Όταν τέθηκε το ερώτημα από τον κ. Κοτρώτσο, αν ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, υπενθυμίζοντας τις απανωτές ήττες του πρώην πρωθυπουργού σε εθνικές, ευρωεκλογές και περιφερειακές αναμετρήσεις, ο κ. Μαραντζίδης απάντησε:

«Ο Τσίπρας θα χάσει όσες φορές χρειάζεται για να κερδίσει τον Μητσοτάκη, γιατί οι χαρισματικοί ηγέτες δεν μετρώνται με τις ήττες αλλά με τις μεγάλες νίκες».

Ο καθηγητής παρέθεσε ως παράδειγμα τις τρεις ήττες του Ανδρέα Παπανδρέου από τον Μητσοτάκη, υπογραμμίζοντας ότι τελικά τον κέρδισε στην τέταρτη μονομαχία τους.

Όπως εξήγησε, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσες φορές έχεις χάσει, αλλά αν έχεις μάθει από τις ήττες σου και είσαι αποφασισμένος να κερδίσεις όταν έρθει η στιγμή.

Πιο συγκεκριμένα ο γνωστός καθηγητής σε συνέντευξη του στο Dnews επιτίθεται στον Στέφανο Κασσελάκη, αναφέροντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα εξουσίας έχει τελειώσει οριστικά ενώ ισχυρίζεται ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται για παραγωγή πολιτικής από τον ΣΥΡΙΖΑ καθώς το κόμμα απασχολεί πλέον μόνο ως κοσμικό γεγονός στις πρωινές εκπομπές:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ απασχολεί πλέον την κοινή γνώμη περισσότερο ως κοσμικό γεγονός παρά ως πολιτικό φαινόμενο. Ελάχιστοι έχουν απομείνει που ενδιαφέρονται πραγματικά για τον ΣΥΡΙΖΑ ως παραγωγό πολιτικών προτάσεων. Ως κοσμικό γεγονός, μια χαρά καλύπτεται θαυμάσια από τις πρωινές εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης». Επιπλέον θεωρεί ότι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει ακόμα και από το ΚΚΕ: « Ήδη δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η κοινή γνώμη θεωρεί πιο αξιόπιστη αντιπολίτευση το ΚΚΕ από το ΣΥΡΙΖΑ. Όμως αυτό καθόλου δεν του εξασφαλίζει μια προοπτική επιστροφής του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία σε ορατό χρονικό διάστημα».

Μάλιστα θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ έχει καλύτερες προοπτικές να κατακτήσει τη δεύτερη θέση και να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, διότι ανεβαίνει αργά μεν αλλά σταθερά. Ωστόσο ισχυρίζεται ότι το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί αυτήν τη στιγμή να πάρει με το μέρος του το σύνολο όσων ψηφοφόρων φεύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ για δύο λόγους: Πρώτον διότι στρίβει περισσότερο προς την κεντροδεξιά και όχι την αριστερά και δεύτερον διότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν πείθει την κοινή γνώμη. Για το τελευταίο θεωρεί ότι μπορεί να διορθωθεί με το καιρό, ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν έχει την «ακτινοβολία» του Τσίπρα.

«Είμαι σίγουρος πως πολλοί είναι οι παράγοντες που συνδιαμορφώνουν αυτή την αδυναμία και θα χωρούσε μια ξεχωριστή συνέντευξη για αυτούς. Για την οικονομία της συζήτησης θα σταθώ σε δύο από αυτούς: α) η τάση του ΠΑΣΟΚ προς το κέντρο, συχνά προς την κεντροδεξιά, δεν το κάνει ελκυστικό για μεγάλη κατηγορία των ψηφοφόρων που ριζοσπαστικοποιήθηκαν στην περίοδο της κρίσης και η απογοήτευση από τον ΣΥΡΙΖΑ τους οδήγησε είτε προς τα Αριστερά είτε προς την Αποχή (αυτήν την στιγμή αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφεται τουλάχιστον ένα 15% αν αθροίσουμε Νέα Αριστερά, Μέρα 25 και ΚΚΕ μόνο).

Συμπερασματικά, δεν πείθομαι πως οι σοσιαλιστές για να κυβερνήσουν πρέπει να πλησιάσουν την κεντροδεξιά, β) ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν πείθει ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας πως έχει τα απαραίτητα ηγετικά χαρακτηριστικά, αυτό το χάρισμα που αναγνωρίζαμε στον Τσίπρα. Βέβαια, αυτό διορθώνεται με τον καιρό, αλλά πάντως προς στιγμήν δείχνει πως χρειάζεται να βελτιώσει το δημόσιο προφίλ του», αναφέρει για το ΠΑΣΟΚ.

«Με βρίσκει αντίθετο να μένει απαθής ο Αλέξης Τσίπρας»

Ο γνωστός εκλογολόγος βλέπει ότι προς το παρόν ο Αλέξης Τσίπρας ακολουθεί τα χνάρια του Κώστα Καραμανλή, γεγονός με το οποίο διαφωνεί. Μάλιστα τον θλίβει που βλέπει άπραγος την κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ: «Το να παρακολουθεί σιωπηλός ο Τσίπρας την απόλυτη ακύρωση και γελοιοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, να βλέπει απαθής το πολιτικό κόμμα που υπό την δική του ηγεσία πριν μερικά χρόνια συγκλόνισε τη χώρα να μετατρέπεται σε κοσμικό γεγονός και να βυθίζεται στις δημοσκοπήσεις, εμένα προσωπικά με βρίσκει αντίθετο». Ενώ αναρωτιέται: «Ο Τσίπρας στα 50 του χρόνια αποφάσισε να γίνει συνταξιούχος; αποφάσισε να γίνει συγγραφέας; Για να γράψει τι; ένα βιβλίο που θα έχει τίτλο “γιατί άφησα να ξεφτιλιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ”;»

Σύμφωνα με τον καθηγητή ο Αλέξης Τσίπρας είναι σημείο αναφοράς στην λαϊκή συνείδηση του κόσμου της αριστεράς και υπογραμμίζει γεμάτο νόημα ότι «Το χαμόγελο του Τσίπρα μπορεί να γεννήσει χαμόγελα σε έναν ολόκληρο κόσμο που βρίσκεται σε διαρκές πένθος και θλίψη εδώ και πολύ καιρό αρκεί να το θέλει ο ίδιος βεβαίως».

Τέλος θεωρεί ότι αν η Νέα Αριστερά καταφέρει να εκλέξει ευρωβουλευτή, θα κάνει το πρώτο βήμα για ένα ευοίωνο πολιτικό μέλλον ενώ εξέφρασε την άποψη ότι στις ευρωεκλογές θα ενισχυθεί η ακροδεξιά. 

« Η Νέα Αριστερά έχει ένα βουνό να ανέβει προς το παρόν. Εκλογικά να πετύχει τουλάχιστον το μίνιμουμ και πολιτικά να πείσει πως φέρνει μια φρέσκια και αξιόπιστη εναλλακτική στην Αριστερή πλευρά του πολιτικού άξονα. Ο αριστερός χώρος έχει τραυματιστεί από την έλλειψη αξιοπιστίας, τις αλλεπάλληλες “κωλοτούμπες” και την έλλειψη σοβαρότητας, το τελευταίο μάλιστα σε ακραίο βαθμό. Αν η Νέα Αριστερά πείσει ένα μικρό αλλά κρίσιμο κομμάτι εκλογέων στις ευρωεκλογές να την εμπιστευθεί θα έχει κάνει ένα πρώτο βήμα. Στη συνέχεια, θα τεθούν νέα ερωτήματα τόσο στην ηγεσία όσο και στα μέλη της, αλλά νομίζω ένα βήμα τη φορά», λέει.

Πηγή: iefimerida,dnews

Εισηγείται μάλιστα να αναλάβει την ηγεσία ο Σωκράτης Φάμελλος μέχρι τις ευρωεκλογές για να συγκρατηθούν στοιχειωδώς οι δυνάμεις του, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τον πολιτικό αφανισμό του κόμματος που, όπως αναφέρει, δίνει εικόνα “παιδικής χαράς”.

“Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Κάθε μέρα που περνά τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. Το κόμμα έγινε το ανέκδοτο της ελληνικής κοινωνίας.”, αναφέρει.

Αναλυτικά το άρθρο του Νίκου Μαραντζίδη (ο οποίος είχε στηρίξει την Έφη Αχτσιόγλου):

Η εκλογή Κασσελάκη μπορεί να έχει σοκάρει πολλούς αλλά πάντως δεν είναι πρώτη φορά στην εγχώρια και διεθνή πολιτική σκηνή που μια εξωφρενική ιδέα απέκτησε πρόσκαιρη επιτυχία.

Κι άλλες φορές στο παρελθόν, εξωφρενικές ακόμη και παρανοϊκές πολιτικές ιδέες αιφνιδιάζοντας τους πάντες λόγω της θρασύτητας τους διαμόρφωσαν προσωρινά τη ψευδαίσθηση πως θα επικρατούσαν.

Τους φορείς τέτοιων εξωφρενικών ιδεών, καθώς και τους στενούς κύκλους των υποστηρικτών τους, τους συνεπαίρνει συχνά ο ενθουσιασμός, η «τρέλα», που φέρνει μαζί του το εξωφρενικό όταν γίνεται κυρίαρχο και την αρχική ύβρη, ακολουθεί στην πορεία κι άλλη ύβρις. Στο τέλος, βεβαίως, επέρχεται η κάθαρσις, αφού προηγηθεί η Νέμεσις, είτε μέσω καταστροφής είτε με ανατροπή της κατάστασης από αποφασιστικούς ανθρώπους και ανθεκτικούς θεσμούς.

Ευτυχώς, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ η καταστροφή ισοδυναμεί “απλώς” με την εκλογική του συρρίκνωση και τη γελοιοποίηση των πρωταγωνιστών αυτής της ιστορίας. Καμιά άλλη καταστροφή δεν προοιωνίζεται πέραν αυτού, γιατί στο κάτω-κάτω δεν θα χάσει η Βενετιά βελόνι˙ άλλες δυνάμεις θα καλύψουν το κενό.

Πάντως, απόμεινε λίγος χρόνος ακόμη, αρκεί να διδαχθούν στο ΣΥΡΙΖΑ από άλλα παραδείγματα.

Στη Μεγάλη Βρετανία, στις 25 Οκτωβρίου 2022, η πλειοψηφία του Συντηρητικού Κόμματος υποχρέωσε σε παραίτηση τη Λιζ Τρας από την ηγεσία του κόμματος και την πρωθυπουργία. Κι όμως η Τρας είχε αναδειχθεί αρχηγός του κόμματος, μόλις επτά εβδομάδες νωρίτερα, στις 5 Σεπτεμβρίου, νικώντας με το εμφατικό 57% των ψήφων.

Τι συνέβη κι η Τρας έγινε η πιο βραχύβια αρχηγός κόμματος και πρωθυπουργός στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου; Επικράτησε ο ρεαλισμός και το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Η πραγματιστική κουλτούρα των Τόρις τους οδήγησε τάχιστα να αντιληφθούν, πως είχαν διαπράξει σοβαρό λάθος εκλέγοντας την Τρας, κι η επιμονή στο λάθος θα οδηγούσε στην εκλογική καταστροφή τους, όπως έδειχναν ξεκάθαρα οι δημοσκοπήσεις.

Η παραπάνω ιστορία μπορεί να αποτελέσει πυξίδα για όσους διαθέτουν κοινή λογική στο ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου, ακόμη και πολλοί ψηφοφόροι του Κασσελάκη, που τον είχαν υποστηρίξει με την προσδοκία της άμεσης εκλογικής ανάκαμψης του κόμματος, τώρα σίγουρα θα το έχουν μετανιώσει. Οι άνθρωποι ήταν αιθεροβάμονες αλλά δεν ήθελαν το κακό του ΣΥΡΙΖΑ ούτε τρελοί ήταν.

Η κατάσταση επιβάλλει θάρρος, αποφασιστικότητα και αίσθημα ευθύνης, καθώς οι έκτακτες συνθήκες απαιτούν έκτακτες πρωτοβουλίες. Επιπλέον, προκειμένου να αποφευχθεί το χάος, μετά από μια παραίτηση Κασσελάκη, πρέπει να συμφωνηθεί από ένα ευρύ φάσμα ρευμάτων και στελεχών του κόμματος ένας πρόεδρος κοινής αποδοχής για να ηγηθεί τουλάχιστον μέχρι τις ευρωεκλογές. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτει αυτός; Σοβαρότητα, εμπειρία, κοινοβουλευτική παρουσία, επαρκή τεχνοκρατική και πολιτική συγκρότηση, χαμηλούς τόνους και αποδοχή από μεγάλο μέρος της οργανωμένης βάσης.

Υπάρχει τέτοιος; Βεβαίως και υπάρχει! Όποιος έχει στοιχειώδη πολιτικό νου και λογική αντιλαμβάνεται πως ο Σωκράτης Φάμελλος διαθέτει σήμερα όλα τα στοιχεία για να ηγηθεί της πορείας προς την κανονικότητα και τη λογική στην οποία χρειάζεται άμεσα να επανέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Βεβαίως τα πράγματα δεν είναι απλά. Χρειάζεται να πειστούν άνθρωποι, να αναληφθούν γενναίες πρωτοβουλίες, να ξεπεραστούν προηγούμενες αντιπαλότητες και καχυποψίες και να γίνουν συμβιβασμοί. Πολύπλοκα πράγματα δηλαδή σε συνθήκες στενότητας χρόνου.

Όμως η ανακύκλωση ανέμπνευστων σκέψεων περί άμεσης εγκατάλειψης του ΣΥΡΙΖΑ όσων δικαιολογημένα δεν αντέχουν αυτήν την κατάσταση «παιδικής χαράς» ή από την άλλη η ακινησία στην προοπτική «να περιμένουμε τις ευρωεκλογές και τότε βλέπουμε» δεν προσφέρουν απολύτως τίποτε. Αν χθες ήταν νωρίς για να παραιτηθεί ο Κασσελάκης, αύριο, δηλαδή μετά τις ευρωεκλογές, θα είναι πολύ αργά. Ποιος ξέρει τι θα έχει απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Κάθε μέρα που περνά τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. Το κόμμα έγινε το ανέκδοτο της ελληνικής κοινωνίας.

Το μεγάλο μέρος του στελεχιακού δυναμικού του βιώνει ντροπή, εξευτελισμό και βρίσκεται σε ψυχολογία αποστράτευσης. Κάθε μέρα αποχωρούν δεκάδες μέλη. Χιλιάδες ψηφοφόροι χάνονται. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανάγκη να λειτουργήσει ως συλλογικός διανοούμενος σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Στον δρόμο για την καταστροφή, όπου και να σταματήσεις κέρδος είναι.

Το άρθρο:

1. Ο Αλέξης Τσίπρας αναμετρήθηκε με την Ιστορία και βγήκε νικητής. Κανείς άλλος ηγέτης στην εκατοντάχρονη ιστορία της ελληνικής Αριστεράς δεν κατόρθωσε αυτό που πέτυχε ο Τσίπρας: να την οδηγήσει στην διακυβέρνηση. Η κυβερνώσα αριστερά από άπιαστο όνειρο έγινε ζώσα πραγματικότητα και ηθική υποχρέωση. Από εδώ και μπρος δεν νοείται η Αριστερά να δειλιάζει μπρος στην κυβερνητική ευθύνη. Η πολιτική παρακαταθήκη του Αλέξη Τσίπρα δεν συνιστά απλώς μια ιστορία για να την αφηγείται με νοσταλγία η σημερινή γενιά αριστερών στις επόμενες, όπως συνέβη με το 24% της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958. Με την επιτυχία του ο Τσίπρας αλλά και με την πρόσφατη απόφαση του να παραιτηθεί έθεσε το κριτήριο βάση του οποίου θα αξιολογηθεί η επόμενη ηγεσία: την προοπτική της διακυβέρνησης.

2. Για καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ήταν υπερβολικά εξαρτημένος από τα χαρίσματα του ηγέτη του. Αντανακλούσε την εικόνα ενός ασπόνδυλου κόμματος, με ασαφή πολιτική ταυτότητα, χαοτική έκφραση των επιμέρους προσωπικών πολιτικών καταβολών και αναμνήσεων των στελεχών του. Αν και οι αναμνήσεις παρουσιάζουν ενδιαφέρον για το ατομικό παρελθόν του καθενός δεν προσφέρουν πολλά στο συλλογικό αύριο, δεν βοηθούν στη σύνθεση. Χρειάζεται μεγαλύτερη συλλογικότητα. Επιπλέον, στο επίπεδο των προσώπων, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ παρέμεινε υπερβολικά όμοιος με αυτόν που είχε χάσει τις εκλογές του 2019. Η ανανέωση που ο Αλέξης Τσίπρας επιδίωξε ήρθε αργά, έγινε βιαστικά και δεν πρόλαβε να εμπεδωθεί από την κοινωνία. Επιβάλλεται να προχωρήσει.

3. Ο λόγος του κόμματος παρουσίασε έλλειμμα συνοχής τόσο στο περιεχόμενο όσο και στο ύφος του. Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ απώλεσε ψηφοφόρους προς όλες τις κατευθύνσεις. Πολλοί θεωρούσαν ότι έκανε υπερβολικά οξεία αντιπολίτευση, άλλοι ότι είχε αντιπολιτευτικό έλλειμμα. Παραδόξως συνέβησαν και τα δυο.

4. Ο πολιτικός οργανισμός χώλαινε σε μεθοδικότητα και επαγγελματισμό. Η συλλογική κομματική ευφυΐα αποδείχτηκε μικρότερη από το άθροισμα της ατομικής ευφυΐας των μελών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ενώ το κόμμα από καιρό έπαψε να λειτουργεί ως συλλογικός διανοούμενος.

5. Ως εκ τούτου, η εκλογική ήττα έχει σύνθετες αιτίες, και μακροχρόνιες και συγκυριακές. Δεν αφορά αποκλειστικά την επικοινωνιακή αυτοκρατορία του αντιπάλου, το υπονομευμένο κράτος δικαίου και το πλαίσιο της ελαττωματικής δημοκρατίας μέσα στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έπρεπε να κινηθεί. Ούτε και τη κοντόφθαλμη αντιμετώπιση της απλής αναλογικής εκ μέρους των άλλων της κεντροαριστεράς. Δεν συνδέεται απλώς με ένα ή μερικά πρόσωπα που θόλωσαν την εικόνα, με τις προεκλογικές αστοχίες, τις οργανωτικές αδυναμίες, την ελλιπή ανανέωση ή το ασαφές πολιτικό στίγμα. Αφορά όλα τα παραπάνω μαζί.

6. Οι συνθήκες είναι πιεστικές και επείγουσες. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Στις 10 Σεπτεμβρίου η νέα ηγεσία πρέπει να λάβει ισχυρή εντολή από μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων. Μια εβδομάδα αργότερα, στη ΔΕΘ, ο λόγος πρέπει να είναι πανηγυρικός και ελπιδοφόρος και να τύχει θετικής υποδοχής από τους πολίτες.

7. Η νέα ηγεσία θα κριθεί από την ικανότητα της να παρουσιάσει σύντομα έναν πειστικό αντιπολιτευτικό λόγο και να συγκροτήσει μια εξίσου αξιόπιστη προοπτική διακυβέρνησης. Διλήμματα του τύπου «προς το κέντρο ή προς τ’ αριστερά» μπορεί να έχουν ακαδημαϊκό ενδιαφέρον αλλά στην πραγματικότητα συνιστούν διαχωριστικές γραμμές εσωτερικής κατανάλωσης κενές περιεχομένου. Γιατί το βασικό ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν είναι αν λέει κάτι αριστερό αλλά αν θα πείσει πως θα κάνει κάτι αριστερό. Δηλαδή αν το πρόγραμμα του θα συνιστά μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση απέναντι στη ΝΔ, κι όχι ένα συνονθύλευμα υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα. Η αξιοπιστία είναι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ όχι ο προσανατολισμός.

8. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει να πείσει και για το διαφορετικό του ήθος. Αυτό το ηθικό πλεονέκτημα που διέθετε κάποτε. Πρέπει να πείσει εκ νέου την κοινωνία πως δεν συνιστά μια κυνική δύναμη με βουλιμία για εξουσία χωρίς να διαφέρει ουσιαστικά από την δεξιά. Αυτό σημαίνει πως οι κανόνες που απαιτεί για τους άλλους πρέπει να ισχύουν πρωτίστως για τον ίδιο.

9. Η νέα ηγεσία οφείλει να εγγυηθεί την ενότητα και να ανατάξει οργανωτικά το κόμμα. Καλείται όμως, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, πριν απ’ όλα να σταματήσει την δημοσκοπική κατρακύλα. Οι δημοσκοπήσεις αμέσως μετά την εκλογή του Σεπτεμβρίου θα είναι κρίσιμες. Στη συνέχεια οι ευρωεκλογές θα αποτελέσουν το πρώτο εκλογικό πεδίο αξιολόγησης της νέας ηγεσίας.

10. Κάθε λεπτομέρεια μετράει. Κάθε «ψεγάδι» θα μεγεθυνθεί από την επικοινωνιακή υπεροπλία της ΝΔ που επιδιώκει την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αλλά και από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις που προσδοκούν άνοδο εις βάρος του. Κάθε υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει να πείσει πως διαθέτει πραγματικά τα εχέγγυα για να οδηγήσει το κόμμα προς την διακυβέρνηση. Και αυτά τα εχέγγυα ποιότητας και προοπτικής, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν τα αξιολογεί αποκλειστικά το εσωτερικό ακροατήριο. Τα κρίνει συνολικά η κοινωνία. Είναι αδύνατον ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, το κάθε μέλος ξεχωριστά, να κάνει ότι δεν βλέπει, ότι δεν ακούει, ότι δεν καταλαβαίνει. Αν η κοινωνία αγνοηθεί τότε πραγματικότητα θα είναι αμείλικτη, δεν θα χαριστεί. Γιατί ως γνωστόν, η πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό.

11. Οι αναλυτές εξήγησαν τις αιτίες της ηγεμονίας της ΝΔ και της πτώσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με διάφορους τρόπους. Το ζήτημα είναι αυτή η κατάσταση να αλλάξει. Μαζί με την Έφη ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορεί να τα καταφέρει.

(Ο Νίκος Μαραντζίδης είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και έχει συνταχθεί υπέρ της υποψηφιότητας της Έφης Αχτσιόγλου για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ).

Ο Νίκος Μαραντζίδης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, συγγραφέας και αρθρογράφος αναλαμβάνει από αύριο Τρίτη τον σχεδιασμό της προεκλογικής καμπάνιας του Αλέξη Τσίπρα. Είναι πολύ γνωστός πολιτικός επιστήμονας και η αρθρογραφία του στην “Καθημερινή” και άλλα μέσα ενημέρωσης γίνεται πολύ συχνά αντικείμενο συζήτησης. Αποτελεί συνομιλητή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια.

Ο Νίκος Μαραντζίδης θα παρακολουθεί τις δημοσκοπήσεις (θα τις πραγματοποιεί, κατά πάσα πιθανότητα, η PRORATA) και τα focus group της Κουμουνδούρου, θα συμμετέχει στις αναλύσεις για το σχεδιασμό, θα προτείνει τις κινήσεις με βάση την εικόνα που θα εισπράττεται, ενώ θα συμμετέχει και στον πρωινό καφέ. Γίνονται πράξη, δηλαδή, ορισμένα από αυτά που επισημαίναμε από αυτή την στήλη πριν αρκετές ημέρες (εδώ).

Μία μικρή ιστορία

Και τώρα θα σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία για να κατανοήσετε πόσο δύσκολη είναι η μετακίνηση του κομματικού μηχανισμού και του πολιτικού προσωπικού του ΣΥΡΙΖΑ από τους παλαιότερους “ερασιτεχνισμούς” σε μία λειτουργία πιο επαγγελματική που συνάδει με την στρατηγική κόμματος εξουσίας για την οποία ορθώς επιμένει ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο Νίκος Μαραντζίδης ήταν ο αναλυτής των δημοσκοπήσεων που διεξήγαγε το εργαστήριο μετρήσεων του ΠΑΜΑΚ για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού Σκάϊ μέχρι το 2015-16. Για λόγους που δεν αποσαφηνίστηκαν τότε, ο Γιάννης Αλαφούζος διέκοψε αυτή την συνεργασία. Κάποιοι ψιθύριζαν πως η “εισβολή” μιας πανεπιστημιακής ομάδας που έκανε δημοσκοπήσεις στον χώρο στον οποίο πρωταγωνιστούσαν -και πρωταγωνιστούν- εταιρείες με παράδοση πολλών ετών είχε προκαλέσει αντιδράσεις ακόμα και στους κόλπους του ΣΕΔΕΑ, οι οποίες είχαν φτάσει στην ιδιοκτησία του τηλεοπτικού σταθμού του Φαλήρου που τότε ακόμα ποντάριζε πολλά στην παρεμβατική ενημέρωση.

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ο Νίκος Μαραντζίδης έμεινε εκτός δημοσκοπικού “παιχνιδιού”, παρότι συνέχισε την αρθρογραφία του στην “Καθημερινή” και το συγγραφικό του έργο και διατύπωνε απόψεις διακριτικά υποστηρικτικές στην τότε διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τις πρώτες νωθρές κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα για “κανονικοποίηση” της πολιτικής του. Οι εμφανίσεις του, τότε, σε διάφορα μέσα ενημέρωσης, μεταξύ των οποίων και στην δημόσια τηλεόραση τράβηξαν την προσοχή και το ενδιαφέρον του (πρώην) πρωθυπουργού, αν και την ίδια ώρα οι φίλα προσκείμενοι στην τότε κυβέρνηση λογαριασμοί στα social media εξαπέλυαν επιθέσεις κατά του Νίκου Μαραντζίδη με αφορμή την παλαιότερη συνεργασία του με τον Σκάϊ. Ακόμα και κυβερνητικά στελέχη κοντά στον Αλέξη Τσίπρα εκείνη την περίοδο δεν έβλεπαν με καλό μάτι τις εμφανίσεις του πολιτικού επιστήμονα στην ΕΡΤ.

Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, όμως, άρχισε να επικοινωνεί με τον Νίκο Μαραντζίδη, όπως έκανε -στο πλαίσιο της πολιτικής “χειραφέτησης” και υπέρβασης που δεν είχε, όμως, λάβει επίσημα χαρακτηριστικά- και με τον εμπνευστή του “μεσαίου χώρου” και σύμβουλο του Κώστα Καραμανλή, Γιάννη Λούλη, και άλλους. Από το 2019 και μετά, με αφορμή σειρά άρθρων του Νίκου Μαραντζίδη στην “Καθημερινή” που εισηγούνταν την μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε μια αριστερή σοσιαλδημοκρατία, οι επικοινωνίες αυτές έγιναν τακτικότερες, και τα τελευταία δύο χρόνια ακόμα πιο συχνές.

Το εσωτερικό περιβάλλον στον ΣΥΡΙΖΑ και η στενή ομάδα συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα αντιμετώπιζαν με δισταγμούς και καχυποψία κάθε -γι αυτούς- “ξένο σώμα” που ανακάτευε τις αδράνειες και τις ισορροπίες. Η επιλογή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ έγινε μόλις τώρα, σε συνθήκες βαριάς ήττας, και η συνειδητοποίηση ότι η Κουμουνδούρου αντιμετώπισε τη Ν.Δ με “λιανοτούφεκα” απέναντι στα επικοινωνιακά υπερόπλα του Σταν Γκρίνμπεργκ οδήγησε τελικά στον Νίκο Μαραντζίδη. Και στη συνεργασία με την εταιρεία δημοσκοπήσεων Prorata. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, ή, μήπως, πολύ αργά για …δάκρυα και Μαραντζίδη; Θα δούμε.