Τα μάτια του Μπάιντεν παρέμειναν κλειστά για περισσότερο από ένα λεπτό. Κατά τα άλλα, βρισκόταν σε εγρήγορση και έκανε παρατηρήσεις πριν και μετά το σύντομο διάστημα.

Joe Biden fell asleep during a meeting with African leaders today. He’s sharp as a tack though! Honestly, this feels intentional. Who puts an 82 year old on a plane for a THREE DAY trip to Africa?! Three days! So dumb. pic.twitter.com/b84LtTz8mR

— Clay Travis (@ClayTravis) December 4, 2024

Αρκετοί χρήστες των social media έσπευσαν να γράψουν πως ο πρόεδρος αποκοιμήθηκε με πολλούς να κατακρίνουν το γεγονός.

«Ο Τζο Μπάιντεν αποκοιμήθηκε κατά τη διάρκεια συνάντησης με Αφρικανούς ηγέτες σήμερα», έγραψε ο ιδρυτής του Outkick, Κλέι Τράβις, στο X.

«Είναι πανέξυπνος όμως! Ειλικρινά, αυτό μοιάζει να έγινε επίτηδες. Ποιος βάζει έναν 82χρονο σε ένα αεροπλάνο για ένα ταξίδι τριών ημερών στην Αφρική;! Τρεις ημέρες! Τόσο ηλίθιο».

Ο Τζέικ Σνάιντερ, ο οποίος ήταν διευθυντής ταχείας αντίδρασης για την προεκλογική εκστρατεία του εκλεγμένου προέδρου Τραμπ, σχολίασε: «Ο Μπάιντεν κυριολεκτικά αποκοιμήθηκε κατά τη διάρκεια της δικής του συνάντησης στην Αφρική. Ποιος διοικεί τη χώρα;».

Και ο ραδιοφωνικός παρουσιαστής Ross Kaminsky, μεταξύ άλλων, χαρακτήρισε το επεισόδιο «ντροπιαστικό» για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μετά την συνάντηση, οι τέσσερις ηγέτες θα μεταβούν στην αμερικανική βάση του Ραμστάιν στην Ρηνανία – Παλατινάτο, όπου θα πραγματοποιηθεί διευρυμένη σύνοδος των χωρών της Ομάδας Επαφής για την Ουκρανία, με αντικείμενο την στρατιωτική υποστήριξη των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, παρουσία και του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ενόψει της συνόδου, ο ουκρανός πρόεδρος κάλεσε τους συμμάχους του να παραδώσουν «επειγόντως» νέα όπλα. Σε βιντεοσκοπημενο μήνυμά του, ο κ. Ζελένσκι ζήτησε προμήθειες για το μέτωπο, εξοπλισμό για τους στρατιώτες και όπλα μεγάλου βεληνεκούς, ενώ επανέλαβε ότι στόχος του είναι να ενισχυθεί η ουκρανική παραγωγή όπλων ώστε η χώρα να καταστεί ο κορυφαίος κατασκευαστής όπλων στον κόσμο.

«Καλούμε τους εταίρους μας να καθορίσουν πώς οραματίζονται το τέλος αυτού του πολέμου, τη θέση της Ουκρανίας στην παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφαλείας και τα βήματα που πρέπει να γίνουν από κοινού», δήλωσε ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και πρόσθεσε ότι στο πλαίσιο της συνάντησης στο Ραμστάιν θα παρουσιάσει το «σχέδιο νίκης» του, το οποίο έχει ήδη κοινοποιήσει στον αμερικανό πρόεδρο.

Ως εκ τούτου, είναι σαν τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ μετά την απόδοση του Μπάιντεν στη συζήτηση του με τον Τραμπ και σαν τους Ρεπουμπλικάνους των ΗΠΑ μετά την ήττα του Τραμπ το 2020. Και στα δύο κόμματα, μια μικρή ομάδα κορυφαίων ηγετών και κορυφαίων χορηγών έλαβε όλες τις βασικές αποφάσεις και στη συνέχεια οργάνωσε πολιτικό θέατρο για την επικύρωση αυτών των αποφάσεων. Ακόμη και εκπλήξεις όπως η Χάρις που αντικαθιστά τον Μπάιντεν είναι προσωρινές αποκλίσεις από την επανέναρξη της πολιτικής ως συνήθως.

Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Τραμπ, οι άλλοι έχασαν ευκαιρίες να ταυτιστούν με μια ήδη οργανωμένη μαζική βάση θυμωμένων ανθρώπων. Ο Τραμπ σκόνταψε σε αυτόν τον προσδιορισμό λέγοντας δυνατά και χοντροκομμένα αυτό που οι παραδοσιακοί πολιτικοί αντιμετώπιζαν ως δημόσια ανείπωτο για τους μετανάστες, τις γυναίκες, το ΝΑΤΟ και τα παραδοσιακά πολιτικά ταμπού. Αυτό έδωσε τον τόνο στον Τραμπ που στη συνέχεια διπλασιάστηκε επιμένοντας ότι είχε κερδίσει τις εκλογές του 2020, αλλά είχε εξαπατηθεί. Ο μαζικός θυμός των πληθυσμών που αισθάνονταν θύματα στην καθημερινή τους ζωή βρήκε έναν εκπρόσωπο να ισχυρίζεται δυνατά παράλληλες θυματοποιήσεις. Ο Τραμπ και η βάση κατάλαβαν ότι μαζί θα μπορούσαν να θυματοποιήσουν τα θύματά τους.

Είτε μπορούν να εκμεταλλευτούν πολιτικά την οργή των ψηφοφόρων είτε όχι, κανένας κυρίαρχος ηγέτης στη Δύση, συμπεριλαμβανομένου του Τραμπ, δεν φαίνεται να το «καταλαβαίνει». Βλέπουν ως επί το πλείστον μόνο όσο μπορούν εύλογα να κατηγορήσουν τους αντιπάλους τους στις επόμενες εκλογές. Ο Μπάιντεν κατηγόρησε τον Τραμπ για μια «κακή» οικονομία το 2020, ενώ ο Τραμπ αντέστρεψε την ίδια ευθύνη τον περασμένο χρόνο και σύντομα θα προσαρμοστεί στο να κατηγορήσει την Χάρις. Οι προεδρικοί αντίπαλοι κατηγορούν τον άλλον για τη «μεταναστευτική κρίση», για την ανεπαρκή προστασία της βιομηχανίας των ΗΠΑ από τον κινεζικό ανταγωνισμό, τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού και τις εξαγωγές θέσεων εργασίας.

Κανένας κυρίαρχος ηγέτης δεν «καταλαβαίνει» (ή τολμά να υπονοήσει ή να προτείνει) ότι ο μαζικός θυμός αυτές τις μέρες μπορεί να είναι κάτι περισσότερο και διαφορετικό από οποιαδήποτε συλλογή συγκεκριμένων καταγγελιών και απαιτήσεων (για όπλα, αμβλώσεις, φόρους και πολέμους). Ακόμη και οι δημαγωγοί που τους αρέσει να μιλούν για «πολιτιστικούς πολέμους» δεν τολμούν να ρωτήσουν γιατί τέτοιοι «πόλεμοι» είναι καυτοί τώρα. Οι θυμωμένοι άνθρωποι του «Make America Great Again» (MAGA) είναι ιδιαίτερα ασαφείς και ανεπαρκώς ενημερωμένοι καθώς οι επικριτές τους απολαμβάνουν να τους εκθέτουν. Σπάνια αυτοί οι επικριτές προσφέρουν πειστικές εναλλακτικές εξηγήσεις για τον θυμό MAGA.

• Ειδικότερα, ρωτάμε, μπορεί η οργή που εγγράφεται στο κίνημα MAGA να εκφράζει μια γνήσια μαζική ταλαιπωρία που δεν έχει ακόμη κατανοήσει την αιτία της; Μήπως αυτή η αιτία δεν είναι τίποτα λιγότερο από την παρακμή του δυτικού καπιταλισμού και ό,τι αντιπροσωπεύει; Εάν τα ιδεολογικά ταμπού και οι παρωπίδες αποκλείουν την παραδοχή του, μπορεί τα αποτελέσματα αυτής της παρακμής – άγχος, απόγνωση και θυμός – να επικεντρωθούν σε κατάλληλους αποδιοπομπαίους τράγους; Επιλέγουν ανταγωνιστικά ο Τραμπ και ο Μπάιντεν, ο Μακρόν και ο Σουνάκ και τόσοι άλλοι αποδιοπομπαίοι τράγοι για να κινητοποιήσουν έναν θυμό που παρεξηγούν και δεν τολμούν να εξερευνήσουν;

Εξάλλου, ο δυτικός καπιταλισμός δεν είναι πλέον ο παγκόσμιος αποικιακός κύριος. Η αμερικανική αυτοκρατορία που διαδέχτηκε τις ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες τις ακολούθησε τώρα σε παρακμή. Η επόμενη αυτοκρατορία θα είναι η κινεζική ή αλλιώς η εποχή των αυτοκρατοριών θα δώσει τη θέση της στην πραγματική παγκόσμια πολυπολικότητα. Ο δυτικός καπιταλισμός επίσης δεν είναι πλέον το δυναμικό κέντρο ανάπτυξης του κόσμου, καθώς έχει μετακινηθεί προς τα ανατολικά. Ο δυτικός καπιταλισμός χάνει ξεκάθαρα την προηγούμενη θέση του ως η αυτοπεποίθηση, ενοποιημένη, απόλυτη δύναμη πίσω από την Παγκόσμια Τράπεζα, τα Ηνωμένα Έθνη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το δολάριο ΗΠΑ ως παγκόσμιο νόμισμα.

Όσον αφορά το παγκόσμιο οικονομικό αποτύπωμα όπως μετράται από τα εθνικά ΑΕΠ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι κύριοι σύμμαχοί τους (G7) αποτελούν ένα συνολικό, συγκεντρωτικό ΑΕΠ τώρα που είναι ήδη σημαντικά μικρότερο από το συγκρίσιμο συνολικό ΑΕΠ της Κίνας και των κύριων συμμάχων της (BRICS). Τα αποτυπώματα των δύο παγκόσμιων οικονομικών μπλοκ ισχύος ήταν περίπου ίσα το 2020. Η διαφορά μεταξύ των δύο αποτυπωμάτων διευρύνεται από τότε και συνεχίζει να το κάνει. Η Κίνα και οι σύμμαχοί της BRICS γίνονται όλο και περισσότερο το πλουσιότερο μπλοκ της παγκόσμιας οικονομίας. Τίποτα δεν προετοίμασε τους πληθυσμούς του δυτικού καπιταλισμού για αυτήν την διαφοροποιημένη πραγματικότητα ή τις επιπτώσεις της. Ειδικά τα τμήματα αυτών των πληθυσμών που ήδη αναγκάστηκαν να απορροφήσουν τα δαπανηρά βάρη της παρακμής του δυτικού καπιταλισμού αισθάνονται προδομένα, εγκαταλελειμμένα και θυμωμένα. Οι εκλογές είναι απλώς ένας τρόπος για κάποιους από αυτούς να εκφράσουν αυτά τα συναισθήματα.

Η πλούσια, ισχυρή και μικρή μειοψηφία του δυτικού καπιταλισμού ασκεί έναν συνδυασμό άρνησης και προσαρμογής στην παρακμή της. Οι κυρίαρχοι πολιτικοί, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και οι ακαδημαϊκοί συνεχίζουν να ομιλούν, να γράφουν και να ενεργούν σαν η συλλογική Δύση να ήταν ακόμα παγκόσμια κυρίαρχη. Για αυτούς και τον τρόπο σκέψης τους, η παγκόσμια κυριαρχία τους στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα δεν τελείωσε ποτέ. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Γάζα μαρτυρούν αυτήν την άρνηση και αποτελούν παράδειγμα των δαπανηρών στρατηγικών λαθών που παράγει.

Όταν δεν αρνούνται τη νέα πραγματικότητα, σημαντικές μερίδες των πλούσιων και ισχυρών επιχειρήσεων του δυτικού καπιταλισμού προσαρμόζουν τις προτιμώμενες οικονομικές τους πολιτικές μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό προς τον οικονομικό εθνικισμό. Το κύριο σκεπτικό αυτής της προσαρμογής είναι ότι εξυπηρετεί την «εθνική ασφάλεια» επειδή μπορεί τουλάχιστον να επιβραδύνει την «επιθετικότητα της Κίνας». Στο εσωτερικό, οι πλούσιοι και οι ισχυροί σε κάθε χώρα χρησιμοποιούν τις θέσεις και τους πόρους τους για να μεταφέρουν το κόστος της παρακμής του δυτικού καπιταλισμού στη μάζα των μεσαίου εισοδήματος και των φτωχότερων συμπολιτών τους. Επιδεινώνουν τις ανισότητες εισοδήματος και πλούτου, περικόπτουν τις κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες και σκληραίνουν τις συμπεριφορές της αστυνομίας και τις συνθήκες φυλακής.

• Η άρνηση διευκολύνει τη συνεχιζόμενη παρακμή του δυτικού καπιταλισμού. Πολύ λίγα γίνονται πολύ αργά απέναντι σε προβλήματα που δεν έχουν γίνει ακόμη αποδεκτά. Η επιδείνωση των κοινωνικών συνθηκών που απορρέουν από αυτή την παρακμή, ειδικά για τα μεσαία εισοδήματα και τους φτωχούς, παρέχουν ευκαιρίες στους συνήθεις δεξιούς δημαγωγούς.

Συνεχίζουν να κατηγορούν την παρακμή στους μετανάστες, τους ξένους, την υπερβολική κρατική εξουσία, τους Δημοκρατικούς, την Κίνα, την κοσμικότητα, τις αμβλώσεις και τους εχθρούς του πολιτιστικού πολέμου, ελπίζοντας έτσι να συγκεντρώσουν μια νικητήρια εκλογική περιφέρεια. Δυστυχώς, ο “αριστερός” σχολιασμός επικεντρώνεται στη διάψευση των ισχυρισμών της δεξιάς για τους επιλεγμένους αποδιοπομπαίους τράγους της. Ενώ οι διαψεύσεις της είναι συχνά καλά τεκμηριωμένες και αποτελεσματικές στη μάχη των μέσων ενημέρωσης εναντίον των δεξιών Ρεπουμπλικανών, η αριστερά πολύ σπάνια επικαλείται ρητά, σταθερά επιχειρήματα σχετικά με τις σχέσεις της μαζικής οργής με τον καπιταλισμό που παρακμάζει. Η αριστερά αποτυγχάνει επαρκώς να τονίσει ότι οι κυβερνητικές ρυθμιστικές αρχές, όσο καλοπροαίρετες κι αν είναι, έχουν αιχμαλωτιστεί και υποταχθεί σε ειδικά ιδιώτες καπιταλιστές κερδοσκόπους.

Ως εκ τούτου, η μάζα των ανθρώπων έγινε βαθιά σκεπτικιστική σχετικά με το να στηριχθεί στην κυβέρνηση για να διορθώσει ή να αντισταθμίσει τις αποτυχίες του ιδιωτικού καπιταλισμού. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται, συχνά απλώς διαισθητικά, ότι το σημερινό πρόβλημα είναι η συγχώνευση καπιταλιστών και κυβέρνησης. Αριστερά και δεξιά αισθάνονται όλο και περισσότερο προδομένοι από όλες τις υποσχέσεις των κεντροαριστερών και κεντροδεξιών πολιτικών. Λίγο πολύ η κυβερνητική παρέμβαση έχει αλλάξει πολύ λίγο στην τροχιά του σύγχρονου καπιταλισμού. Σε αυξανόμενους αριθμούς, οι πολιτικοί της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς φαίνονται εξίσου υπάκουοι υπηρέτες της συγχώνευσης καπιταλιστικής κυβέρνησης που συνιστά τον σύγχρονο καπιταλισμό με όλες τις αποτυχίες και τα ελαττώματα του. Έτσι, η σημερινή δεξιά πετυχαίνει εάν, πότε και όπου μπορεί να εμφανιστεί ως μη κεντρώος, οι υποψήφιοί της είναι ρητά αντικεντρικοί. Η αριστερά είναι πιο αδύναμη επειδή πάρα πολλά από τα προγράμματά της φαίνονται ακόμα να συνδέονται με την ιδέα ότι οι κυβερνητικές παρεμβάσεις θα διορθώσουν ή θα αντισταθμίσουν τις αδυναμίες του καπιταλισμού.

• Εν ολίγοις, ο μαζικός θυμός αποσυνδέεται από τον παρακμιακό καπιταλισμό εν μέρει επειδή η αριστερά, η δεξιά και το κέντρο αρνούνται, αποφεύγουν ή παραμελούν τη σύνδεσή τους. Ο μαζικός θυμός δεν μεταφράζεται ούτε μετατρέπεται σε ρητή αντικαπιταλιστική πολιτική εν μέρει επειδή πολύ λίγα οργανωμένα πολιτικά κινήματα οδηγούν με αυτόν τον τρόπο.

Έτσι, η Ρέιτσελ Ριβς, η καγκελάριος του Οικονομικού στη νέα κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας -η ανώτατη οικονομική στελέχη της- ανακοινώνει ευθαρσώς: «Δεν υπάρχουν πολλά χρήματα εκεί». Προετοιμάζει το κοινό – και προληπτικά δικαιολογεί τη νέα κυβέρνηση – για το πόσο λίγα θα προσπαθήσει να κάνει η νέα κυβέρνηση. Προχωρά παραπέρα και ορίζει τον βασικό της στόχο ως «το ξεκλείδωμα των ιδιωτικών επενδύσεων». Ακόμη και οι λέξεις που επιλέγει καθρεφτίζουν αυτό που θέλουν να ακούσουν οι παλιοί Συντηρητικοί και θα έλεγαν οι ίδιοι. Στους φθίνοντες καπιταλισμούς, οι εκλογικές αλλαγές μπορούν και συχνά χρησιμεύουν για την αποφυγή ή τουλάχιστον την αναβολή της πραγματικής αλλαγής.

Τα λόγια του καγκελαρίου Ριβς διαβεβαιώνουν τις μεγάλες εταιρείες και το 1 τοις εκατό που πλουτίζουν ότι το Εργατικό Κόμμα του Στάρμερ δεν θα τις φορολογήσει βαριά. Αυτό έχει σημασία αφού ακριβώς στις μεγάλες εταιρείες και στους πλούσιους βρίσκονται τα «πολλά χρήματα». Ο πλούτος του κορυφαίου 1% θα μπορούσε εύκολα να χρηματοδοτήσει μια πραγματικά δημοκρατική ανοικοδόμηση μιας σοβαρά εξαντλημένης οικονομίας του Ηνωμένου Βασιλείου μετά το 2008. Σε πλήρη αντίθεση, τα τυπικά προγράμματα των Συντηρητικών που δίνουν προτεραιότητα στις ιδιωτικές επενδύσεις είναι αυτά που έφεραν το Ηνωμένο Βασίλειο στη σημερινή θλιβερή του κατάσταση. Αυτοί ήταν το πρόβλημα. δεν είναι η λύση.

Το Εργατικό Κόμμα ήταν κάποτε σοσιαλιστικό. Ο σοσιαλισμός σήμαινε κάποτε μια ενδελεχή κριτική του καπιταλιστικού συστήματος και υπεράσπιση κάτι εντελώς διαφορετικού. Οι σοσιαλιστές αναζήτησαν εκλογικές νίκες για να κερδίσουν την κυβερνητική εξουσία και να τη χρησιμοποιήσουν για να μεταφέρουν την κοινωνία σε μια μετακαπιταλιστική τάξη πραγμάτων. Αλλά το σημερινό Εργατικό Κόμμα έχει πετάξει αυτή την ιστορία. Θέλει να διαχειριστεί τον σύγχρονο βρετανικό καπιταλισμό λίγο λιγότερο σκληρά από τους Συντηρητικούς. Λειτουργεί για να πείσει τη βρετανική εργατική τάξη ότι το «λιγότερο σκληρό» είναι το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν και να ψηφίσουν. Και οι Βρετανοί Συντηρητικοί μπορούν πράγματι να χαμογελάσουν και να εγκρίνουν συγκαταβατικά ένα τέτοιο Εργατικό Κόμμα ή αλλιώς να διαφωνήσουν μαζί του για το πόση σκληρότητα «χρειάζεται» ο σημερινός καπιταλισμός.

Ο Μακρόν, επίσης κάποτε σοσιαλιστής, παίζει παρόμοιο ρόλο στη Γαλλία. Πράγματι, το ίδιο κάνουν ο Μπάιντεν και ο Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Τζάστιν Τριντό στον Καναδά και ο Όλαφ Σολτς στη Γερμανία. Όλοι προσφέρουν διοικήσεις των σύγχρονων καπιταλισμών τους. Κανένα δεν έχει προγράμματα που στοχεύουν στην επίλυση βασικών, συσσωρευμένων και επίμονα άλυτων προβλημάτων των σύγχρονων καπιταλισμών. Οι λύσεις θα απαιτούσαν πρώτα να παραδεχτούμε ποια είναι αυτά τα προβλήματα: κυκλικά επαναλαμβανόμενη αστάθεια, ολοένα και πιο άνιση κατανομή εισοδήματος και πλούτου, χρηματική διαφθορά της πολιτικής, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του πολιτισμού και όλο και πιο καταπιεστικές εξωτερικές πολιτικές που αποτυγχάνουν να αντισταθμίσουν τον παρακμιακό δυτικό καπιταλισμό. Η επίμονη άρνηση σε όλη τη συλλογική Δύση αποκλείει την παραδοχή αυτών των προβλημάτων, πόσο μάλλον τη διαμόρφωση λύσεων σε αυτά υφασμένα σε προγράμματα για πραγματική αλλαγή. Οι εναλλακτικές κυβερνήσεις διαχειρίζονται, δεν τολμούν να οδηγήσουν.

• Θα έσπαγε ένα καθεστώς Kamala Harris-Tim Walz με αυτό το μοτίβο;

Οι διοικήσεις τους θα πειραματιστούν και ίσως θα ταλαντεύονται μεταξύ των πολιτικών ελεύθερου εμπορίου και προστατευτισμού – όπως έκαναν συχνά οι προηγούμενες καπιταλιστικές κυβερνήσεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα πρόσφατα βήματα του Δημοκρατικού Κόμματος και των Δημοκρατικών προς τον οικονομικό εθνικισμό εξακολουθούν να αποτελούν εξαιρέσεις που επιδιώκουν την ψήφο στις ακόμη ευρέως διαδεδομένες δεσμεύσεις για τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Οι δυτικές μεγάλες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων πολλών με έδρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, καλωσορίζουν το νέο ρόλο της Κίνας ως παγκόσμιου πρωταθλητή του ελεύθερου εμπορίου (ακόμα και αν ανταποκρίνεται μέτρια στους δασμούς και τους εμπορικούς πολέμους που ξεκίνησε η συλλογική Δύση). Η υποστήριξη παραμένει ισχυρή για τις διαπραγματεύσεις για τη διαμόρφωση γενικά αποδεκτών παγκόσμιων τμημάτων εμπορικών και επενδυτικών ροών. Τα τελευταία θεωρούνται κερδοφόρα καθώς και μέσο για την αποφυγή επικίνδυνων πολέμων. Οι εκλογές θα συνεχίσουν να περιλαμβάνουν συγκρούσεις μεταξύ των τάσεων ελεύθερου εμπορίου και προστατευτισμού του καπιταλισμού.

• Αλλά το πιο θεμελιώδες ζήτημα των εκλογών του 2024 είναι η μαζική οργή στη συλλογική Δύση που προκαλείται από την ιστορική παρακμή της και τις επιπτώσεις αυτής της παρακμής στη μάζα των μέσων πολιτών. Πώς αυτή η οργή θα διαμορφώσει τις εκλογές;

Η πιο ακροδεξιά πτέρυγα αναγνωρίζει και καβαλάει τον βαθύτερο θυμό χωρίς, φυσικά, να κατανοεί τη σχέση της με τον καπιταλισμό. Η Μαρίν Λεπέν, ο Νάιτζελ Φάρατζ και ο Τραμπ είναι όλα παραδείγματα. Όλοι χλευάζουν και χλευάζουν τις κεντροαριστερές και κεντροδεξιές κυβερνήσεις που απλώς διαχειρίζονται αυτό που απεικονίζουν ως βυθιζόμενο πλοίο που χρειάζεται νέα, διαφορετική ηγεσία. Αλλά η βάση των δωρητών (καπιταλιστική) και η μακροχρόνια ιδεολογία τους (φιλοκαπιταλιστική) τους εμποδίζουν να πάνε πέρα ​​από τον ακραίο αποδιοπομπαίο τράγο (μετανάστες, εθνοτικές μειονότητες, ετερόδοξες σεξουαλικές σχέσεις και ξένους δαίμονες).

Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης επίσης δεν μπορούν να κατανοήσουν τη σχέση του μαζικού θυμού με τον καπιταλισμό. Έτσι απορρίπτουν τον θυμό ως παράλογο ή που προκαλείται από ανεπαρκή «μηνύματα» από κυρίαρχους παράγοντες επιρροής. Για πολλούς μήνες, οι κυρίαρχοι οικονομολόγοι θρηνούσαν για την «περίεργη» συνύπαρξη μιας «μεγάλης οικονομίας» και τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν μαζική απογοήτευση για την «κακή» οικονομία. Με τον όρο «παράξενο» σημαίνουν «ηλίθιο» ή «άμαθο» ή «με πολιτικά κίνητρα/ανέντιμο»: σύνολα λέξεων συχνά συμπυκνώνονται σε «λαϊκιστικά».

• Η αριστερά ζηλεύει τη σημαντική μαζική βάση της ακροδεξιάς τώρα σε περιοχές της εργατικής τάξης.

Στις περισσότερες χώρες, η αριστερά έχει περάσει τις τελευταίες πολλές δεκαετίες προσπαθώντας να κρατήσει την εργατική της βάση καθώς το κεντροαριστερό κίνημα της κυρίαρχης τάσης την απέσυρε. Αυτό σήμαινε μια μεγαλύτερη ή μικρότερη μετατόπιση από κομμουνιστικές και αναρχικές σε όλο και πιο «μετριοπαθείς» σοσιαλιστικές και δημοκρατικές σχέσεις. Αυτή η αλλαγή περιλάμβανε την υποβάθμιση του στόχου ενός εντελώς διαφορετικού μετακαπιταλισμού προς όφελος του άμεσου στόχου ενός πιο ήπιου, ανθρώπινου καπιταλισμού που ενισχύεται από το κράτος όπου οι μισθοί και τα επιδόματα ήταν μεγαλύτερα, οι φόροι πιο προοδευτικοί, οι κύκλοι πιο ρυθμισμένοι και οι μειονότητες λιγότερο καταπιεσμένες. Για εκείνη την αριστερά, ο μαζικός θυμός που μπορούσε να αναγνωρίσει προήλθε από τις αποτυχίες να επιτύχει έναν τόσο μαλακότερο καπιταλισμό υποστηριζόμενο από το κράτος, όχι από την παρακμή του δυτικού καπιταλισμού.

Καθώς το δυναμικό κέντρο του καπιταλισμού μετακινήθηκε προς την Ασία και αλλού στον παγκόσμιο Νότο, η παρακμή άρχισε στα παλιά, λίγο πολύ εγκαταλελειμμένα κέντρα του. Οι παλιοί καπιταλιστές του κέντρου συμμετείχαν και ωφελήθηκαν πολύ καθώς το σύστημα μετέφερε το δυναμικό του κέντρο. Οι καπιταλιστές, κρατικοί και ιδιωτικοί, στα νέα κέντρα ωφελήθηκαν ακόμη περισσότερο. Στα παλιά κέντρα, οι πλούσιοι και οι ισχυροί μετέφεραν τα βάρη της παρακμής στις μάζες. Στα νέα κέντρα, οι πλούσιοι και οι ισχυροί συγκέντρωσαν τον νέο καπιταλιστικό πλούτο εκεί ως επί το πλείστον στα χέρια τους, αλλά με αρκετό νερό για να ικανοποιήσουν μεγάλες μερίδες της εργατικής τάξης τους. Έτσι λειτουργεί και πάντα ο καπιταλισμός. Για τη μάζα των εργαζομένων, ωστόσο, η πορεία προς τα πάνω όταν το δυναμικό κέντρο του καπιταλισμού είναι το μέρος όπου εργάζονται και ζουν είναι πολύ πιο ευχάριστο και ελπιδοφόρο από όταν αρχίζει η παρακμή. Η πτώση προκαλεί κατάθλιψη και τραύματα. Όταν τρέμουν χωρίς αποδοχή ή συζήτηση, συχνά μεταμορφώνονται σε θυμό.

Σε δήλωσή του ο εκπρόσωπος Τύπου του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, Ντμίτρι Πεσκόφ, εξήγησε ότι δεν θεωρεί υπεύθυνο τον ένοικο του Λευκού Οίκου για την προσπάθεια ενός 20χρονου ενόπλου στην Μπάτλερ Κάουντι να δολοφονήσει τον τέως πρόεδρο των ΗΠΑ.

Ωστόσο η άποψη του Κρεμλίνου, πρόσθεσε, είναι ότι ο πρόεδρος Μπάιντεν είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία αυτής της ατμόσφαιρας στις ΗΠΑ που οδήγησε στην απόπειρα δολοφονίας του εκ νέου υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών, στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου φέτος.

Ο κ. Πεσκόφ πρόσθεσε, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ότι ο Ρώσος ηγεμόνας δεν σχεδιάζει να τηλεφωνήσει στον Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με το περιστατικό.

Και η Ζαχάροβα

Ευκαιρία για επίθεση κατά των ΗΠΑ βρήκε και η εκπρόσωπος Τύπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, δηλώνοντας ότι «καλό θα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να χρηματοδοτήσουν την ασφάλειά τους αντί να ρίχνουν χρήματα στην Ουκρανία». Τη σχετική αναφορά έκανε στο κανάλι της στην πλατφόρμα μηνυμάτων Telegram.

Λίγο νωρίτερα η διαβόητη φωνή του ρωσικού δικτύου RT, Μαργαρίτα Σιμονιάν, ισχυρίστηκε πως η εκλογική κούρσα στην Αμερική είναι σαν μια κακή τηλεοπτική σειρά στην οποία όλα τα γεγονότα επαναλαμβάνονται και πως η απόπειρα δολοφονίας ήταν ένας τρόπος για να «ξεφορτωθούν έναν άβολο πρόεδρο». Δεν εμφάνισε κάποια στοιχεία για τη θεωρία αυτή.

Πηγή: Reuters, RIA Novosti, Fedpress, kathimerini.gr

Σε αυτό το νέο βίντεο ο Τζο Μπάιντεν διαβάζει το οτοκιού με προσήλωση και σε αυτό σημείο προχωράει σε μια νέα γκάφα, καθώς διαβάζοντας τον λόγο του από το οτοκιού κάποια στιγμή διάβασε και τις οδηγίες που είχε συντάξει το επιτελείο του προς τον ίδιο…

Συγκεκριμένα, την ώρα που ο Τζο Μπάιντεν θα έδινε το μετάλλιο στον Γενς Στόλτενμπεργκ ακούγεται να διαβάζει μια οδηγία λίγων λέξεων προς το εαυτό του λέει: «Φωνάξτε τον στρατιωτικό βοηθό». 

Ωστόσο, τα χειροκροτήματα «έπνιξαν» τα λόγια του Μπάιντεν και έσωσαν… κάπως την ομιλία του.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, που έχει εγείρει έντονη ανησυχία για την υγεία του και την ικανότητά του να κυβερνήσει για ακόμα τέσσερα χρόνια, θα προσπαθήσει με την εμφάνισή του στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ να αποδείξει ότι είναι ικανός να διεκδικήσει ακόμα μια θητεία απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ. 

Πηγή: newsit.gr

Περίπου το 40% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δήλωσε στη δημοσκόπηση, που διήρκεσε οκτώ ημέρες και ολοκληρώθηκε χθες Τρίτη, ότι θα ψήφιζε τον Μπάιντεν αν οι εκλογές γίνονταν σήμερα, με αντίστοιχο ποσοστό να επιλέγει τον πρώην πρόεδρο Τραμπ.

Προηγούμενη δημοσκόπηση του Reuters/ Ipsos από τις 29 ως τις 30 Απριλίου είχε δώσει προβάδισμα μίας μονάδας στον Δημοκρατικό πρόεδρο.

Η τρέχουσα δημοσκόπηση έχει περιθώριο λάθους δύο μονάδων.

Περίπου το 20% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων απάντησε ότι δεν έχει αποφασίσει ακόμη ποιον θα ψηφίσει στις εκλογές που θα πραγματοποιηθούν στις 5 Νοεμβρίου και τείνει να επιλέξει κάποιον τρίτο υποψήφιο ή να μην ψηφίσει καθόλου.

Το 13% των ερωτηθέντων απάντησε εξάλλου ότι θα επέλεγε τον Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ που συμμετέχει στις εκλογές ως ανεξάρτητος, αύξηση σε σχέση με το 8% που τον είχε επιλέξει στην προηγούμενη δημοσκόπηση.

Τόσο ο Μπάιντεν όσο και ο Τραμπ αντιμετωπίζουν προβλήματα λίγους μήνες πριν τις εκλογές στις οποίες θα είναι εκ νέου αντίπαλοι.

Ο 77χρονος Τραμπ έχει περάσει τον περισσότερο καιρό τους τελευταίους μήνες σε δικαστήριο του Μανχάταν όπου εκδικάζεται υπόθεση στην οποία κατηγορείται ότι κατέβαλε χρήματα σε πορνοστάρ πριν τις εκλογές του 2016 προκειμένου να εξαγοράσει τη σιωπή της για τη φερόμενη ως σχέση που είχαν.

Προηγούμενη δημοσκόπηση του Reuters/Ipsos είχε δείξει ότι μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών θεωρούν αυτές τις κατηγορίες σοβαρές.

Παράλληλα εναντίον του Τραμπ εκκρεμούν και άλλες κατηγορίες, μεταξύ των οποίων για απόπειρα ανατροπής του αποτελέσματος των εκλογών του 2021 αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε διαβαθμισμένα έγγραφα αφού αποχώρησε από τον Λευκό Οίκο.

Από την πλευρά του ο 81χρονος Μπάιντεν είναι αντιμέτωπος με ανησυχίες για την προχωρημένη του ηλικία και τον τελευταίο καιρό δέχεται επικρίσεις για τη στήριξή του στον πόλεμο του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας. Τις τελευταίες εβδομάδες πραγματοποιούνται διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις υπέρ των Παλαιστινίων σε αμερικανικά πανεπιστήμια, εγείροντας φόβους μεταξύ των Δημοκρατικών ότι κάποιοι νεαροί ψηφοφόροι ενδέχεται να στραφούν εναντίον του Μπάιντεν.

«Ο θείος μου, τον έλεγαν Άμπρουζ, αλλά τον αποκαλούσαν Μπόζι, έγινε μέλος της αεροπορίας και πιλοτάριζε εκείνα τα μονοκινητήρια αεροσκάφη σε αναγνωριστικές αποστολές πάνω από εμπόλεμες ζώνες. Καταρρίφθηκε στη Νέα Γουινέα και δεν βρήκαν ποτέ τη σορό, επειδή υπήρχαν πολλοί κανίβαλοι, σε αυτό το μέρος», είπε ο Μπάιντεν , μιλώντας στο συνδικάτο United Steelworkers και έπειτα επανέλαβε την ίδια ιστορία στην Πενσιλβάνια, όπου απέθεσε φόρο τιμής στους πεσόντες της πολεμικής αεροπορίας.

Πράγματι, τον 20 αιώνα καταγράφηκαν περιστατικά κανιβαλισμού στην Νέα Γουινέα, σύμφωνα με το CNN. Ωστόσο, η επίσημη η εξήγηση που δίνει η υπηρεσία αγνοουμένων και αιχμαλώτων πολέμου  για τον θάνατο του θείου του Τζο Μπάιντεν είναι διαφορετική.

Ο Ambrose Finnegan, θείος του μετέπειτα προέδρου των ΗΠΑ, επέβαινε σε αεροσκάφος που για άγνωστο λόγο έπεσε στον ωκεανό πάνω από τη Νέα Γουινέα.

Τα δύο από τα τρία μέλη του πληρώματος «δεν κατάφεραν να βγουν από το ναυάγιο και χάθηκαν στη συντριβή. Ένα μέλος του πληρώματος επέζησε και διασώθηκε από διερχόμενο φορτηγό πλοίο. Μια εναέρια έρευνα που έγινε την επόμενη μέρα, δεν βρήκε ίχνος του αεροσκάφους ή των χαμένων μελών του πληρώματος».

Ερωτηθείς για τις δηλώσεις του Μπάιντεν ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου δήλωσε «ο πρόεδρος Μπάιντεν είναι περήφανος για τη θητεία του θείου του στις Ένοπλες Δυνάμεις, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν το στρατιωτικό αεροσκάφος, στο οποίο επέβαινε, συνετρίβη στον Ειρηνικό μετά την απογείωσή του κοντά στη Νέα Γουινέα».

Πηγή: ethnos.gr

«Θεωρώ ότι αυτό που κάνει είναι λάθος. Δεν συμφωνώ με την προσέγγισή του», δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε στο ισπανόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο Univision, απαντώντας σε ερώτηση για τον τρόπο που διεξάγονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς στον παλαιστινιακό θύλακο.

Έκανε σχόλια που συγκαταλέγονται στα πιο αυστηρά για τον ισραηλινό πρωθυπουργό καθώς στην Ουάσιγκτον μοιάζει πλέον να εντείνεται η ανυπομονησία μπροστά στην ανθρωπιστική καταστροφή στη Λωρίδα της Γάζας, υπό ισραηλινή πολιορκία για πάνω από μισό χρόνο.

Χαρακτήρισε «εξωφρενικό» το γεγονός ότι οχηματοπομπή της αμερικανικής ΜΚΟ World Central Kitchen έγινε στόχος ισραηλινών αεροπορικών πληγμάτων με αποτέλεσμα να σκοτωθούν επτά εργαζόμενοί της, ανάμεσά τους Αμερικανοκαναδός.

«Αυτό που ζητάω είναι οι Ισραηλινοί να κηρύξουν κατάπαυση του πυρός» και «να επιτρέψουν τις έξι ή τις οκτώ επόμενες εβδομάδες πλήρη πρόσβαση στα τρόφιμα και στα φάρμακα που πάνε» στον θύλακο, είπε ο Μπάιντεν.

Σε τηλεφωνική συνδιάλεξή του με τον Νετανιάχου την περασμένη εβδομάδα, άφησε για πρώτη φορά να εννοηθεί πως μπορεί να βάλει όρους για τη χορήγηση της αμερικανικής βοήθειας στο Ισραήλ αν δεν υπάρξουν «χειροπιαστά» μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης.

Ο Αμερικανός πρόεδρος συμπλήρωσε πως μιλάει με «όλο τον κόσμο, με τους Σαουδάραβες, με τους Ιορδανούς, με τους Αιγύπτιους» και είναι «έτοιμοι να πάνε εκεί», είναι «έτοιμοι να παραδώσουν τα τρόφιμα» που χρειάζονται οι άμαχοι.

«Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για το ότι δεν διανέμονται φάρμακα και τρόφιμα στον κόσμο που τα έχει ανάγκη. Αυτό πρέπει να γίνει τώρα», επέμεινε.

Οι ΗΠΑ διαθέτουν στρατιωτική βοήθεια αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Ισραήλ. Το τελευταίο διάστημα ωστόσο αξιώνουν οι ισραηλινές αρχές να κάνουν περισσότερα για να φθάσει ανθρωπιστική βοήθεια στους αμάχους.

Αν και η Ουάσιγκτον εξήρε τα πρώτα μέτρα που ανακοινώθηκαν από το Ισραήλ, όπως το «προσωρινό» άνοιγμα σημείων διέλευσης προς τη Λωρίδα της Γάζας, ειδικά του Έρετς (βόρεια), πρόσθεσε πως αναμένει «αποτελέσματα».

Συγγενείς Αμερικανοϊσραηλινών ομήρων της Χαμάς στη Γάζα έγιναν δεκτοί από την Αμερικανίδα αντιπρόεδρο Κάμαλα Χάρις στον Λευκό Οίκο, την ώρα που συνεχίζονται οι έμμεσες διαπραγματεύσεις για την κήρυξη κατάπαυσης του πυρός που θα συνοδευτεί από την απελευθέρωση ομήρων και σε αντάλλαγμα παλαιστινίων φυλακισμένων.

«Θέλουμε αποτελέσματα. Θέλουμε οι συγγενείς μας να επιστρέψουν», συνόψισε μιλώντας στον Τύπο η Ρέιτσελ Γκόλντμπεργκ, ο γιος της οποίας συγκαταλέγεται στους ομήρους.

Πηγή: newsbomb.gr

«Ο Μιτεράν, από τη Γερμανία – εννοούσα, από τη Γαλλία – με κοίταξε και είπε: Πες μου, τι… Γιατί… Πόσο καιρό έχεις να έλθεις;», ακούστηκε να λέει ο Μπάιντεν, αφήνοντας εμβρόντητους τους υποστηρικτές του.

Απτόητος όμως, ο Αμερικανός πρόεδρος συνέχισε: «Τον κοίταξα και τότε η Γερμανίδα καγκελάριος μου είπε: Τι θα έλεγες, Πρόεδρε, αν έπαιρνες αύριο τους Times του Λονδίνου και διάβαζες: Χίλιοι άνθρωποι εισέβαλαν στη Βουλή των Κοινοτήτων, γκρέμισαν πόρτες, δύο αστυνομικοί σκοτώθηκαν για να σταματήσουν οι εκλογές του πρωθυπουργού. Τι θα έλεγες;» είπε ο Μπάιντεν στους υποστηρικτές του, κάνοντας σύγκριση με την εισβολή των οπαδών του Τραμπ στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021.

Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά που ο Μπάιντεν αναφέρει λανθασμένα τον Φρανσουά Μιτεράν. Το 2022 είχε πει ακριβώς την ίδια ιστορία και έκανε το ίδιο λάθος, μπερδεύοντας τον Μακρόν με τον Μιτεράν.

Η δημοσκόπηση της Quinnipiac δείχνει τον Μπάιντεν να προηγείται του Τραμπ με 50% έναντι 44%, κέρδος τριών μονάδων για τον πρόεδρο, ο οποίος προηγούνταν του Τραμπ με 47-46 όταν η Quinnipiac έκανε δημοσκόπηση στις 20 Δεκεμβρίου.

Τα δυνατά σημεία του Μπάιντεν είναι οι σχέσεις του με τις γυναίκες – όπου προηγείται με 58% έναντι 36% και τους ανεξάρτητους, οι οποίοι επέλεξαν τον πρόεδρο με διαφορά 52% έναντι 40%.

Ενδιαφέρον έχει το ότι ανάμεσα στους λευκούς ψηφοφόρους, ο Τραμπ έχει προβάδισμα (49%-46%), ενώ στους ισπανόφωνους προηγείται πάλι ο Τραμπ (47%-45%).

Η διχαστική περσόνα του Τραμπ θεωρείται εδώ και καιρό ως μία από τις μεγαλύτερες αδυναμίες του, με τους Δημοκρατικούς να ελπίζουν τώρα πιθανότατα ότι θα στρέψει αρκετούς μετριοπαθείς προς τον Μπάιντεν για να τους βοηθήσει να κατακτήσουν μια νίκη τον Νοέμβριο. 

Ενώ ο Τραμπ παραμένει το μεγάλο φαβορί στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικάνων, το στρατόπεδο του Μπάιντεν φημολογείται ότι θέλει τη νίκη του Τραμπ και η δημοσκόπηση τους δίνει αρκετές αποδείξεις, δείχνοντας την πρώην πρέσβειρα του ΟΗΕ Νίκι Χέιλι να κερδίζει τον Μπάιντεν με 47-42.

Μια δημοσκόπηση του Reuters/Ipsos έδειξε πλήρη αντιστροφή αυτών των αριθμών την περασμένη εβδομάδα, με τον Τραμπ να αποκτά προβάδισμα 6 μονάδων έναντι του Μπάιντεν, καθώς οι εκλογές του 2024 οδεύουν προς μια πιθανή ρεβάνς μετά την επικράτηση και των δύο ανδρών στις προκριματικές εκλογές του Νιου Χάμσαϊρ.

Τα δημοσκοπικά νέα της Τετάρτης ήταν επίσης αρνητικά για τον πρόεδρο στις swing states, καθώς ο 77χρονος Τραμπ, προηγείται του 81χρονου Μπάιντεν, σε επτά βασικές κούρσες σύμφωνα με το Bloomberg και το Morning Consult.