόμο για μια πιθανή συνολική Συμφωνία που θα περιλαμβάνει και την Τουρκία γιατί υπάρχουν διεκδικήσεις από πολλές χώρες σε περιοχές που επικαλύπτονται. Μόνο με συμφωνία μεταξύ των χωρών η με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο μπορεί να επιλυθεί το ζήτημα.

Το μεγάλο ερώτημα είναι με ποια στρατηγική πορεύεται η ελληνική κυβέρνηση, σε ποιο σχέδιο εντάσσει τις επί μέρους κινήσεις της όπως η Συμφωνία με την Αίγυπτο. Αν θα οδηγήσει στην Χάγη ή θα παροξύνει την ένταση με απρόβλεπτες συνέπειες. Ήδη η ειδυλλιακή εικόνα που παρουσίαζε η κυβέρνηση για την ομόθυμη στήριξη των χωρών της ΕΕ στην Συμφωνία με την Αίγυπτο χάλασε με την άρνηση της Γερμανίας να συμφωνήσει σε κοινό ανακοινωθέν και κυρώσεις στην Τουρκία. Θυμίζω ότι η Γερμανία είχε αναλάβει διαμεσολαβητικό ρόλο για αποκλιμάκωση της έντασης και έναρξη διερευνητικών συνομιλιών με την σύμφωνη γνώμη Ελλάδας και Τουρκίας. Την Γερμανία που έχει αναλάβει την Προεδρία της ΕΕ δεν βρήκε χρόνο να ενημερώσει ο κ. Δένδιας για την συμφωνία με την Αίγυπτο.

Εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι η κ. Μέρκελ θεώρησε ότι αυτή η αιφνιδιαστική κίνηση υπονόμευσε την πρωτοβουλία της. Αυτά είναι τα μείζονα που θα έπρεπε να απασχολούν τον Νίκο Κοτζιά και άλλους στην αντιπολίτευση και όχι πόση επήρεια θα έχει η Γαύδος ή το Κουφονήσι . Σε αυτό το σημείο καλό είναι να υπενθυμίζουμε σε όλους αυτό που εύστοχα επισήμανε ο Θοδωρής Τσίκας στο άρθρο του στα ΝΕΑ στις 12 Αυγούστου . Ότι « Υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη βρίσκονται στα διεθνή ύδατα. Δεν ανήκουν σε κάποιο κράτος. Η διαμάχη δεν αφορά εθνική κυριαρχία, αλλά οριοθέτηση σε διεθνή ύδατα, με σκοπό την οικονομική εκμετάλλευση και μόνο. Δεν έχουμε να κάνουμε με ελληνικά εδάφη, σε στεριά ή νησιά ούτε με ελληνικά χωρικά ύδατα».

Από το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην εφημερίδα των Συντακτών ( Σαββατοκύριακο 14 -15 Αυγούστου) κρατάμε την διατύπωση ότι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ -Προοδευτική Συμμαχία στηρίζει σαφώς τις διερευνητικές και την Χάγη. Αποτελεί στέρεη βάση για την διαμόρφωση εθνικής στρατηγικής αρκεί να μην αποδυναμώνεται από άλλα αντιφατικά μηνύματα .
Ούτε όμως στο ζήτημα της επήρειας σε νησίδες και μικρά νησιά που έχουν οικονομική ζωή , ο κανόνας που επικαλείται ο Κοτζιάς είναι καθολικής Ισχύος . . Υπάρχουν αποφάσεις και διακρατικές συμφωνίες που δεν αναγνωρίζουν επήρεια σε μικρά νησιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ιταλική Λαμπεντούσα όπου καταφεύγουν οι πρόσφυγες από την Αφρική , η οποία ενώ έχει και κατοίκους και οικονομική ζωή δεν έχει καθόλου επήρεια.
Τελικά, ο κανόνας είναι ότι όλα συνεκτιμώνται και σταθμίζονται είτε με συμφωνίες μεταξύ των χωρών είτε με αποφάσεις διεθνών δικαστικών ή δικαιοδοτικών οργάνων. Υπάρχει τέλος ένα διαδεδομένο επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο μπορούμε να μαξιμαλίζουμε εφόσον διαπραγματευόμαστε και στο τέλος κάνουμε τις υποχωρήσεις. Θα είχε μια βάση το επιχείρημα αν η διαπραγμάτευση είχε μόνο μια εξωτερική – διπλωματική πλευρά. Έχει όμως και μία εσωτερική πλευρά που λέγεται κοινή γνώμη . Αν πάρει τοις μετρητοίς όλα αυτά με τα οποία βομβαρδίζεται, όταν θα έρθει η ώρα της στροφής και του συμβιβασμού , πολύ φυσιολογικά θα εναντιωθεί. Το ζήσαμε με το Μακεδονικό , ας μην το ξαναζήσουμε με τα ελληνοτουρκικά
Αυτή είναι η δική μας προσέγγιση. Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε με επιχειρήματα και άλλες διαφορετικές από την δική μας. Αυτό που δεν θα κάνουμε είναι να ανεχθούμε αιτιάσεις περί ενδοτισμού ή αμφισβήτηση του πατριωτισμού μας , πράγματα στα οποία επιδίδεται ο Κοτζιάς και όχι μόνο αυτός. . Επειδή δε ήταν Υπουργός Εξωτερικών αριστερής κυβέρνησης, κάποιοι από κεκτημένη ταχύτητα θεωρούν ότι αυτά που λέει συνιστούν αριστερή πολιτική. Ακριβώς επειδή έχει ακροατήριο επιβάλλεται η αντίκρουση των απόψεων του.

Το άρθρο Κοτζιά στο Documento και η αναφορά στην πατριωτική Αριστερά:

“…Τέλος, η ελληνική αριστερά, οφείλει να είναι πατριωτική. Πρώτον, δεν υπάρχουν δεξιά ή αριστερά θέματα, αλλά απαντήσεις. Όταν η αριστερά δεν είναι πατριωτική, τότε κυριαρχούν οι ακραίες σοβινιστικές απόψεις. Ο φασισμός και ο δεξιός-υπερσυντηρητικός δεν καταπολεμείται «με ψαλμούς αυταρέσκειας», αλλά με δημοκρατικές-πατριωτικές προτάσεις και πρακτικές και στα εθνικά ζητήματα. Δεύτερο, η ελληνική πατριωτική αριστερά, δεν υποτάσσει την εξωτερική της πολιτική στη δεξιά πολιτική, ούτε αναλαμβάνει να την εξυπηρετεί, όπως έκαναν εκείνοι που στα πλαίσια της «αντεθνικιστικής εκστρατείας τους», ψήφισαν τον Στουρνάρα ως διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδας”.