«Να, λοιπόν, γιατί η δημοσιογραφία δε μπορεί να είναι η τέταρτη εξουσία. Τι σχέση έχει ο μεροκαματιάρης με ένα 500άρικο το μήνα, με τον υπεύθυνο κάποιου γραφείου Τύπου που μπορεί να παίρνει 3.000 ευρώ» τόνισε. Επεσήμανε, δε, ότι «έχουμε μια μονοπωλιακή κατάσταση. Πολλοί από τους δημοσιογράφους που έδειχναν αντικειμενικοί, από μια στιγμή και πέρα γίνανε φανατικότεροι από τους αθλητικογράφους των ομάδων, έγιναν κομματογράφοι».

Μάλιστα δήλωσε απαισιόδοξος για το μέλλον της δημοσιογραφίας και εξήγησε «Είμαστε μέσα στην τοξικότητα, είμαστε θύματά της, είμαστε χωρισμένοι οι δημοσιογράφοι σε ομάδες και κατηγορίες» και υπογράμμισε ότι «δεν είναι η δουλειά μας ούτε η αφεντικογραφία ούτε η κομματογραφία» και πως «ακόμα και σε κομματικό όργανο να δουλεύουμε πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας την ελευθερία του Τύπου».

Γράφει: Εις ανάμνησιν της αρχής της εμπιστοσύνης, που συντηρεί παλαιόθεν τις ανθρώπινες κοινωνίες, αρκετοί γιωταχήδες εξακολουθούν να βάζουν στο αυτοκίνητό τους τον άγνωστο που κάνει οτοστόπ. Ορισμένοι μάλιστα, στην κουβέντα που πιάνουν με τον απρόσμενο συνεπιβάτη για να περάσει η ώρα και τα χιλιόμετρα, τον ρωτούν αν έχει σκεφτεί, σαν έμπειρος που είναι, πώς θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε το οτοστόπ στα ελληνικά. Σε οικονομικά ελληνικά βέβαια, ολιγοσύλλαβα. Γιατί με το «αυτοκινητοσταμάτημα» δεν πας πουθενά.

Οι καλοί άνθρωποι λοιπόν που εξυπηρετούν οτοστοπατζήδες, θα πρέπει να προσέχουν, για να μη βρεθούν άσχημα μπλεγμένοι. Θα πρέπει, μισανοίγοντας το παράθυρο του συνοδηγού, να ρωτάνε ευγενικά όποιον τους κάνει το διεθνώς γνωστό σινιάλο τι επαγγέλλεται. Και αν τύχει να απαντήσει «καλλιτέχνης» ή «επιχειρηματίας» (ε, χαλάνε και οι Αστον Μάρτιν καμιά φορά και οι ιδιοκτήτες τους πέφτουν στην πληβεία ανάγκη του οτοστόπ), να τον αποχαιρετούν μ’ ένα «λυπάμαι» και να φεύγουν με πέμπτη. Διότι επιχειρηματίες και καλλιτέχνες έχουν το χούι να ξεχνούν την κοκαΐνη τους σε ξένα αμάξια. Αν δεν το ξέρατε, θα ακούσατε τον πασιγνωστότατο ποινικολόγο Αλέξη Κούγια να το λέει και θα το μάθατε.

«Ο κ. Σφακιανάκης φιλοξενεί στο αμάξι του καλλιτέχνες και επιχειρηματίες. Μπορεί σε κάποιον να παράπεσε η κοκαΐνη», είπε τηλεοπτικά ο κ. Κούγιας. Και τα είπε αυτά τα ωραία νομίζοντας ότι υπερασπίζει αποτελεσματικά τον πελάτη του. Αμ δε. Τον έκαψε τον άνθρωπο. Διότι, σε δεύτερη ανάγνωση, ο δικηγόρος είπε πως επιχειρηματίες και καλλιτέχνες έχουν γερή ροπή προς την κοκαΐνη. Και για να μην ξεμείνουν, για να μην πάθουν δημοσίως κάνα σύνδρομο στέρησης και εκτεθούν, μεριμνούν να τους τρέχει πάντα από τα μπατζάκια. Οπότε, τσουπ, τους παραπέφτει μέσα σε ξένα αυτοκίνητα, δύο γραμμάρια εδώ, τρία εκεί. Αστεία ποσότης. Θα σκύψουν τώρα να τη μαζέψουν, επιχειρηματίες άνθρωποι και καλλιτέχνες; Οχι. Ας τη μαζέψει ο ιδιοκτήτης του φιλόξενου αυτοκινήτου. Κι ας τη βάλει στο τσαντάκι του. Μαζί με το όπλο και τα φυσίγγια που παράπεσαν άλλη φορά από κάτι φίλους του κυνηγούς.

Εφόσον λοιπόν, κατά Κούγια, οι καλλιτέχνες είναι φίλοι της κόκας κι εφόσον, κατά τους λάτρεις του, ο κ. Σφακιανάκης είναι καλλιτέχνης, τι ακριβώς λέει ο δικηγόρος για τον πελάτη του; Αν προστεθεί μάλιστα ότι ο κ. Σφακιανάκης είναι και επιχειρηματίας –του χρυσαυγιτόφιλου ελληναρισμού–, τεκμαίρεται ότι ο κ. Κούγιας και τον έκαψε και τον ζεμάτισε. Πάντα άξιος.

Από την “Καθημερινή”

Γράφει συγκεκριμένα υπό τον τίτλο ” Μεταξύ αρίστου και λώστου” :

Ισχυρίζονται ορισμένοι ότι ο οιονεί ανασχηματισμός έγινε μόνο και μόνο για να μειωθεί κατά το δυνατόν αθόρυβα ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης και για να απομακρυνθεί από τη θέση του γενικού γραμματέα Τουρισμού ο κ. Κώστας Λούλης, αλλά με την απομάκρυνσή του να φαίνεται σαν ένδοξη αποστράτευση, όχι σαν απαξιωτική αποπομπή. Κακεντρέχειες στα όρια της φαιδρότητας. Αν ο πρωθυπουργός ήθελε να φαλκιδεύσει τις αρμοδιότητες του κ. Γεωργιάδη, στέλνοντάς του έτσι ένα μήνυμα (να πάψει, λ.χ., να καρφώνεται πανηγυρίζοντας για δικαστικές αποφάσεις πριν καν εκδοθούν), θα το έκανε ευθέως. Οχι παρεμπιπτόντως. Το ίδιο και αν πράγματι επιθυμούσε να τιμωρήσει τον κ. Λούλη, όστις, αν και διορισμένος θεράπων του τουρισμού, δήλωνε ότι προτιμά ερημονήσι για τις διακοπές του, διότι «δεν υπάρχει ο κίνδυνος να είμαστε σ’ ένα ξενοδοχείο, να περιμένουμε ουρά στον μπουφέ και να κινδυνεύουμε». Κάτι ήξερε.

Το ερώτημα πάντως, τρεις εβδομάδες μετά, δεν είναι γιατί έγινε ανασχηματισμός, αλλά γιατί δεν έγινε. Γιατί, δηλαδή, το όλο εγχείρημα, που ελάχιστα απασχόλησε ακόμα και τους συνήθεις υμνητές, εξαντλήθηκε στην ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση της επιτελαρχίας. Απλή η απάντηση, υπό μορφή δύο ερωτημάτων. Φιλοσοφικής τάξεως το πρώτο: Μα επιδέχεται βελτίωση το ήδη βέλτιστο; Υπόθεση της Γραμματικής το δεύτερο: Μα υπάρχει και τέταρτος βαθμός συγκρίσεως, έχουμε δηλαδή κι άλλο σκαλί στου «αγαθού» τη σκάλα μετά τα απόλυτα «άριστος, βέλτιστος, κράτιστος, λώστος»; Αρνητική η απάντηση και στα δύο ερωτήματα.

Δέσμιος λοιπόν της αριστολογικής ρητορικής του ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, των διαβεβαιώσεών του δηλαδή τον περυσινό Ιούλιο πως συγκρότησε κυβέρνηση από ό,τι το πιο εκλεκτό, ήταν αναγκασμένος να κάνει ανασχηματισμό αλλά χωρίς να τον κάνει. Σε διαφορετική περίπτωση, αν έδινε πρόωρο δικαίωμα διακοπών σε κάποιους του υπουργικού συμβουλίου, θα ήταν σαν να παραδεχόταν ότι οι άριστοί του δεν ήταν ακριβώς άριστοι. Και, κυρίως, ότι ο ίδιος, ως επιλογέας τους, έπεσε έξω, αστόχησε, έσφαλε. Πράγμα αδύνατο για έναν αριστότατο (συγγνώμη, Αχιλλέα Τζάρτζανε) ή αριστο-κράτη.

Κάπως έτσι ξεμείναμε με ουκ ολίγους άκρως επιτυχημένους κυβερνητικούς. Οπως η της Ασύντακτης Παιδείας κ. Κεραμέως. Ο της Λίστας κ. Πέτσας. Ο του Σκόιλ Ελικικού κ. Βρούτσης. Ο της Αντιμεταναστευτικής Πολιτικής κ. Μηταράκης. Ο του Κορωνοϊκού Τουρισμού κ. Θεοχάρης. Τα φορτώθηκε όλα ο κ. Λούλης. Που ακόμα δροσίζει το καυτό παράπονό του σε κάποιο ερημονήσι.

Πηγή: Καθημερινή