Συγκεκριμένα, έχει προγραμματιστεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 15 Φεβρουαρίου έξω από τον Πολυχώρο του Φεστιβάλ Αθηνών (Πειραιώς 260), όπου αναμένεται να πραγματοποιηθεί ο ελληνικός τελικός για την επιλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στο φετινό διαγωνισμό.

Οι διοργανωτές της κινητοποίησης υποστηρίζουν ότι η Eurovision λειτουργεί ως «πλυντήριο» για τις ενέργειες του Ισραήλ και κατηγορούν το κράτος για «γενοκτονία, εθνοκάθαρση και ενίσχυση του απαρτχάιντ στην Παλαιστίνη».

Οι διοργανωτές της συγκέντρωσης καλούν το κοινό να συμμετάσχει έξω από τον χώρο του ελληνικού τελικού στις 15 Φεβρουαρίου, στις 19:00, και να υπογράψει σχετικό αίτημα για τον αποκλεισμό του Ισραήλ από τον διαγωνισμό μέχρι να τηρηθεί το Διεθνές Δίκαιου.

Ολόκληρη η ανάρτηση

«ΚΑΝΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ!

Στις 15 Φλεβάρη 2026 πραγματοποιείται στον Πολυχώρο του Φεστιβάλ Αθηνών (Πειραιώς 260) ο εθνικός τελικός για την επιλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο φετινό διαγωνισμό της Eurovision.

Η Εurovision είναι ένας θεσμός που λειτουργεί ως ένα καλά σχεδιασμένο πλυντήριο των εγκλημάτων του Ισραήλ μέσω της τέχνης. Μέσα από τη Eurovision το καθεστώς εποικιστικής αποικιοκρατίας Ισραήλ επιδιώκει να προβληθεί στη διεθνή κοινότητα ως ένα “κανονικό κράτος” ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία, εθνοκάθαρση και ισχυροποίηση του απαρτχάιντ στην Παλαιστίνη υπό το μανδύα της “εκεχειρίας”.

View this post on Instagram

A post shared by 🇵🇸 March To Gaza Greece (@marchtogaza_greece)

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (Π.Ο.Θ.Α.), η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Προσωπικού Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας – Τηλεόρασης (Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ.), ο Πανελληνιος Μουσικός Σύλλογος, κάλεσαν την ΕΡΤ να πιέσει για τον αποκλεισμό του Ισραήλ.

Σας καλούμε να ενώσετε και τη δική σας τη φωνή !

Να συμμετάσχετε στη συγκέντρωση που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 15/2 ώρα 7:00, Πειραιώς 260 έξω από το χώρο πραγματοποίησης του ελληνικού τελικού.

Να υπογράψετε το αίτημα να αποκλειστεί το Ισραήλ από τη Eurovision μέχρι να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο (link in bio): https://docs.google.com/forms/d/1YnyqRYQxvQ9V5v0Q8EV7ogDL1H6pwOANNa2PT8w7Rr4/viewform?pli=1&pli=1&edit_requested=true

Φέτος δεν πάμε Eurovision

ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ της EUROVISION όσο συνεχίζει να συμμετέχει το γενοκτόνο Ισραήλ».

Όπως γράφει ο Guardian, πανεπιστήμια στη Βραζιλία, τη Νορβηγία, το Βέλγιο, την Ισπανία και την Ιρλανδία ανακοίνωσαν ότι τερματίζουν κάθε συνεργασία με ισραηλινά ιδρύματα, ενώ το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ έκοψε το πρόγραμμα ανταλλαγών με το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο Ιερουσαλήμ. Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση Κοινωνικών Ανθρωπολόγων ανακοίνωσε ότι δεν θα συνεργάζεται πλέον με ισραηλινά πανεπιστήμια.

Αντίθετα, σε Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία οι αντιδράσεις είναι πιο περιορισμένες. Η Ένωση Πανεπιστημίων Ηνωμένου Βασιλείου (UUK) απέρριψε το μποϊκοτάζ επικαλούμενη την «ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών», ενώ και η Royal Society τάχθηκε κατά.

Ο νομπελίστας Βένκι Ραμακρίσναν δήλωσε ότι το γενικό μποϊκοτάζ «τιμωρεί και ακαδημαϊκούς που αντιτίθενται στον Νετανιάχου», ενώ ο Ισραηλινός ιστορικός Ιλάν Πάπε υποστήριξε ότι τα περισσότερα ιδρύματα συνεργάζονται με τον στρατό και την αστυνομία, επομένως «δεν μένουν αμέτοχα».

Ο Βρετανο-Παλαιστίνιος χειρουργός και πρύτανης του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, Γκασάν Άμπου-Σίττα, σημείωσε πως πολλοί ερευνητές στη Βρετανία αποφεύγουν ανεπίσημα τις συνεργασίες με Ισραηλινούς, παρά την αντίθεση των πανεπιστημιακών διοικήσεων.

Η κατάσταση δημιουργεί ανησυχία και στο εσωτερικό του Ισραήλ, καθώς τα πανεπιστήμια βασίζονται σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές συνεργασίες. Από το 2021, το Ισραήλ έχει λάβει 875,9 εκατ. ευρώ από το πρόγραμμα Horizon Europe, όμως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξετάζει μερική αναστολή συμμετοχής.

Το 2025 μόλις 10 από τους 478 νέους ερευνητές που έλαβαν ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις βρίσκονται σε ισραηλινά ιδρύματα, έναντι 30 το προηγούμενο έτος, γεγονός που τροφοδοτεί φόβους για μαζική φυγή επιστημόνων, κυρίως στον τομέα της ιατρικής.

Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει ήδη διαθέσει 22 εκατ. ευρώ για την αντιμετώπιση του μποϊκοτάζ, όμως οι αναλυτές προειδοποιούν ότι αν οι αποκοπές συνεχιστούν, τα πλήγματα στην ακαδημαϊκή κοινότητα της χώρας θα είναι βαθιά και μακροπρόθεσμα.

Η λίστα με τα πανεπιστημιακά ιδρύματα:

Federal University of Ceará (Βραζιλία): Ακύρωσε σύνοδο καινοτομίας με ισραηλινό πανεπιστήμιο.

Trinity College Dublin (Ιρλανδία): Διέκοψε δεσμούς με ισραηλινά ιδρύματα το καλοκαίρι.

University of Amsterdam (Ολλανδία): Τερμάτισε πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών με το Hebrew University of Jerusalem.

Πανεπιστήμια σε Νορβηγία, Βέλγιο και Ισπανία: Αρκετά από αυτά έκοψαν δεσμούς με ισραηλινά ιδρύματα.

European Association of Social Anthropologists: Δηλώνει ότι δεν θα συνεργάζεται με ισραηλινά πανεπιστήμια και ενθαρρύνει τα μέλη της να κάνουν το ίδιο.

H Yasmeen Serhan περιγράφει, από την σκοπιά των ΗΠΑ, στο αμερικανικό TheAtlantic τους λόγους που θεωρεί πως το πολιτιστικό μποϊκοτάζ στη Ρωσία μπορεί να ενοχλήσει περισσότερο τον Βλαντιμίρ Πούτιν απ΄ ότι οι οικονομικές κυρώσεις.

Και εξηγεί:

Οι εθνικές και συλλογικές ομάδες ποδοσφαίρου της Ρωσίας έχουν αποκλειστεί από διεθνείς αγώνες και τουρνουά, συμπεριλαμβανομένων των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή , καθώς και αρκετοί μεμονωμένοι φορείς διοίκησης αθλημάτων, ακολούθησαν το παράδειγμα. Ο τελικός του Champions League , που πρόκειται να διεξαχθεί στην Αγία Πετρούπολη τον Μάιο, μεταφέρθηκε στο Παρίσι, ενώ το Grand Prix της Formula 1 , που είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στο Σότσι τον Σεπτέμβριο, ακυρώθηκε. Πέρα από τον κόσμο του αθλητισμού, η Ρωσία δεν έχει προσκληθεί από τον φετινό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και δεν θα λάβει νέες κυκλοφορίες ταινιών από τη Disney, τη Warner Bros ή τη Sony.

Είναι εύκολο να δούμε τα πολιτιστικά μποϊκοτάζ περισσότερο ως μια συμβολική πράξη παρά μια σοβαρή απειλή για τη γεωπολιτική θέση της Μόσχας. Αλλά αποκλείοντας τη Ρωσία από τους μεγαλύτερους αθλητικούς και πολιτιστικούς χώρους του κόσμου, αυτοί οι θεσμοί στέλνουν ένα σαφές —και, για τον Πούτιν, δυνητικά επιζήμιο— μήνυμα: Εάν η Ρωσία ενεργήσει πέρα ​​από τα όρια της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες στην Ουκρανία, θα αντιμετωπιστεί ως ξένο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Ενώ αυτού του είδους οι πολιτιστικές κυρώσεις θα έχουν λίγες απτές επιπτώσεις στην οικονομία της Ρωσίας, θα έχουν,όμως, αντίκτυπο στον ρωσικό λαό. Αυτός, σε τελική ανάλυση, είναι ένας πρόεδρος του οποίου η αγάπη για τον αθλητισμό και τον ανταγωνισμό είναι κεντρική για την προσεκτικά φτιαγμένη φαλλοκρατική εθνικιστική εικόνα του— κάτι που έχει απομνημονευθεί στα μιμίδια του να παίζει χόκεϊ επί πάγου, να πάλη και να ιππεύει χωρίς άλογο. Αποκλείοντας τη Ρωσία από αυτές τις αρένες, οι διεθνείς οργανισμοί όχι μόνο αρνούνται στον Πούτιν μια σημαντική πλατφόρμα προπαγάνδας, αλλά υπονομεύουν επίσης την εικόνα της δύναμης του. Οι αποφάσεις να του αφαιρεθούν και οι δύο τίτλοι του επίτιμου προέδρου και πρέσβης της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τζούντο και της τιμητικής του μαύρης ζώνηςστο τάε κβον ντο είναι ιδιαίτερα προσωπικά χτυπήματα.

Η ειρωνεία είναι ότι ο λόγος που ο Πούτιν ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τον αθλητισμό είναι επίσης φαινομενικά ο κύριος λόγος που επέλεξε να εισβάλει στην Ουκρανία: για να επαναβεβαιώσει τη δύναμη και το καθεστώς της Ρωσίας ως παγκόσμιας δύναμης. Για χρόνια, η Ρωσία έχει επενδύσει πολύ χρόνο και χρήμα για να διασφαλίσει ότι οι εθνικές της ομάδες προβάλλουν το μεγαλείο στον κόσμο, μερικές φορές υπερβαίνοντας τους κανόνες για να το πράξουν: Το πολυετές κρατικό πρόγραμμα ντόπινγκ της χώρας, οι αποκαλύψεις του οποίου οδήγησαν στους αθλητές της έχοντας να χάσει δεκάδες Ολυμπιακά μετάλλια, εμπόδισε τη Ρωσία να συμμετάσχει επίσημα στους δύο προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ωστόσο, οι Ρώσοι αθλητές μπόρεσαν να αγωνιστούν στους Αγώνες, υπό τη σημαία της Ρωσικής Ολυμπιακής Επιτροπής.

Κανείς δεν έχει αυταπάτες ότι η απώλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, της Eurovision ή ακόμα και του αγαπημένου του τζούντο πρόκειται να αλλάξει τον πολιτικό λογισμό του Πούτιν όσον αφορά την Ουκρανία. Ο Ρώσος πρόεδρος είναι πολύ βαθιά μέσα σε αυτήν την κρίση και πολύ απέχθεια για την ήττα, για να υποχωρήσει σε θέματα τόσο φαινομενικά ασήμαντα όπως ο αθλητισμός και η τέχνη, ειδικά όταν συγκρίνονται με τις οικονομικές και στρατιωτικές προκλήσεις της Ρωσίας.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτού του είδους οι πολιτιστικές κυρώσεις είναι εντελώς αναποτελεσματικές. Ο αθλητισμός έχει σημασία για τη Ρωσία—τόσο πολύ, στην πραγματικότητα, που το 2010, όταν η χώρα κέρδισε την υποψηφιότητά της να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, ο τότε πρωθυπουργός Πούτιν μίλησε με ενθουσιασμό για τον αντίκτυπο που είχε το ποδόσφαιρο στην πατρίδα του το Λένινγκραντ κατά τη διάρκεια του δεύτερου Ο Παγκόσμιος Πόλεμος και πώς «βοήθησε τους ανθρώπους να σταθούν ανάστημα και να επιβιώσουν».

Η Vera Tolz, καθηγήτρια Ρωσικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, μου είπε ότι το Κρεμλίνο είναι δυσανάλογα ευαίσθητο όταν πρόκειται για αθλήματα, επειδή είναι κάτι για το οποίο νοιάζονται οι απλοί άνθρωποι. Ενώ ο Πούτιν μπορεί να μπορεί να αγνοήσει ότι τον σνομπάρουν υψηλά πολιτιστικά ιδρύματα όπως η Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, δεν ισχύει το ίδιο όταν πρόκειται για τον αποκλεισμό Ρώσων αθλητών από το στις μεγαλύτερες αθλητικές αρένες του κόσμου. «Γύρω από τις ρωσικές επιτυχίες στον αθλητισμό ο Πούτιν θέλει να προβάλει τη δύναμή του προς τα μέσα», είπε ο Tolz. «Γι’ αυτό κατέφυγε σε αυτό το απίστευτο επίπεδο εξαπάτησης γύρω από το ντόπινγκ – προκειμένου να εξασφαλίσει μεγάλες επιτυχίες των Ρώσων αθλητών».

Μέχρι στιγμής, η πολιτιστική αντίδραση ταιριάζει απόλυτα στην γενική αφήγηση του Κρεμλίνου ότι οι κυρώσεις είναι απόδειξη του μίσους της Δύσης όχι μόνο για τον Πούτιν και τους ολιγάρχες του, αλλά και για τον ίδιο τον ρωσικό λαό. Ωστόσο, όσο περισσότερο παραμένει η πολιτιστική απομόνωση της χώρας, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουν τέτοια μέτρα να σπάσουν το αφήγημα του κράτους. Εάν οι απλοί Ρώσοι δεν μπορούν πλέον να απολαμβάνουν πολλές από τις δραστηριότητες που αγαπούν, συμπεριλαμβανομένων των συνηθισμένων πραγμάτων όπως να παρακολουθούν τις ποδοσφαιρικές τους ομάδες να παίζουν σε διεθνείς αγώνες, να βλέπουν τις τελευταίες ταινίες και να απολαμβάνουν ζωντανές συναυλίες , η ανοχή τους για τις απομονωτικές πολιτικές της κυβέρνησής τους θα μειωθεί. Αρκετοί Ρώσοι αστέρες του αθλητισμού , μουσικοί και άλλοι εξέχοντες στελέχη έχουν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους στην εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία.

«Το να δίνεις στη Ρωσία το κύρος της φιλοξενίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου ή ενός Γκραν Πρι ή της εμφάνισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες προσδίδει έναν βαθμό σεβασμού, που δεν είναι κατάλληλος για τη συμπεριφορά της πριν από την περασμένη εβδομάδα, πόσο μάλλον τώρα», δήλωσε ο Τζέιμς Νίξεϊ, διευθυντής της Ρωσίας στο πρόγραμμα Eurasia στο Chatham House, μια δεξαμενή σκέψης με έδρα το Λονδίνο. «Με την πάροδο του χρόνου, οι Ρώσοι θα έπρεπε να αναρωτιούνται: Γιατί το έθνος τους αφορίζεται από τόσες πολλές εκδηλώσεις στις οποίες επιτρέπεται να διαγωνιστούν άλλες χώρες, οι οποίες δεν έχουν τέλεια ρεκόρ;»

Πηγή: TheAtlantic.com