Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

-Σας άκουσα στο βίντεο, που δόθηκε στη δημοσιότητα και συγκεκριμένα στην υπέροχη διασκευή του παιδικού Baby Shark, χάρισμα στην εγγονή σας. Η έννοια του παιδιού και η φυσική του ύπαρξη τόσο κοντά σας σάς ωθεί να ανατρέχετε στη δική σας παιδική ηλικία; Την αισθάνεστε ως πατρίδα πολυποίκιλη;

Ένα καινούριο παιδί στην οικογένεια, ένα νέο πρόσωπο, σού δίνει ξανά μια αίσθηση (η ψευδαίσθηση) νεότητας και φρεσκάδας. Και σίγουρα η παιδική μας ηλικία με όλη την χαρά κι όλες τις πληγές της είναι η πατρίδα μας. Και πάντα η έννοια της «άγνωστης πατρίδας» με εμπνέει. Όσο και το γέλιο της εγγονής μου.

-Είστε άνθρωπος της νοσταλγίας; Ποια η σχέση σας με τον χρόνο που έφυγε, με ό,τι συμβαίνει και ό,τι θα έρθει;

Όχι, η νοσταλγία μου είναι παντελώς αδιάφορη κι ακατανόητη θα έλεγα. Δηλαδή να ονειροπολώ ότι βρίσκομαι πάλι στα θρανία του γυμνασίου, όπως λένε κάποιοι και μου σηκώνεται η τρίχα;

Το Μουσικό Κουτί ήταν ένα νέο ρίσκο που θα μπορούσε άνετα να αποτύχει

Γιατί εκείνα ήταν τα χρόνια τα καλά; Δεν ξαναγυρνάω στα θρανία ούτε για μια περιουσία. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι χαίρομαι για τα χρόνια που περνούν και με φέρνουν πιο κοντά στο τέλος. Υπάρχει κάτι το γλυκόπικρο στο μεγάλωμα. Με τρομάζει, αλλά με κρατά και σε εγρήγορση.

-Το Μουσικό Κουτί εμπεριέχει κάτι γνήσιο και πρωτοποριακό, αλλά μοιάζει και καταφύγιο για εσάς. Ωστόσο, είστε άνθρωπος που ησυχάζει ή οραματίζεται το επόμενο βήμα που θα ανατρέψει ό,τι έχει καθιερωθεί;

Όπως είδατε, μια διαδρομή σαράντα χρόνων στην μουσική δεν με εμπόδισε να δοκιμάσω και να δοκιμαστώ σε κάτι εντελώς καινούριο και διαφορετικό, όπως η τηλεόραση. Με αυτή την έννοια μόνο καταφύγιο δεν ήταν το Μουσικό Κουτί. Ήταν ένα νέο ρίσκο που θα μπορούσε άνετα να αποτύχει. Είχα ένα όραμα τολμηρό κι εντελώς «αντιτηλεοπτικό» για τα δεδομένα της ελληνικής πιάτσας, αλλά αφ’ενός με στήριξε συγκινητικά η ΕΡΤ κι αφ’ ετέρου είχα εξαιρετικούς συνεργάτες μπροστά και πίσω από τις κάμερες και έτσι έγινε το θαύμα. Ομαδική δουλειά, σχολείο και παιδική χαρά κι αγάπη για την μουσική και τους μουσικούς.

-Ποιοι τόποι και ποια πρόσωπα σας εμπνέουν;

Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υπάρχουν συνταγές για την έμπνευση. Είναι η πόλη μας, αλλά είναι και τα ταξίδια στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι η οικογένεια και οι φίλοι, αλλά είναι και οι άγνωστοι άνθρωποι που συναντώ ή ακούω γι’ αυτούς. Βιβλία, ταινίες και σειρές ή μια απλή ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα.

Η μουσική αλλάζει τους ανθρώπους με μικρές καθημερινές κινήσεις

Οτιδήποτε μπορεί να με σπρώξει σε ένα νέο ανεξερεύνητο περιβάλλον και να με βγάλει από την βολή μου. Με άλλα λόγια- θα πω ένα κλισέ- με εμπνέει η ζωή μας, με όλα τα απρόοπτά της. Φωτεινά και σκοτεινά.

-Το ελληνικό τραγούδι με ποια πνοή και ποιες προοπτικές υπάρχει στο σήμερα;

Αυτό που είδα μέσα από την εκπομπή είναι ότι η νέα γενιά συνεχίζει, μέσα σε ένα πολύ δύσκολο πλαίσιο, να δημιουργεί και να ονειρεύεται. Το ελληνικό τραγούδι δεν έχει πάψει να πεθαίνει και να ξαναγεννιέται αιωνίως.

-Ο δημιουργός είναι το έργο του;

Όχι απαραίτητα. Μπορεί το έργο να είναι καλύτερο από τον δημιουργό, μπορεί και το αντίστροφο. Ελπίζω το δικό μου έργο να ανήκει στην πρώτη κατηγορία.

-Και μια συνήθης ερώτηση: μπορεί η τέχνη να αλλάξει τον κόσμο;

Ναι, αλλά τον αλλάζει υπόγεια και μυστικά κι όχι με τον θεαματικό τρόπο που το ονειρεύτηκε η γενιά του ‘60. Αλλάζει τους ανθρώπους με μικρές καθημερινές κινήσεις. Μια ταινία, μια συναυλία, ένα βιβλίο μπορούν να σε βοηθήσουν να βρεις το χαμένο νόημα και να αλλάξει η ζωή σου. Οπότε αλλάζει και η ζωή των γύρω σου.

-Έχετε κάποιο απωθημένο;

Ναι, να τελειώσω επιτέλους τον δίσκο που έχω ξεκινήσει πριν τέσσερα χρόνια και δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω λόγω εκπομπής και συναυλιών.

-Ποιον καλλιτέχνη/ποια καλλιτέχνιδα επιθυμείτε διακαώς να αντικρίσετε στον καναπέ του Μουσικού Κουτιού;

Τους Paul McCartney, Keith Richards και Bruce Springsteen. Ωραία δεν θα ήταν;

-Τέλεια θα ήταν! Είναι δύσκολη η εποχή που ζούμε. Κατάφαση ή ερώτηση;

Πιο δύσκολη από κάποιες εποχές και πιο εύκολη από πολλές άλλες.

-Επόμενα σχέδια;

Το επόμενο άμεσο σχέδιό μου είναι η συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 30/3, με την μπάντα μου, την Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Underground Youth Orchestra και την Χορωδία του Μουσικού Σχολείου Παλλήνης. Με καλεσμένους τον Γιώργο Περρή, την Μυρτώ Βασίλειου και τον Βύρωνα Τσουράπη. Μια συνάντηση διαφορετικών γενιών και διαφορετικών μουσικών κόσμων με τίτλο «Εδώ είναι το ταξίδι».

Ο γνωστός τραγουδοποιός δεν κρύβει ότι ούτε ο ίδιος περίμενε πως το ταξίδι που ξεκίνησε στην ΕΡΤ πριν από μερικά χρόνια, με τη Ρένα Μόρφη συνοδοιπόρο, θα έφτανε ως εδώ.

Έγραψε ο Νίκος Πορτοκάλογλου στην ανάρτησή του:

«Το ταξίδι μου στην μουσική ήταν πάντα μια επικίνδυνη και συναρπαστική περιπέτεια γιατί ήθελα να περιέχει το πάθος μου για την παράδοση και την πρωτοπορία, για το ροκ και τα λαϊκά, για το τοπικό και το παγκόσμιο.

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως αυτό το όραμα θα αποτυπωνόταν τελικά σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Εδώ είναι το ταξίδι λοιπόν, φίλες και φίλοι, στο Μουσικό Κουτί για τρίτη και τελευταία χρονιά. Ευχαριστώ από καρδιάς για την αγάπη και την στήριξη!».

View this post on Instagram

A post shared by Nikos Portokaloglou (@nikosportokaloglou)

Με αγγελία του, δια της οποίας αναζητά “χαρακτήρες”, ο ίδιος ο καλλιτέχνης περιγράφει το σχέδιο:

Η ανάρτηση του στο Facebook:

Φίλοι μου,
Τόσα χρόνια μουσικής ή διαδικτυακής συνάφειας, είναι η πρώτη φορά που θάθελα να σας ζητήσω κάτι.
Ας ξεκινήσω, όμως, κάνοντας μιαν επίσημη ανακοίνωση: ξεκινάμε γυρίσματα.
Η ΕΡΤ και οι άνθρωποί της, μου έκαναν εδώ και έναν χρόνο -και μετά την πολύ ωραία συνεργασία μας στο Δεύτερο- την τιμή να μου προτείνουν να δημιουργήσω κάτι δικό μου για την τηλεόραση της ΕΡΤ-1.
Σε άλλες φάσεις δεν πιστεύω πως θα ξεπερνούσα τις αιώνιες αμφιβολίες μου. Η ΕΡΤ όμως, μετά το «Μουσικό κουτί», το ERTFLIX, και κάποιες πρόσφατες, εξαιρετικές σειρές μυθοπλασίας είναι ξανά μια ΕΡΤ-φυτώριο στον τομέα της ψυχαγωγίας, όπως ήταν στα παιδικά μου χρόνια-και όπως θα έπρεπε πάντοτε να είναι.
Η πρόταση συνέπεσε με μιαν ιδέα που με τριβέλιζε εδώ και κάποιο διάστημα. Μια μουσική, σύγχρονη, αθηναϊκή κωμωδία. Με χαρακτήρες, υπόθεση, γκεστς σε ρόλους-έκπληξη. Όπου θα μπορούσα στο σενάριο να δείξω την αγάπη μου για μας, «τα νούμερα» του κόσμου του τραγουδιού και του θεάτρου, να ρίξω φως στο καμαρίνι και στο βεστιάριο, στο στούντιο και στ’αμάξι μας, στα σπίτια και στους έρωτές μας, στο ψώνιο και στις μανίες μας. Κατέθεσα λοιπόν «ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ».
Και μετά από συσκέψεις, γέλια, κέφι, γράψιμο, προετοιμασίες και προβληματισμούς το πλοίο είναι έτοιμο να ξεκινήσει για 24 σταθμούς-επεισόδια που θα αρχίσουν να προβάλλονται το Σεπτέμβριο. Μια εκπληκτική ομάδα κινηματογραφικής παραγωγής, ένα έξοχο cast με ηθοποιούς που θαυμάζω, 5 ημιπαράφρονες σεναριογράφοι με head τον παλιό φίλο Σπύρο Κρίμπαλη και ο καπετάνιος Γρηγόρης Καραντινάκης στο τιμόνι- και είμαστε έτοιμοι για καινούργιες θάλασσες.
Δεν σας λέω περισσότερα. Οι εκπλήξεις θα είναι πολλές -και θέλουμε να τις κρατήσουμε εκπλήξεις.
ΕΡΧΟΜΑΙ ΟΜΩΣ ΣΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΑ:
Σε κάθε επεισόδιο θα υπάρχουν κάποιες σκηνές που θα εκτυλίσσονται σε ένα μουσικό βαριετέ, κάτι σαν την «Μάντρα»του Αττικ ή την «Ταράτσα».
Θα ήθελα, λοιπόν, να σας καλέσω στα γυρίσματα, να συμμετάσχετε. Να είστε το ακροατήριο στις σκηνές αυτές.
Δεν έχετε παρά να στείλετε στο tanoumera22@gmail.com τα στοιχεία επικοινωνίας σας. Δηλαδή:
Τηλέφωνο – Φωτογραφία – Ηλικία
Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Και θα περάσουμε το καλοκαίρι και τον χειμώνα που μας έρχεται μαζί στην νέα μας περιπέτεια.

Σας περιμένω,
Φοίβος Δεληβοριάς

“Όταν έγινε το πραξικόπημα κι όσα ακολούθησαν μετά, ήμουν σχεδόν 5 ετών. Είναι οι πρώτες καθαρές μου αναμνήσεις. Έχω πολύ ζωντανές εικόνες όταν κλείνουν τα μάτια μου και τα θυμάμαι. Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο καθοριστική για την πορεία της ζωής μου από τις στιγμές του ίδιου του πολέμου, γιατί το να μεγαλώνει ένα παιδί σε ένα μεταπολεμικό τοπίο, σε ένα νησί απροστάτευτο, μοιρασμένο κι ημικατεχόμενο με τον μισό πληθυσμό προσφυγοποιημένο, με αγνοούμενους, με συμμαθητές των οποίων οι γονείς δεν ξέραμε αν ζούσαν. Είχαμε ταινίες από τον τουρκικό στρατό που μας έστελναν από τις φυλακές για να δούμε αν είναι ζωντανοί και δεν γύρισαν μετά ποτέ” αναφέρει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, σε μια σπάνια τηλεοπτική συνέντευξη.

Η Αγγελική Ηλιάδη έμαθε για τον θάνατο του πατέρα της στη Φάρμα

“Το να μεγαλώνεις με χιαστί ταινία στα παράθυρα γιατί πολύς κόσμος είχε τραυματιστεί από τους βομβαρδισμούς από τα τζάμια που έσπαγαν. Με ρωτούν καμιά φορά σε ποια γενιά ανήκεις και σκέφτομαι από μέσα μου ότι ανήκω στη γενιά του πολέμου. Σε αντίθεση με τους Ελλαδίτες συναδέλφους μου, που ανήκετε σε μια γενιά ειρήνης, πρόσθεσε.

Εκαναν τις πρεμιέρες τους την προηγούμενη εβδομάδα το «Μουσικό Κουτί» των Νίκου Πορτοκάλογλου και Ρένας Μόρφη (Τετάρτη) και το «Δυνατά» του Κωστή Μαραβέγια (Παρασκευή).

Το πρώτο (με καλεσμένο τον Eric Burdon) είχε 6% στο σύνολο και 3,9% στο δυναμικό κοινό ενώ το δεύτερο έκανε 6,6% και 3,8%, σύμφωνα με το e-tetradio.gr.

Η τηλεθέαση εννοείται πως δεν σχετίζεται απαραίτητα με την ποιότητα μίας εκπομπής. Πολλές φορές μάλιστα λειτουργούν αντιστρόφως ανάλογα.