Τον θάνατo του Βαλεντίνο ανακοίνωσε το Ίδρυμά του “Fondazione Valentino Garabani e Giancarlo Giammetti”:

«Ο ιδρυτής μας, Βαλεντίνο Γκαραβάνι, απεβίωσε σήμερα στην κατοικία του στη Ρώμη, περιτριγυρισμένος από τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Η έκθεση σε λαϊκό προσκύνημα θα τελεστεί στην PM23 στην Piazza Mignanelli 23 την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου και την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου, από τις 11:00 π.μ. έως τις 6:00 μ.μ.

Η κηδεία θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου στη Βασιλική Santa Maria degli Angeli e dei Martiri, στην Piazza della Repubblica 8 στη Ρώμη, στις 11 π.μ.»

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Fondazione Valentino Garavani e Giancarlo Giammetti (@fondazionevggg)

Ποιος ήταν ο σπουδαίος σχεδιαστής

Ο Βαλεντίνο γεννήθηκε στη Βογκέρα στις 11 Μαΐου 1932 και ήδη από παιδί, όπως θα διηγηθεί αργότερα, τον έλκυε το ωραίο. Ένα από τα περιστατικά που πέρασαν στον μύθο είναι η αποκάλυψη που βιώνει όταν, έφηβος ακόμη, συνοδεύει την οικογένειά του στην Όπερα της Βαρκελώνης. Εκεί, περιτριγυρισμένος από δεκάδες κομψές κυρίες ντυμένες στα κόκκινα, συνειδητοποιεί πόσο αυτό το χρώμα κολακεύει όλες και το επιλέγει ως το συμβολικό του χρώμα για πάντα.

Μετά τις σπουδές του στο Μιλάνο, το 1949 μετακομίζει στο Παρίσι, όπου φοιτά στην École des Beaux-Arts της Chambre Syndicale de la Couture Parisienne. Είναι μόλις 17 ετών. Εκείνη την εποχή οι Ιταλοί δεν χαίρουν μεγάλης εκτίμησης στη Γαλλία. Κερδίζει όμως το Βραβείο Woolmark (το ίδιο που εκτόξευσε την καριέρα του Καρλ Λάγκερφελντ, στενού του φίλου), ξεκινά με πρακτική άσκηση δίπλα στον Ζαν Ντεσές και στη συνέχεια εργάζεται για τον Γκι Λαρός, τον οποίο γνωρίζει στο ατελιέ.

Όμως δεν του αρκεί: το 1959 επιστρέφει στην Ιταλία και εγκαθίσταται στη Ρώμη, τότε λίκνο της ιταλικής υψηλής ραπτικής. Οι πρώτες «επίσημες» φωτογραφίες τον δείχνουν να δουλεύει πάνω στο νυφικό της αδελφής του, ενώ ένα από τα πρώτα του φορέματα είναι ένα φόρεμα μέχρι το γόνατο, καλυμμένο με τριαντάφυλλα από τούλι που ξεκινούν από το ροζ και φτάνουν στο κόκκινο — ένα διακοσμητικό στοιχείο που θα επανέλθει στα χρόνια.

Το 1960, στη Via Venetto, συναντά τον Τζανκάρλο Τζιαμέτι, φοιτητή αρχιτεκτονικής. Είναι έρωτας με την πρώτη ματιά και η αρχή μιας από τις πιο σημαντικές, σταθερές και αποδοτικές συνεργασίες στη μόδα: ο Βαλεντίνο αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στη δημιουργία, ενώ ο σύντροφός του, με πιο αποφασιστικό και αποτελεσματικό τρόπο, αναλαμβάνει τη διοίκηση. Μαζί είναι ασταμάτητοι. Η Νταϊάνα Βρίλαντ, που μοιράζεται με τον couturier την αγάπη για το κόκκινο, τους βαφτίζει «The Boys».

Το 1962 το brand κάνει το ντεμπούτο του στη Φλωρεντία, στο Pitti, στη Sala Bianca, αλλά η στιγμή που ο Βαλεντίνο περνά από σημαντικός οίκος μόδας σε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής έρχεται το 1967, όταν παρουσιάζει μια συλλογή εξ ολοκλήρου λευκή.

Η καριέρα του απογειώνεται. Ντύνει την Ελίζαμπεθ Τέιλορ στον γάμο της, καθώς και πολλές γαλαζοαίματες (όπως τη Μαρί Σαντάλ) και καμαρώνει ότι έξι ηθοποιοί έχουν κερδίσει Όσκαρ φορώντας δημιουργίες του: Τζούλια Ρόμπερτς (με vintage φόρεμα του 1992), Τζέσικα Λανγκ, Κέιτ Μπλάνσετ, Μερσέντες Ρουέλ, Σοφία Λόρεν, Τζέσικα Τάντι.

Η τάση αυτή, η οποία ξεκίνησε στο εξωτερικό ως αντίδραση στη «γρήγορη μόδα» (fast fashion) και κερδίζει έδαφος και στην Ελλάδα, και για λόγους οικονομικούς αλλά και φιλοπεριβαλλοντικούς. Υπάρχουν νέοι που προτιμούν στις κρεμάστρες ρούχα που είναι πιο πολυτελή αλλά λιγότερο ακριβά, ακόμη κι αν είναι από δεύτερο χέρι.

Ορισμένοι θεωρούν πως η στροφή ενός μεγάλου ποσοστού της Γενιάς Ζ προς vintage και μεταχειρισμένα ρούχα συνέβη από την περίοδο του κορωνοϊού και έπειτα, όταν οι νέοι είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να διευρύνουν τα ενδιαφέροντά τους, να δουν νέα πράγματα και να επανεκτιμήσουν τις επιλογές τους.

Η Μιχαέλα Κληρονόμου, 22 ετών, φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη, εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ γιατί επέλεξε τα ψώνια από «thrift» καταστήματα.

«Τα καταστήματα με ρούχα από δεύτερο χέρι συνδυάζουν τη γοητεία της μοναδικότητας και της αυθεντικότητας που ψάχνω σε ένα κομμάτι χωρίς να ξεφύγω από τον προϋπολογισμό μου», τονίζει, υπογραμμίζοντας και την πτυχή της «ηθικής αγοράς» και κατανάλωσης ρουχισμού και αξεσουάρ.

Όπως εξηγεί τα μαγαζιά, που προτιμούν την γρήγορη μόδα «παράγουν μαζικά πληθώρα προϊόντων που ακολουθούν τα τελευταία trends της αγοράς, επιβαρύνοντας το περιβάλλον, ενώ εκμεταλλεύονται και το ανθρώπινο δυναμικό».

Για τη νεαρή φοιτήτρια, το «thrifting» (αποταμίευση) είναι πια μέρος της καθημερινότητας. «Ξεκίνησα να ψωνίζω ρούχα από δεύτερο χέρι, όταν ήρθα στη Θεσσαλονίκη, τέσσερα χρόνια πριν. Από τότε έχει γίνει χόμπι και τρόπος να περνάω τον χρόνο μου. Μου αρέσει να ψάχνω με τις ώρες τις κρεμάστρες, να φαντάζομαι πώς θα φορούσα ένα συγκεκριμένο κομμάτι και αν μπορεί να έχει θέση στη συλλογή μου», σημειώνει η κ. Κληρονόμου.

Η ίδια χαίρεται και τη διαδικασία επιλογής και προσαρμογής των ρούχων και των αξεσουάρ πάνω στο προσωπικό της γούστο. Ωστόσο, αναγνωρίζει και τις δυσκολίες που συνοδεύουν αυτή την εναλλακτική, όπως η αφιέρωση αρκετού χρόνου και υπομονής στην αναζήτηση του κατάλληλου ρούχου, τα περιορισμένα μεγέθη και η κατάσταση των ρούχων.

Πολύ συχνά τα μεγέθη είναι μπερδεμένα στις κρεμάστρες και μπορεί κάποιος να ψάχνει αρκετή ώρα, για να βρει κάτι που τον ενδιαφέρει.

Η τάση αυτή έχει βρει ανταπόκριση και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε επαρχιακές πόλεις με ολοένα και περισσότερες Vintage μπουτίκ και επιχειρήσεις με μεταχειρισμένα ρούχα για κοινό, που αναζητά ρούχα αξιόλογα σε χαμηλές τιμές. Στο κέντρο της Αθήνας κι όχι μόνο υπάρχουν αρκετά τέτοια μαγαζιά. Παλαιότερα ψώνιζαν κυρίως μετανάστες και φοιτητές αλλά τώρα τα προτιμούν ακόμη κι άτομα άλλων ηλικιών, πέραν της γενιάς Ζ ή για τα παιδιά τους.

Ο Αλέξανδρος Λαζαρίδης, ιδιοκτήτης της αλυσίδας second-hand «Ζύγισε το Φόρεσε το», θυμάται ότι όταν ξεκίνησε το 2018 υπήρχαν ελάχιστα παρόμοια καταστήματα στη Θεσσαλονίκη, πόσο μάλλον σε κεντρικούς δρόμους. «Στόχος μου ήταν να ανοίξω καταστήματα σε φωτεινά, κεντρικά σημεία, τα οποία να σε προσκαλούν, να μην αισθάνεται κανείς άβολα να μπει σε ένα second hand», σημειώνει.

Η μεγάλη αλλαγή, σύμφωνα με τον ίδιο, ήρθε μετά την πανδημία. «Πριν το 2020 το βασικό μας κοινό ήταν 35-55, τώρα και οι κάτω των 25 μπήκαν δυναμικά στα καταστήματά μας, με φοιτητές να ψάχνουν ιδιαίτερα κομμάτια και οικονομικές λύσεις», εξηγεί ο κ. Λαζαρίδης. Παράλληλα, όμως, οι νέοι καταναλωτές έφεραν και νέες απαιτήσεις. Η Gen Z συχνά αναζητά όχι μόνο ρούχα προηγούμενων δεκαετιών, αλλά και πρόσφατες συλλογές επώνυμων εταιρειών. Όπως αναφέρει ο κ. Λαζαρίδης, «στην Ελλάδα υπάρχει η τάση να ψάχνουν και ό,τι είναι τώρα στη μόδα, απλά σε καλύτερη τιμή, οπότε αναγκαζόμαστε να προσαρμόζουμε το μείγμα των ρούχων μας». Αυτή η λογική όμως είναι αντίθετη με την ιδεολογία του «thrifting», όπου ο καταναλωτής πρέπει να είναι ανοιχτός σε όλες τις πιθανές επιλογές.

Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της ελληνικής αγοράς, αποτελεί το φαινόμενο να δημιουργούνται θεματικά Vintage καταστήματα με προϊόντα από συγκεκριμένες δεκαετίες, με αυτό που κυριαρχεί σήμερα να είναι το Y2K, το στιλ από τα τέλη του 1990 μέχρι τις αρχές του 2000. Η Μαρία Τσαχλάρη είναι ιδιοκτήτρια του 90s Closet, ενός καταστήματος με vintage μεταχειρισμένα ρούχα απευθυνόμενο σε θηλυκότητες, που αρχικά ξεκίνησε ως σελίδα μεταπώλησης στο instagram και εξελίχθηκε σε φυσικό κατάστημα, χάρη στην προτίμηση του κοινού.

Η πελατεία της είναι κυρίως νεανική, από ηλικίες 11 μέχρι 25, ενώ θεωρεί ότι αυτή η προτίμηση δεν συνδέεται τόσο με την οικολογική συνείδηση των καταναλωτών αλλά με την αναζήτηση μοναδικών ρούχων που θα βελτιώσουν το προσωπικό τους στιλ, προσθέτοντας και το αίσθημα νοσταλγίας για μια εποχή που δεν έζησαν, σαν μια γέφυρα πολιτισμικής μνήμης που μεταφέρεται μέσω του στιλ.

Βεβαίως, υπάρχει και η αγορά μέσω των social media, κι ανθρώπων που πωλούν ρούχα ή άλλα προσωπικά τους αντικείμενα είτε διότι έχουν ανάγκη για χρήματα είτε για να ξεκαθαρίσουν τις ντουλάπες τους.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο σε αυτό το φαινόμενο. Στις πλατφόρμες, όπως το Instagram και το TikTok, έχει γίνει τάση influencers και δημιουργοί περιεχομένου που φορούν vintage ρούχα να προβάλουν τις αγορές και την αξιοποίηση των ρούχων, προκαλώντας το ενδιαφέρον και την επιθυμία των ακολούθων τους για παρόμοια ευρήματα. Hashtags όπως #vintagefashion και #thrifted έχουν κερδίσει έδαφος, καθοδηγώντας τους νέους που ενδιαφέρονται για τη μόδα να εξερευνήσουν τοπικά καταστήματα μεταχειρισμένων ειδών και διαδικτυακές πλατφόρμες, όπου μπορούν να βρουν μοναδικά κομμάτια, επανεκτιμώντας τις αγοραστικές τους συνήθειες.

Από την πλευρά των επιχειρηματιών, τα social media αποτελούν εργαλείο ανάπτυξης. «Η Gen Z είναι εξαιρετικά δεκτική σε αυτό το περιεχόμενο. Οι νέοι βλέπουν ένα βίντεο και έρχονται στο κατάστημα να βρουν κάτι αντίστοιχο», λέει ο κ. Λαζαρίδης. Αντίστοιχα, η κ. Τσαχλάρη συμπληρώνει ότι «χωρίς τα social media είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνεις τον κόσμο να έρθει στο μαγαζί σου, θέλει προσπάθεια να τον δελεάσεις αρκετά».

Το ερώτημα που γεννάται είναι αν η άνθηση των vintage και second hand καταστημάτων είναι μια περαστική μόδα ή μια βαθύτερη αλλαγή. Αν τα παιδιά αυτά που μεγάλωσαν μέσα σε οικονομικές δυσκολίες, τελικά έμαθαν να εκτιμούν και διαφορετικά το χρήμα.

Παρά τις δυσκολίες του χώρου, οι ιδιοκτήτες και οι αγοραστές βλέπουν μέλλον στον κλάδο. «Πιστεύω ότι η αγορά second hand δεν είναι μια παροδική μόδα αλλά ένας τρόπος ζωής που θα παραμείνει. Η βιωσιμότητα είναι πλέον ανάγκη, όχι επιλογή», τονίζει ο κ. Λαζαρίδης.

Η κ. Τσαχλάρη βλέπει μακροπρόθεσμη προοπτική, με το ελληνικό παράδειγμα ίσως να καταφέρει να εναρμονιστεί με τις χώρες του εξωτερικού. Από την άλλη, η κ. Κληρονόμου καταλήγει ότι «όσοι το κάνουν με τα σωστά κίνητρα θα συνεχίσουν να “ θριφτάρουν” και ν’ αναζητούν μοναδικά κομμάτια, για τους υπόλοιπους είναι μία φάση».

Η μόδα του vintage και του second hand, δεν είναι απλώς αισθητική επιλογή, αλλά ένας συνδυασμός οικολογικής συνείδησης, οικονομίας και προσωπικής ταυτότητας, Καθώς η τάση συνεχίζει να κερδίζει έδαφος, σηματοδοτεί μια πολλά υποσχόμενη αλλαγή στο τοπίο της μόδας στην Ελλάδα, ενθαρρύνοντας τόσο τους καταναλωτές όσο και τους επιχειρηματίες να υιοθετήσουν μια πιο βιώσιμη και εξατομικευμένη προσέγγιση στην ένδυση. Με τη γενιά Z να ηγείται της προσπάθειας, φαίνεται ότι αυτή η αναγέννηση του vintage και του second hand ήρθε για να μείνει.

Το ιδιαίτερο αυτό «catwalk» με.. μοντέλα από την προσφυγική δομή των Διαβατών αλλά και εργαζόμενες και εθελόντριες στο Οικουμενικό Εργαστήρι για πρόσφυγες ΝΑΟΜΙ, στήθηκε στα γραφεία της οργάνωσης με αφορμή γενέθλια εκδήλωση για τα 7 χρόνια λειτουργίας της.

«Οι εθελοντές είναι η περιουσία της ΝΑΟΜΙ, καθώς ξεκίνησαν μαγειρεύοντας και μοιράζοντας ζεστό φαγητό στους πρόσφυγες που είχαν μαζευτεί στην Ειδομένη και είχαν κουραστεί να τρώνε ξηρά τροφή και κρουασάν» ανέφερε στην εκδήλωση η συντονίστρια της ΝΑΟΜΙ Δωροθέα Βακάλη. Έκτοτε, το Εργαστήρι μεγάλωσε και στράφηκε στην κατασκευή ρούχων, αρχικά από τις κουβέρτες που χρησιμοποίησε η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR) στον προσφυγικό καταυλισμό και μετέπειτα από ανακυκλώσιμα υλικά, όπως σαμπρέλες και παλιά τζιν παντελόνια και μπουφάν!

Στην εκδήλωση για τα 7 χρόνια λειτουργίας, κορίτσια, νεαρές προσφύγισσες οι οποίες διαμένουν στα Διαβατά και μαθαίνουν ραπτική στο εργαστήρι που έχει στηθεί δίπλα στη δομή, το Casa Base, έκαναν επίδειξη με τα ρούχα που οι ίδιες έραψαν. Αέρινα φορέματα, φαρδιές παντελόνες, με την παράσταση να κλέβει στο τέλος, το νυφικό που έφτιαξε και κέντησε τις χάντρες μια νεαρή προσφύγισσα για την ερωτευμένη φίλη της…

Στην επίδειξη πήραν μέρος εθελόντριες και εργαζόμενες της ΝΑΟΜΙ φορώντας τα ρούχα που ράβονται στο εργαστήρι από εργαζόμενους πρόσφυγες οι οποίοι βρίσκουν επαγγελματική διέξοδο, αξιοποιώντας της εργασιακή τους εμπειρία από τις χώρες καταγωγής τους.

«Τα τελευταία 7 χρόνια, έχουν περάσει από το Εργαστήρι 17 άτομα, ενώ αυτή τη στιγμή απασχολούνται 5 πρόσφυγες. Η πρώτη μας σειρά ρούχων είχε τίτλο «Remember Idomeni», δημιουργήθηκε αποκλειστικά από τις κουβέρτες τις Υπατης Αρμοστείας και ακόμη τη συνεχίζουμε. Παράλληλα, φτιάχνουμε ρούχα από νήματα που αγοράζουμε και προέρχονται από πεταμένα υφάσματα, ράβουμε ρούχα από οργανικό βαμβάκι από το Κιλκίς και τελευταία φτιάξαμε ποδιές, τσάντες και αξεσουάρ από 200 παλιά τζιν που τα … ανακυκλώσαμε μ΄αυτό τον τρόπο» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύθυνη παραγωγής και σχεδιασμού της ΝΑΟΜΙ Ζωή Κεσκινίδου. Προσθέτει, μάλιστα, ότι από χαλασμένες σαμπρέλες ποδηλάτων, έχουν δημιουργήσει και μια σειρά από αξεσουάρ.

«Αξιοποιώντας διάφορες δωρεές, τα τελευταία 4 χρόνια ράβουμε παντελόνια και βερμούδες για άστεγους πρόσφυγες και έγκλειστους φυλακών. Για φέτος ράψαμε 4000 μακριά παντελόνια και 2.000 βερμούδες που μοιράζουμε το καλοκαίρι» συμπλήρωσε η κ.Κεσκινίδου.

Όλα τα προϊόντα της ΝΑΟΜΙ πωλούνται μέσω του e-shop της και του εκθετηρίου της που λειτουργεί στο χώρο του Εργαστηρίου ραπτικής (Πτολεμαίων 29Α).

«Εκτός από προγράμματα εκπαίδευσης στον χώρο της ραπτικής, προσφέρουμε στους πρόσφυγες μια διέξοδο στον ελεύθερο τους χρόνο με διάφορες εκδηλώσεις, ενώ παραμένει διαχρονική η ανάγκη τους για βασικά αγαθά, όπως τροφή και επαγγελματική αποκατάσταση» σημειώνει η συντονίστρια της ΝΑΟΜΙ Δωροθέα Βακάλη.

Αυτή τη μαγική εικόνα που σε παρασύρει σε άλλες εποχές που θυμίζουν παραμύθι, ανακαλύπτει όποιος επισκεφθεί το ανάκτορο Αχίλλειον στην Κέρκυρα, ένα από τα πιο αρχιτεκτονικά αριστουργήματα του νησιού.

Σε αυτή την πανέμορφη έπαυλη που αγόρασε και ανακαίνισε η πριγκίπισσα Σίσσυ, βλέπεις την οπτασία της να περιφέρεται στους κήπους, ανάμεσα στα γλυπτά και τα αγάλματα ηρώων της ελληνικής μυθολογίας και του πολυαγαπημένου της Αχιλλέα.

Στέκεται μπροστά στο κολοσσιαίο άγαλμα του ημίθεου Αχιλλέα και χαμογελά σε όλους εκείνους που έρχονται να το θαυμάσουν, ενώ κλέβει όλα τα βλέμματα, τους παρασύρει και την ακολουθούν και στο άγαλμα του «Θνήσκοντος Αχιλλέα».

Η μελωδία που ακούγεται από το πιάνο και το βιολί ακολουθεί πιστά κάθε βήμα της. Όταν την πλησιάσεις καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα πανέμορφο μοντέλο που έχει όλη τη χάρη της πριγκίπισσας Σίσσυ και έχει εντρυφήσει τόσο καλά στον ρόλο της που αισθάνεται και η ίδια πριγκίπισσα.

«Το να φορώ ένα από τα φορέματα της πριγκίπισσας Σίσσυ, με κάνει και μένα να νιώθω σαν πριγκίπισσα. Είναι κάτι μοναδικό. Ο κόσμος αισθάνεται σα να βλέπει την ίδια την πριγκίπισσα να περπατά στους κήπους του Αχίλλειου. Μου χαμογελούν και με φωτογραφίζουν, γιατί θέλουν να κρατήσουν την εικόνα της ζωντανή», θα πει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Γεωργία Μήλιου, από την Κοζάνη, φοιτήτρια του τμήματος Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Μουσειολογίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, που φέτος το καλοκαίρι αποφάσισε να μη γυρίσει στον τόπο καταγωγής της και την οικογένειά της, αλλά να μείνει στην Κέρκυρα και να ζήσει αυτή τη μοναδική ευκαιρία να υποδύεται την πριγκίπισσα Σίσσυ.

«Στο εξωτερικό αυτό είναι πολύ διαδεδομένο και οι τουρίστες είναι κάτι που το καταλαβαίνουν και εναρμονίζονται απόλυτα με το κλίμα» θα πει η νεαρή φοιτήτρια που φορά μία από τις πολυαγαπημένες τουαλέτες της πριγκίπισσας, το «λευκό φόρεμα».

 Στο Αχίλλειο βρίσκονται ήδη δύο πιστά αντίγραφα από τις αυθεντικές τουαλέτες της Αυτοκράτειρας Σίσσυ, δημιουργίες της διεθνούς φήμης σχεδιάστριας μόδας Monika Czedly.

Πρόκειται για τα αντίγραφα της «μπλε τουαλέτας» και της «άσπρης τουαλέτας», που ήταν και η αγαπημένη της πριγκίπισσας. Η αυθεντική «μπλε τουαλέτα» δημοπρατήθηκε το 2012 στη Βιέννη. Η τουαλέτα χρονολογείται από το 1890 και αποτελούσε μέρος της γκαρνταρόμπας της Αυτοκράτειρας για την Κέρκυρα.

«Αυτό το γνωρίζουμε από την ετικέτα στο πίσω μέρος του λαιμού του φορέματος, με το χαρακτηριστικό κεντητό στεφανωμένο με κορώνα δελφίνι, που εμφανίζεται σε όλα τα φορέματα της ειδικής γκαρνταρόμπας για την Κέρκυρα που φορούσε η πριγκίπισσα» θα πει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής του Μουσείου Αχιλλείου, Αναστάσιος Διαβάτης.

Τα αντίγραφα των κοστουμιών της πριγκίπισσας Σίσσυ παρουσίασε, αρχές του καλοκαιριού, στους κήπους του Αχιλλείου, η ίδια η Fashion Designer Monika Czedly, η οποία αυτή τη στιγμή παρουσιάζει 28 φορέματα της Σίσσυς στο παλάτι Halbturn της Αυστρίας, ενώ τον Αύγουστο αναμένεται να έρθει στο Αχίλλειο και η ροζ τουαλέτα της πριγκίπισσας.

Η αυθεντική «ροζ τουαλέτα» της πριγκίπισσας Σίσσυ, χρονολογείται σύμφωνα με το μουσείο της Αυστρίας, από το 1880. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα πρωτοπόρο φόρεμα. Εκείνη την εποχή το γυναικείο κίνημα ήταν πολύ δημοφιλές με εξαίρεση μια σύντομη περίοδο από το 1878 έως το 1882, όταν το κίνημα των γυναικών εξαφανίστηκε για λίγο λόγω των αντιδράσεων στις πολύ πρώιμες προσπάθειες της γυναικείας χειραφέτησης, όποτε τάση της μόδας έγιναν τα μαύρα φορέματα. Πιθανολογείται ότι κάποιος έκανε κάποιες αλλαγές σε αυτό το φόρεμα για να το φοράει η αυτοκράτειρα όλες τις εποχές.

Όλα τα φορέματα, πιστά αντίγραφα των πρωτότυπων γνήσιων φορεμάτων της πριγκίπισσας, αναμένεται να εκτεθούν, όπως είπε ο κ. Διαβάτης, στις αίθουσες του Αχιλλείου, με την πριγκίπισσα Σίσσυ να παίρνει «σάρκα και οστά» στην πολυαγαπημένη της έπαυλη που ζούσε τουλάχιστον έξι μήνες το χρόνο.

Όσο για τη σχεδιάστρια Mónika Czédly, που «ζωντάνεψε» την πριγκίπισσα Σίσσυ, το 1989 ίδρυσε την εταιρεία D’Elia Salon. Μία ουγγρική οικογενειακή επιχείρηση που σχεδιάζει και δημιουργεί μοναδικές στον κόσμο τουαλέτες. Η Monika Czedly είναι γνωστή για την δημιουργία αυθεντικών αντιγράφων των ρούχων της αυτοκράτειρας Ελισσάβετ της Αυστρίας.

Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ θεωρούνταν μια από τις πιο όμορφες γυναίκες στον κόσμο και ξεχώριζε για το στυλ της και την άποψη της για την μόδα της που ήταν άκρως αντισυμβατική.

Το styling και την επιμέλεια της παρουσίασης των μοντέλων στους κήπους του Αχιλλείου επιμελήθηκε η γνωστή Κερκυραία σχεδιάστρια Δώρα Δεσύλλα, ενώ το βιολί και το πιάνο στο περιστύλιο του παλατιού, παίζουν φοιτήτριες του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, που διατηρεί στενή συνεργασία με το Μουσείο του Αχιλλείου.

Η Γκαμπριέλ Μπονέρ Σανέλ (Gabrielle Bonheur Chanel) γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1883 στο Σομίρ της Δυτικής Γαλλίας. Ο πατέρας της, Αλμπέρ Σανέλ, ήταν περιοδεύων πωλητής ρούχων και εσωρούχων και η μητέρα της, Εζενί Ντεβόλ, πλύστρα σ’ ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα για απόρους. Μετά το θάνατο της μητέρας της μπήκε εσωτερική σ’ ένα εκκλησιαστικό ίδρυμα, όπου έμαθε την τέχνη της μοδιστρικής.

Όταν δεν έπιανε τη βελόνα για να ράψει, τραγουδούσε σ’ ένα κλαμπ στο Μουλέν, όπου σύχναζαν αξιωματικοί του ιππικού. Εκεί ήταν που της κόλλησαν το χαϊδευτικό Κοκό (Coco), με το οποίο έγινε γνωστή τα επόμενα χρόνια. Το Κοκό, σύμφωνα με τους βιογράφους της, μπορεί να προέρχεται από τα δημοφιλή τραγούδια εκείνης της εποχής «Ko Ko Ri Ko» και «Qui qu’a vu Coco» ή ακόμα και από τη λέξη cocotte (κοκότα). Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, που κυκλοφορούσε την εποχή της μεγάλης της δόξας στα παρισινά σαλόνια, η Σανέλ αποκλήθηκε Κοκό, επειδή διοργάνωσε τα καλύτερα πάρτι στο Παρίσι, όπου προσφερόταν άφθονη κοκαΐνη. Ή ίδια ήταν γνωστό ότι ήταν εθισμένη στις ναρκωτικές ουσίες και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής της χρήστρια μορφίνης.

Το 1906 σ’ ένα κλαμπ, όπου εμφανιζόταν, γνώρισε τον Ετιέν Μπαλσάν, πρώην αξιωματικό του ιππικού και γόνο πλούσιας οικογένειας υφαντουργών, με τον οποίο πέρασε τρία χρόνια πλούσιας και τρυφηλής ζωής. Το 1909 δημιούργησε σχέση με τον φίλο του Μπαλσάν, τον άγγλο λογαχό Μπόι Κέιπελ, επίλεκτο μέλος της αγγλικής υψηλής κοινωνίας, ο οποίος χρηματοδότησε και τα πρώτα της σχέδια στον κόσμο της μόδας.

Η σταδιοδρομία της Σανέλ στον κόσμο της μόδας ξεκίνησε το 1913, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει το τραγούδι, στο οποίο, όπως διαπίστωσε κι η ίδια, δεν είχε καμία τύχη. Άνοιξε ένα μικρό κατάστημα στη Ντοβίλ, στο οποίο πουλούσε καπέλα που έφτιαχνε η ίδια. Σύντομα άρχισε να σχεδιάζει πουλόβερ, φούστες και διάφορα αξεσουάρ και να χρησιμοποιεί το ζέρσεϊ. Το 1914 άνοιξε το πρώτο της κατάστημα στο Παρίσι και το 1916 ίδρυσε τον οίκο υψηλής ραπτικής «Chanel». Μέσα σε πέντε χρόνια είχε επιβληθεί, προκαλώντας επανάσταση στο γυναικείο ντύσιμο, με ένα απλό και άνετο στυλ, που ο συνεταίρος της Πολ Πουαρέ αποκαλούσε «φτωχοπροδρομισμό πολυτελείας» («le misérabilisme de luxe»).

Η απλότητα και η άνεση των ρούχων της τονίζονταν από τα ασυνήθιστα τότε φαντεζί ψεύτικα κοσμήματα. Επέβαλε τα μάλλινα ρούχα, το φόρεμα – σεμιζιέ, το απλό μαύρο φόρεμα, την κοντή πλισέ φούστα, το πανταλόνι για πρωινή και βραδινή εμφάνιση. Το 1926 σχεδίασε το πρώτο της ταγιέρ, ενώ από το 1922 είχε συνδυάσει τις δημιουργίες της με το άρωμα «5».
Το 1935 άρχισε να παράγει υφάσματα ζέρσεϊ σε δικό της εργοστάσιο. Την περίοδο του Μεσοπολέμου, ο Οίκος της ήταν από τους μεγαλύτερους στο Παρίσι, με κύκλο εργασιών 120 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων της εποχής και οι επιχειρήσεις της (οίκος μόδας, εργοστάσιο υφασμάτων, εργαστήρια παραγωγής αρωμάτων και κοσμημάτων) απασχολούσαν 3.500 άτομα.

Το 1938 αποσύρθηκε και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία έκλεισε τις επιχειρήσεις και άφησε στο δρόμο χιλιάδες εργαζομένους. Κατηγορήθηκε για σχέσεις με τους Ναζί, αλλά η εις βάρος της δικαστική έρευνα δεν προχώρησε μετά το τέλος του πολέμου. Πάντως, ήταν γνωστή η ερωτική της σχέση με τον στρατηγό των Ες-Ες Βάλτερ Σέλενμπεργκ.

Το 1954 επανήλθε στο προσκήνιο της υψηλής ραπτικής, όταν παρουσίασε ολοκληρωμένο το κλασικό «ταγιέρ Σανέλ», με την κομψή, άνετη φούστα και τη χαρακτηριστική ζακέτα χωρίς πέτα, φινιρισμένη με σειρήτια.

Η Κοκό Σανέλ πέθανε στο Παρίσι στις 10 Ιανουαρίου 1971, σε ηλικία 87 ετών. Ο Οίκος της εξακολούθησε να λειτουργεί και μετά το θάνατό της, παραμένοντας πιστός στην παράδοση του «στυλ Σανέλ». Το 1977 δημιουργήθηκε η πρώτη συλλογή σινιέ έτοιμων ενδυμάτων (πρετ -α- πορτέ), με προορισμό την αγορά των ΗΠΑ. Τον επόμενο χρόνο άνοιξε το πρώτο κατάστημα ετοίμων ενδυμάτων στο Παρίσι και τα επόμενα χρόνια σε πολλές χώρες του κόσμου.

© SanSimera.gr

Της Άννας Φραγκάκη

Μετάξι, βαμβάκι, κάνναβη, μαλλί είναι μερικές από τις φυσικές ίνες, που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος, για την ένδυση επί αιώνες και εξακολουθεί να τις χρησιμοποιεί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό μέχρι σήμερα. Τις τελευταίες δεκαετίες γνώρισαν άνθηση οι τεχνητές ίνες ή η πρόσμειξη αυτών με φυσικές ίνες.

Η Ελλάδα δεν αξιοποίησε το μαλλί, που παρήγαγε, ενώ μεγάλος όγκος επιχειρήσεων στον χώρο της μεταποίησης του βάμβακος κυρίως από τη Βόρεια Ελλάδα πριν την οικονομική κρίση μετακόμισε σε γειτονικές χώρες, για να είναι οι εταιρείες ανταγωνιστικές. Σήμερα κάποιες απ΄ αυτές τις μάλλινες ίνες από ελληνικές εταιρίες εξάγονται στην Κίνα με τη μορφή δερμάτων.

Σε κάθε περίπτωση, ήδη από την προηγούμενη δεκαετία, κυρίως οικολογικές οργανώσεις φρόντιζαν να μας υπενθυμίζουν ότι μπορούμε να πάμε με ανακυκλώσιμη (πάνινη) τσάντα να ψωνίσουμε, ότι υπάρχουν ρούχα ανακυκλώσιμα κ.ά.

• Τα οικολογικά προϊόντα στην ένδυση και την υπόδηση ακόμη και σε ακριβά καταστήματα ήταν στην πρώτη γραμμή κυρίως σε μωρά και νήπια για λόγους αλλεργιών, ενώ σταδιακά υπήρξαν και κάδοι για ανακύκλωση ρούχων στις γειτονιές. Όμως, η μείωση του μεριδίου των ορυκτών καυσίμων και του πετρελαϊκού τομέα φαίνεται να επεκτείνει οικολογικά υλικά και σε άλλες ηλικίες.

Η «πράσινη μόδα» δημιουργεί νέες ευκαιρίες αλλά και νέα προβλήματα στην αγορά, αφού κάποια από τα υλικά κατασκευής ρούχων σταδιακά θ’ αποσυρθούν ή θα μειωθεί σημαντικά η χρήση τους.

• «Είναι σαφές, πως δεν έχουμε ολόκληρη την εικόνα, γιατί τα μαγαζιά είναι κλειστά εν μέσω πανδημίας και λειτουργεί μόνο το ηλεκτρονικό εμπόριο. Υπάρχει πάντα το θέμα «value for money», δηλαδή σχέση τιμής και ποιότητας, όμως, γενικά, ο κόσμος δεν είναι ενημερωμένος για το τι προσφέρει κάθε ρούχο ή παπούτσι. Υπάρχει μία μειοψηφία, η οποία ζητά ρούχο από συγκεκριμένα υλικά π.χ. κυρίως βαμβακερά ρούχα, γιατί έχει προβλήματα με αλλεργίες. Πιο «μυημένοι» είναι οι επαγγελματίες αθλητές ή προπονητές αλλά και οι σύγχρονες μαμάδες, που το ψάχνουν λίγο περισσότερο.  Πάντως, έχουμε αρχίσει ήδη να βλέπουμε αλλαγές στον χώρο της μόδας και της υπόδησης. Τις επόμενες δεκαετίες θεωρείται βέβαιο ότι θ΄ αυξήσει το μερίδιο αγοράς η «πράσινη μόδα», δηλαδή ρούχα, που θα προέρχονται από ανακυκλώσιμα υλικά ή από υλικά, τα οποία μπορούν να ανακυκλωθούν εύκολα», μας αναφέρει η Άννα Λυμπέρη, η οποία επί χρόνια είναι sales manager σε μαγαζιά λιανικής.  

Το βαμβάκι θα κερδίσει τη μάχη της πράσινης μόδας;  

Κάποιοι θεωρούν πως το βαμβάκι θα είναι ο μεγάλος νικητής, στη μάχη για  την «πράσινη μόδα».

• Πρώτον, διότι το μετάξι θεωρείται δαπανηρό προϊόν κι όχι ευρείας κατανάλωσης και
• κατά δεύτερο λόγο διότι το μαλλί έχει πρακτικές αδυναμίες στην επεξεργασία και κυρίως δεν έχει μεγάλη αντοχή στην καθημερινότητα ως υλικό.

Επιπλέον, ο χρόνος εργασίας μίας μέσης Ελληνίδας είναι πολύ μικρός, για να πλένει ρούχα στο χέρι, όπως είναι τα μάλλινα.

Παρότι άλλοι θεωρούν ότι το βαμβάκι θεωρείται οικολογικά επιζήμιο, επειδή χρειάζεται αρκετό νερό για ν΄ αναπτυχθεί φαίνεται πως κερδίζει το στοίχημα της νέας εποχής.

• “Η καταγωγή του βαμβακιού είναι από ξηροθερμικές περιοχές, κυρίως της Νότιας Αμερικής, Αυστραλίας και Αφρικής”, μας αναφέρει ο Δρ. Μωχάμεντ Νταράουσε, προϊστάμενος, επιστημονικός υπεύθυνος του Εθνικού Κέντρου Ταξινόμησης Βάμβακος. Όπως εξηγεί, «αυτό το κάνει να προσαρμόζεται εύκολα στην έλλειψη νερού και υψηλές θερμοκρασίες. Για τον λόγο αυτό μέχρι πρόσφατα, το 65% της καλλιέργειας διεθνώς ήταν ξερική. Μάλιστα και στην Ελλάδα μέχρι την δεκαετία του ‘70 η καλλιέργεια ήταν ξερική. Δεν αφαιρεί από το έδαφος μεγάλες ποσότητες θρεπτικών στοιχείων σε σχέση με άλλες καλλιέργειες, συνεπώς ο χαρακτηρισμός ως «υδροβόρο» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι μια σύγχυση μεταξύ σπατάλης και ανάγκης. Το βαμβάκι έχει πολλές χρήσεις (σπόρο και την ίνα), για ζωοτροφή, ενδύματα, στην ιατρική, και στην κατασκευή υλικών αντοχής στην βιομηχανία κτλ».

Ο  κ. Νταράουσε εξηγεί:

• «Είναι ανακυκλώσιμο, δεν προκαλεί αλλεργίες στο δέρμα κι είναι υδρόφιλο, δηλαδή απορροφά νερό 27 φορές περισσότερο από το βάρος του», γι΄ αυτό και χρησιμοποιείται όχι μόνο από κοινούς θνητούς αλλά και από επαγγελματίες αθλητές, που αθλούνται καθημερινά και θέλουν ρούχα, που απορροφούν την υγρασία κι απομακρύνουν τους μύκητες. 

Ο ίδιος σημειώνει:

• «Το βαμβάκι είναι καλός αγωγός στην θερμότητα-δροσερό στο δέρμα, αναπνέει ως φυσικό υλικό, δεν προκαλεί στατικό ηλεκτρισμό, έχει μεγάλη αντοχή κι ανθεκτικότητα στη χρήση και δεν περιέχει χημικές ουσίες, όπως οι συνθετικές ίνες. Τα χαρακτηριστικά του αυτά το καθιστούν διεθνώς το πιο αγαπημένο προϊόν στη χρήση του από τον άνθρωπο, η οποία χρονολογείται 7.000 χρόνια! Οι φυσικές του ιδιότητες το κάνουν να υπερέχει σε σχέση με τις συνθετικές ίνες, αλλά και τις άλλες φυσικές ίνες», καταλήγει ο κ. Νταράουσε.

Ο όρος spezzato χρησιμοποιείται όταν επιστρατεύουμε κομμάτια από διαφορετικά κοστούμια για τη δημιουργία ενός νέου συνόλου. Εάν, για παράδειγμα, φορέσουμε το σακάκι από το μπλε κοστούμι μας με το γκρι παντελόνι ενός άλλου κοστουμιού, τότε έχουμε ένα σύνολο spezzato. Οι Ιταλοί λατρεύουν την κομψότητα και πάντα αναζητούν τρόπους να την αναδείξουν, κάνοντας τα πάντα όμως λίγο πιο ανέμελα.

Με μια πρώτη ματιά το spezzato φαίνεται εύκολο, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο φέρελπις λειτουργός αυτής της «τέχνης» θα πρέπει να μάθει ν’ ακολουθεί κάποιους κανόνες, να «ακούει» τις υφές των υφασμάτων και να κατανοεί σε βάθος την αρμονία των χρωμάτων πριν σαλπάρει προς τα αχαρτογράφητα νερά της ενδυματικής αποδόμησης. Παρακάτω, καταγράφουμε ορισμένες βασικές αρχές που θα σας βοηθήσουν ν’ αποφύγετε τις… κακοτοπιές.

Τα μονόχρωμα κοστούμια «σπάνε» πιο δύσκολα από αυτά που φέρουν μοτίβα. Ένα σακάκι από κοστούμι με μοτίβο houndstooth ή prince of wales μπορεί να φορεθεί ευκολότερα με ένα διαφορετικό μονόχρωμο παντελόνι. Αυτός είναι άλλωστε ο κανόνας, αφού τα περισσότερα «ορφανά» σακάκια, δηλαδή τα sport jackets, διαθέτουν μοτίβα. Βέβαια, είναι πολύ πιο δύσκολο να φορέσει κάποιος το παντελόνι ενός κοστουμιού με μοτίβο μ’ ένα μονόχρωμο σακάκι, αλλά όχι ακατόρθωτο.

Το μόνο μοτίβο που δεν επιδέχεται «σπασίματος» είναι η ρίγα. Ένα pinstripe σακάκι νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια όταν οι ρίγες του συμπληρώνονται ομοιόμορφα και στο παντελόνι, δημιουργώντας ένα ενιαίο αποτέλεσμα που φτάνει έως το ύψος των παπουτσιών. Ένας γενικός κανόνας, στον οποίο πρέπει πάντα να δίνεται η αρμόζουσα προσοχή, είναι ο εύστοχος συνδυασμός των μοτίβων. Σώφρον είναι όταν το σακάκι φέρει ένα ευμέγεθες μοτίβο να μη συνδυάζεται με ανάλογου μεγέθους μοτίβα στα άλλα στοιχεία που συνθέτουν την εμφάνιση, εκτός αν κάποιος σκοπεύει να παραστεί σε παιδικό πάρτι ως κλόουν.

φωτό επάνω: Mariano και Luca Rubinacci. Πατέρας και γιος συνεχίζουν τη ραπτική παράδοση της Νάπολης αλλά και του spezzato

Πηγή: monopeto.gr