Μιλώντας στην εκπομπή «Επόμενη Μέρα» του Action 24 με τον Σεραφείμ Κοτρώτσο, ο Νίκος Μπελαβίλας ανέφερε: «Η οδός Κοροπούλη και η Οδός Στρατηγού Ρόκα είναι οι δρόμοι του νερού. Όσες φορές λοιπόν περνάμε κάποια χιλιοστά, οι δρόμοι θα μετατρέπονται σε ποτάμια και τα ποτάμια αυτά θα μπαίνουν στα σπίτια των ανθρώπων τα οποία χτίστηκαν μετά τον πόλεμο και δέχονται από το 2017 όλη αυτή την πίεση και έζησαν και την τραγωδία».

Η ανάρτηση του Νίκου Μπελαβίλα για τη Μάνδρα

«Στη Μάνδρα το πρόβλημα δεν είναι η πλημμύρα, αλλά η ίδια η Μάνδρα. Όσες και όσοι γνωρίζουν να διαβάζουν χάρτες μπορούν να το διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι: ο χάρτης της πόλης του 19ου αιώνα σε αντιπαραβολή με τον χάρτη της πόλης του 21ου αιώνα.

Η παλιά αρβανίτικη κωμόπολη ήταν κτισμένη και επιβίωσε εκαντοντάδες χρόνια επάνω σε έναν λόφο, ανάμεσα σε δύο ρέματα. Τα σπίτια βρίσκονταν 10–20 μέτρα ψηλότερα από τις κοίτες τους.

Εκείνοι οι προπαππούδες δεν έχτισαν μέσα στη διαδρομή της πλημμύρας, μέσα στο νερό — κι ας μην γνώριζαν υδρογεωλογία. Αυτά μας δείχνει ο περίφημος χάρτης των Curtius και Kaupert του 1884.

Ωστόσο, η μεταπολεμική Μάνδρα απλώθηκε επάνω στις κοίτες των ρεμάτων. Στο γύρισμα του 20ου-21ου αιώνα, όταν το Θριάσιο εξεράγη με βιομηχανικές και μεταφορικές χρήσεις και οι ελαιώνες μετατράπηκαν σε κτίρια, η οικιστική–βιομηχανική ζώνη όχι μόνο συνέχισε να καλύπτει τις φυσικές πλημμυρικές κοίτες, αλλά επεκτάθηκε και επάνω στη συμβολή των δύο κλάδων που κατεβαίνουν από το όρος Πατέρας: των ρεμάτων Αγίας Αικατερίνης και Σούρες. Στραγγαλίζοντάς τα.

Αυτό μας το δείχνει ο χάρτης του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου του 2003. To κόκκινο σχήμα στα δεξιά είναι το νέο προβλεπόμενο κέντρο και βρίσκεται επάνω στο ρέμμα, όπως και το μώβ διαγραμμισμένο τρίγωνο κάτω που είναι η βιομηχανική ζώνη αλλά και το νοτιοανατολικό τμήμα με περιοχές κατοικίας.

Φέτος η Μάνδρα ήταν σχετικά τυχερή, καθώς τα 200–300 χιλιοστά βροχής έπεσαν λίγο νοτιότερα, προς τη θάλασσα στη Βλυχάδα και όχι στη βόρεια πλαγιά του βουνού.

Έτσι ευτυχώς βιώσαμε μια μεγάλη πλημμύρα, αλλά όχι τον Αρμαγεδδώνα του 2017. Αλλιώς θα είχαμε τα ίδια αποτελέσματα, παρότι τόσο η τότε Περιφερειακή Αρχή της Ρένας Δούρου όσο και η επόμενη του Γιώργου Πατούλη κατασκεύασαν τα προβλεπόμενα έργα.

Όπως όμως γνωρίζουμε, τέτοιοι χείμαρροι δεν τιθασεύονται σε υπόγεια κανάλια. Υπερχειλίζουν και βγαίνουν στην επιφάνεια, μετατρέποντας τους δρόμους σε ποτάμια.

Με όλο τον σεβασμό στις περιουσίες των ανθρώπων και στις προσπάθειες της αυτοδιοίκησης, όσο αντιπλημμυρικά έργα κι αν κατασκευαστούν, αν δεν κατεδαφιστούν κτίρια — σπίτια, αποθήκες, σούπερ μάρκετ — και αν δεν ξηλωθούν δρόμοι ώστε να απελευθερωθούν οι φυσικές διαδρομές του νερού, η πόλη θα πνίγεται με κάθε τέτοια βροχή».

Στην εκτενή του ανάρτηση που πραγματοποίησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, ξεδιπλώνει τους λόγους που τον έκαναν να λάβει αυτή την απόφαση λέγοντας χαρακτηριστικά πως “δεν πάει άλλο”.

Η ανάρτηση του Νίκου Μπελαβίλα:

Αγαπημένες μου συντρόφισσες και σύντροφοι δεν πάει άλλο. Το πάλεψα πολύ, δεν θέλησα να υπογράψω κείμενο αποχώρησης. Μεγάλωσα με τους απόηχους δύο τρομερών βίαιων διασπάσεων, της Τασκένδης του ’55 και αυτής του ’68. Έπειτα είχα την τύχη να ζήσω τις μεγάλες διασπάσεις της νεολαίας, ο ίδιος του «Ρήγα Φεραίου» και της Β’ Πανελλαδικής, και δίπλα μας οι φίλοι, οι συγκάτοικοι των φοιτητικών χρόνων τις δικές του, της ΚΝΕ και της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, των οργανώσεων της εκτός Αριστεράς. Για όσες και όσους αγνοείτε εκείνες τις μικρές ιστορίες, όλη η Μεταπολίτευση είναι ένα μεγάλο θέατρο διασπάσεων, διαγραφών, αποσχίσεων.

Οι πάντες γνωρίζαμε την αλήθεια που οι “άλλοι” αγνοούσαν. Η επιβολή της “δικής” μας αλήθειας γινόταν με ξύλο στις συνελεύσεις, στα αμφιθέατρα, στις αφισοκολλήσεις, στις συγκεντρώσεις και στις διαδηλώσεις. Ποιος θα πάρει το μικρόφωνο, ποιος θα καλύψει το σύνθημα του αντιπάλου, ποιος θα επιβληθεί στο συνδικάτο, στη λέσχη, στο σύλλογο. Μιλάμε για την Αριστερά βεβαίως, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική. Όσες και όσοι δεν το έχουν ζήσει, δεν ξέρουν τι πάει να πει διάσπαση. Έπειτα ΕΑΡ-ΚΚΕεσωτ-Α.Α, ΣΥΝ-ΚΚΕ, ως τις μαζικές αποχωρήσεις την εποχή του 2010 και του 2015.

Τόσο η βία, άλλοτε άγρια φυσική, σωματική και σήμερα λεκτική στο διαδίκτυο, όσο και η κατοχή του αλάθητου των “φωτισμένων” είναι χαρακτηριστικό ενός φανατισμού της Αριστεράς που έρχεται από τους μακρινούς καιρούς των επαναστάσεων. Δεν ξεπερνιέται. Εμπεριέχεται στον γενετικό κώδικα όλων των συλλογικοτήτων που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο τους τελευταίους τρεις αιώνες. Την ξαναβρίσκουμε ακριβώς την ίδια στις αρχέγονες διαμάχες χιλιετιών των θρησκευτικών αιρέσεων και σεχτών που επιβιώνουν ακόμη.

Πολύ μεγάλος λοιπόν στην ηλικία και στο νου για άλλη μία διάσπαση. Πολύ μεγάλος για να διεκδικώ το αλάθητο.

Να μην πολυλογούμε: Δεν πάει άλλο! «Σπίτι μου» όπως λέγαμε παλιά. Εκεί υπάρχουν πολλά-πολλά να γίνουν. Στο πανεπιστήμιο, στο περιβάλλον, στην ανθρώπινη αλληλεγγύη, στην προστασία μνημείων, στον Πειραιά. Ο καθείς εφ’ ώ ετάχθη. Τουλάχιστον έχοντας την αίσθηση ότι προσφέρεις κάτι στην κοινωνία… και γλυτώνεις στον ψυχίατρο.

Στρατολογήθηκα στην Αριστερά τον Σεπτέμβριο του 1974. Και δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω για αλλού. Ο αποχαιρετισμός αφορά τα όπλα του κομματικού μέλους. Όχι του αριστερού πολίτη. Καλή αντάμωση, και θα υπάρξει κάποτε.

ΥΓ Δεν θέλω να σας το χαλάσω, αλλά είναι προφανές ότι ανοησίες και κακά σχόλια θα λήξουν αυτή την ωραία σχέση “φίλων” που έχουμε εδώ για όποια/όποιον το επιχειρήσει.

Όπως επισημαίνει, «θα μπορούσα να περάσω με συμπτώματα covid-19 όλους τους ελέγχους, να τον μεταδώσω σε ένα αεροπλάνο airbus με καμμιά διακοσαριά επιβάτες και να φτάσω στην Αθήνα ανενόχλητος για να συνεχίσω να μεταδίδω σήμερα με την άνεση μου τον ιό στους φοιτητές μου στους οποίους με βάση την κυβερνητική εντολή κάνω μάθημα σε «αμφιθέατρα με τη μέγιστη χωρητικότητα», δηλαδή εκατόν πενήντα ατόμων. Επιτελικό κράτος για γέλια και για κλάματα».

Ο Νίκος Μπελαβίλας περιέγραψε το ταξίδι της επιστροφής και την απουσία οποιουδήποτε ελέγχου με ανάρτησή του στο Facebook.

Αναλυτικά η περιγραφή της επιστροφής στην Αθήνα χωρίς να γίνει κανένας απολύτως έλεγχος:

«Ταξιδεψαμε τη Δευτέρα από το Στρασβούργο μέσω Φρανκφούρτης προς Αθήνα. Δύο άνθρωποι εμβολιασμένοι και με τις τρεις δόσεις. Ενημερωθήκαμε για το νέο μέτρο της υποχρέωσης μοριακού τέστ 48 ωρών για είσοδο στην Ελλάδα τηλεφωνικά από φίλους.
Αναζητήσαμε τις επίσημες οδηγίες πτήσης. Εκεί υπήρχε μόνο η δυνατότητα μοριακού τέστ. Για να είναι έγκυρο έπρεπε να γίνει μετά το Σάββατο το απόγευμα ή την Κυριακή και για κάνεις μοριακό τεστ στις ευρωπαϊκές πόλεις τότε είναι εξίσου δύσκολο όσο στην Αθήνα. Το Σάββατο ενημερωθήκαμε από την ΚΥΑ ότι αρκούσε το rapid τέστ. Πρωί-πρωί Δευτέρας με την ψυχή στο στόμα κάναμε το rapid τεστ, πήραμε επίσημα αποτελέσματα σε λίγη ώρα, σκάσαμε ένα σωρό χρήματα και ξεκινήσαμε ήρεμοι το ταξίδι μας εφοδιασμένοι με όλα τα πιστοποιητικά.

Δεν μας τα ζήτησε κανείς πουθενά, ούτε από εμάς ούτε από στους εκατοντάδες συνταξιδιώτες μας που ταξιδεύαμε μαζί.

Ούτε η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εταιρεία με την οποία ταξιδεύαμε, η Lufthansa ούτε οι κρατικοί υπάλληλοι στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» στην Αθήνα. Και εμείς νοιώσαμε για άλλη μια φορά ηλίθιοι!

Χθες θα μπορούσα να περάσω με συμπτώματα covid-19 όλους τους ελέγχους, να τον μεταδώσω σε ένα αεροπλάνο airbus με καμμιά διακοσαριά επιβάτες και να φτάσω στην Αθήνα ανενόχλητος για να συνεχίσω να μεταδίδω σήμερα με την άνεση μου τον ιό στους φοιτητές μου στους οποίους με βάση την κυβερνητική εντολή κάνω μάθημα σε «αμφιθέατρα με τη μέγιστη χωρητικότητα», δηλαδή εκατόν πενήντα ατόμων. Επιτελικό κράτος για γέλια και για κλάματα».