Όπως ανέφερε η εκπρόσωπος της γαλλικής κυβέρνησης Σοφί Πριμά, ο πρόεδρος Μακρόν υπογράμμισε ότι ο προϋπολογισμός του 2026 έχει σαφή αναπτυξιακό χαρακτήρα και επισήμανε ότι η ανάπτυξη είναι ο κύριος μοχλός της εθνικής προσπάθειας για τη δημοσιονομική εξυγίανση.

Από την άλλη τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα συνδικάτα τάχθηκαν κατά των ιδεών του Φρανσουά Μπαϊρού αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο όχι μόνο της καταψήφισης του σχεδίου του προϋπολογισμού για το 2026 αλλά και της υπερψήφισης πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης.

Ο Μπαϊρού παρουσίασε χθες ένα πρόγραμμα που έχει ως στόχο να επαναφέρει σταδιακά το έλλειμμα στο 2,9% του ΑΕΠ το 2029. Για να επιτευχθεί αυτό, όπως είπε, «το κράτος θέτει πρώτο κανόνα να μην δαπανήσει περισσότερα ευρώ το 2026 σε σχέση με το 2025, με εξαίρεση την αύξηση του βάρους του χρέους και των πρόσθετων δαπανών για τον προϋπολογισμό των ενόπλων δυνάμεων».

Το κράτος προβλέπει επίσης, με βάση το σχέδιο του προϋπολογισμού για το 2026, την κατάργηση 3.000 θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα και την «κατάργηση αντιπαραγωγικών υπηρεσιών», ενώ οι συντάξεις πολλών συνταξιούχων δεν θα αυξηθούν και τα «κοινωνικά επιδόματα στο σύνολό τους θα διατηρηθούν στο επίπεδό τους του 2025».

Όσον αφορά τις δαπάνες στην Υγεία, ο πρωθυπουργός προβλέπει μείωση κατά 5 δισεκ. ευρώ των ετήσιων κοινωνικών δαπανών, ενώ εκ παραλλήλου προτείνει την κατάργηση δύο από τις ένδεκα επίσημες αργίες: Ειδικότερα προτείνει να είναι εργάσιμη «η Δευτέρα του Πάσχα, η οποία δεν έχει καμιά θρησκευτική σημασία», και η 8η Μαΐου, που τιμάται η επέτειος για το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, «σε έναν μήνα Μάιο που είναι γεμάτος αργίες», όπως δήλωσε.

Το μέτρο αυτό «θα αποφέρει αρκετά δισεκατομμύρια στον κρατικό προϋπολογισμό» τόνισε ο Γάλλος πρωθυπουργός.

Από την πλευρά της αντιπολίτευσης ο πρόεδρος του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού (RN) Ζορντάν Μπαρντελά χαρακτήρισε «πρόκληση» τις προτάσεις του Γάλλου πρωθυπουργού λέγοντας ότι «η κατάργηση των δύο αργιών, είναι μια επίθεση ενάντια στην ιστορία μας, τις ρίζες μας και ενάντια στη Γαλλία της εργασίας», ενώ ο επικεφαλής του κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς Ανυπότακτη Γαλλία, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, δήλωσε ότι «πρέπει να φύγει ο Μπαϊρού» και ότι «οι αδικίες δεν πρέπει πλέον να γίνονται αποδεκτές». Στο ίδιο μήκος κύματος ο γραμματέας του Σοσιαλιστικού κόμματος Ολιβιέ Φορ δήλωσε ότι βάσει των προτάσεων που υπέβαλε ο πρωθυπουργός Μπαϊρού, η μόνη έξοδος κινδύνου που υπάρχει είναι η υποβολή πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης.

Ως προς τη Λιβύη, είναι σαφές πως δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με προκλήσεις της μεταβατικής κυβέρνησης της Τρίπολης και, πλέον, και αυτής του πολέμαρχου Χαφτάρ στην Βεγγάζη. Πρόκειται για μία συντονισμένη δράση των αντιμαχόμενων πλευρών στη συγκεκριμένη χώρα προς όφελος των τουρκικών συμφερόντων.

Επί της ουσίας, η Άγκυρα ασκεί εναντίον μας τον αναθεωρητισμό της “δια αντιπροσώπου”: είτε ως προς τις θαλάσσιες ζώνες (τουρκολιβυκό μνημόνιο) στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, είτε με μία νέα εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, όπως φαίνεται από την κατακόρυφη αύξηση των ροών από τους διακινητές του Τομπρούκ προς την Κρήτη.

Ο δε αντιπρόσωπος της Λιβύης στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έκανε λόγο για “διαφιλονικούμενες περιοχές”, υιοθετώντας απόλυτα τις αιτιάσεις της Τουρκίας. Ακόμα κι αν ο χάρτης που δημοσιοποιήθηκε (μετά τη συμφωνία του τουρκικού και του λιβυκού οργανισμού) οριοθετεί τα θαλάσσια οικόπεδα κάτω από τη μέση γραμμή, πρέπει να θεωρηθεί ως επιπλέον κίνηση στην “σκακιέρα” που στήθηκε με το τουρκολιβυκό μνημόνιο το 2019.

Πέραν του προβληματισμού που θα έπρεπε να διέπει τις υπηρεσίες και την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών για την ακολουθία εσφαλμένων προβλέψεων από την ανακοίνωση του τουρκολιβυκού μνημονίου (2019) έως σήμερα, η κατάσταση, όπως διαμορφώνεται, πρέπει να μας αφυπνίσει. Ένα ακόμα μέτωπο στην εξωτερική μας πολιτική έχει δυσμενή εξέλιξη, σε μία περίοδο που το διπλωματικό αποτύπωμα της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή (από την Ουκρανία μέχρι τη Συρία και τη Βόρεια Αφρική) γίνεται εντονότερο. Ενώ, μάλιστα, οι Ευρωπαίοι επιβάλλουν την Τουρκία ως εξέχων μέλος στην ευρωπαϊκή κοινή άμυνα.

Το να αποκαλούμε, για παράδειγμα, το τουρκολιβυκό μνημόνιο “παράνομο” και “ανυπόστατο” (κάτι που αναμφισβήτητα είναι) και να επιμένουμε ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα, είναι προφανές ότι δεν αρκεί. Συν τω χρόνω, η Τουρκία με το λιβυκό της “πιόνι” το καθιστά μία ανεκτή για τους εταίρους μας γεωπολιτική στρέβλωση.

Ας το παραδεχτούμε: η Τουρκία καταστρατηγεί, έμμεσα ή άμεσα, τη Διακήρυξη των Αθηνών, η δε συμφωνία για “ήρεμα νερά” διατηρείται μόνο ως επίφαση που επιτρέπει στον Ταγίπ Ερντογάν να γίνεται δεκτός στα ευρωπαϊκά σαλόνια χωρίς τον παλαιότερο φόβο των απειλών για κυρώσεις. Ταυτόχρονα, ωστόσο, εδραιώνει την στρατηγική της “γαλάζιας πατρίδας” και “κανονικοποιεί” τις προκλήσεις του έναντι της Ελλάδας.Δεν σημαίνει αυτό πώς πρέπει να την αναιρέσουμε, οφείλουμε, όμως, να μην την θεωρούμε πανάκεια.

Μέχρι τώρα, η ελληνική διπλωματία τήρησε κατά γράμμα τους χαμηλούς τόνους που επέβαλε η Διακήρυξη των Αθηνών- και ορθώς. Τώρα, όμως, η εξωτερική μας πολιτική πρέπει να μετασχηματιστεί. Χάνουμε γεωπολιτικούς πόντους στη Λιβύη, την Αίγυπτο (με την σκόπιμη κωλυσιεργία της κυβέρνησης Σίσι ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ιεράς Μονής του Σινά), στην Κύπρο, όπου ο Ερντογάν εδραιώνει τις απαιτήσεις του για δύο κράτη.

Η ταύτιση με το Ισραήλ, ακόμα κι αν θεωρείται αναγκαία, δεν είναι επαρκής για να εξισορροπήσει τον τουρκικό επεκτατισμό. Η “στιγμή” Τραμπ (που θα διαρκέσει) και οι γενικότερες εξελίξεις ευνοούν την Τουρκία, η οποία μπορεί να ανακτήσει ερείσματα που είχε απωλέσει τα προηγούμενα χρόνια, όπως, για παράδειγμα, στην αμερικανική (F35), και την ευρωπαϊκή αγορά (Eurofighter) οπλικών σσυτημάτων, ενώ η ίδια ενισχύει την αμυντική της βιομηχανία και την καθιστά χρήσιμο βραχίονα στο ReArm.

Απαιτούνται σχεδιασμός και πρωτοβουλίες όσο υπάρχει ακόμα χρόνος. Πριν διαμορφωθεί με οριστικό τρόπο ο νέος γεωπολιτικός χάρτης της περιοχής που θα έχει την Τουρκία στο επίκεντρό του…

Επίσης, ο κ. Δένδιας ευχαρίστησε τον αναπληρωτή πρωθυπουργό της Λιβύης “για την ευθεία τοποθέτησή για το παράνομο “μνημόνιο” που υπεγράφη από τη Διοίκηση του GNA και την Τουρκία για τις θαλάσσιες ζώνες”.

Εξίσου, τον ευχαρίστησε που υπενθύμισε την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων να μην κυρώσει αυτό το παράνομο «μνημόνιο».

Παράλληλα, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, υπογράμμισε πως η Ελλάδα υποστήριζε πάντοτε ότι η λύση του προβλήματος στη Λιβύη πρέπει να προέλθει από την άμεση υποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων και των ξένων μισθοφόρων από το έδαφος της χώρας. Αυτό πρέπει να γίνει αμέσως και ο λιβυκός λαός να είναι υπεύθυνος για την τύχη της χώρας του, σημείωσε.