Ο Πρωθυπουργός δήλωσε ότι στοχεύει να ανακτήσει φέτος την επενδυτική βαθμίδα, 13 χρόνια μετά την απώλειά της στην αρχή μιας μακράς και επώδυνης οικονομικής κρίσης, αναφέρει το Bloomberg και στέκεται και στην εξαγγελία του πρωθυπουργού για μείωση του δημόσιου χρέους.

«Θέλω να συνεχίσω να καθιστώ την Ελλάδα έναν πολύ ελκυστικό προορισμό για ξένες επενδύσεις», δήλωσε. «Δεν επικεντρωνόμαστε μόνο στην ανάπτυξη, αλλά θέλουμε επίσης να διασφαλίσουμε ότι ο λόγος του χρέους μας προς το ΑΕΠ θα συνεχίσει να μειώνεται με πολύ γρήγορο ρυθμό».

Τα διετή ομόλογα της Ελλάδας διέγραψαν πτώση μετά τα σχόλια του κ. Μητσοτάκη, με την απόδοση να διαμορφώνεται στο 3,42%, αφού νωρίτερα μέσα στην ημέρα διαπραγματευόταν έως και 3,56%. Τα 10ετή ομόλογα αναφοράς παρουσίασαν μικρή μεταβολή, αναφέρει το Bloomberg.

«Η πρόωρη αποπληρωμή της λεγόμενης ελληνικής δανειακής διευκόλυνσης θα σηματοδοτήσει ένα συμβολικό βήμα για τον Μητσοτάκη, καθώς επιδιώκει να αφήσει στο παρελθόν τα χρόνια της οικονομικής αναταραχής», σημειώνει το πρακτορείο και συνεχίζει: «Τόσο η Moody’s Investors Service όσο και η Scope Ratings δήλωσαν ότι η εκλογική νίκη του Μητσοτάκη ήταν ένα πιστωτικά θετικό γεγονός για τη χώρα».

«Ήδη διαπραγματευόμαστε σαν να είμαστε χώρα επενδυτικής βαθμίδας, αλλά χρειαζόμαστε και την επίσημη σφραγίδα έγκρισης από τους οίκους αξιολόγησης», δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης.

Τα δάνεια του πρώτου μνημονίου

Η Ελλάδα έχει ήδη αποπληρώσει το πλήρες ποσό των δανείων που έχει χορηγήσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα και έχει αρχίσει να αποπληρώνει νωρίτερα τα διμερή δάνεια του GLF (Greek Loan Facility) που έχουν χορηγήσει οι ευρωπαϊκές χώρες.

Το Greek Loan facility αποτελούσε μέρος του πρώτου προγράμματος χρηματοδοτικής στήριξης για την Ελλάδα, που συμφωνήθηκε τον Μάιο του 2010 και ανερχόταν σε 53 δισ. ευρώ. Μέχρι σήμερα η χώρα έχει αποπληρώσει λίγο περισσότερα από 8 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 2,6 δισ. ευρώ ήταν πρόωρη αποπληρωμή.

Το επικρατέστερο σενάριο προβλέπει να φθάσει στα 751 ευρώ, δηλαδή στα προ Μνημονίων επίπεδα. Ωστόσο παγωμένες θα παραμείνουν και το 2023 οι τριετίες (προσαυξήσεις στον κατώτατο μισθό). Κι αυτό γιατί η σχετική διάταξη του νόμου για τις τριετίες δεν μπορεί να εφαρμοστεί μέχρι να υποχωρήσει η ανεργία κάτω από 10%. Δηλαδή οι εργαζόμενοι που προσελήφθησαν μετά τον Φεβρουάριο του 2012 δεν θα μπορούν ούτε και το επόμενο έτος να διεκδικήσουν την προσαύξηση του μισθού τους λόγω προϋπηρεσίας.

Πόσο πρέπει να είναι ο κατώτατος μισθός;

Επισημαίνεται ότι η διαδικασία διαμόρφωσης του νέου κατώτατου μισθού θα ξεκινήσει τον Ιανουάριο 2023, ώστε κυβέρνηση και κοινωνικοί εταίροι να καταλήξουν στον νέο, αυξημένο κατώτατο μισθό, ο οποίος θα ισχύσει από την 1η Μαΐου του 2023. Υπενθυμίζεται ότι από την 1η Μαΐου 2022 ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε στα 713 ευρώ από 663 ευρώ προηγουμένως.

Πώς θα γίνει η διαδικασία

Ο προσανατολισμός είναι ο κατώτατος μισθός να φθάσει τα 751 ευρώ, όσα δηλαδή ήταν και το 2012, όταν με μια Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου ο κατώτατος μισθός περιορίστηκε δραματικά στα 586 ευρώ (510 για τους νέους).

Από τότε, αυξήθηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2019 στα 650 ευρώ (+11% και +27% για τους νέους), ακολούθησε η αύξηση κατά 2% τον Ιανουάριο του 2022, με αποτέλεσμα να φθάσει τα 663 ευρώ, και στη συνέχεια αυξήθηκε εκ νέου τον Μάιο του τρέχοντος έτους κατά 7,5%, φθάνοντας τα 713 ευρώ.

Τονίζεται ότι οι αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς αφορούν 1 στους 4 μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή αφορούν 650.000-700.000 εργαζομένους που απασχολούνται με πλήρη ή μερική απασχόληση. Βέβαια, και παρά τις τελευταίες αυξήσεις, σε σύγκριση με την Ευρωπαϊκή Ενωση, ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα παραμένει σταθερά σε χαμηλά επίπεδα.

Τα 713 ευρώ μεικτά (832 ευρώ αν γίνει αναλογία επί των 12 μισθών ετησίως) φέρνουν την Ελλάδα στην τρίτη ομάδα χωρών της ΕΕ με μισθούς κάτω από 1.000 και από 1.500 ευρώ.

Το 2023 αναμένεται να παραμείνουν παγωμένες οι τριετίες για όσους αμείβονται με κατώτατο μισθό και έχουν κατοχυρώσει προϋπηρεσία τουλάχιστον τριών ετών μετά τον Φεβρουάριο του 2012. Με τον Νόμο 4093 (δεύτερο Μνημόνιο) πάγωσαν οι προσαυξήσεις στον κατώτατο μισθό λόγω προϋπηρεσίας, οι λεγόμενες δηλαδή τριετίες, μέχρι η ανεργία να πέσει κάτω από 10%, με αποτέλεσμα να σταματήσει η εξέλιξή τους τον Φεβρουάριο του 2012.

ΠΗΓΗ: ot.gr

«Προσβάλλουν τα βιώματα και τη μνήμη των πολιτών, καθώς η ΝΔ είναι το κόμμα που έχει βαρύτατες πολιτικές ευθύνες για τη χρεωκοπία της χώρας και την ανθρωπιστική κρίση που τη συγκλόνισε πριν από μερικά χρόνια. Όχι και τόσα πολλά ώστε οι πολίτες να έχουν ξεχάσει, όπως πιθανώς θεωρούν οι πολιτικοί προϊστάμενοι επιχειρώντας εντελώς ανεπιτυχώς να ξαναγράψουν την ιστορία. Αυτή την ευθύνη η ΝΔ την κουβαλά και θα την κουβαλά όσες αφηγήσεις και να επιστρατεύσουν», τονίζει.

Και σημειώνει: «Ομοίως, όσα ψέματα και να επιστρατεύσουν δεν μπορούν να αλλάξουν το γεγονός ότι η λήξη του καθεστώτος ενισχυμένης εποπτείας ήταν προκαθορισμένη για φέτος το καλοκαίρι ήδη από το καλοκαίρι του 2018, με την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και την απόφαση για τη ρύθμιση του χρέους».

Συνεχίζοντας, η κ. Αχτσιόγλου τονίζει: «Οι πανηγυρισμοί τους προσβάλλουν όμως και τη σημερινή κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, στην οποία την έχουν οδηγήσει οι ίδιοι πάλι πολιτικώς υπεύθυνοι με τις επιλογές τους, καθώς με αυτές:

»Αυξάνουν τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις ανισότητες.
Καλύπτουν και ενισχύουν το πάρτι των καρτέλ στην ενέργεια εις βάρος νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Οδηγούν σε εκρηκτικό πληθωρισμό με ρεκόρ δεκαετιών και ανεξέλεγκτη ακρίβεια που σαρώνει το εισόδημα των πολιτών.
Κρατούν τον κατώτατο μισθό καθηλωμένο σε επίπεδα προ του 2010 και παράλληλα αρνούνται να μειώσουν βασικούς φόρους στα καύσιμα και τα τρόφιμα.
Στραγγίζουν το εισόδημα των πολιτών εισπράττοντας φορολογικά υπερέσοδα εκμεταλλευόμενοι τις ακραίες ανατιμήσεις.
Αποτυγχάνουν στους στόχους απορρόφησης του Ταμείου Ανάκαμψης και αποκλείουν από αυτό τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

»Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι η κυβέρνηση της κοινωνικής λεηλασίας, των παρακολουθήσεων και του αυταρχισμού».

Και καταλήγει: «Η άμεση απομάκρυνσή της είναι η βασική και αναγκαία προϋπόθεση για να ανασάνει η δημοκρατία και η κοινωνία».

Όσο για τον δωδεκαετή κύκλο των μνημονίων “αυτός, με ευθύνη τόσο της ΝΔ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, δεν έκλεισε ποτέ, το αντίθετο, άνοιξε ακόμα περισσότερο για να χωρέσει όχι μόνο τα παλιά, αλλά και τα νέα βάρη που επιβάλλουν στο λαό οι μόνιμες δεσμεύσεις της ΕΕ μαζί με αυτές του Ταμείου Ανάκαμψης, που αποτελεί το νέο «υπερμνημόνιο» σε βάρος του λαού”.

Σήμερα, το κρίσιμο για το ΚΚΕ είναι “ο λαός μας, εξοπλισμένος με τα διδάγματα από τους μεγάλους αγώνες των προηγούμενων χρόνων – τους οποίους με απαράδεκτο τρόπο ο πρωθυπουργός συκοφαντεί – να δυναμώσει την πάλη του για αυξήσεις στους μισθούς, για ουσιαστική προστασία από την ακρίβεια, για κατάργηση όλων των αντιλαϊκών νόμων. Κυρίως, όμως, με τον αγώνα του σε συμπόρευση με το ΚΚΕ να ανοίξει τον δρόμο για τη μοναδική διέξοδο υπέρ των δικών του συμφερόντων ανατρέποντας τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ που υπηρετεί η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και κάθε αστική κυβέρνηση”, καταλήγει το σχόλιο του ΚΚΕ.

Είναι όμως έτσι;

Στην ουσία δεν θα ισχύει, καθώς, ναι μεν δεν υπάρχουν οι τριμηνιαίοι έλεγχοι από τους θεσμούς ή την τρόικα, ωστόσο λόγω του υψηλού χρέους και των τεράστιων δανείων που έχει λάβει από τον Μηχανισμό Στήριξης, η οριστική έξοδος θα έρθει μετά… από κάποιες δεκαετίες.

Αυτό προβλέπει ο εν ισχύ Κανονισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος εκδόθηκε από το 2013, και ορίζει πως, η εποπτεία θα διατηρηθεί μέχρι να αποπληρωθεί το 75% των δανείων που έχει λάβει από τους Μηχανισμούς Στήριξης.

• Με βάσει άλλωστε τους ισχύοντες Κανονισμούς της ΕΕ, κανένα Κράτος-Μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης δεν έχει πλήρη δημοσιονομική ελευθερία, αλλά υπόκεινται σε εποπτεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τηρούνται οι δημοσιονομικοί κανόνες.

Πρόκειται για τη Διαδικασία περί Υπερβολικού Ελλείμματος, η οποία θέτει ως όρια, το δημοσιονομικό έλλειμμα να μην υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ για δύο διαδοχικά έτη και το δημόσιο χρέος να μην υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ. Οι χώρες που υπερβαίνουν τα όρια, υποχρεούνται να λαμβάνουν μέτρα μείωσής τους.

• Η Ελλάδα έχει δανειστεί από τον μηχανισμό στήριξης περί τα 250 δισ. ευρώ και θα παραμείνει υπό εποπτεία, μέχρι να αποπληρώσει το 75% του ποσού ήτοι περίπου 188 δισ. ευρώ.

Με δεδομένο ότι η διάρκεια αποπληρωμής των δανείων του Μηχανισμού Στήριξης έχει επιμηκυνθεί έως το 2070, σημαίνει πως η οριστική έξοδος από την εποπτεία τοποθετείται χρονικά τη δεκαετία του 2050, δηλαδή μετά από 30 χρόνια από τώρα.

Πιο συγκεκριμένα, το άρθρο 14 του Κανονισμού 472/2013 προβλέπει τα ακόλουθα:

Άσκηση εποπτείας μετά το πρόγραμμα

• Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75 % της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ. Το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της άσκησης εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους. Η πρόταση της Επιτροπής θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο, εκτός αν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει μέσα σε 10 ημέρες από την έγκρισή της από την Επιτροπή.
• Μετά από αίτημα της Επιτροπής, το κράτος μέλος που παραμένει υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του άρθρου 3 παράγραφος 3 του παρόντος κανονισμού και παρέχει τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 10 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 473/2013.
• Η Επιτροπή πραγματοποιεί, σε συνεννόηση με την ΕΚΤ, τακτικές αποστολές επιθεώρησης στο κράτος μέλος υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα, προκειμένου να εκτιμήσει την οικονομική, δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική του κατάσταση. Κοινοποιεί ανά εξάμηνο την εκτίμησή της στην αρμόδια επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στην ΟΔΕ, καθώς και στο κοινοβούλιο του οικείου κράτους μέλους, και εκτιμά ειδικότερα αν χρειάζονται διορθωτικά μέτρα.
  Η αρμόδια επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μπορεί να προσφέρει στο οικείο κράτος μέλος και στην Επιτροπή τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε ανταλλαγή απόψεων όσον αφορά την πρόοδο που επιτυγχάνεται στο πλαίσιο της εποπτείας μετά το πρόγραμμα.
• Το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να συστήσει σε κράτος μέλος υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα να λάβει διορθωτικά μέτρα. Η πρόταση της Επιτροπής θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο, εκτός αν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει μέσα σε 10 ημέρες από την έγκρισή της από την Επιτροπή.
• Το κοινοβούλιο του οικείου κράτους μέλους μπορεί να καλέσει εκπροσώπους της Επιτροπής να συμμετάσχουν σε ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στο πλαίσιο της εποπτείας μετά το πρόγραμμα.

Δήλωσε μάλιστα ότι η περίοδος 2015-2019, όπου κυβερνούσε τη χώρα ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η χειρότερη περίοδος στην ελληνική ιστορία.

Οι αναφορές του Πορτοσάλτε έρχονται μετά τις πρόσφατες δηλώσεις Μητσοτάκη στη Βουλή, όπου απευθυνόμενος στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης είπε: «Μου θυμίζετε την γνωστή ιστορία με τον πυρομανή, ο οποίος φωνάζει την πυροσβεστική», ενώ προσέθεσε «εσείς μας βάλατε στα μνημόνια, εσείς καταστρέψατε τις προοπτικές της οικονομίας για 4 χρόνια».

Πηγή: thepressproject.gr

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Τώρα, με τον Ζάεφ ηττημένο (στις δημοτικές εκλογές, τις οποίες ο ίδιος περιέργως κατέστησε δημοψηφισματικού χαρακτήρα) και την Βόρεια Μακεδονία ενώπιον ενός κύκλου πολιτικής αστάθειας, η ευρωπαϊκή ηγεσία απλώς παρατηρεί τις εξελίξεις. Σε μεγάλο βαθμό, όμως, είναι η ίδια που προκαλεί αυτή την αστάθεια, προβάλλοντας συνεχώς εδώ και καιρό εμπόδια στην ομαλή ευρωπαϊκή προοπτική της Βόρειας Μακεδονίας και των γειτονικών βαλκανικών χωρών.

Οι πληροφορίες από το Βερολίνο δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία, καθώς φέρουν τον Όλαφ Σολτς να υποτιμά τον γερμανικό ρόλο στον γεωπολιτικό χώρο που αφορά την Ελλάδα- από τα Βαλκάνια έως την ανατολική Μεσόγειο. Το γεγονός ότι επιλέγει, ως φαίνεται, να παραδώσει το υπουργείο Εξωτερικών στους Πράσινους υποδηλώνει, όπως επισημαίνουν αναλυτές στη γερμανική πρωτεύουσα, αυτή την κατεύθυνση, ακόμα κι αν ορισμένοι στην Αθήνα θεωρούν θετική μία τέτοια εξέλιξη.

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας δείχνει πως αντιλαμβάνεται τους κινδύνους που εγκυμονεί η πιθανή εγκατάλλειψη των δυτικών Βαλκανίων –κατά το δόγμα Μπίσμαρκ πως “δεν αξίζουν τα κόκκαλα ούτε ενός Πομερανού γρεναδιέρου”;

Κατά την προσφώνηση του ομολόγου του της Σλοβενίας Anje Logar, είπε πως “…δυστυχώς όμως θα πρέπει να κρούσω ένα κώδωνα κινδύνου. Η ευρωπαϊκή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων θα μπορούσε να είναι αναστρέψιμη. Και για αυτό το λόγο θα πρέπει να επενδύσουμε όλες μας τις δυνάμεις καθώς ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος τα Δυτικά Βαλκάνια να γλιστρήσουν πίσω, θα μου επιτρέψετε να πω, στο βαλκανικό τους παρελθόν“. Και συμπλήρωσε: “…υπάρχουν στα Βαλκάνια και λειτουργούν και άλλες δυνάμεις πέρα των ευρωπαϊκών, οι οποίες καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να απομακρύνουν τα Δυτικά Βαλκάνια από την Ευρώπη προσφέροντας δήθεν αναπτυξιακή βοήθεια, δήθεν ανταλλάγματα, στρατιωτική συνεργασία, ακόμα και συνεργασία στον εκπαιδευτικό τομέα, μέσω φορέων, οι οποίοι ευαγγελίζονται περισσότερο τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και πολύ λιγότερο ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό πλαίσιο εκπαίδευσης...”.

Είναι σαφές πως ο Νίκος Δένδιας φωτογραφίζει τον σχεδιασμό της Τουρκίας να ανακτήσει προγεφυρώματα στα Βαλκάνια και να διευρύνει την επιρροή της. Με την Αλβανία του Ράμα και την Βουλγαρία αυτό ισχύει για πολλά χρόνια, τώρα, όμως, είναι βέβαιο πως η Άγκυρα να προσπαθήσει να αξιοποιήσει την αστάθεια στη Βόρεια Μακεδονία και την πιθανή επικράτηση ακραίων εθνικιστικών δυνάμεων. Το φιλοβουλγαρικό VMRO του Κρίστιαν Μιτσκόσκι αποτελεί αναμφίβολα μία τέτοια δύναμη που είτε απευθείας, είτε μέσω Σόφιας, θα επιχειρήσει να προσεγγίσει η Τουρκία.

Οι δηλώσεις Δένδια βρίσκονται σε απόσταση από εκείνες του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, ο οποίος “απείλησε” τα Σκόπια ότι πιθανή πολιτική διολίσθηση προς τους εθνικιστές που πολέμησαν λυσαλλέα τον Ζάεφ και τη Συμφωνία των Πρεσπών θα αναγκάσει την Ελλάδα να προβάλλει βέτο στην ενταξιακή διαδικασία της Βόρειας Μακεδονίας. Πιο σώφρων ο υπουργός Εξωτερικών επισημαίνει τον κίνδυνο “τουρκοποίησης” μιας περιοχής υψηλού ελληνικού ενδιαφέροντος στα βόρεια σύνορά μας, την ώρα που ο αναπληρωτής του απευθύνεις προειδοποιήσεις και απειλές για ανακοπή της ευρωπαϊκής προοπτικής αυτής της περιοχής, και μάλιστα με ελληνική πρωτοβουλία (!!!).

Ο κ. Δένδιας κρούει, όπως λέει, τον κώδωνα του κινδύνου ότι η ευρωπαϊκή πορεία των δυτικών Βαλκανίων (και της Βόρειας Μακεδονίας) δεν είναι δεδομένη και μπορεί να είναι αναστρέψιμη και να διολισθήσουν στο “βαλκανικό παρελθόν τους”, επισημαίνοντας έμμεσα αλλά σαφώς τις ευρωπαϊκές ευθύνες, και ο αναπληρωτής του σπεύδει να βάλει και την Ελλάδα σε εκείνο το γκρουπ χωρών που αμφισβητούν την ευρωπαϊκή προοπτική των βόρειων γειτόνων. Δεν ακούγονται λογικά όλα αυτά.

Βεβαίως, ο κ. Βαρβιτσιώτης υποτίθεται πως απηύθυνε την “απειλή” προς συμμόρφωση της Βόρειας Μακεδονίας στη Συμφωνία των Πρεσπών, έχοντας, όμως, κατά νου ένα εσωτερικό εκλογικό ακροατήριο της Ν.Δ που καραδοκεί για να γίνει πράξη η προεκλογική υπόσχεση του κυβερνώντος κόμματα για ακύρωση (;) της συμφωνίας. Για ακόμα μια φορά, ωστόσο, είναι προφανές πως διπλωματία και δη σε ένα εξαιρετικά ευαίσθητο και κρίσιμο για τα συμφέροντά μας γεωπολιτικό περιβάλλον δεν γίνεται με όρους εκλογικής αριθμητικής. Η προηγούμενη κυβέρνηση το βίωσε και το πλήρωσε, ωστόσο η Συμφωνία των Πρεσπών έγινε ένας γεωπολιτικός game changer στην περιοχή.

Οποιαδήποτε σκέψη για εγκατάλειψη της ΣτΠ είναι βέβαιο πως θα αφήσει ορθάνοιχτες πόρτες για την υλοποίηση του τουρκικού σχεδιασμού στα Βαλκάνια. Ο προσανατολισμός της Αθήνας δεν πρέπει να είναι μόνο προς τις συνεργασίες στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Εξαιρετικά χρήσιμα και κρίσιμα όλα αυτά αλλά η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί αν είναι μονοσήμαντη.

Ο ηγετικός ρόλος της Ελλάδας θα αποδεικνυόταν μόνο εάν η χώρα μας αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, τόσο για την επίσπευση της ευρωπαϊκής προοπτικής των χωρών των δυτικών Βαλκανίων και ειδικότερα/ιδιαίτερα της Βόρειας Μακεδονίας, όσο και για την διασφάλιση συνθηκώς γεωπολιτικής ασφάλειας στην περιοχή. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει και να διευρύνει την παρουσία της στα Σκόπια και στις άλλες γειτονικές χώρες, και να πρωταγωνιστεί υπέρ των βαλκανικών κρατών στις Βρυξέλλες.

Παράλληλα, δεν πρέπει να επιχαίρει για πιθανή ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών μέσω της επικράτησης των εθνικιστών αλλά να απαιτεί και να επιβάλλει την τήρηση και εφαρμογή της από το σύστημα διακυβέρνησης στην Βόρεια Μακεδονία. Με προσανατολισμό προς το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του Ζάεφ και του όποιου διαδόχου του και με ενίσχυση των μικρότερων αλβανικών κομμάτων που συνεργάστηκαν μαζί του. Όσο η ίδια κρατά αποστάσεις και αντιμετωπίζει φοβικά -για πολιτικούς λόγους- τη ΣτΠ, τόσο ο Ζάεφ και κάθε Ζάεφ θα την παρακάμπτει για να αντιμετωπίσει την δική του αντιπολίτευση που τον κατηγορεί για προδοσία. Κι όσο η ΕΕ αφήνει στην τύχη τους τα δυτικά Βαλκάνια, τόσο οι μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις της περιοχής θα προσφέρονται βορά στον σκληρό εθνικισμό και τους σχεδιασμούς της Τουρκίας ή της Ρωσίας. Αυτό το κατανοούν, ίσως περισσότερο, στην Ουάσιγκτον (εξαιτίας του φόβου για διεύρυνση της ρωσικής επιρροής), ωστόσο οι προτεραιότητες της είναι διαφορετικές επί του παρόντος.

Για να απαιτούμε, ωστόσο, την τήρηση της συμφωνίας -ως σταθεροποιητικό παράγοντα-, πρέπει κι εμείς να την υλοποιούμε απαρέγκλιτα. Η κύρωση, για παράδειγμα, των μνημονίων συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία, όσο παραπέμπεται στις καλένδες (σαφής η πρόθεση να μετατοπισθεί χρονικά μετά τις επόμενες εκλογές…), τόσο πολλαπλασιάζει την ισχύ εκείνων που υπονομεύουν τους μετριοπαθείς στα Σκόπια και αφήνει κενό το οποίο θα σπεύσει να καλύψει η Τουρκία και άλλες δυνάμεις, όπως ορθώς ανέφερε ο υπουργός Εξωτερικών.

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Εκ πρώτης ανάγνωσης, το πρωθυπουργικό δίλημμα είναι και ηχηρό και ισχυρότερο. Σχεδόν απλοϊκό, ως εύληπτο και κατανοητό. Ακόμα κι αν εμπεριέχει αυταρέσκεια και πολιτικό κυνισμό, ο μέσος πολίτης το προσλαμβάνει με ευκολία.

Από την άλλη, το προβαλλόμενο εκλογικό διακύβευμα από τον Αλέξη Τσίπρα απευθύνεται σε πολίτες που θέλουν και μπορούν να προχωρήσουν σε δεύτερη, βαθύτερη επεξεργασία. Διότι, πέραν του συνθήματος που επιχειρεί να συμπυκνώσει το ζητούμενο από την αξιωματική αντιπολίτευση ανακύπτουν εύλογα ερωτήματα που δύσκολα απαντιούνται υπό τις σημερινές συνθήκες.

Το ποιο από τα δύο διλήμματα θα επικρατήσει τελικά, όταν φθάσουμε στον εκλογικό χρόνο -πιθανότατα εντός του 2022- θα εξαρτηθεί από πολλές παραμέτρους:

1.Υπάρχει όντως κουλτούρα συνεργασιών στον ενδιάμεσο εκλογικό χώρο που δίνει προβάδισμα και τελικά δίνει κυβερνήσεις;

Η δεκαετία των μνημονίων θα έλεγε κανείς πως παρήγαγε τέτοιες προϋποθέσεις και έδωσε απτά αποτελέσματα. Σωστό ή λάθος; Οι κυβερνήσεις συνεργασίας Παπαδήμου, Σαμαρά-Βενιζέλου, και Τσίπρα-Καμμένου προέκυψαν κυρίως ως προϊόντα εκλογικών συσχετισμών σε συνθήκες οικονομικού συναγερμού και ανάγκης. Είτε αυτοβούλως, είτε ως έμμεση εντολή των δανειστών. Οδηγηθήκαμε, βεβαίως, σε αυτές λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων, ή στην περίπτωση εκείνης του πρώην αντιπροέδρου της ΕΚΤ μετά την εκβιαστική “καθαίρεση” του Γιώργου Παπανδρέου (αν θυμηθούμε την επεισοδιακή νύχτα στη Σύνοδο Κορυφής των Καννών). Είναι, όμως, εξαιρετικά αμφίβολο εάν οι ψηφοφόροι αποφάνθηκαν στις κάλπες έχοντας κατά νου τον σχηματισμό τέτοιων κυβερνήσεων. Κι αυτό διότι σε μεγάλο βαθμό δεν είχε προϋπάρξει προετοιμασία και “εκπαίδευση” των εκλογέων. Όλοι θυμούνται τις βαρύτατες εκφράσεις που αντήλασσαν ο “αντιμνημονιακός” Αντώνης Σαμαράς και ο υπερασπιστής της αναγκαιότητας του πρώτου μνημονίου Ευάγγελος Βενιζέλος πριν οδηγηθούν στον σχηματισμό της τριμερούς (με τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ που μιλούσε, τότε, για σταδιακή απαγκίστρωση από τα μνημόνια). Το φαινομενικά αδύνατο έγινε δυνατό και επιθυμητό μετά τα αποτελέσματα των δυο αναμετρήσεων του Μαϊου και του Ιουνίου του 2012 και με σαφή επιρροή του γερμανικού παράγοντα και του ΔΝΤ. “Ουδείς αναμάρτητος”, είχε δηλώσει εκ των υστέρων ο τότε πρωθυπουργός για να δικαιολογήσει την συγκυβέρνηση που μερικές εβδομάδες πριν έμοιαζε εντελώς ανέφικτη.

2.Τι θέλει, πλέον, η κοινή γνώμη;

Μετά το 2018 και την έξοδο από τα μνημόνια που φέρει καθαρά την υπογραφή Τσίπρα άρχισε σταδιακά να διαμορφώνεται η άποψη περί επιστροφής στην κανονικότητα. Το συναίσθημα αυτό έγινε ακόμα εντονότερο μετά την μεγάλη νίκη Μητσοτάκη τον Ιούλιο του 2019. Έκτοτε, η επικοινωνιακή στρατηγική της κυβέρνησης τροφοδοτεί αυτό το συναίσθημα και πάνω από δύο χρόνια μετά αρκετοί θιασώτες της “αναγκαιότητας” των συνεργασιών έχουν αρχίσει και διολισθαίνουν στην αντίληψη ότι οι κυβερνητικές αυτοδυναμίες παράγουν σταθερότητα. ‘Ενα τμήμα της κοινωνίας ξορκίζει τις συμμαχίες ίσως επειδή παραπέμπουν σε (μνημονιακές) εποχές που θέλει να ξεχάσει. Το ίδιο το πολιτικό σύστημα, βεβαίως, και ειδικότερα η ενίσχυση του διπολισμού -μετά την περίοδο του κατακερματισμού- αναπαράγει στερεότυπα που ανακαλούνται από τις περιόδους του υπερδανεισμού, του πελατειακού κράτους και, εν τέλει, της οικονομικής χρεοκοπίας. Η ίδια η κοινωνία, αλλά και μερίδα του πολιτικού και μιντιακού συστήματος, ουδέποτε στάθηκαν απολογιστικά απέναντι σε όσα συνέβησαν πριν το 2010. Η συζήτηση αυτή δεν έγινε και ελάχιστοι επικαλούνται τις ευθύνες των μονοκομματικών και “ισχυρών” κυβερνήσεων. Οι καιροί έχουν παρέλθει και με όλα τα παραπάνω η αυτοδυναμία ανακτά -μάλλον παραπλανητικά- την αίγλη που απώλεσε εξαιτίας της καταστροφής της χώρας που οδήγησε στα αποικιοκρατικού τύπου μνημόνια.

3. Η αδυναμία (;) ορισμού της “προοδευτικής διακυβέρνησης”:

Ο Αλέξης Τσίπρας θέτει ένα δίλημμα λογικό αλλά δύσκολο. Όταν μιλά για ένα συνεργατικό κυβερνητικό σχήμα προοδευτικής κατεύθυνσης πρέπει να κατορθώσει να ορίσει εκ νέου και με σαφήνεια την έννοια “προοδευτικότητα”, κυρίως, όμως, να προσδιορίσει σε ποιους απευθύνεται. Από εντελώς πρακτική σκοπιά και υπό την θέα των σημερινών πολιτικών συσχετισμών, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται να έχει κατά νου το Κίνημα Αλλαγής και το Μερα25. Ούτε την Ελληνική Λύση μπορεί να εννοεί, ούτε, φυσικά, το ΚΚΕ που δηλώνει πεντακάθαρα πως δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε μια τέτοια κυβέρνηση. Ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τις καλύτερες προθέσεις και έχει, όντως, χειραφετηθεί μετά την περιπέτεια της διακυβέρνησης και της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου, δεν είναι εύκολο να πείσει πως μπορεί να δρομολογηθεί μια τέτοια συνεργασία. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης (ΔΕΘ) έσπευσε να υπονομεύσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο επισημαίνοντας την συνύπαρξη Τσίπρα-Βαρουφάκη, το 2015, εξαιρώντας -καθόλου τυχαίο- την Φώφη Γεννηματά. Η δε τελευταία είναι βέβαιο πως μέχρι την ώρα των εκλογών θα διεκδικεί την αυτονομία της και θα αρνείται τις έμμεσες προτάσεις Τσίπρα, ενισχύοντας την αβεβαιότητα και την σύγχυση του εκλογικού κοινού.

Βεβαίως, ο Τσίπρας έχει δίκιο όταν λέει πως η πρώτη αναμέτρηση με απλή αναλογική μπορεί να αποδειχθεί εμβρυουλκός σεισμικών εξελίξεων. Νέα κόμματα μπορεί να εμφανισθούν και σε κάθε περίπτωση η διαφορά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου κόμματος θα επιδράσει από μόνη της.

Στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κερδίσει “έστω και με μία ψήφο” -όπως έχει πει ο πρόεδρός του-, τα πράγματα γίνονται ευκολότερα. Εφόσον, όμως, νικητής είναι η Ν.Δ δεν πρέπει να θεωρείται απίθανο άλλη να είναι η συμπεριφορά της εάν η διαφορά από τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ είναι μικρή (π.χ κάτω από 5 μονάδες), κι άλλη εάν είναι μεγάλη αλλά χωρίς αυτοδυναμία. Στην δεύτερη περίπτωση, το δίλημμα της περί αυτοδυναμίας θα γίνει ισχυρότερο και πρέπει να θεωρείται περίπου βέβαιο πως θα την κατακτήσει στην επαναληπτική αναμέτρηση με το νέο εκλογικό νόμο του κλιμακωτού μπόνους.

4. Η “χημεία” των προσώπων και η πόλωση:

Σημαντικό ρόλο θα παίξουν στην επόμενη διπλή (;) αναμέτρηση το οξύ κλίμα αντιπαράθεσης που καλλιεργείται σταδιακά και φέρει την υπογραφή του πρωθυπουργού. “Έχω εξαντλήσει κάθε προσπάθεια συναίνεσης με όλους τους πολιτικούς χώρους”, είπε από το βήμα τηςΔΕΘ και αυτό συνιστά μια σαφή στρατηγική την οποία θα υπηρετήσει και μάλιστα με κλιμακούμενη ένταση μέχρι τις εκλογές. Σε αυτό το κλίμα πόλωσης και σκληρού διπολισμού θα ακουστούν βαριές κατηγορίες και θα εξαπολυθούν προσωπικές επιθέσεις κατά πολύ χειρότερες από εκείνες που είχαν ακουστεί πριν τις διπλές εκλογές του 2012 (μεταξύ Σαμαρά και Βενιζέλου). Αρνητικό ρόλο θα παίξει, αναμφίβολα, και το χάσμα που χωρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι δύο προσωπικότητες που παράγουν αντιπαραθέσεις και δύσκολο μπορεί να σκεφτεί κανείς πως θα μπορούσαν αν συνεργαστούν. Ακόμα κι αν εξωθεσμικοί ή εξωτερικοί παράγοντες θα ήθελαν να δοκιμάσουν ένα τέτοιο “πείραμα” σταθερότητας υπό το πρίσμα των μεγάλων επιχειρηματικών και οικονομικών σχεδίων, η “χημεία” Μητσοτάκη-Τσίπρα φαίνεται να είναι απαγορευτική.

Εν κατακλείδι, τα διλήμματα που άρχισαν να περιγράφουν οι δύο πολιτικοί αντίπαλοι οδηγούν αργά αλλά σταθερά σε μία συγκρουσιακή και ίσως “δηλητηριώδη” πολιτική περίοδο.

Εκτός, όμως, από τα διλήμματα υπάρχουν και οι στρατηγικές για την ίδια τη χώρα και την κοινωνία που θα επηρεάσουν το εκλογικό σώμα. Επ’ αυτού και οι δύο πλευρές έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Ο πρωθυπουργός αποκάλυψε έμμεσα τα δικά του μειονεκτήματα εστιάζοντας, από την ΔΕΘ, στις νεότερες ηλικίες και τη μεσαία τάξη. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει γρήγορα να παρουσιάσει ολοκληρωμένο σχέδιο που να δίνει διεξόδους σε κοινωνικά στρώματα που αισθάνονται αποκλεισμένα, χωρίς, ωστόσο, να εγκαταλείπει στον αντίπαλό του το πεδίο των επενδύσεων, των (λελογισμένων) ιδιωτικοποιήσεων, της επιχειρηματικότητας και εν γένει της ανάπτυξης.

Σε ό,τι αφορά στο ενδεχόμενο προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, υπογράμμισε πως Ελλάδα και Τουρκία θα πρέπει πρώτα να έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους τι θα κριθεί. «Και η ελληνική πάγια θέση, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, ανεξαρτήτως υπουργών, είναι ότι εμείς αυτό το οποίο μπορούμε να συζητήσουμε είναι η υφαλοκρηπίδα και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, η θαλάσσια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Αυτά μπορούμε να συζητήσουμε εμείς» κατέστησε σαφές ο Νίκος Δένδιας. «Αν η Τουρκία θέλει κάτι άλλο, δεν θα είμαστε εμείς εκεί να συζητήσουμε» διαμήνυσε.

Περαιτέρω, επεξήγησε πως όταν η Ελλάδα λέει θαλάσσια σύνορα μιλάει για το εύρος των χωρικών υδάτων, το οποίο προσδιορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο, από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, την UNCLOS, που είναι τα 12 μίλια. «Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί να τεθεί εάν η UNCLOS είναι ορθή ή όχι υπό την κρίση του δικαστηρίου. Η UNCLOS είναι ο νόμος. Το δικαστήριο αποφασίζει κατά τον νόμο, όχι τον νόμο. Κατά συνέπεια λοιπόν, τα χωρικά ύδατα είναι μονομερές δικαίωμα του κάθε κράτους» υπογράμμισε με σαφήνεια και έστειλε το μήνυμα: «Το πότε θα το ασκήσουμε και το πώς θα το ασκήσουμε αυτό είναι ένα δικό μας δικαίωμα. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι το οποίο θα το συμφωνήσουμε με την Τουρκία».

Ερωτηθείς για την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στα Κατεχόμενα, είπε ότι οποιοσδήποτε ξεφεύγει από το πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου αρχίζει και έχει προβλήματα. «Στην καλύτερη για αυτόν περίπτωση δημιουργεί τεράστια ζημιά στην εικόνα της χώρας του και του ιδίου του εαυτού του ως παράγοντα του διεθνούς πλαισίου. Στην χειρότερη οδηγείται σε κυρώσεις και σε διάφορα άλλα» προσέθεσε. Στο σημείο αυτό αναφέρθηκε στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που προβλέπει κυρώσεις όσον αφορά στο Κυπριακό, επισημαίνοντας πως ένας από τους λόγους που η Τουρκία σταμάτησε τις παράνομες ενέργειες στην ευρύτερη περιοχή είχε να κάνει με τις επαπειλούμενες κυρώσεις. Εξάλλου, υπενθύμισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία και σημείωσε να «μην θεωρούμε ότι οι κυρώσεις είναι κάτι το οποίο είναι μεταφυσικό και εκτός δυνατότητας της διεθνούς κοινότητας να το επιβάλλει».

Σε ερώτηση αν θα βοηθούσε μία απευθείας επικοινωνία μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Νίκος Δένδιας απάντησε πως ήταν και παραμένει οπαδός της κατ’ ιδίαν συνεννόησης μεταξύ του πρωθυπουργού και του Τούρκου Προέδρου. «Έτσι όπως είναι η δομή στην Τουρκία, οποιοσδήποτε άλλος δεν έχει την εξουσία ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, άρα λοιπόν, εάν υπάρχει μία μικρή πιθανότητα, υπάρχει σε μία επαφή των δύο» αποσαφήνισε.

Κληθείς να σχολιάσει το θερμό ντιμπέιτ που είχε με τον Τούρκο ομόλογό του στην Άγκυρα, ο Νίκος Δένδιας είπε ότι δεν μπορείς να μην λες τα πράγματα με το όνομά τους γιατί τότε εκτίθεσαι εσύ και υπογράμμισε πως η εξωτερική μας πολιτική είναι μία πολιτική αρχών. Επιπλέον, ανέφερε πως αυτή την εντολή είχε από τον πρωθυπουργό, αυτή την εντολή υλοποίησε.

Καυτηριάζοντας το casus belli από πλευράς της Τουρκίας, είπε πως είναι τελείως απαράδεκτο και επισήμανε ότι Τουρκία είναι η μόνη χώρα στον πλανήτη που έχει εκδώσει απειλή πολέμου εναντίον γειτονικής της χώρας και μάλιστα εναντίον συμμάχου, εάν ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο υπουργός Εξωτερικών και στις σχέσεις με τη Γαλλία, επισημαίνοντας ότι έχουμε μία πολύ στενή αμυντική συνεργασία, προσθέτοντας πως τη θεωρούμε στενότατό σύμμαχό μας, ενώ υπογράμμισε ότι όταν χρειάστηκε ήταν παρούσα. «Έχω πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στις ελληνογαλλικές σχέσεις και στην προσωπική σχέση μεταξύ του Προέδρου Μακρόν και του Κυριάκου Μητσοτάκη» τόνισε επιπροσθέτως.

Αναφερόμενος στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, είπε πως έχουν γίνει θερμότερες. «Οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ είναι σε μία διαρκή φάση βελτίωσης. Πραγματικά, διότι με τις ΗΠΑ είχαμε μία μακρά σχέση, είμαστε σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Παρά ταύτα το επίπεδο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων τα τελευταία χρόνια είναι εκπληκτικό και βαίνει διαρκώς βελτιούμενο» σημείωσε.

Περαιτέρω, επισήμανε πως η εκλογή Μπάιντεν στην ηγεσία των ΗΠΑ επηρέασε επί τα βελτίω για την Ελλάδα διότι αισθάνομαι ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν δεν έχει πια την αίσθηση πως έχει έναν φίλο του προσωπικό στην ηγεσία της υπερδύναμης.

Απαντώντας σε ερώτηση αν θα είναι παρόντα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα σε περίπτωση θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο από την Τουρκία, ο Νίκος Δένδιας υπενθύμισε πως με τη χώρα αυτή υπάρχει συμφωνία αμοιβαίας συνδρομής και ότι πέρυσι είχαν στείλει F16-60 στο αεροδρόμιο των Χανίων πλήρως εξοπλισμένα και σημείωσε: «Τώρα από εκεί και πέρα εύχομαι ότι τίποτα δεν θα χρειαστεί που να οδηγήσει σε υλοποίηση μίας συμφωνίας υπάρχουσας. Αλλά η συμφωνία υπάρχει».

Σε ό,τι αφορά τη Γερμανία, είπε πως είναι η μεγαλύτερη δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξαιρετικά σημαντική χώρα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, μία χώρα με την οποία η Ελλάδα έχει μία πολύ στενή σχέση στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και διμερώς.

Αναφερόμενος στην πώληση των γερμανικών υποβρυχίων προς την Τουρκία, είπε πως η ιστορία των υποβρυχίων είναι μία λάθος ιστορία, διότι η Γερμανία συμφώνησε να πουλήσει τα υποβρύχια στην Τουρκία το 2009, αλλά ήταν η άλλη Τουρκία.

Στην παρατήρηση της δημοσιογράφου Όλγας Τρέμη ότι ανατρέπεται η ισορροπία στην περιοχή, ο Νίκος Δένδιας είπε πως ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ευθέως στη μεταξύ τους συζήτηση το κατάλαβε απολύτως, σημειώνοντας ότι προφανώς η καγκελαρία έχει μια άλλη αντίληψη, ότι θα πρέπει να συνεχίσει σε αυτή τη φάση.

Σε ό,τι αφορά τη Συμφωνία των Πρεσπών, είπε πως «έχουμε καταρχήν τοποθετηθεί με ένα τρόπο πολύ συγκεκριμένο πριν από τις εκλογές», και από εκεί και πέρα «μετά τις εκλογές έχουμε υπηρετήσει απολύτως και με σοβαρότητα την υλοποίηση αυτής της Συμφωνίας». Εξηγώντας τη στάση αυτή, ανέφερε διότι πρώτον στη διεθνή σκηνή pacta sunt servanda και ότι δεν μπορούμε εμείς που επικαλούμαστε το διεθνές δίκαιο να το παραβιάζουμε, και δεύτερον, η σταθερότητα της συγκεκριμένης χώρας, της Βόρειας Μακεδονίας, είναι προς το απόλυτο συμφέρον της Ελλάδας. «Γι’ αυτό τους βοηθάμε όσο μπορούμε, για αυτό προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε να μπουν και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βεβαίως υπό τον όρο της υλοποίησης της Συμφωνίας», αποκρυστάλλωσε περαιτέρω. Παράλληλα, διαμήνυσε όταν δεν υλοποιούν ή παραβιάζουν, πρέπει να υπάρξει μία χοντρή κόκκινη γραμμή και να τους πει κανείς: «αλτ, μέχρι εδώ».

Ερωτηθείς αν θα κυρωθούν τον Σεπτέμβριο τα μνημόνια με τη Βόρεια Μακεδονία, απάντησε πως δεν ξέρει πότε, αλλά θα τα κυρώσουμε. «Η χώρα, εφόσον η άλλη χώρα τηρεί τις δεσμεύσεις της πρέπει και η δική μας να τηρήσει τις δικές της. Πότε τίθεται το θέμα αναβολής; Όταν η άλλη χώρα δεν τηρεί τις δεσμεύσεις της» συμπλήρωσε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το “σήμα” έδωσε ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, βουλευτής ο οποίος και σε άλλες περιπτώσεις έχει δράσει ως “λαγός” προλειαίνοντας το έδαφος, ή προαναγγέλοντας κυβερνητικές αποφάσεις. Ιδιαίτερα, δε, αποφάσεις του Μεγάρου Μαξίμου καθώς ο βουλευτής διατηρεί άριστη σχέση με τον “σκληρό πυρήνα” του πρωθυπουργικού γραφείου.

Χθες, λοιπόν, ο κ. Μπογδάνος, μιλώντας στην πρωϊνή εκπομπή του Anmt1 προέτρεψε την κυβέρνηση να μην φέρει προς ψήφιση στη Βουλή τα μνημόνια που προβλέπονται από την Συμφωνία των Πρεσπών εντός της τρέ3χουσας κοινοβουλευτικής θητείας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το tweet του Ζάεφ. Είναι γνωστό πως ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε δεσμευτεί στον πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας για την ψήφιση (σύντομα) των μνημονίων -όπως είχε δηλώσει ο τελευταίος και δεν είχε διαψευστεί από το Μέγαρο Μαξίμου-, οπότε τυχόν αναίρεση αυτής της δέσμευσης εξαιτίας της προκλητικής, όντως, αφορμής που έδωσε ο Ζόραν Ζάεφ συνιστά ρωγμή στην ίδια την Συμφωνία των Πρεσπών.

Πολιτικά κάτι τέτοιο ευνοεί την κυβέρνηση καθώς αποφεύγει μια εσωτερική κρίση που θα προέκυπτε πιθανώς κατά την ψήφιση των μνημονίων, με πιθανότατες “διαρροές”, ή απουσίες, αλλά και εξαιτίας της σκληρής στάσης που κρατάει ο ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα αυτό επισημαίνοντας την αλλαγή στάσης της Ν.Δ από την ρητορική των συλλαλητηρίων.

Την πιθανότητα να παραπεμφθεί στις καλένδες η ψήφιση των μνημονίων προαναγγέλει, μετά τις δηλώσεις Μπογδάνου, και η “Καθημερινή”, αποκαλύπτοντας έμμεσα τις προθέσεις του Μαξίμου.

«Απαιτούμε την πλήρη εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών και καλούμε τον κ. Ζάεφ να απέχει από διχαστική ρητορική και μάλιστα για ένα θέμα όπως αυτό το ποδόσφαιρο» τόνισε η Αριστοτελία Πελώνη κατά την σημερινή ενημέρωση των πολιτικών συντακτών.
Η κυβερνητική εκπρόσωπος κλήθηκε να σχολιάσει τις αναρτήσεις του Ζόραν Ζάεφ σχετικά με το EURO 2020 όπου αναφέρθηκε στην ποδοσφαιρική ομάδα της χώρας του ως «Μακεδονίας» και όχι Βόρειας Μακεδονίας.

Η κυβερνητική εκπρόσωπος μάλιστα υπενθύμισε ότι η ΝΔ είχε εκφράσει επιφυλάξεις ως αντιπολίτευση για τη χρήση του όρου μακεδονικούς σε ότι αφορά την ταυτότητα και τη γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας.

Κατρούγκαλος: Ο Ζάεφ οφείλει να τηρήσει τη συμφωνία των Πρεσπών – Βολές και κατά της ΝΔ

To tweet Ζάεφ και το “σήμα” Μπογδάνου:

Άρθρο του Σεραφείμ Κοτρώτσου: “Τιμάς” τις Πρέσπες; Απόδειξη…

Το πρωτοσέλιδο θέμα της “Καθημερινής”