Ενεδεικτική είναι η διαφωνία που ανέκυψε από τις δηλώσεις της κ. Αχτσιόγλου (στην Επόμενη Μέρα Action24) και του κ. Σακελλαρίδη (Πίσω από τις Γραμμές, Action24). Η βουλευτής και πρώην υπουργός τόνισε πώς ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί παρά να είναι εκ των πρωταγωνιστών στην συγκρότηση μετώπου που θα αντιπαρατεθεί μετωπικά με τη Ν.Δ και θα έχει κυβερνητική προοπτική. Είπε ότι βρήκε πολύ ενδιαφέρον το μανιφέστο του Ινστιτούτου Τσίπρα και πώς συμφωνεί με το περιεχόμενό του και άφησε σαφώς να εννοηθεί πώς, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να ενταχθεί στο νέο εγχείρημα. Σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση κινήθηκε ο πρόεδρος της “Νέας Αριστεράς”, ο οποίος χαρακτήρισε “γενικόλογο” το μανιφέστο Τσίπρα και άσκησε κριτική στον πρώην πρωθυπουργό, επιβεβαιώνοντας πώς δεν υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας.

Η Έφη Αχτσιόγλου διαφώνησε εμμέσως και με όσα λέγονται περί σύγκλισης Σακελλαρίδη- Βαρουφάκη, ενώ και ο Αλέξης Χαρίτσης φαίνεται σαφώς πώς συγκλίνει με το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα και, όπως φαίνεται, είναι θέμα χρόνου για την τελική σύγκρουση και την αποχώρηση πολλών εκ των βουλευτών της “Νέας Αριστεράς”.

Η Έφη Αχτσιόγλου, σύμφωνα με πληροφορίες, μάλιστα, δέχτηκε πρόσκληση να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ των δημοσιογράφων Βαρβιτσιώτη- Δενδρινού στον Σκάϊ και αρνήθηκε, στο ίδιο μήκος κύματος με τον Αλέξη Τσίπρα. Αντιθέτως, συμμετείχε ο σύντροφός της, πρώην υπουργός, Δημ. Τζανακόπουλος.

Ο κ. Σακελλαρίδης συνδέει άμεσα τη διολίσθηση του Κράτους Δικαίου με την καθημερινή ανασφάλεια, αναλύοντας πώς το «καρτέλ της ενέργειας» και η έμμεση φορολογία λειτουργούν ως εργαλεία αναδιανομής πλούτου υπέρ των ελίτ.

Παράλληλα, θέτει το στοίχημα της ανασύνθεσης της Αριστεράς για το 2026, ζητώντας την απεγκλωβισμό από το «σκιάχτρο» του 2015 και την επιστροφή σε μια πολιτική αξιοπιστίας που μιλά καθαρά για τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

-Κύριε Σακελλαρίδη, ο Πρωθυπουργός στο μήνυμά του παρουσίασε την αποκάλυψη του σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ ως απόδειξη ότι «οι ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν». Εσείς μιλάτε για «πρακτικές υποκόσμου» και θεσμική σήψη. Αν όμως η κυβέρνηση προχωρήσει όντως σε πλήρη ψηφιοποίηση και απόδοση ευθυνών, όπως δεσμεύτηκε, μήπως η δική σας ρητορική περί «αυταρχικής δημοκρατίας» κινδυνεύει να φανεί στα μάτια των πολιτών ως μια απλή αντιπολιτευτική υπερβολή που αδυνατεί να αναγνωρίσει οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης;

Δεν υπάρχει καμία υπερβολή στην κριτική αυτή. Όλα αυτά χαρακτηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τίποτα λιγότερο.

Έχουμε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές, την κατάσταση της ελευθερίας του τύπου, τη δίκη για το έγκλημα στα Τέμπη. Συγκάλυψη είναι η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό των πολιτών όταν σκέφτονται τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποδεικνύει ότι οι «ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν». Η Νέα Δημοκρατία πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, να μοιράζει τις αγροτικές επιδοτήσεις για εξαγορά κομματικής επιρροής στερώντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από αγρότες που τα είχαν πραγματικά ανάγκη. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν λειτούργησαν, όπως ψεύδεται ο Πρωθυπουργός. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ήταν αυτή που λειτούργησε και έχει φέρει την κυβέρνηση σε κατάσταση απολογίας, για αυτό άλλωστε ο Α. Γεωργιάδης τις επιτίθεται με αυτό τον τρόπο.

Με ρωτάτε για την «πλήρη ψηφιοποίηση» που εξήγγειλε ο Κ. Μητσοτάκης για τις αγροτικές επιδοτήσεις. Η κυβέρνηση μετέφερε στην ΑΑΔΕ του κ. Πιτσιλή -που ο «Φραπές» έλεγε ότι τον «κοιτούσε στις τσέπες»- τις αρμοδιότητες του ΟΠΕΚΕΠΕ, και στην ουσία κρύφτηκε πίσω από την «ανεξαρτησία» της για να αποφύγει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και την απόδοση ευθυνών.

Η Νέα Δημοκρατία πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, να μοιράζει τις αγροτικές επιδοτήσεις για εξαγορά κομματικής επιρροής στερώντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από αγρότες που τα είχαν πραγματικά ανάγκη

Στην ΑΑΔΕ μεταφέρθηκαν και όλα τα στελέχη του ελεγκτικού μηχανισμού του ΟΠΕΚΕΠΕ που πρωταγωνιστούν στις συνομιλίες με τους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο και για τα οποία δεν έχει ασκηθεί κανένας πειθαρχικός έλεγχος!

Ξέρετε ποια δεν μεταφέρθηκε; Η κ. Τυχεροπούλου που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αποκάλυψη του σκανδάλου! Νομίζετε ότι με αυτό τον τρόπο ο Πρωθυπουργός θα διασφαλίσει την διαφάνεια; Εγώ πιστεύω το αντίθετο ακριβώς. Θα κρυφτεί πίσω από την ΑΑΔΕ ως μία δήθεν ανεξάρτητη αρχή για να συνεχίσει να λειτουργεί το ίδιο σύστημα διαφθοράς και εξυπηρέτησης της κομματικής πελατείας.

-Κατηγορείτε την κυβέρνηση για μετατροπή των κοινωνικών αγαθών σε εμπορεύματα. Ποια είναι η δική σας ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση για τη διαχείριση της ακρίβειας και του ενεργειακού κόστους σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον;

Η ακρίβεια και η κρίση του κόστους ζωής για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι μία μη βιώσιμη κατάσταση. Αν σας ρωτούσα πριν 5-6 χρόνια αν θα μπορούσατε να φανταστείτε ότι θα ζούσαμε με  μισθός που για το 60% των νοικοκυριών τελειώνει στις 19 κάθε μήνα, θα μου λέγατε ότι δεν γίνονται αυτά. Και όμως συμβαίνει σήμερα, μέσα από συγκεκριμένες επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Πρώτα από όλα πρέπει να μειωθεί η έμμεση φορολογία στα καύσιμα και στα βασικά αγαθά άμεσα. Είναι το μόνο μέτρο που μπορεί να ανακουφίσει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις άμεσα και το έχουν ήδη εφαρμόσει πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ελλάδα το 60% της τιμής στα καύσιμα είναι επιβάρυνση από την έμμεση φορολογία. Η κυβέρνηση βλέπει την ακρίβεια ως δημοσιονομική ευκαιρία για να μαζέψει περισσότερα έσοδα, να εμφανίσει υπερ-πλεονάσματα και να τα μοιράσει κατά το δοκούν προς άγρα ψήφων.

Η  μείωση του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων κατανάλωσης είναι μία πρόταση απολύτως ρεαλιστική. Η κυβέρνηση την απορρίπτει επειδή λέει ότι θα εκτροχίαζε δημοσιονομικά την χώρα. Μιλάμε για την ίδια κυβέρνηση που μέσω δικών της νόμων χαρίζει περίπου 3 δις κάθε χρόνο μέσω φοροαπαλλαγών στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και τα funds, μειώνει την φορολογία στα μερίσματα στο 5% – τη στιγμή που τα έσοδα από μερίσματα εκτινάσσονται- και μειώνει την φορολογία στα κέρδη και στον πλούτο. Πρόκειται καθαρά για ζήτημα επιλογών: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μειώνει του φόρους για τις ελίτ και τους αυξάνει για τον λαό. Τόσο απλά.

Θεωρώ ότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να επαναφέρει την συζήτηση στο παρελθόν για να ξεφύγει από την μεγάλη πολιτική πίεση στην οποία βρίσκεται, υπό το βάρος των σκανδάλων και της ακρίβειας

Την ίδια στιγμή αφήνει το καρτέλ της ενέργειας να λειτουργεί ολιγοπωλιακά, ρυθμίζοντας τεχνητά την προσφορά ενέργειας και αυξάνοντας τις τιμές. Ο κ. Χατζηδάκης έλεγε ότι μέσα από το Χρηματιστήριο Ενέργειας θα μειωθούν τα τιμολόγια. Αντί να γίνει κάτι τέτοιο, οι τιμές εκτινάχθηκαν κατά 25-30%, μαζί με τα υπερκέρδη των ολιγοπωλίων. Με το μοντέλο της οριακής τιμολόγησης, όλη η παραγόμενη ενέργεια — από το φθηνότερο αιολικό έως το ακριβότερο φυσικό αέριο — τιμολογείται στη μέγιστη τιμή, οδηγώντας σε τεράστια υπερκέρδη για τους παραγωγούς. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση Μητσοτάκη πούλησε το 17% της ΔΕΗ, αφαιρώντας τον έλεγχο του Δημοσίου, με αποτέλεσμα ο μοναδικός στόχος της επιχείρησης να είναι η αύξηση της μετοχικής αξίας και τα μερίσματα.

Όλα αυτά είναι πολιτικές επιλογές.

Δεν μπορεί η αγορά ενέργειας, ενός τόσο κρίσιμου αγαθού, να χειραγωγείται από ένα καρτέλ, όσο ισχυροί επιχειρηματίες και αν είναι. Θα έπρεπε να υπάρχει η πολιτική βούληση να ελεγχθεί η αγορά προς όφελος των καταναλωτών και όχι για τη  διασφάλιση υπερκερδών για τους επιχειρηματίες. Θα έπρεπε να έχει διασφαλιστεί ο δημόσιος χαρακτήρας και ο καθοριστικός ρόλος της ΔΕΗ στην αγορά ενέργειας, που θα συγκρατούσε τις τιμές και ας μην παρουσίαζε ιλιγγιώδη κέρδη από τα αυξημένα τιμολόγια. Και ας μην μοίραζε τέτοια μερίσματα.

Αυτό σημαίνει να αντιμετωπίσουμε την ενέργεια ως ένα κρίσιμο κοινωνικό αγαθό, σημαντικό για όλη την υπόλοιπη οικονομία αλλά και την κοινωνία. Τώρα έχουμε βάλει τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα.

-Γιατί θεωρείτε ότι η συνεχής αναφορά στα γεγονότα του 2015 λειτουργεί ως επικοινωνιακό πλεονέκτημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και με ποιον συγκεκριμένο τρόπο η Αριστερά μπορεί να “σπάσει” αυτόν τον κύκλο ανακύκλωσης;

Θεωρώ ότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να επαναφέρει την συζήτηση στο παρελθόν για να ξεφύγει από την μεγάλη πολιτική πίεση στην οποία βρίσκεται, υπό το βάρος των σκανδάλων και της ακρίβειας. Για αυτό, χρησιμοποιεί ως «σκιάχτρο» το παρελθόν για να μπορέσει να ανασυνθέσει το λεγόμενο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο της εποχής εκείνης.

Την ίδια στιγμή και ο Α. Τσίπρας -αλλά ακόμη ο και Γ. Βαρουφάκης– για τους δικούς τους λόγους θέλουν διαρκώς να επαναφέρουν την δημόσια συζήτηση στην εποχή εκείνη -11 χρόνια πριν- με βάση τη δική τους εκδοχή.

Η κυβέρνηση χρειάζεται την στήριξη από τις ελίτ και τους επιχειρηματικούς κύκλους, ενώ οι τελευταίοι χρειάζονται την κυβέρνηση για να εφαρμόζει μία πολιτική που αυξάνει τα κέρδη και τον πλούτο για τους λίγους

Έτσι όμως αναπαράγεται μία συζήτηση που όχι μόνο δεν είναι προωθητική για το 2026, αλλά ο καθένας πορεύεται με βάση την εκτίμηση του για το 2015-2019. Χρήσιμα συμπεράσματα μπορούν να βγουν φυσικά από την εποχή εκείνη, όμως προτεραιότητα πρέπει να είναι η ανασύνθεση και η ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς το 2026, και όχι μία αδιέξοδη προσπάθεια επιβεβαίωσης, που οδηγεί σε διαιρετικές τομές και δεν απαντάει στα πραγματικά προβλήματα του 2026.

-Συνδέετε τη διολίσθηση του Κράτους Δικαίου με την καθημερινή οικονομική ανασφάλεια των πολιτών. Πώς πιστεύετε ότι η θεσμική κρίση επηρεάζει άμεσα το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας;

Το κράτος δικαίου είναι το όριο που τίθεται στην εξουσία από το Σύνταγμα και το κανονιστικό πλαίσιο που το τελευταίο παράγει. Η διολίσθηση του κράτους δικαίου σημαίνει ότι η εξουσία πλέον λειτουργεί ανεξέλεγκτα, χωρίς όριο. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε συνθήκες αδιαφάνειας και έλλειψης λογοδοσίας, διαπλέκεται όλο και περισσότερο με τα ολιγοπώλια και τα καρτέλ και έχει στην πραγματικότητα φτιάξει μία σχέση αλληλεξάρτησης: Η κυβέρνηση χρειάζεται την στήριξη από τις ελίτ και τους επιχειρηματικούς κύκλους, ενώ οι τελευταίοι χρειάζονται την κυβέρνηση για να εφαρμόζει μία πολιτική που αυξάνει τα κέρδη και τον πλούτο για τους λίγους.

Αυτός ο φαύλος κύκλος μπορεί να σπάσει μόνο με καθαρές τομές, και όχι με θολές πολιτικές προτάσεις που αποβλέπουν όσοι θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη.

-Ποιο είναι το ένα και μοναδικό «νέο» στοιχείο που κομίζει η Νέα Αριστερά στον πολιτικό χάρτη, το οποίο θα την εμποδίσει από το να επαναλάβει τα λάθη που οδήγησαν στον κατακερματισμό του ευρύτερου προοδευτικού χώρου;

Για να απαντήσω σε μία τέτοια ερώτηση, θα πρέπει να ξεκινήσω από το τί θεωρώ «λάθη που οδήγησαν στον κατακερματισμό» αυτόν που περιγράφετε. Θεωρώ ότι ο κατακερματισμός που ακολούθησε την συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, έχει τις ρίζες του σε μία περίοδο που το κόμμα αυτό αποπολιτικοποιήθηκε, θεώρησε «διεύρυνση» τις μεταγραφές «προσωπικοτήτων» χωρίς πολιτικό κριτήριο, ενώ ταυτόχρονα θόλωσε το πολιτικό του στίγμα για να τα έχει καλά με όλους.

Η πραγματική ανασφάλεια που νιώθει ένα σπιτικό σήμερα, δεν καλύπτεται με περισσότερους πολεμικούς εξοπλισμούς, αλλά με περισσότερα νοσοκομεία και περισσότερες δαπάνες για ένα κοινωνικό κράτος που θα στηρίζει πραγματικά τους πολίτες

Έτσι ξεκίνησε ο φαύλος κύκλος συρρίκνωσης των εκλογικών ποσοστών και κατακερματισμού.

Για να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος λοιπόν, έχει σημασία να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία της Αριστεράς ως ενός πολιτικού χώρου που μιλάει καθαρά με βάση τις θέσεις χωρίς να υπολογίζει πολιτικό κόστος. Που συνδέεται με την κοινωνία μέσα από την καθημερινότητα των πολιτών και τον οργανωμένο αγώνα στα συνδικάτα, τη νεολαία, την αυτοδιοίκηση και τα κοινωνικά κινήματα.

Αυτό θέλουμε να κάνουμε ως Νέα Αριστερά, σε μία σκοτεινή εποχή, που η Αριστερά είναι πιο απαραίτητη από ποτέ στο πολιτικό σύστημα.

-Δηλώνετε ότι η Αριστερά πρέπει να κοιτάξει μπροστά. Πώς σχεδιάζετε να επανασυνδεθείτε με τα κοινωνικά στρώματα που έχουν περιπέσει σε ‘πολιτική απάθεια» ή έχουν μετακινηθεί προς τη δεξιά, πείθοντάς τους ότι η δική σας πρόταση διακυβέρνησης είναι βιώσιμη;

Καταρχήν, πρέπει να μιλήσουμε στον κόσμο με ειλικρίνεια και με καθαρό πολιτικό λόγο. Πραγματικά μέσα στην εποχή του παραλογισμού που προκαλεί ο πόλεμος, η ακρίβεια και οι φυσικές καταστροφές, η Αριστερά είναι η πολιτική δύναμη του ορθού λόγου.

Έχει σημασία να εξηγήσουμε με καθαρότητα πως η πραγματική ανασφάλεια που νιώθει ένα σπιτικό σήμερα, δεν καλύπτεται με περισσότερους πολεμικούς εξοπλισμούς, αλλά με περισσότερα νοσοκομεία και περισσότερες δαπάνες για ένα κοινωνικό κράτος που θα στηρίζει πραγματικά τους πολίτες. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να πληρώσουν περισσότερα οι πλούσιοι σε φόρους από αυτά που πληρώνουν σήμερα, ενώ τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα πρέπει να πληρώσουν λιγότερα.

Αυτή είναι μία καθαρή πολιτική θέση, με σαφήνεια και ρεαλισμό.

Από εκεί και πέρα, η Αριστερά πρέπει να επανακτήσει την αξιοπιστία της. Αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα για να μπορέσει να επανασυνδεθεί ο κόσμος μαζί της.

Η Νέα Αριστερά καλεί πραγματικά όλους και όλες που εμπιστεύτηκαν την Αριστερά τα προηγούμενα χρόνια, εμπνεύστηκαν και κινητοποιηθήκαν γύρω από το πρόγραμμα και τις αξίες της Αριστεράς, να την ενισχύσουν. Γιατί σε αυτό τον κόσμο του παραλογισμού, μία ισχυρή Αριστερά στη Βουλή, με μαχητικό και προγραμματικό λόγο έχει μεγάλη προστιθέμενη αξία ως επιλογή, για τις μάχες που θα δοθούν. 

Τις επόμενες ημερες, σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται να συνεδριάσει η Κεντρική Επιτροπή προκειμένου να επικυρώσει ότι νέος πρόεδρος είναι ο Γαρβιήλ Σακελλαρίδης αλλά και να συζητήσει για το έκτακτο συνέδριο που θα πρέπει να προσδιοριστεί σε εύλογο χρόνο.

Η επιστολή του Αλέξη Χαρίτση στα μέλη της Νέας Αριστεράς

Η ιστορία έχει επιταχύνει και ο κόσμος όπως τον γνωρίσαμε καταρρέει. Η χώρα ύστερα από επτά χρόνια δεξιάς διακυβέρνησης εμπλέκεται ήδη σε έναν πόλεμο με άδηλες συνέπειες και η ανασφάλεια επισκιάζει τις ζωές μας.  Σε αυτές τις συνθήκες, η Αριστερά μοιάζει να προχωρά σημειωτόν και να εξαντλείται στην εσωστρέφεια. Πιστεύω ότι η μόνη διέξοδος είναι η κίνηση προς τα εμπρός.  Για να ανοίξουμε έτσι τον δρόμο που αξίζει στους ανθρώπους που νιώθουν στο πετσί τους τι θα σημαίνει «τρίτη τετραετία Μητσοτάκη».

Αποφάσισα να υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση του Προέδρου της Νέας Αριστεράς.
Δεν είναι μια απόφαση που έλαβα αβασάνιστα. Από την αρχή πιστεύω ότι η Νέα Αριστερά άξιζε και αξίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη συγκρότηση μιας πλατιάς πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας. Και ήμουν απόλυτα ειλικρινής και ξεκάθαρος σε αυτό. 

Στην Αριστερά και στην Νέα Αριστερά σήμερα υπάρχουν δύο αποκλίνουσες στρατηγικές. Από τη μία, η επιλογή της ιδεολογικής αυτάρκειας και της αναδίπλωσης επειδή οι συσχετισμοί είναι δύσκολοι. Από την άλλη, η επιλογή του ανοίγματος, της προσπάθειας για συγκλίσεις και τη συγκρότηση ενός μετώπου απέναντι στη Δεξιά.  Όλοι και όλες ξέρουν ότι η δεύτερη είναι η πολιτική για την οποία αγωνίζομαι και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι. Όχι γιατί είναι εύκολη, αλλά γιατί είναι αναγκαία.

Κι αυτή η κατεύθυνση πιστεύω ότι είναι πλειοψηφική στην κοινωνία και τη συμμερίζονται πολλά μέλη και φίλοι της Νέας Αριστεράς. Εκφράζει ένα υπαρκτό και ισχυρό αίτημα: να ανασυγκροτηθεί η αριστερή κυβερνητική προοπτική απέναντι σε μια νεοφιλελεύθερη-συντηρητική κυριαρχία με ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Και είναι μια τοποθέτηση που έχει δώσει δύναμη στην Κοινοβουλευτική μας Ομάδα για να δίνει κάθε μέρα τη μάχη απέναντι στην καθεστωτική αλαζονεία της Δεξιάς.

Δεν είναι όμως η κατεύθυνση που επιλέγει η πλειοψηφία του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς. 
Δεν βλέπω αντιπάλους στους συντρόφους και στις συντρόφισσες που έχουμε
διαφορετική άποψη. Βλέπω όμως μια πραγματική πολιτική διαφωνία, με ιστορία και βάθος, που δεν μπορεί να μας κρατά δέσμιους στην ακινησία. Πρέπει να προχωρήσουμε. 

Γι’ αυτό θεωρώ αναγκαίο να παραιτηθώ.

Στο ερώτημα «γιατί τώρα» απαντώ ότι επειδή η πολιτική κατάσταση χαρακτηρίζεται από διαρκή ρευστότητα, όλο αυτό το διάστημα προσπάθησα συνειδητά να κρατήσω ανοιχτή τη στάση της Νέας Αριστεράς. Να μη βιαστούμε να κλείσουμε δρόμους. Αντίθετα, να συμβάλλουμε και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για κάτι ευρύτερο.

Είναι όμως πλέον σαφές ότι η πλειοψηφία στα κομματικά όργανα έχει επιλέξει έναν ριζικά διαφορετικό δρόμο. Και αυτή την επιλογή τη σέβομαι. Έχει όμως την ευθύνη να αναλάβει την διοίκηση του κόμματος. 
Δεν παραιτούμαι από την άποψη που υποστηρίζω. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι γι’ αυτήν. Γιατί πιστεύω ότι συνδέεται με κάτι πολύ απλό και συνάμα πολύ ουσιαστικό: με την ανάγκη να είναι η Αριστερά κοινωνικά χρήσιμη. Να δημιουργεί εξελίξεις και να δίνει διέξοδο σε ανθρώπους που σήμερα νιώθουν ότι ασφυκτιούν.

Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που το ζητούμενο δεν είναι μια ακόμη καταγραφή δυνάμεων, αλλά μια ουσιαστική μετατόπιση των συσχετισμών με ριζοσπαστικές αιχμές, διάρκεια και προοπτική. Και πρέπει αυτή την προοπτική να την δημιουργήσουμε με τις πράξεις μας, όσο επίπονες και αν είναι.  Στην κοινωνία υπάρχει σήμερα ένα έντονο ρεύμα αμφισβήτησης της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας. Η ευθύνη της Αριστεράς είναι να το συναντήσει. Όχι με φοβικότητα ή ρητορικές μεγαλοστομίες. Αλλά με αυτοπεποίθηση, σοβαρότητα και καθαρό λόγο.

Σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσω να συμβάλλω με όλες μου τις δυνάμεις. Γιατί αυτό που κρίνεται σήμερα δεν είναι οι θέσεις ή οι ρόλοι αλλά αν μπορούμε να υπερβούμε τα αδιέξοδα και να ανοίξουμε νέες δυνατότητες.  

Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες για την  πολύτιμη αυτή πορεία, ο αγώνας συνεχίζεται.
Αλέξης Χαρίτσης

Για τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, το κυβερνητικό πλαφόν στα κέρδη των σούπερ μάρκετ αποτελεί ένα μέτρο καθαρά επικοινωνιακό, καθώς οι ανατιμήσεις στις πρώτες ύλες μετακυλίονται τελικά στον καταναλωτή. Η δική του πρόταση εστιάζει σε κάθετους ελέγχους σε όλη την εφοδιαστική αλυσίδα —από τον παραγωγό μέχρι το ράφι— ώστε να αποκαλυφθούν πρακτικές, όπως η δημιουργία ενδιάμεσων εταιρειών και τα εικονικά τιμολόγια μάρκετινγκ που στραγγαλίζουν τους μικρούς παραγωγούς.

Απέναντι στην κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών, ο κ. Τσακαλώτος ξεκαθαρίζει ότι οι μετριοπαθείς, κεντρώες λύσεις έχουν αποτύχει, ενώ σε ό,τι αφορά τη Νέα Αριστερά, το μέλλον της ταυτίζεται με την ένωση, της ταξικής με την οικολογική ατζέντα, τη δημιουργία μιας συμμαχίας από τον κόσμο της εργασίας έως τα κινήματα για τα κοινά αγαθά.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

-Κύριε Τσακαλώτο, η κυβέρνηση επέβαλε πλαφόν στα περιθώρια κέρδους των σούπερ μάρκετ και στα καύσιμα. Εσείς χαρακτηρίσατε το μέτρο επικοινωνιακό και τονίσατε ότι οι ανατιμήσεις στις πρώτες ύλες αναμένεται να μεταφερθούν σε ολόκληρη την εφοδιαστική και παραγωγική αλυσίδα, με τελικό αποδέκτη τον καταναλωτή. Ποια είναι η δική σας πρόταση στην αντιμετώπιση αυτής της νέας κρίσης;

Οι έλεγχοι και οι ρυθμίσεις οφείλουν να διατρέχουν κάθετα όλη την αλυσίδα, από τον παραγωγό μέχρι τον τελικό πωλητή του προϊόντος στο ράφι. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος να παρακάμπτεται ένα πλαφόν στο περιθώριο κέρδους του τελικού πωλητή είναι η δημιουργία μιας «ενδιάμεσης» εταιρείας (που ανήκει στον ίδιο όμιλο), η οποία πουλάει τα προϊόντα στον τελικό πωλητή σε υψηλές τιμές ώστε να μην παρουσιάζει μεγάλο κέρδος. Παράλληλα, τα σούπερ μάρκετ χρησιμοποιούν μια σειρά και από άλλες πρακτικές για να προστατεύσουν τα περιθώρια κέρδους τους. Αναφέρομαι στα πιστωτικά τιμολόγια για τη δήθεν παροχή υπηρεσιών μάρκετινγκ προς τους προμηθευτές ή το λεγόμενο “κόστος εισόδου”, που ουσιαστικά αποκλείει τους μικρούς παραγωγούς.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, είναι υπόλογοι στην ιστορία και περιθωριοποιούν την ΕΕ. Μπροστά σε μια γενοκτονία και τώρα στην επέμβαση στο Ιράν, αδυνατούν να καταδικάσουν ξεκάθαρα αυτές τις πράξεις ως παράνομες και εγκληματικές

Φυσικά, δεν υπάρχει μία ενιαία συνταγή αντιμετώπισης, καθώς κάθε αγορά απαιτεί εξειδικευμένη ρύθμιση. Στο στεγαστικό, για παράδειγμα, χρειάζεται ταυτόχρονη ρύθμιση των ενοικίων και μια γενναία στρατηγική ενίσχυσης της κοινωνικής κατοικίας, ώστε να αυξηθεί η προσφορά ποιοτικών και αξιοπρεπών κατοικιών. Αντίστοιχα στην αγορά ενέργειας, υπάρχει το πρόβλημα του Χρηματιστηρίου Ενέργειας. Σήμερα, λόγω του μοντέλου της “οριακής τιμής”, ο καταναλωτής πληρώνει την ενέργεια από τις φθηνές Ανανεώσιμες Πηγές (ΑΠΕ) σαν να παράχθηκαν από πανάκριβο φυσικό αέριο. Αυτή η στρέβλωση επιτρέπει να δημιουργούνται υπερκέρδη και οι καταναλωτές να πληρώνουν ψηλές τιμές. Ταυτόχρονα, υπάρχει προκλητική έλλειψη πολιτικής βούλησης για την ουσιαστική ρύθμιση της αγοράς.

–Η εξέλιξη του πολέμου εκτός από την οικονομία σε ποιους άλλους τομείς μπορεί να μας επηρεάσει;

 Η βασικότερη επίπτωση των τρεχουσών εξελίξεων είναι η πλήρης αποδόμηση του διεθνούς δικαίου. Πρόκειται για μια εξέλιξη που δεν χρειάζεται καν να υπογραμμίσουμε πόσο επικίνδυνη είναι για μια χώρα όπως η Ελλάδα, που στηρίζει την στρατηγική της ακριβώς στην τήρηση των διεθνών κανόνων.

Θα μου πείτε, μήπως το προηγούμενο σύστημα δεν λειτουργούσε υπέρ των ισχυρών; Σαφώς. Όμως, είναι εντελώς διαφορετικό να υπάρχει μια γενική αναγνώριση του διεθνούς δικαίου —όπου οι παραβιάσεις του τίθενται υπό κρίση— και εντελώς άλλο να διολισθαίνουμε σε έναν κόσμο χωρίς κανόνες.

Το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ από τη μία πλευρά αποτελεί συνέχεια του ελληνικού πελατειακού κράτους, αλλά ταυτόχρονα αντανακλά μια νέα, επικίνδυνη τάση που στη διεθνή βιβλιογραφία ονομάζεται Πολιτικός Καπιταλισμός

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, που μπροστά σε μια γενοκτονία και τώρα στην επέμβαση στο Ιράν, αδυνατούν να καταδικάσουν ξεκάθαρα αυτές τις πράξεις ως παράνομες και εγκληματικές, δεν είναι μόνο υπόλογοι απέναντι στην ιστορία αλλά με τη στάση τους περιθωριοποιούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως μια δύναμη με τις δικές της αξίες, τις δικές της προτεραιότητες και τη δική της στρατηγική.

Η “επιλεκτική ευαισθησία” της Δύσης, που εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο κατά το δοκούν, καταστρέφει κάθε ίχνος ηθικής νομιμοποίησης. Όταν η Ευρώπη σιωπά μπροστά στην κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπονομεύει τελικά τη δική της ασφάλεια και το μέλλον της ως αυτόνομος παγκόσμιος παίκτης.

-Την προηγούμενη εβδομάδα αναδείχθηκαν νέες πτυχές τόσο στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όσο και στο θέμα των παρακολουθήσεων στελεχών της κυβέρνησης. Ένα έγγραφο που ήρθε την δημοσιότητα εμφανίζει τον πρώην υπουργό Μάκη Βορίδη ενήμερο για μια σειρά θεμάτων σχετικά με τα χρήματα που έδινε ο ΟΠΕΚΕΠΕ, αν και εκείνος αρνήθηκε ότι γνώριζε. Από την άλλη ο ιδιοκτήτης της intelexa Ταλ Ντίλιαν δήλωσε ότι οι υπηρεσίες της εταιρείας του παρέχονται μόνο σε κυβερνήσεις. Ποιο είναι το συμπέρασμά σας και πως πρόκειται να αντιμετωπίσει το κόμμα σας όσα ήρθαν στη δημοσιότητα;

Τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα: καμία ιδιωτική εταιρεία δεν δουλεύει “για την ψυχή της μάνας της”. Γι’ αυτό, η Νέα Αριστερά θα συνεχίσει επίμονα να ερευνά και να αναδεικνύει ποιοι ακριβώς ήταν οι πελάτες των εν λόγω εταιρειών και ποιες υπηρεσίες αγοράστηκαν με δημόσιο χρήμα.

Είναι άλλωστε γνωστό ότι ο ιδρυτής της Palantir, Peter Thiel, όταν δεν συσσωρεύει δισεκατομμύρια, λειτουργεί ως ακροδεξιό τρολ και είναι πνευματικός πατέρας πολιτικών όπως ο J.D. Vance. Υπό αυτή την έννοια, τέτοιου είδους εταιρείες ανάπτυξης και πώλησης τεχνολογιών παρακολούθησης, λογισμικού κατασκοπείας και ψηφιακής ασφάλειας δεν περιμένει κανείς να έχουν κάποια ηθική αναστολή στο να εξυπηρετούν δεξιές και αυταρχικές κυβερνήσεις, προσφέροντας εργαλεία επιτήρησης και ελέγχου.

Η κρίση που παρατηρείται σήμερα στο πολιτικό σύστημα δεν είναι απλώς μια συγκυριακή κάμψη των ποσοστών. Είναι μια βαθύτερη κρίση εμπιστοσύνης

Το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ από τη μία πλευρά αποτελεί συνέχεια του ελληνικού πελατειακού κράτους, αλλά ταυτόχρονα αντανακλά μια νέα, επικίνδυνη τάση που στη διεθνή βιβλιογραφία ονομάζεται Πολιτικός Καπιταλισμός. Σε περιόδους μειωμένης ανάπτυξης, όπου δεν βρίσκονται λύσεις θετικού αθροίσματος (να κερδίζουν οι εργαζόμενοι και οι πιο εύπορες ομάδες συγχρόνως) οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να στηριχθούν σε κρατικές πολιτικές που αναδιανέμουν τους υπάρχοντες πόρους υπέρ της εκλογικής τους βάσης. Αυτό το μοντέλο λειτουργεί ευθέως ενάντια στην κοινωνική ευημερία και, κυρίως, ενάντια στην ίδια τη δημοκρατία, καθώς μετατρέπει το κράτος από εγγυητή του κοινού καλού σε όχημα πλουτισμού των ημετέρων.

–Ανεξάρτητα από τις δημοσκοπήσεις η εικόνα του συστήματος των κομμάτων δεν είναι η καλύτερη. Σ’ αυτό το πλαίσιο τα κεντροαριστερά κόμματα της αντιπολίτευσης αντιμετωπίζουν προβλήματα καθώς η επιρροή τους παραμένει χαμηλή. Τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει αυτή η εικόνα;

Η κρίση που παρατηρείται σήμερα στο πολιτικό σύστημα δεν είναι απλώς μια συγκυριακή κάμψη των ποσοστών. Είναι μια βαθύτερη κρίση εμπιστοσύνης, όπου οι πολίτες νιώθουν ότι η πολιτική έχει χάσει τα εργαλεία να παρεμβαίνει στις ζωές τους.

Το κόμμα μας στο πρόσφατο προγραμματικό μας συνέδριο ανέδειξε την αντίθεσή του σε προσωποπαγή ή αρχηγοκεντρικά κόμματα, καθώς αυτά αποτελούν τροχοπέδη στον αναγκαίο διάλογο για τις προϋποθέσεις μιας νέας αριστερής διακυβέρνησης

Η διέξοδος, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, βρίσκεται σε λύσεις πιο ριζοσπαστικές και επομένως πιο ριψοκίνδυνες. Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα νέο κοινωνικό μπλοκ που θα καταφέρει να ενώσει την ταξική και την πράσινη ατζέντα, προτείνοντας μια εντελώς νέα πολιτική οικονομία. Χρειάζεται μια οικονομική πολιτική στην οποία τα  διαφορετικά κοινωνικά κινήματα – από τον κόσμο της εργασίας και τα οικολογικά κινήματα μέχρι όσους υπερασπίζονται τα κοινά αγαθά – θα αρχίσουν να καταλαβαίνουν ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν έχουν κοινή πηγή (χρηματιστικοποίηση, απορρύθμιση, κλπ) και άρα κοινές απαντήσεις. Πρέπει να αντιστρέψουμε την απογοήτευση των ανθρώπων που θέλει τον χρηματοπιστωτικό τομέα, τις πολυεθνικές και την Big Tech να είναι “πολύ μεγάλες για να ηττηθούν”.

Πολλοί θα σπεύσουν να πουν ότι δεν πρόκειται για μια ρεαλιστική προοπτική. Όμως, ας δούμε την πραγματικότητα: έχει καταφέρει η μετριοπαθής, ρεαλιστική στρατηγική να δώσει λύσεις ή να κερδίσει την κοινωνία; Η ευρύτερη Αριστερά πρέπει να τολμήσει ξανά να συζητήσει το όραμα πέρα από τον καπιταλισμό και, κυρίως, τον οδικό χάρτη για να φτάσουμε εκεί.

-Το μέλλον της Νέας Αριστεράς ποιο είναι;

Θα παραμείνει ένα κόμμα ανοιχτό στο διάλογο και τις συμμαχίες, ένα κόμμα που επιδιώκει να συνθέσει το κόκκινο με το πράσινο, ένα κόμμα που θέτει και αντιμετωπίζει τις νέες προκλήσεις της εποχής μας. Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι οι κεντρώες λύσεις δεν δουλεύουν. Γι’ αυτόν τον λόγο, θεωρούμε απαραίτητη την ανασύνθεση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς ως συμβολή στην κατεύθυνση που σκιαγραφήσαμε στην προηγούμενη ερώτηση.

Η αναβίωση της δημοκρατικής παράταξης μου θυμίζει τη στρατηγική των στρατηγών που θεωρούν ότι το πεδίο μάχης θα είναι όπως ήταν σε μια προηγούμενη περίοδο

Ως γνωστόν, το κόμμα μας στο πρόσφατο προγραμματικό μας συνέδριο ανέδειξε την αντίθεσή του σε προσωποπαγή ή αρχηγοκεντρικά κόμματα, καθώς αυτά αποτελούν τροχοπέδη στον αναγκαίο διάλογο για τις προϋποθέσεις μιας νέας αριστερής διακυβέρνησης.

Η ριζική μας αντίθεση στους εξοπλισμούς, το μέτωπο ενάντια στον πόλεμο, η σοβαρότητα με την οποία βλέπουμε την ανάγκη για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα – όπου θα πληρώσουν πολύ περισσότερο οι πιο εύπορες κοινωνικές ομάδες – δεν είναι μόνο θέματα ταυτοτικά, αλλά κάποια από τα πιο σημαντικά συστατικά για να δημιουργηθεί το νέο κοινωνικό μπλοκ εξουσίας αλλά και να είναι η Αριστερά αποτελεσματική όταν είναι σε θέση να κυβερνήσει.

-Το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα υπό ποιες προϋποθέσεις πιστεύετε  ότι θα πετύχει;

Η αναβίωση της δημοκρατικής παράταξης μου θυμίζει τη στρατηγική των στρατηγών που θεωρούν ότι το πεδίο μάχης θα είναι όπως ήταν σε μια προηγούμενη περίοδο.

Ωστόσο, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, οι διαφωνίες δεν γεφυρώθηκαν ποτέ ουσιαστικά και η συμφωνία λειτούργησε περισσότερο ως προσωρινή ανακωχή παρά ως σταθερή συνθήκη συνύπαρξης.

Μάλιστα πως αναφέρουν συγκλίνουσες πληροφορίες εντός των επομένων ημερών επίκειται παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από την ηγεσία της Νέας Αριστεράς.

Η εξέλιξη συνδέεται άμεσα με τις διεργασίες γύρω από ένα νέο πολιτικό εγχείρημα υπό τον Αλέξη Τσίπρα, στο οποίο σύμφωνα με τις ίδιες αναμένεται να ενταχθούν τόσο ο ίδιος ο Χαρίτσης όσο επίσης η Έφη Αχτσιόγλου και ο Νάσος Ηλιόπουλος.

Η αυξανόμενη κινητικότητα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα και η προοπτική δημιουργίας ενός νέου φορέα προκαλεί ήδη έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Νέας Αριστεράς, ιδιαίτερα από την πλευρά που είχε επενδύσει στην πολιτική αυτονομία και στον αποκλεισμό συνεργασιών με τον πρώην πρωθυπουργό, καθώς για στελέχη που πρόσκεινται στους Σακελλαρίδη και Τσακαλώτο μια τέτοια εξέλιξη συνιστά ευθεία ανατροπή των συλλογικών αποφάσεων του συνεδρίου.

«Ο λόγος για αυτή τη “λύσσα κατά του συνεδρίου” είναι πάρα πολύ απλός. Και μόνο που λέτε ότι δεν έχουμε εμείς δικαίωμα να διοργανώνουμε ένα συνέδριο, η κατεξοχήν αρμόδια γενική γραμματεία, για τον τοξικό λόγο και την παραπληροφόρηση -να πει δηλαδή ο καθένας αυτό που θεωρεί σωστό- δείχνει πόσο σχέση έχει ο δικός σας πολιτικός χώρος με τη Δημοκρατία και τον πλουραλισμό και τον διάλογο», ανέφερε ο κ. Μαρινάκης.

Και, όπως είπε, δέχθηκε ως “δώρο” τη σημερινή ερώτηση του κ. Τζανακόπουλου, όχι ως προσώπου αλλά ως εκπροσώπου της Νέας Αριστεράς και πρώην κυβερνητικού εκπροσώπου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Σύμφωνα με τον κ. Μαρινάκη, «ο ΣΥΡΙΖΑ “την έπεσε” στην πραγματικότητα σε εμένα, γιατί γνωστοποίησα σε έναν δημοσιογράφο τα νόμιμα δικαιώματα που έχω, επειδή έβαλε στο στόμα μου κάτι πολύ βαρύ, πολύ σοβαρό, που πλήττει τα εθνικά συμφέροντα. Είπε δηλαδή ότι εγώ είχα υποστηρίξει ότι οι Λιμενικοί στην πραγματικότητα σκότωσαν τους μετανάστες. Και βγήκαν πολλές ανακοινώσεις, ότι είναι η πρώτη φορά που αυτό συμβαίνει, αγωγές σλαπς, απειλές κατά δημοσιογράφων.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Ο ομιλών, είμαι ο υφυπουργός που μαζί με το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει καταργήσει την απλή δυσφήμιση, και έχει τις δύο καλύτερες εκθέσεις, το 2024 και το 2025, ως προς το κομμάτι της ελευθερίας του Τύπου από την Κομισιόν. Αξιοσημείωτη πρόοδος. Εσείς κ. Τζανακόπουλε, ήσασταν στην κυβέρνηση που έχει πάει δημοσιογράφους στο αυτόφωρο, έχει κάνει μια σειρά από αγωγές, ακόμα και ο πρωθυπουργός της κυβέρνησής σας, ο κ. Τσίπρας, ο κ. Σκουρλέτης, αγωγή του κ. Καμμένου κατά δημοσιογράφων, και μια σειρά.

Ήσασταν όμως, προσέξτε το φοβερό, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που, από το πόντιουμ, το 2018, προανήγγειλε αγωγή, νομικές ενέργειες, και ποινικές και αστικές, κατά δημοσιογράφων, και από ό,τι γνωρίζω, προχώρησαν μετά, και οι δικαστικές ενέργειες. Εγώ δεν λέω ότι απαγορεύεται ο οποιοσδήποτε, εφόσον θεωρεί ότι έχει νομική βάση, έτσι πιστεύει, να κινηθεί κατά του οποιουδήποτε. Αλλά όλη αυτή η κουβέντα γιατί γίνεται; Γιατί αποφασίσαμε να σταματήσουμε να μένουμε απαθείς».

Από την πλευρά του, ο κ. Τζανακόπουλος χαρακτήρισε “αντίφαση” σε σχέση με τις αρχές λειτουργίας της φιλελεύθερης δημοκρατίας, τη θέση ότι το συγκεκριμένο συνέδριο πρέπει να γίνει θεσμός, καθώς στο σύνολο των 100 ομιλητών οι 18 ήταν κυβερνητικά στελέχη.

«Πώς ακριβώς εξασφαλίζεται ο πλουραλισμός όταν ένας στους πέντε ομιλητές είναι κυβερνητικό στέλεχος, και πώς εξασφαλίζεται η ουσιαστική συζήτηση επί του θέματος, όταν πολλοί από αυτούς τους υπουργούς, είναι πρωταγωνιστές, όχι μόνο στην διασπορά ψευδών ειδήσεων, αλλά και σε καθημερινό τοξικό λόγο;» ρώτησε ο κ. Τζανακόπουλος.

Ανέφερε ως παραδείγματα «πρώτον τον κ. Φλωρίδη, ο οποίος μας έλεγε ότι όποιος μιλάει για “μπάζωμα” είναι “για τα μπάζα”, και δεύτερον ο κ. Γεωργιάδης ο οποίος το τελευταίο διάστημα πρωταγωνίστησε σε δεκάδες καθημερινά περιστατικά τοξικότητας και διασποράς ψευδών ειδήσεων».

«Την ώρα που τοποθετούνταν τα κυβερνητικά στελέχη, για την ανάγκη αντιμετώπισης του τοξικού λόγω και της διασποράς ψευδών ειδήσεων, κάνατε στην καθημερινή σας πρακτική, αυτό ακριβώς το οποίο καταγγέλλετε. Δηλαδή διασπείρετε ψευδείς ειδήσεις και χρησιμοποιήσατε τοξικό πολιτικό λόγο», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Τζανακόπουλος.

Νωρίτερα, ο κ. Μαρινάκης σημείωσε ότι το συνέδριο αυτό πρέπει να γίνει θεσμός, ενώ σε σχετικές ερωτήσεις του κ. Τζανακόπουλου είπε ότι «το σύνολο των δαπανών είναι απολύτως νόμιμες και διαφανείς, υπάρχουν στη Διαύγεια» και ότι «επελέγησαν εταιρείες με αποδεδειγμένη εμπειρία, σε μεγάλα συνέδρια».

Στη, δε, αναφορά του κ. Τζανακόπουλου ότι η προθεσμία υποβολής των προσφορών έληξε μία μέρα πριν τη διοργάνωση του συνεδρίου, και στην ερώτηση, αν ο ίδιος ο κ. Μαρινάκης έχει σχέση με τον κ. Μπότση της εταιρείας OVAL, ο κ. Μαρινάκης είπε: «Δεν έχω κρύψει ποτέ τις προσωπικές σχέσεις, αλλά μιλάμε για μια εταιρεία η οποία συνεργάζεται και με το δημόσιο και με τον ιδιωτικό τομέα, η οποία έχει φέρει εις πέρας μια σειρά από τεράστιες εκδηλώσεις και συνέδρια. Όλα νόμιμα, όλα καθαρά. Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος στοχοποιείται επειδή διοργανώνει, ως ιδιώτης, ένα συνέδριο θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο και, στο τέλος της ημέρας, δεν προσδίδεται κάτι στο δημόσιο διάλογο».

Ως προς τις δαπάνες, ο κ. Μαρινάκης ανέφερε ότι «η προετοιμασία του συνεδρίου, κάποιες ημέρες, εβδομάδες πριν, ήταν από το επιτελείο, από τους συνεργάτες μου. Εκλήθησαν από το προσωπικό μου ιδιαίτερο γραφείο ομιλητές, από όλα τα κόμματα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν πληρώθηκαν με τη μορφή δαπανών. Αν αναφέρεστε στις απομαγνητοφωνήσεις, στο τεχνικό προσωπικό, στον ήχο, στα φώτα, στο προσωπικό που δουλεύει για το συνέδριο, όλες αυτές οι δαπάνες εκτελέστηκαν απολύτως νόμιμα, στις τιμές κάτω του ιδιωτικού τομέα, όπως προβλέπει ο νόμος».

Μετά το πέρας της Εξεταστικής Επιτροπής «προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις τέλεσης, από τους πρώην υπουργούς, της πράξης της συνέργειας σε απιστία κατ’ εξακολούθηση, σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ζημία που υπερβαίνει το όριο των 120.000 ευρώ», αναφέρει το ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και η Νέα Αριστερά, «θεωρούν ότι το ‘γαλάζιο’ σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που ξεκίνησε επί θητείας του κ. Βορίδη και συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι και σήμερα επί θητείας του κ. Τσιάρα, συνιστά σοβαρό πλήγμα στη νομιμότητα, στη διαχείριση δημόσιου χρήματος και στη σχέση Κράτους-αγροτικού κόσμου. Κρίνουν ότι η έρευνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ολοκληρώθηκε, όπως όφειλε, ότι το σκάνδαλο παραμένει ανοιχτό και ότι απαιτείται επιπλέον διερεύνηση στο πλαίσιο ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης».

Τι λένε ΣΥΡΙΖΑ – ΝΕΑΡ

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και η Νέα Αριστερά, «θεωρούν ότι το ‘γαλάζιο’ σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που ξεκίνησε επί θητείας του κ. Βορίδη και συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι και σήμερα επί θητείας του κ. Τσιάρα, συνιστά σοβαρό πλήγμα στη νομιμότητα, στη διαχείριση δημόσιου χρήματος και στη σχέση Κράτους-αγροτικού κόσμου. Κρίνουν ότι η έρευνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ολοκληρώθηκε, όπως όφειλε, ότι το σκάνδαλο παραμένει ανοιχτό και ότι απαιτείται επιπλέον διερεύνηση στο πλαίσιο ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης».

Ακολούθως, μεταξύ άλλων, προσθέτουν πως «η στρατηγική αυτή υπονομεύει τη διαφάνεια και τη λογοδοσία, μετατρέποντας το κοινοβουλευτικό όργανο σε μέσο προστασίας των ισχυρών, αντί για εργαλείο πλήρους ελέγχου και αποκατάστασης της δικαιοσύνης και περιορίζει την ικανότητα της Βουλής να επιτελέσει τον θεσμικό της ρόλο, ως φορέας πλήρους ελέγχου και διαφάνειας (…)».

Η θέση του ΚΚΕ

Στη συνέχιση των εργασιών της Εξεταστικής Επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καταλήγει το ΚΚΕ, κατηγορώντας παράλληλα την πλειοψηφία της ΝΔ για συνειδητή πολιτική απόφαση να αποφύγει τη διερεύνηση ποινικών ευθυνών υπουργών της.

«Η εξέλιξη των εργασιών της Εξεταστικής Επιτροπής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ επιβεβαίωσε αυτό που από την πρώτη στιγμή ήταν προφανές. Ότι δηλαδή η πρόταση εκ μέρους της ΝΔ για συγκρότηση Εξεταστικής Επιτροπής εξυπηρετούσε αποκλειστικά και μόνο τη συνειδητή πολιτική απόφασή της να αποφύγει πάση θυσία τη διερεύνηση των ποινικών ευθυνών των υπουργών της για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και να συγκαλυφθεί ότι το συγκεκριμένο σκάνδαλο αναπτύχθηκε πάνω στο έδαφος της ΚΑΠ της ΕΕ που υποστηρίζουν και τα άλλα κόμματα», αναφέρον σε γραπτή κοινή τους δήλωση οι βουλευτές του ΚΚΕ και μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής, Νίκος Καραθανασόπουλος και Διαμάντω Μανωλάκου.

Το πόρισμα της ΝΔ

Από την άλλη πλευρά το πόρισμα της πλειοψηφίας κατά λήγει στη διαπίστωση ότι δεν προκύπτουν ποινικές ευθύνες στον χειρισμό της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ ενώ παράλληλα εντοπίζει ευθύνες του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ για το θεσμικό πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργούσε ο οργανισμός.

Στο πόρισμα τους τα μέλη- βουλευτές της ΝΔ τονίζουν, παράλληλα, ότι τα προβλήματα που εντοπίστηκαν στον Οργανισμό δεν είναι συγκυριακά, αλλά διαχρονικά και διακομματικά, ότι η περίοδος διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ συνδέεται με σοβαρές ευθύνες ως προς την ορθή εφαρμογή της λεγόμενης «τεχνικής λύσης», και ότι αναδείχθηκαν φαινόμενα που παραπέμπουν σε πελατειακές πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων προσώπων που συνδέονται και με το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής και τον πρόεδρό του, Νίκο Ανδρουλάκη, όπως «οι κουμπάροι του από την Κρήτη».

Σε σχετική ενημέρωση των βουλευτών της ΝΔ που μετέχουν στην Επιτροπή, παρατίθενται συνοπτικά τα βασικά στοιχεία και συμπεράσματα της διαδικασίας:

Σύμφωνα με το πόρισμα «Η επιλογή της σύστασης Εξεταστικής -και όχι Προανακριτικής- Επιτροπής αποδείχθηκε θεσμικά ορθή. Από τις καταθέσεις κρίσιμων μαρτύρων, όπως του πρώην υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Στ. Αραχωβίτη, καθώς και της κυρίας Π. Τυχεροπούλου, δεν προέκυψαν ποινικές ευθύνες για τους πρώην υπουργούς Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη.

– Τα προβλήματα που εντοπίστηκαν στον Οργανισμό δεν είναι συγκυριακά, αλλά διαχρονικά και διακομματικά.

– Η περίοδος διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ συνδέεται με σοβαρές ευθύνες ως προς την ορθή εφαρμογή της λεγόμενης «τεχνικής λύσης».

– Αναδείχθηκαν φαινόμενα που παραπέμπουν σε πελατειακές πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων προσώπων που συνδέονται και με το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής και τον πρόεδρό του, Νίκο Ανδρουλάκη, όπως οι κουμπάροι του από την Κρήτη».

Μη στοιχειοθέτηση ποινικών ευθυνών πολιτικών προσώπων

Οι βουλευτές της ΝΔ αναφέρουν ότι «Αποδείχθηκε ότι ο κ. Βορίδης ουδέποτε παρενέβη στη διεξαγωγή των ελέγχων, ούτε επεδίωξε να αναμειχθεί με ελέγχους ή αποδεσμεύσεις συγκεκριμένων ΑΦΜ. Περαιτέρω, η εφαρμογή της «τεχνικής λύσης» με δεδομένη την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί μέχρι το 2019 αποτελούσε μονόδρομο, για την οποιαδήποτε επόμενη κυβέρνηση. Και τούτο διότι δεν είχαν προχωρήσει τα διαχειριστικά σχέδια βόσκησης ή μια σειρά άλλων διοικητικών πράξεων που θα οδηγούσαν στην εφαρμογή οποιασδήποτε άλλης λύσης.

– Ομοίως και στην περίπτωση του κ. Αυγενάκη, προκύπτει, από το συνδυασμό των αποδεικτικών στοιχείων, ότι δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί η ειδική υπόσταση του αδικήματος της συνέργειας ή/και της ηθικής αυτουργίας σε απιστία. Οι αβασίμως αποδιδόμενες σε αυτόν πράξεις, απορρέουν αποκλειστικά και μόνο από τηλεφωνικές επικοινωνίες τρίτων προσώπων και όχι κάποια δική του ενέργεια ή άλλο στοιχείο.

– Το γεγονός, δε, της παρότρυνσης εκ μέρους του Υπουργού προς τους αρμόδιους για ολοκλήρωση των ελέγχων, την αποδέσμευση και πληρωμή μόνο των ΑΦΜ που πληρούσαν τις νόμιμες προϋποθέσεις, τη διατήρηση της δέσμευσης και ταυτόχρονα την αποστολή στη Δικαιοσύνη των ΑΦΜ που δεν πληρούσαν τις νόμιμες προϋποθέσεις, δεν στοιχειοθετεί ποινικά ελέγξιμη πράξη, αλλά ενέργεια πλήρως προσανατολισμένη με το καθήκον άσκησης της διοικητικής εποπτείας».

Το πόρισμα καταλήγει ότι «η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει με συνέπεια τις μεταρρυθμίσεις στον πρωτογενή τομέα, με στόχο οι ενισχύσεις να κατευθύνονται αποκλειστικά στους έντιμους και πραγματικούς δικαιούχους — γεωργούς, κτηνοτρόφους, αλιείς και μελισσοκόμους — προστατεύοντας τόσο τους παραγωγούς όσο και το δημόσιο συμφέρον».

Η ανάρτηση του πολιτικού, έρχεται  μετά το πόρισμα της Πυροσβεστικής που μεταξύ άλλων κάνει λόγο για «πολύμηνη διαρροή προπανίου με σπινθήρα», το οποίο ήρθε σήμερα στη δημοσιότητα.

Συγκεκειμένα, αφού χαρακτήρισε το συμβάν «έγκλημα», δήλωσε: «Το πόρισμα της Πυροσβεστικής για την έκρηξη στο εργοστάσιο Βιολάντα, που στοίχισε την ζωή 5 εργατριών στα Τρίκαλα είναι αποκαλυπτικό.

Μιλάει για πολύμηνη διαρροή προπανίου εξαιτίας διάβρωσης των σωληνώσεων, που σε συνδυασμό με την παρουσία σπινθήρα, προκάλεσε την τεράστια έκρηξη.Εν ολίγοις, το εργοστάσιο λειτουργούσε ως πραγματική βόμβα που θα μπορούσε να εκραγεί οποιαδήποτε στιγμή και να προκαλέσει ακόμα περισσότερα θύματα ανάμεσα στις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους.

Η εργοδοσία της Βιολάντα από την μια έχει -έτσι κι αλλιώς- αντικειμενικές ευθύνες. Όταν εκατοντάδες εργαζόμενοι/ες προσέρχονται στο εργοστάσιο για να εργαστούν για να πουλάει η εταιρία μπισκότα, η εργοδοσία οφείλει να τους παρέχει δύο πράγματα: μισθό και εργασιακές συνθήκες με βάση τη νομοθεσία και ασφάλεια ότι δεν θα διακινδυνεύσουν τη ζωή τους.

Καθαρά πράγματα. Στην προκειμένη, με το πόρισμα της Πυροσβεστικής, οι ευθύνες συγκεκριμενοποιούνται αφού οι σωληνώσεις είχαν διαβρωθεί και η διαρροή προπανίου προκάλεσε την έκρηξη.

Και ναι, όφειλε να το γνωρίζει η εργοδοσία. Αν δεν το γνώριζε, έπαιζε την ζωή των εργαζόμενων στη ρωσική ρουλέτα, περιμένοντας το μοιραίο.

Για αυτό όμως υποτίθεται ότι υπάρχει η νομοθεσία και οι ρυθμιστικές αρχές. Για να πιέζουν την εργοδοσία, όταν δεν κάνει καλά τη δουλειά της να παίρνει τα απαραίτητα μέτρα αφού κάνει όλους τους ελέγχους.

Για αυτό υπάρχουν τα εργατικά σωματεία. Να ασκούν πίεση για τις συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής, να γίνονται σχολαστικά και να επιβάλλουν εγγυήσεις από την πλευρά της εργοδοσίας.

Η κυβέρνηση με την πολιτική της έχει αποδιαρθρώσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και έχει κάνει ότι περνάει από το χέρι της να μειώσει τη δύναμη των σωματείων και του συνδικαλισμού τόσο νομοθετικά όσο και ιδεολογικά.

Για αυτό το έγκλημα στη Βιολάντα έχει και πολιτικές προεκτάσεις, εκτός από τις ξεκάθαρες εργοδοτικές. Γιατί είναι απλά η κατάληξη μιας πολιτικής χαλάρωσης των ελέγχων και των ρυθμίσεων, επίθεσης στα εργατικά σωματεία με κάθε τρόπο και μετατροπή της εργασίας σε λάστιχο.

Το έγκλημα στη Βιολάντα δεν ήταν η κακιά στιγμή. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν ήταν θέμα κακοτυχίας. Είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής του νεοφιλευθερισμού.

Ξύλινη διατύπωση; Μπορεί.Αληθινή πέρα για πέρα; Απολύτως» έγραψε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης.

Νίκος Γιαννόπουλος

Ποιο ήταν το επίδικο της διαδικασίας; Μα οι διατυπώσεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αφενός για να περιγράψουν τη θέση του κόμματος για τις συνεργασίες και τις συμμαχίες και αφετέρου να εκφράσουν την άποψή του για το κυοφορούμενο σχήμα του Αλέξη Τσίπρα.

Σ’ αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις λοιπόν σκόραραν και οι δύο. Όσοι υποστηρίζουν ότι η Νέα Αριστερά πρέπει να ακολουθήσει αυτόνομη πορεία και να αποκλείσει κάθε πιθανότητα συνεργασίας με το κόμμα του πρώην Πρωθυπουργού (και πρώην συντρόφου τους βεβαίως) είδαν το κείμενο να γράφει χαρακτηριστικά: “Σ’ αυτήν την κρίσιμη περίοδο εξάλλου προσωποπαγή κόμματα κα προσωποκεντρικές στρατηγικές που έχουν αποδειχθεί ήδη αποτυχημένες στο παρελθόν αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς και τον κόσμο της εργασίας και εμποδίζουν να δοθεί μία καθαρή συλλογική και ενοτική απάντηση στα σημερινά συστημικά προβλήμα”.

Κάπως έτσι επιχειρήθηκε να αποδομηθεί η προσπάθεια Τσίπρα.

Η έτερη παράταξη από την πλευρά της, αυτή που πιστεύει στη συγκρότηση λαϊκού μετώπου από το οποίο δεν μπορεί να αποκλειστεί, τουλάχιστον χωρίς συζήτηση, το εγχείρημα Τσίπρα έχει να λέει ότι στο κείμενο μπήκε η ακόλουθη φράση: “Αυτή η διαδικασία (σσ της συγκρότησης μετώπου) προφανώς θα συνδυάζει την κριτική με το διάλογο, παράγοντας οριοθετήσεις που θα προκύψουν από το πολιτικό περιεχόμενο και όχι από μία λογική σεκταρισμού”. Κοντολογίς με όλους μιλάμε και κανείς δεν αποκλείεται χωρίς πολιτικό διάλογο κάτι που φυσικά ισχύει και για το σχήμα Τσίπρα.

Κατά μία έννοια, οι πάντες νίκησαν, όπως συμβαίνει τα πολλά τελευταία χρόνια στις φοιτητικές εκλογές. Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά την ψηφοφορία για το κείμενο της πολιτικής απόφασης (εγκρίθηκε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία) τα επιτελεία των δύο παρατάξεων έσπευσαν να ενημερώσουν ατύπως τους δημοσιογράφους ότι είχαν κερδίσει τη μερίδα του λέοντος στις διατυπώσεις.

Αυτό που σίγουρα μπορεί να καταγραφεί καθώς έγινε αντιληπτό στις ψηφοφορίες ήταν το γεγονός ότι η πλευρά που αποκλείει κάθε πιθανότητα συνεργασίας με τον Αλέξη Τσίπρα κατέχει την πλειοψηφία στο κόμμα. Πόσο μεγάλη είναι δεν μπορεί κανείς να το πει με ασφάλεια, ωστόσο υπάρχει.

Αυτό σημαίνει ότι η πλευρά που πρόσκειται στον πρόεδρο Αλέξη Χαρίτση (και υποστηρίζει τη συγκρότηση λαϊκού μετώπου με τον Τσίπρα ενεργό εντός του) δεν ελέγχει το κόμμα κάτι που άλλωστε είχε φανεί εδώ και αρκετούς μήνες. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι κατά πληροφορίες του Libre μέχρι το μεσημέρι στο τραπέζι υπήρχε κείμενο πολιτικής απόφασης πολύ πιο “σκληρό” για τον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του το οποίο δεν πέρασε μετά την επιμονή του Αλέξη Χαρίτση.

Το ότι η πλειοψηφία βρίσκεται στην άλλη πλευρά (στην πλευρά του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και του Ευκλείδη Τσακαλώτου, σχηματικά) φάνηκε όμως και από ένα άλλο σημειολογικό γεγονός. Οταν σε τοποθέτησή του μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας για το κείμενο, ο Νίκος Μπίστης ανέφερε το όνομα του Αλέξη Τσίπρα οι περισσότεροι γιούχαραν.

Το εν λόγω γεγονός αποκτά μία ιδιαίτερη σημασία αν σκεφτεί κανείς ότι χθες ήταν 25 Ιανουαρίου και συμπληρώνονταν 11 ακριβώς χρόνια από τη μεγάλη και ιστορική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ (με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα βεβαίως) στις βουλευτικές εκλογές του Αλέξη Τσίπρα. Ολοι όσοι βρίσκονταν εντός της αιθούσης, προφανώς και πανηγύριζαν τη νίκη της Αριστεράς 11 χρόνια νωρίτερα. Από τότε όμως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Φυσικά η κατάσταση που περιγράφηκε δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικά θνησιγενής. Η Νέα Αριστερά, υπό την παρούσα μορφή της, κέρδισε απλά μερικούς μήνες ζωής. Το περιέγραψε μάλλον επιτυχημένα ο Νίκος Μπίστης και ας αποδοκιμάστηκε και ο ίδιος: “Σήμερα σύντροφοι δεν κάνατε τίποτα παραπάνω από το να κλοτσήσετε το τενεκεδάκι για να πάει μερικά μέτρα παραπέρα. Η επόμενη κρίση δεν θα ερθει σε μήνες, όπως πιστεύετε, αλλά σε 10 μέρες”.

Σε κάθε περίπτωση, παρά την χθεσινή ανακωχή (ή συμβιβασμό, επιλέξτε όποιον όρο προτιμάτε) το διαζύγιο απλώς αναβλήθηκε. Πιστοποιήθηκε, δε, ότι ακόμα και η μικρή κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος είναι μοιρασμένη στα δύο. Από τη μία πλευρά οι “σκληροί” Ευκλείδης Τσακαλώτος και Πέτη Πέρκα, από την άλλη οι υπόλοιποι “διαλλακτικοί” (με επικεφαλής τον πρόεδρο Αλέξη Χαρίτση). Πως να προχωρήσει μπροστά αυτός ο οργανισμός;

Οι περισσότεροι βουλευτές του βρίσκονται σε διαφορετικό μήκος κύματος από την πλειοψηφία του Συνεδρίου και της Κεντρικής Επιτροπής. Είναι εμφανή και το χάσμα και το πολιτικό παράδοξο. Αυτή που δεν είναι ξεκάθαρη ακόμη είναι η αφορμή βάσει της οποίας θα επέλθει ο πολιτικός χωρισμός.

Μέσα σε όλα στο τετραήμερο συνέδριο εγκρίθηκε (επίσης με ευρεία πλειοψηφία) το πρόγραμμα του κόμματος. Αλλά ελάχιστη σημασία έχει αυτό έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα. Είναι, με λίγα λόγια, εξαιρετικά αμφίβολο αν η Νέα Αριστερά κατέβει με το σύνολο του σημερινού πολιτικού προσωπικού της στις επόμενες εκλογές. Και αν η κοινοβουλευτική ομάδα της θα παραμείνει τέτοια (κοινοβουλευτική ομάδα δηλαδή) μέχρι τέλους.

Ο Αλέξης Χαρίτσης πάντως, ακόμα και το βράδυ της Κυριακής, επέμενε: “Σε τέτοιες στιγμές, η Νέα Αριστερά πρέπει να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης. Και να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα για ενωτικές κινήσεις πάνω σε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα άμεσων αλλαγών. Για «ψωμί και τριαντάφυλλα». Για κοινωνική ισότητα, κλιματική δικαιοσύνη, πολιτική ελευθερία”. Το πιστεύει όμως;

Μιλώντας το βράδυ της Τρίτης (25/11) στην «Επόμενη Μέρα» του Action 24 με τον Σεραφείμ Κοτρώτσο, ο κ. Χαρίτσης έδειξε ανοιχτός σε συνεργασίες για σχήμα με ενιαίο ψηφοδέλτιο με τις δυνάμεις της κεντροαριστεράς, επισημαίνοντας την ανάγκη να υπάρξει ένας «σοβαρός προγραμματικός διάλογος για τα μεγάλα, για τα μείζονα» ζητήματα και να προχωρήσει η διαδικασία ακόμη και για κοινό ψηφοδέλτιο εφόσον – όπως διευκρίνισε – «μπορούμε να φτάσουμε εκεί».

Αποκάλυψε πως με τον Αλέξη Τσίπρα έχουν μιλήσει εδώ και καιρό ενώ «χαιρέτησε» την δήλωση του Χάρη Δούκα ότι δεν πρέπει να υπάρξει «τρίτη ευκαιρία» για τη Νέα Δημοκρατία. Υπογράμμισε ότι ο διάλογος με Ανδρουλάκη και Τσίπρα πρέπει να γίνει δημόσια, ενώπιον της ελληνικής κοινωνίας.

Σε άλλο σημείο των δηλώσεών του, ο Αλέξης Χαρίτσης τόνισε: «Δεν είμαστε ούτε στην Ελλάδα του 2010. Ούτε στην Ελλάδα του 2015. Ούτε στην Ελλάδα του 2019. Τολμώ να πω. Είμαστε μακριά και από την Ελλάδα του 2023. Έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Έχουμε μια τελείως διαφορετική και οικονομική και κοινωνική και πολιτική συνθήκη. Και πρέπει ο καθένας μας και η καθεμιά μας και ατομικά και συλλογικά να τοποθετούμε στη σημερινή πραγματικότητα. Εδώ έχουμε μια κατάσταση, μια συνθήκη στην οποία κατά τη γνώμη μου, επιτρέψτε μου να το πω, ο κύκλος της τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας κλείνει. Και πρέπει να μιλήσουμε για μια νέα μεταπολίτευση. Πρέπει να μιλάμε για μια νέα θεσμική οργάνωση της ελληνικής πολιτείας».

Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο Action24 και την εκπομπή «Η Επόμενη Μέρα» με τον Σεραφείμ Κοτρώτσο, ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, μίλησε ανοιχτά για την απόφασή του να μην αποδεχτεί την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα να είναι υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 — μια απόφαση που, όπως είπε, «ήταν βασανιστική και δεν τη πήρα ελαφρά τη καρδία».

Η τοποθέτησή του ήρθε με αφορμή το σχετικό απόσπασμα στο βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού, όπου αναφέρεται ότι ο Τσίπρας πρότεινε αρχικά στην Έφη Αχτσιόγλου να διεκδικήσει την ηγεσία με τη στήριξή του — κάτι που αρνήθηκε — και στη συνέχεια απευθύνθηκε στον Χαρίτση, ο οποίος επίσης είπε «όχι».

Ο κ. Χαρίτσης περιέγραψε τη διαδικασία λήψης της απόφασής του ως ιδιαίτερα δύσκολη:

«Δεν ήταν εύκολες εκείνες οι στιγμές για κανέναν μας», είπε, τονίζοντας ότι προηγήθηκε μια «πολύ σοβαρή, πολιτική και ανθρώπινη συζήτηση».

Όπως εξήγησε:

«Από τη μεριά μου πήρα τις αποφάσεις μου ζυγίζοντας τα πράγματα. Δεν θεωρώ ότι ήταν ‘λιγοψυχία’. Νομίζω ότι κακώς τίθεται με αυτούς τους όρους».

Κληθείς να σχολιάσει την άποψη ότι «αν είχε πει ναι, δεν θα υπήρχε Κασσελάκης», ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς ήταν κατηγορηματικός:

«Η ιστορία δεν γράφεται με ‘αν’. Δεν μπορείς να κρίνεις με σημερινά κριτήρια αποφάσεις άλλης χρονικής περιόδου».

Εξηγούσε ότι τότε δεν υπήρχαν οι αναγκαίες συνθήκες:

«Δεν λαμβάνω αποφάσεις ελαφρά τη καρδία. Θεωρούσα εκείνη τη στιγμή ότι δεν συνέτρεχαν οι πολιτικές προϋποθέσεις. Δεν είχα κάνει την προετοιμασία που θα διασφάλιζε την ενότητα ή τη δυνατότητα το κόμμα να πάει μπροστά».

Ο Αλέξης Χαρίτσης υπογράμμισε ότι τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν θέμα προσώπων:

«Δεν είναι όλα ζήτημα προσώπων. Το 2023 υπήρξε ένα εκλογικό αποτέλεσμα συντριπτικό για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά».

Και συμπλήρωσε με αιχμή για την περίοδο που ακολούθησε:

«Ακολούθησε ο ευτελισμός με την υπόθεση Κασσελάκη – κάτι που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει – και δείχνει την κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο πολιτικός χώρος».