Η μεγάλη συγκέντρωση μνήμης για τη δολοφονία θα πραγματοποιηθεί στις 9 το βράδυ στη διασταύρωση Μεσολογγίου και Τζαβέλα, στο σημείο όπου ο 16χρονος μαθητής έπεσε νεκρός από σφαίρα του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Με εντολή της Ελληνικής Αστυνομίας, ο σταθμός του Μετρό «Πανεπιστήμιο» θα κλείσει στις 9 το πρωί, ενώ ο σταθμός «Σύνταγμα» θα κλείσει στις 11 το πρωί και θα παραμείνει κλειστός μέχρι τις 3 το μεσημέρι, για να ανοίξει ξανά στις 5 το απόγευμα. Οι συρμοί θα διέρχονται από τους εν λόγω σταθμούς χωρίς να πραγματοποιούν στάση.

Η Αστυνομία έχει λάβει αυστηρά μέτρα για την αποτροπή επεισοδίων, ενώ θα εφαρμοστούν κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στους κεντρικούς οδικούς άξονες της Αθήνας κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Η ΕΛΑΣ σημειώνει σε ανακοίνωσή της ότι οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις θα εφαρμοστούν σταδιακά και θα εξαρτώνται από τις κυκλοφοριακές συνθήκες. Παράλληλα, η Διεύθυνση Τροχαίας Αττικής έχει προγραμματίσει μέτρα για την καλύτερη διαχείριση της κυκλοφορίας στο κέντρο της Αθήνας. Οι οδηγοί καλούνται να αποφεύγουν τη στάθμευση και την κίνηση στα σημεία των εκδηλώσεων, τόσο για τη δική τους εξυπηρέτηση όσο και για την αποφυγή περαιτέρω κυκλοφοριακών προβλημάτων.

Η δολοφονία και το ξέσπασμα της νέας γενιάς

Η μοιραία συνάντηση του Αλέξη Γρηγορόπουλου με τον δολοφόνο του έγινε λίγα λεπτά μετά τις 9 το βράδυ του Σαββάτου της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου στα Εξάρχεια. Αρχικά υπήρξε φραστική αντιπαράθεση μιας ομάδας νεαρών με τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα και τον συνάδελφό του Βασίλη Σαραλιώτη.

Στη συνέχεια, οι δυο άνδρες διατάχθηκαν να αποσυρθούν από τον τόπο του επεισοδίου. Προς στιγμή υπάκουσαν στις εντολές των προϊσταμένων τους, αλλά λίγο μετά επανήλθαν πεζή στην οδό Τζαβέλα, όπου βρισκόταν η παρέα των νεαρών. Ανάμεσά τους ήταν και ο συνομήλικος του Γρηγορόπουλου, Νίκος Ρωμανός, που απασχολεί έκτοτε τις αρχές και τη δημοσιότητα με την αναρχική του δράση.

Η φραστική αντιπαράθεση συνεχίστηκε και τότε ξαφνικά ο Κορκονέας έβγαλε το υπηρεσιακό του περίστροφο και πυροβόλησε τρεις φορές. Μία από τις σφαίρες χτύπησε τον 15χρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου διακομίστηκε, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Οι δυο ειδικοί φρουροί ενημέρωσαν, την υπηρεσία τους για το συμβάν, αναφέροντας ότι δέχθηκαν επίθεση με πέτρες και μπουκάλια από τους νεαρούς. Είναι και το σενάριο που διακινεί η αστυνομία τις πρώτες ώρες. Στις ανακοινώσεις της κάνει λόγο για τον εξοστρακισμό της σφαίρας που προκάλεσε το θάνατο του νεαρού παιδιού. Οι δυο ειδικοί φρουροί συνελήφθησαν και τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, όπως και ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Εξαρχείων, στη δύναμη των οποίων ανήκαν. Στην πρώτη του κατάθεση, ο δράστης υποστήριξε ότι πυροβόλησε τρεις φορές, δύο στον αέρα και μία στο έδαφος. Οι αυτόπτες μάρτυρες, όμως, τον διέψευσαν, καθώς κατέθεσαν ότι πυροβόλησε κατευθείαν προς την πλευρά των νεαρών, οι οποίοι δεν προκάλεσαν τους δύο αστυνομικούς.

Σε κυβερνητικό επίπεδο, μετά το αρχικό σοκ, ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος, πολιτικός προϊστάμενος της αστυνομίας εκείνη την περίοδο, και ο υφυπουργός του Παναγιώτης Χηνοφώτης υπέβαλαν για λόγους ευθιξίας τις παραιτήσεις τους στον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, ο οποίος δεν τις έκανε αποδεκτές. Ο κύριος Παυλόπουλος, αφού εξέφρασε την οδύνη του για το θάνατο του μαθητή, διαβεβαίωσε ότι οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν παραδειγματικά και χαρακτήρισε μεμονωμένο το περιστατικό.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας. Την επομένη, 7 Δεκεμβρίου, σε συλλυπητήριο τηλεγράφημα προς την οικογένεια του μαθητή, χαρακτήρισε το θάνατό του ως τραύμα στη λειτουργία του κράτους δικαίου και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι θα αποδοθούν ευθύνες στους υπαιτίους. Ανακοινώσεις για το συμβάν εξέδωσαν και τα πολιτικά κόμματα, που απέδωσαν ευθύνες στην κυβέρνηση Καραμανλή. Από την πλευρά της, η Εισαγγελία Αθηνών άσκησε ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση και παράνομη οπλοχρησία σε βάρος του Επαμεινώνδα Κορκονέα και για απλή συνέργεια στον Βασίλη Σαραλιώτη.

• Η δολοφονία Γρηγορόπουλου προκάλεσε ακαριαία ένα νεανικό κύμα διαμαρτυρίας (βοηθούντων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης), που όμοιό του δεν είχε ξαναζήσει η χώρα από τη μεταπολίτευση και μετά.

Από τις 7 έως τις 10 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκαν μεγάλες πορείες διαμαρτυρίας στην Αθήνα και σε πολλές πόλεις της χώρας. Μαθητές γυμνασίων και λυκείων προχώρησαν σε πορείες, καταλήψεις σχολείων και αποχή από τα μαθήματα. Σημειώθηκαν σοβαρά επεισόδια και πρωτοφανείς καταστροφές σε δημόσια κτίρια, τράπεζες, εμπορικά καταστήματα, μνημεία και αυτοκίνητα. Οι μεγαλύτερες καταστροφές σημειώθηκαν στην Αθήνα. Σύμφωνα με εκτίμηση του ΕΒΕΑ, οι ζημιές που προκλήθηκαν μόνο στην Αθήνα ξεπέρασαν τα 50 εκατομμύρια ευρώ.

• Η νεανική εξέγερση ήταν ένας συνδυασμός: Αίσθημα απελπισίας εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της ραγδαία αυξανόμενης νεανικής ανεργίας, αλλά και στην ανικανότητα της ιθύνουσας τάξης να τους εμπνεύσει, λόγω σκανδάλων και διαφθοράς.

Στο δικαστικό σκέλος της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, στις 10 Δεκεμβρίου οι δύο ειδικοί φρουροί κρίθηκαν προφυλακιστέοι μετά την απολογία τους στον ανακριτή. Και οι δύο κατηγορούμενοι παρέδωσαν στον ανακριτή δια του συνηγόρου τους Αλέξη Κούγια απολογητικά υπομνήματα. Ο Κορκονέας ισχυρίστηκε ότι δεν είχε πρόθεση να δολοφονήσει τον Γρηγορόπουλο και ότι έριξε δύο προειδοποιητικές βολές στον αέρα, ευρισκόμενος, αυτός και ο συνάδελφός του, σε καθεστώς φόβου, καθώς είχαν δεχθεί επίθεση με πέτρες και δοκάρια από ομάδα τριάντα αναρχικών. Ανέφερε ότι οι νέοι αυτοί, ενώ είναι γόνοι πλούσιων οικογενειών, συνηθίζουν να συχνάζουν στα Εξάρχεια, αλλά και σε διάφορα γήπεδα, όπου προκαλούν επεισόδια. Επίσης, είπε ότι ο θανών είχε αποβληθεί από τη Σχολή Μωραΐτη και άλλαζε συχνά σχολεία, γεγονός που αποτυπώνει μία αποκλίνουσα συμπεριφορά. Η Σχολή Μωραΐτη, σε ανακοίνωσή της διέψευσε τους ισχυρισμούς του αστυνομικού.

Στις 18 Δεκεμβρίου κατατέθηκε στον ανακριτή το πόρισμα της βαλλιστικής εξέτασης, σύμφωνα με το οποίο υπάρχουν «στοιχεία απολύτως συμβατά με πρόσκρουση της βολίδας σε σκληρή – ανένδοτη επιφάνεια με το πλαϊνό τμήμα της και στη συνέχεια εποστρακισμού της από την επιφάνεια αυτή». Στις 14 Ιανουαρίου 2009 παραδόθηκε στον ανακριτή η έκθεση της βλητικής αυτοψίας. Οι πραγματογνώμονες δέχονται ότι η σφαίρα εποστρακίστηκε σε τσιμεντένια μπάλα και στη συνέχεια έπληξε το θύμα. Αντίθετα, οι τεχνικοί σύμβουλοι της οικογένειας Γρηγορόπουλου δεν δέχτηκαν τον εποστρακισμό της σφαίρας, ισχυριζόμενοι ότι «πρόκειται για μία πολυσυζητημένη λέξη, για την οποία έχει αναπτυχθεί φιλολογία και παραφιλολογία, η οποία στην ουσία δεν προσδιορίζει τίποτα».

Στις 24 Αυγούστου 2009 το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών επικύρωσε το πρωτοβάθμιο βούλευμα (του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών) και διέταξε την παραπομπή των δύο ειδικών φρουρών στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο, προκειμένου να δικαστούν για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο ο Κορκονέας και για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο ο Σαραλιώτης.

Η δίκη της υπόθεσης ορίστηκε για τις 15 Δεκεμβρίου 2009 στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Χαλκίδας για λόγους ασφαλείας. Ύστερα από αντίδραση τοπικών φορέων, ο Άρειος Πάγος μετέφερε τη δίκη στην Άμφισσα και όρισε την έναρξη διεξαγωγής της την 20η Ιανουαρίου 2010. Η ακροαματική διαδικασία διάρκεσε σχεδόν δέκα μήνες και χρειάστηκαν συνολικά 84 συνεδριάσεις για να εκδώσει το δικαστήριο την απόφασή του.

Στις 11 Οκτωβρίου 2010, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Άμφισσας, αποτελούμενο από 3 τακτικούς δικαστές και 4 ένορκους, έκρινε και τους δύο ειδικούς φρουρούς ενόχους, τον Κορκονέα για ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο (με μετατροπή της κατηγορίας επί το αυστηρότερον και χωρίς ελαφρυντικά) και τον Σαραλιώτη για συνέργεια. Ο Κορκονέας καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη (ψήφοι 4-3) και 15 μήνες φυλάκιση, ενώ ο Σαραλιώτης σε πρόσκαιρη κάθειρξη δέκα ετών (ψήφοι 6-1). Και οι δυο καταδικασθέντες οδηγήθηκαν στη φυλακή, αλλά μετά από ένα χρόνο ο Σαραλιώτης αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους.

Στο σκεπτικό της απόφασης αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η «ακατάσχετη επιθυμία του Επαμεινώνδα Κορκονέα να προκαλέσει με κάθε τρόπο άοπλα νεαρά άτομα και να κάνει επίδειξη ισχύος, εμφορούμενος από την ασφάλεια που του παρείχε η κατοχή του οπλισμού του» ήταν μία από τις αιτίες που όπλισαν το χέρι του με αποτέλεσμα τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ακόμη, χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά του «εριστική, ανάρμοστη και προκλητική».

Η κατ’ έφεση δίκη, που επρόκειτο να αρχίσει στις 9 Απριλίου 2014 στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας, αναβλήθηκε λόγω απεργίας των δικαστικών υπαλλήλων. Η νέα δικάσιμος προσδιορίστηκε για τις 11 Μαρτιου 2015, αλλά η δίκη αναβλήθηκε εκ νέου.

Η κατ’ έφεση δίκη άρχισε τελικά στις 9 Νοεμβρίου 2016 στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας και ολοκληρώθηκε στις 28 Ιουλίου 2019 με την έκδοση της απόφασης. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας καταδικάστηκε σε κάθειρξη 13 ετών, αφού το δικαστήριο του αναγνώρισε το ελαφρυντικό του προτέρου συννόμου βίου και αποφυλακίστηκε δύο ημέρες αργότερα. Αντιθέτως το δικαστήριο έκρινε ομόφωνα αθώο λόγω αμφιβολιών τον συγκατηγορούμενό του Βασίλειο Σαραλιώτη. Ενστάσεις και αντιρρήσεις από την πλευρά της πολιτικής αγωγής, της Ζωής και του Νίκου Κωνσταντόπουλου, οι οποίοι προανήγγειλαν αναίρεση στον Άρειο Πάγο.

Στη δέηση παρευρέθηκαν εκπρόσωποι της Ελληνικής Πολιτείας, εν ενεργεία και πρώην αξιωματούχοι της Ελληνικής Αστυνομίας, διπλωμάτες, συγγενείς θυμάτων τρομοκρατίας, καθώς και φίλοι και συνάδελφοι που γνώριζαν προσωπικά τον εκλιπόντα.

25 yrs ago Defence Attache Brig Stephen #Saunders was murdered in #Athens. Today we reflected on his life & legacy, the shocking & brutal circumstances of his death, we reaffirmed our commitment to #peace, #justice, #compassion, the shared #values he too stood for.
@DefenceHQ pic.twitter.com/2Wo8BEZE2L

— UK in Greece (@ukingreece) June 8, 2025

Ο Βρετανός πρέσβης Μάθιου Λοτζ ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Σήμερα θυμόμαστε και τιμούμε τη ζωή του συναδέλφου και φίλου μας, Ταξίαρχου Στίβεν Σώντερς. Υπηρετούσε στη Βρετανική Πρεσβεία ως Ακόλουθος Άμυνας και δολοφονήθηκε στην Αθήνα πριν από 25 χρόνια, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του και δύο μικρές κόρες. Οσοι τον γνώριζαν εξακολουθούν να βιώνουν το πλήγμα της απώλειάς του. Ο Στίβεν ήταν ένας στοργικός σύζυγος και πατέρας, ένας αφοσιωμένος δημόσιος λειτουργός και επαγγελματίας.

Ήταν πηγή καλοσύνης και έμπνευσης για όλους γύρω του. Καθώς τον θυμόμαστε σήμερα, θυμόμαστε, επίσης, τη συγκινητική συμπαράσταση που δέχτηκε η οικογένειά του και οι άνθρωποι της Πρεσβείας από τους Ελληνες και τις Ελληνίδες. Αναγνωρίζουμε και εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας προς τις ελληνικές αρχές για το ακαταπόνητο έργο τους σε συνεργασία με τους βρετανούς συναδέλφους τους αλλά και προς τις διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις για την αποφασιστικότητα και την δέσμευσή τους να φέρουν τους ενόχους ενώπιον της Δικαιοσύνης. Θυμόμαστε, επίσης, όσους μας συμπαραστάθηκαν εκείνη τη δύσκολη στιγμή, όσους είδαν τη βαρβαρότητα και δεν την άφησαν να μας διχάσει – αντίθετα, στάθηκαν ενωμένοι απέναντί της.

Νιώθουμε ευγνωμοσύνη για όλα όσα προσέφερε ο Στίβεν, νιώθουμε θλίψη για την απώλειά του. Και την ίδια στιγμή είμαστε αποφασισμένοι, στη μνήμη του, να επαναβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας για ειρήνη, δικαιοσύνη, ευσπλαχνία και τις αξίες τις οποίες κι ο ίδιος υπερασπιζόταν. Θα τον θυμόμαστε πάντα.»

Σε ανάρτησή του στα social media, ο πρωθυπουργός στάθηκε στα «εμπόδια που συναντά η μάχη της Πολιτείας με τη μάστιγα της τρομοκρατίας», επισημαίνοντας παράλληλα πως «εδώ είναι και τα διδάγματα του χθες, που πρέπει να μετατραπούν σε δύναμη του σήμερα».

Η δήλωση του πρωθυπουργού

«Δεκαπέντε χρόνια από το έγκλημα της Marfin, η δολοφονία αθώων συμπολιτών μας πληγώνει τη συλλογική μας συνείδηση. Δηλώνει, δυστυχώς, τα εμπόδια που συναντά η μάχη της Πολιτείας με τη μάστιγα της τρομοκρατίας. Όμως κρατά ζωντανή τη μνήμη και την απόφαση της Δημοκρατίας να νικήσει τους σκοτεινούς υπονομευτές της.

Η Παρασκευή Ζούλια, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης είναι πάντα εδώ, απαιτώντας δικαίωση. Όπως εδώ είναι και τα διδάγματα του χθες, που πρέπει να μετατραπούν σε δύναμη του σήμερα. Μέχρι ο διχασμός, το μίσος και η τυφλή βία να ξεριζωθούν, επιτέλους, από την κοινωνία».

Δεκαπέντε χρόνια από το έγκλημα της Marfin, η δολοφονία αθώων συμπολιτών μας πληγώνει τη συλλογική μας συνείδηση. Η Παρασκευή Ζούλια, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης είναι πάντα εδώ, απαιτώντας δικαίωση. pic.twitter.com/u0gVWe9tUE

— Prime Minister GR (@PrimeministerGR) May 5, 2025

Καθοριστικής σημασίας και μεγάλη τιμή για το σχολείο ήταν η συμβολή και συναίνεση του δημάρχου Τυρνάβου, Στέλιου Τσικριτσή, ο οποίος παραβρέθηκε και συμμετείχε μάλιστα ο ίδιος στη συμβολική ενέργεια των μαθητών, φυτεύοντας μια ελιά, στη μνήμη των αδικοχαμένων συνανθρώπων μας.

Επίσης, συμφωνήθηκε να γίνει άμεσα, ασφαλής περίφραξη του χώρου, ώστε αυτός να προφυλάσσεται.

Η δράση είχε πολυποίκιλο χαρακτήρα (περιβαλλοντικό, εθελοντικό, απονομής δικαιοσύνης, ευαισθησίας & αλληλεγγύης, συναισθηματικό & ανθρωπίνων σχέσεων), αφού εξ’ άλλου περιλαμβάνονται ως στόχοι στο πρόγραμμα σπουδών, στο πλαίσιο του μαθήματος «Πολιτική Παιδεία».

Έτσι, μετά από συζήτηση με τους μαθητές/ μαθήτριες της Α’ τάξης του σχολείου, προτάθηκε από τον διδάσκοντα καθηγητή, Λευτέρη Κουτσιμανή και αποφασίσθηκε ομόφωνα από το σύνολο των μαθητών και των τριών τμημάτων της Α’ τάξης να γίνει δράση που να περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω, ώστε να βιώσουν τα θετικά στοιχεία που αναβαθμίζουν την κοινωνία και να αποκομίσουν εκείνες τις αξίες που πρέπει να πρεσβεύει ο πολιτισμένος Έλληνας – Ευρωπαίος πολίτης. Από τους μαθητές υπήρξε η δέσμευση να φροντίζουν και να περιποιούνται αυτά τα 57 δέντρα και όλο το χώρο, τουλάχιστον για το χρονικό διάστημα που θα είναι μαθητές του ΕΠΑΛ Τυρνάβου, καθώς επίσης και για την περαιτέρω αξιοποίησή του από τον τομέα Γεωπονίας του σχολείου.

Στη συνέχεια ο Λευτέρης Κουτσιμανής και η διευθύντρια του σχολείου, Νούλα Ελένη προγραμμάτισαν τη διοργάνωση και την υλοποίηση της δράσης, με αρωγούς την κα. Γιουβρή (γεωπόνο του δήμου), τον κ. Καράτζο (υπεύθυνο για το πράσινο), τον κ. Τριανταφύλλου (υδραυλικό, που ασχολήθηκε με την εγκατάσταση του συστήματος άρδευσης) και γενικά όλου του τεχνικού προσωπικού του Δήμου Τυρνάβου, που με τα εργαλεία, τα μηχανήματα και την τεχνογνωσία, έκαναν εφικτή την πραγματοποίηση αυτής της τόσο απαιτητικής δράσης.

Αξιοσημείωτο υπήρξε το γεγονός της άμεσης ανταπόκρισης των φορέων αυτών και άλλων ανθρώπων, οι οποίοι με συνεργεία και μηχανήματα καθάρισαν, προετοίμασαν το έδαφος και το χώρο, ώστε να ολοκληρωθεί άμεσα η συγκεκριμένη δραστηριότητα, γι’ αυτό το λόγο το ΕΠΑΛ Τυρνάβου εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες σε μαθητές/μαθήτριες, καθηγητές/καθηγήτριες της δράσης, για τη συμμετοχή και την πολύτιμη βοήθειά τους.

«Ο συμβολισμός της δράσης αυτής αποτελεί έμπνευση της ομάδας. Σκεφθήκαμε να κάνουμε μία δράση για το δυστύχημα στα Τέμπη και πως αυτή η αποτύπωση των 57 σωμάτων που φύγανε, με αυτήν την φωτογραφική τεχνική της κυανοτυπίας που αφήνει ένα αποτύπωμα ένα προς ένα, θα είναι εντυπωσιακή», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο φωτογράφος Στέφανος Τσακίρης.

Στη διαδικασία δημιουργίας του έργου, συμμετείχαν περίπου 50 άτομα τα οποία με ειδική στάση τους σώματός τους άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στο πανί. Η δράση έλαβε χώρα την Πλατεία Χημείου του ΑΠΘ.

Η τελική του μορφή του έργου θα εκτεθεί σε κατάλληλο χώρο, ενώ όπως αναφέρει ο κ. Τσακίρης «το αποτύπωμα θα βρεθεί σε διάφορα σημεία σε όλη την Ελλάδα προκειμένου να μπορέσουμε να δείχνουμε το μέγεθος αυτού του δυστυχήματος».

Όσον αφορά το ύφασμα στο οποίο θα γίνει η χρήση της τεχνικής της κυανοτυπίας, είναι 102 μέτρα μήκος και αποτελεί το μεγαλύτερο παγκοσμίως. «Θα έχουμε κάνει ένα παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες μεγέθους 2,80 Χ 102 μέτρα .Ελπίζουμε να βοηθήσει και αυτό στον αγώνα που δίνουν οι άνθρωποι για να πάρουν μία δικαίωση, οι συγγενείς και φίλοι των θυμάτων» επεσήμανε ο κ. Τσακίρης.

”Τέμπη. Εδώ που πάγωσε ο χρόνος. Εδώ που κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι 57 συμπολίτες μας οδηγήθηκαν στον θάνατο λόγω της κακιάς της ώρας και όχι της κακιάς της χώρας.

Άφησα ένα λουλούδι και μια υπόσχεση προς τα θύματα και τους συγγενείς και τους φίλους τους, πως δε θα ξεχαστούν.

Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη. Δύσκολος αγώνας απέναντι σε ένα καθεστώς που ρίχνει τσιμέντο στην πληγή.

Τέμπη. Εδώ που πάγωσε ο χρόνος.
Εδώ που κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι 57 συμπολίτες μας οδηγήθηκαν στον θάνατο λόγω της κακιάς της ώρας και όχι της κακιάς της χώρας.
Άφησα ένα λουλούδι και μια υπόσχεση προς τα θύματα και τους συγγενείς και τους φίλους τους, πως δε θα… pic.twitter.com/aJQPdfRqRr

— Stefanos Kasselakis – Στέφανος Κασσελάκης (@skasselakis) February 10, 2024

Η υπόσχεση ότι δε θα ξεχάσουμε ποτέ αποτυπώνεται στο έργο του Γιώργου Κόφτη, που βρίσκεται δίπλα από το σημείο του εγκλήματος των Τεμπών.

Τα καρφιά αυτά είναι καρφωμένα στην καρδιά της πατρίδας μας.”

Ειδικότερα, το «Πανεπιστήμιο» θα κλείσει στις 09:00, ενώ το «Μοναστηράκι» από τις 11:00 έως τις 15:00 και από τις 18:00 μέχρι νεωτέρας.

Οι συρμοί θα διέρχονται από τους σταθμούς, αλλά δεν θα πραγματοποιούν στάσεις για αποβίβαση και επιβίβαση επιβατών.

• Στο πλαίσιο των μέτρων που έχουν ανακοινωθεί, υπάρχει πιθανότητα να ισχύσουν και αλλαγές σε δρομολόγια λεωφορείων και τρόλεϊ, καθώς θα ισχύσουν κυκλοφοριακές ρυθμίσεις σε δρόμους στο κέντρο της Αθήνας κατά τις μεσημβρινές και απογευματινές ώρες.

Η Τροχαία έχει ανακοινώσει πως θα προχωρήσει σε ρυθμίσεις σταδιακά και ανάλογα με τις παρουσιαζόμενες συνθήκες, γεγονός που δεν αποκλείει να κλείσουν δρόμοι από τους οποίους διέρχονται στα μέσα δημόσιας μεταφοράς.

Οι Αρχές έχουν καλέσει τους οδηγούς να αποφύγουν, εάν είναι δυνατόν, την κίνηση και τη στάθμευση σε περιοχές του κέντρου.

Του Παναγιώτη Ι. Δρίβα

Νομίζαμε ότι ερχόταν από την Κινέτα. Το τελευταίο «σερφάρισμα» στο δίκτυο, έλεγε για μια μεγάλη φωτιά εκεί και ισχυρές δυνάμεις (και με εναέρια μέσα) που είχαν επιστρατευθεί για να την αντιμετωπίσουν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: ΜΑΤΙ 2018 – 2020: Δύο χρόνια μετά – Οδοιπορικό

«Την κάψανε πάλι την Κινέτα» ήταν η πρώτη μου κουβέντα το πρωί που βλέπαμε το σύννεφο να έρχεται.

Η τηλεόραση, παραδόξως έπαιζε. Είχαμε αργήσει, πίναμε καφέ ακόμη, η μικρή μας χάζευε κάτι παιδικά…. Ξαφνικά διακοπή, έκτακτο, και το «σούπερ» της φρίκης:

«Τουλάχιστον 84 νεκροί στο Μάτι».

Εσωτερική «έκρηξη», παγωμάρα, οδύνη, άρνηση να πιστέψουμε αυτό που συνέβαινε. Οι νεκροί ώρα με την ώρα να ανεβαίνουν.

Μιλάω στο τηλέφωνο: «Που είσαι μας κάψανε» η φωνή στην άλλη γραμμή. Ο Βασίλης σχεδόν σε απόγνωση, η φωτιά είχε φθάσει έξω από το σπίτι των γονιών του. Σώθηκαν όπως και πολλοί άλλοι χάρη στην αυτοθυσία κάποιων ανθρώπων, πολύ πιθανόν στην τύχη. Πολλοί δεν τα κατάφεραν.

Και μετά άρχισαν να πέφτουν «βροχή» οι προσωπικές ιστορίες. Μία σειρά από τραγωδίες και ορυμαγδός εικόνων από τη φρίκη στο Μάτι.

Δεν επέστρεψα, δεν έγραψα τότε ούτε μια λέξη, την ώρα που ήταν σε εξέλιξη η αποκάλυψη της τραγωδίας. Ούτε στο διαδίκτυο… ούτε μια λέξη.

Λίγο μετά, τον Αύγουστο, στο φύλλο της POLIS είχαμε ένα εκτενές αφιέρωμα στον όλεθρο. Όλες οι ιστορίες, που συνέθεταν την εικόνα της καταστροφής. 102 ψυχές «έφυγαν» βίαια μέσα σε λίγη ώρα, όμως οι «νεκροί» που άφησε πίσω της αυτή η φωτιά είναι πολλοί περισσότεροι.

Σχεδόν δύο χρόνια μετά επιστρέφουμε στο σημείο μηδέν και καταγράφουμε, νέες εικόνες, νέα δεδομένα, εντελώς διαφορετικά πράγματα. Κουφάρια σπιτιών, εξακολουθούν να ανακαλούν την ημέρα εκείνη.

Ψάχνουμε τους στενούς δρόμους της φρίκης, φωτογραφίζουμε τους γκρεμούς της απόγνωσης, αναζητούμε τα δυσεύρετα σοκάκια που οδηγούσαν στην ζωή.

Είναι χρέος ελάχιστο, δύο χρόνια μετά, η περιπλάνηση στο σήμερα με τις εικόνες της ματωμένης Δευτέρας της 23^ης Ιουλίου του 2018.

Έστω χωρίς τη φωτιά στο κατόπι μας.

Πηγή: Εφημερίδα POLIS

Με τη συμβολική αυτή πράξη το Ελληνικό Κοινοβούλιο δηλώνει την άσβεστη ιστορική μνήμη και το διαρκές αίτημα της ιστορικής αποκατάστασης για την εξόντωση των Ελλήνων του Μικρασιατικού Πόντου.

Παράλληλα, στην Ολομέλεια της Βουλής θα πραγματοποιηθεί Ειδική Συνεδρίαση.

Η Βουλή των Ελλήνων, στις 24 Φεβρουαρίου 1994, αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ποντίων από το τουρκικό κράτος και ψήφισε ομόφωνα τον ορισμό της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου με τον νόμο 2193/1994.

Με τον όρο γενοκτονία των Ποντίων χαρακτηρίζονται τα βίαια, μαζικά, φονικά γεγονότα, της δεύτερης και των αρχών της τρίτης δεκαετίας του 20ου αιώνα που έλαβαν χώρα στην καταρρέουσα τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, μέχρι τη δημιουργία του σύγχρονου τουρκικού κράτους, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την φυσική εξόντωση, τον αφανισμό, τον εκτοπισμό, την εκρίζωση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου από τις πατρογονικές τους εστίες. Δύσκολος ο υπολογισμός του αριθμού των θυμάτων Τα γεγονότα αυτά πυροδοτήθηκαν από την σταδιακά αυξανόμενη ανάδυση και εντεινόμενη επίδραση του τουρκικού εθνικισμού στην πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο οποίος προς τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του προηγούμενου αιώνα κατέστη κυρίαρχη ιδεολογία, αναλαμβάνοντας δια των πολιτικών εκφραστών του, την εξουσία και τον έλεγχο της αυτοκρατορίας. Η ανάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους το 1908 στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη θεωρείται η απαρχή του για τους «συστηματικούς» και «οργανωμένους» – όπως υποστηρίζουν σύγχρονοι ιστορικοί και ερευνητές – διωγμούς, εξαντλητικές πορείες εξόντωσης, εγκλεισμούς σε τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, λεηλασίες, βιαιότητες, σε βάρος όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Όπως επισημαίνουν, οι ίδιοι, οι ωμότητες αυτές πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους και σε διάφορες φάσεις, μέσα στη δεκαετία 1913-1923 και μέσα σε εμπόλεμες συνθήκες, αλλά και σε ειρηνικά μεσοδιαστήματα, στο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι μνήμες της Γενοκτονίας

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται ευρέως στις σφαγές και τους εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων και των εθνικιστών του Κεμάλ κατά την περίοδο 1914-1923.

Τα γεγονότα αυτά κατέληξαν στην εξαφάνιση του ελληνικών κοινοτήτων από την περιοχή όπου διαβιούσαν επί τρεις χιλιετίες. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για αυτές τις πράξεις των Νεότουρκων ήταν η εκτόπιση, η εξάντληση από έκθεση σε κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, οι πορείες θανάτου στην έρημο και συχνότατα οι εν ψυχρώ δολοφονίες ή εκτελέσεις. Ο αριθμός των θυμάτων σύμφωνα με τις περισσότερες Ελληνικές, αλλά και κάποιες ξένες, πηγές υπολογίζεται σε πάνω από 300.000 (το Κεντρικό Συμβούλιο Ποντίων στη Μαύρη Βίβλο του κάνει αναφορά σε 353.000 θύματα).

Υπάρχουν ωστόσο και άλλες μεμονωμένες πηγές που κατεβάζουν τα θύματα σε περίπου 100 ως 150 χιλιάδες άτομα. Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα. Ο όρος Γενοκτονία σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις Η διεθνής βιβλιογραφία και τα κρατικά αρχεία πολλών χωρών εμπεριέχουν πλήθος μαρτυριών για τις δολοφονίες και τους διωγμούς που διαπράχθηκαν κατά των Ποντίων κατοίκων της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κάτι που συνέβη παράλληλα και με διώξεις ή και για πολλούς γενοκτονίες εις βάρος και άλλων πληθυσμών, δηλαδή των Αρμενίων και των Ασσυρίων, με αποτέλεσμα ορισμένοι ερευνητές να θεωρήσουν τις επιμέρους διώξεις ως τμήματα μιας ενιαίας πολιτικής εις βάρος των Ελλήνων ή γενικότερα των Χριστιανών της Μικράς Ασίας.

Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994 και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».  Το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως «ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος». Η Ελλάδα διεξάγει από τότε μια εκστρατεία για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας Ποντίων. Πέρα από το ελληνικό κράτος ο διωγμός των Ποντίων αναγνωρίζεται επισήμως ως γενοκτονία από την Κύπρο, την Αρμενία, την Σουηδία, ορισμένες ομοσπονδιακές δημοκρατίες της Ρωσίας, εννέα πολιτείες των ΗΠΑ (Φλόριντα , Τζώρτζια, Μασαχουσέτη, Νιου Τζέρσεϊ, Νέα Υόρκη, Πενσυλβάνια, Νότια Καρολίνα, Ρόουντ Άιλαντ και από τις 11/9/2019 Καλιφόρνια , ενώ υπάρχει και μια γενική αναφορά -οιονεί αναγνώριση- σε γενοκτονία Ελλήνων και από την πολιτεία της Αλαμπάμα), τη βουλή της αυστραλιανών πολιτειών της Νότιας Αυστραλίας και της Νέας Νότιας Ουαλίας , την Αυστρία  (ακολουθούμενη λίγες ημέρες αργότερα από το Δήμο της Βιέννης) και την Ολλανδία .

Η διεθνής αναγνώριση

Στο Καναδά οι πόλεις Οττάβα και Τορόντο έχουν αναγνωρίσει την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Ποντιακής γενοκτονίας. Ωστόσο η Ποντιακή γενοκτονία έχει οριστεί και αναγνωριστεί από τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS), ενώ έχει τύχει αναγνώρισης και από μερικές διεθνείς οργανώσεις και φορείς, όπως οι Ευρωπαίοι Δημοκράτες Φοιτητές . Τέλος ψηφίσματα της Γερουσίας των ΗΠΑ κάνουν αναφορά γενικά για γενοκτονία κατά Ελλήνων . Ιστορικό Το κύμα διωγμού και εξόντωσης των ελληνικών πληθυσμών του Πόντου διακρίνεται ιστορικά σε τρεις συνεχόμενες φάσεις: από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ως την κατάληψη της Τραπεζούντας από τον ρωσικό στρατό (1914-1916), η δεύτερη τελειώνει με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1916-1918) και η τελευταία ολοκληρώνεται με την εφαρμογή του Συμφώνου για την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (1918-1923). Α’ και Β’ φάση Το κύμα διώξεων ξεκίνησε στον Πόντο με την μορφή εκτοπίσεων το 1915. Η τουρκική ήττα κατά τον ρωσσο-τουρκικό πόλεμο στην περιοχή, στο Σαρικαμίς στην βόρεια περιοχή της Μικράς Ασίας το 1915, αποδόθηκε στους Έλληνες που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στρατό. Ως συνέπεια αυτού, όλοι οι στρατολογημένοι Πόντιοι εξαναγκάστηκαν σε στρατολόγηση στα τάγματα εργασίας.

Έτσι δεν άργησαν να εκδηλώνονται κύματα λιποταξίας, με τον κόσμο να καταφεύγει στα βουνά. Μάλιστα στην επαρχία Κερασούντας, για αυτό τον λόγο, κάηκαν 88 χωριά ολοσχερώς μέσα σε τρεις μήνες. Οι Έλληνες της επαρχίας, περίπου 30.000, αναγκάστηκαν να διανύσουν, πεζοί, πορεία προς την Άγκυρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αναπόφευκτα το ένα τέταρτο αυτών πέθαναν καθ’ οδόν. Οι εκτοπίσεις συνεχίζονταν ακατάπαυστα και κατά την εποχή που τα ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στην Τραπεζούντα στις αρχές του 1916. Ιδιαίτερα με το πρόσχημα ότι οι Πόντιοι υποστήριζαν τις κινήσεις των Ρώσων μεγάλος αριθμός κατοίκων από τις περιοχές της Σινώπης και της Κερασούντας εκτοπίστηκαν στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας. Σημειώθηκαν επίσης και εξαναγκαστικοί εξισλαμισμοί γυναικών. Πόντιοι αντάρτες Οι διώξεις προκάλεσαν τη δημιουργία θυλάκων αντίστασης από τους Πόντιους. Τελικά οι διώξεις εντάθηκαν με την έκδοση διατάγματος, τον Δεκέμβριο του 1916, που προέβλεπε την εξορία όλων των ανδρών από 18 ως 40 ετών και τη μεταφορά των γυναικόπαιδων στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Η εφαρμογή αυτού του μέτρου ξεκίνησε από την Άνω Αμισό και στην Μπάφρα.[32] Στην επαρχία Αμάσειας 72.375 Έλληνες, από τους συνολικά 136,768, εκτοπίστηκαν, από τους οποίους το 70% πέθανε από τις κακουχίες. Πολλοί Πόντιοι θέλησαν να αντισταθούν οργανώνοντας, στις ορεινές εκτάσεις του Πόντου, αντάρτικα εναντίον του τακτικού στρατού, όπως στη Σάντα.

Στον Άγιο Γεώργιο Πατλάμ της Κερασούντας είχαν συγκεντρωθεί 3.000 Έλληνες, οι οποίοι έγκλειστοι και σε συνθήκες ασιτίας από τις οθωμανικές αρχές, βρήκαν αργό θάνατο. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου εξορίστηκαν συνολικά 235.000 Πόντιοι, ενώ 80.000 μετανάστευσαν στη Ρωσία.

Ταυτόχρονα όμως, λιγότερο έντονες ήταν οι διώξεις που υπέστησαν, τότε, οι Έλληνες του ανατολικού Πόντου, στην περιοχή της Τραπεζούντας, κυρίως λόγω της ικανότητας του μητροπολίτη Χρύσανθου να συνδιαλλάσσεται με τις τοπικές αρχές, αλλά και από το γεγονός ότι από τον Απρίλιο του 1916 η περιοχή καταλήφθηκε από τον ρωσικό στρατό. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του επίσκοπου Τραπεζούντας, ο αριθμός των θυμάτων αυτών των πολιτικών ανήλθε, για εκείνο το διάστημα, σε 100.000 περίπου. Δεν έπαψαν και οι διαμαρτυρίες από Αυστριακούς και Αμερικανούς διπλωμάτες κατά της οθωμανικής κυβέρνησης. Γ’ φάση Ύστερα από την συνθηκολόγηση της Ρωσίας και την απόσυρση του ρωσικού στρατού από την περιοχή, εντάθηκαν οι διώξεις στην περιοχή. Με την άφιξη του Κεμάλ Ατατούρκ, τον Μάιο του 1919, στην περιοχή και την έξαρση του κινήματός του εντάθηκε η δράση ατάκτων ομάδων (τσετών) κατά των χριστιανικών πληθυσμών.

Ο Κεμάλ

O Τοπάλ Οσμάν Στις 29 Μαϊου ο Κεμάλ ανέθεσε στον τσέτη Τοπάλ Οσμάν την επιχείρηση για τη διενέργεια μαζικών επιχειρήσεων κατά του τοπικού πληθυσμού. Σε αυτό το πλαίσιο, πραγματοποιήθηκαν οι σφαγές και οι εκτοπίσεις των Ελλήνων στη Σαμψούντα και σε 394 χωριά της περιοχής, κατοικημένα από ελληνικούς πληθυσμούς.

Σχετικές αναφορές έχουν καταγραφεί από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, καθώς και από τον Αμερικανό πρέσβη Χένρυ Μοργκεντάου. Μεταξύ Φεβρουαρίου και Αυγούστου 1920 πραγματοποιήθηκε η πυρπόληση της Μπάφρας και η μαζική εξόντωση των 6.000 Ελλήνων που είχαν σπεύσει να βρουν προστασία στις εκκλησίες της περιοχής. Συνολικά από τους 25.000 Έλληνες που ζούσαν στις περιοχές της Μπάφρας και του Ααζάμ, το 90% δολοφονήθηκε, ενώ από τους υπόλοιπους, οι περισσότεροι εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Οι προύχοντες και οι προσωπικότητες του πνεύματος, συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο από τα αποκαλούμενα “Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας” στην Αμάσεια, κατά τον Σεπτέμβριο του 1921. Παράλληλα, σημειώνονταν και εξαναγκαστικές αποσπάσεις νεαρών κοριτσιών και αγοριών από τις οικογένειές του, τα οποία δίνονταν για τα χαρέμια των εύπορων Τούρκων.

Πλήθος θυμάτων Το ζήτημα του πλήθους των θυμάτων των διωγμών κατά τη δεκαετία που διήρκεσε ως και τη Μικρασιατική Καταστροφή απασχολεί μελετητές και ακτιβιστές που επιζητούν την αναγνώρισή των γεγονότων ως γενοκτονίας και συναρτάται με το ερώτημα του πλήθους των Ελλήνων που ζούσαν στη Μικρά Ασία την περίοδο έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.[36] Στην περίπτωση του Πόντου, ο μελετητής και πρόσφυγας ο ίδιος Γεώργιος Βαλαβάνης καθιέρωσε το 1925 τον αριθμό των 353 χιλιάδων θυμάτων, τον οποίο εν συνεχεία αναπαρήγαγαν οι ακτιβιστές της ποντιακής γενοκτονίας με αποτέλεσμα να γίνει επίσημα αποδεκτός και να επαναλαμβάνεται σε όλες τις σχετικές τελετές μνήμης.[37] Ο πολιτικός επιστήμονας Ρούντολφ Ράμμελ εκτιμά ότι στοίχισε τη ζωή περίπου 326.000-382.000 Ελλήνων. Τον αριθμό των 350.000 νεκρών στον Πόντο κατά την περίοδο της Αρμενικής γενοκτονίας, 1915-1923, επαναλαμβάνουν οι μελετητἐς γενοκτονιών Σάμιουελ Τότεν και Πωλ Μπάρτροπ. Όπως απέδειξε, ωστόσο, ο δημοσιογράφος Τάσος Κωστόπουλος, ο αριθμός αυτός του Βαλαβάνη προέκυψε με την αυθαίρετη πρόσθεση 50.000 στον αριθμό των 303.238 εκτοπισθέντων που ανέφερε ένα φυλλάδιο του 1922, οι οποίο παρουσιάζονταν όχι ως εκτοπισμένοι αλλά ως εξολοθρευθέντες. Ο Κωστόπουλος υπολογίζει σε περίπου 100-150.000 τους εξολοθρευθέντες την περίοδο 1912-1924 στον Πόντο. Η θέση της Τουρκίας και διεθνής αναγνώριση

Η Τουρκία από την πλευρά της δεν αναγνωρίζει πως υπήρξε γενοκτονία Ποντίων και αποδίδει τους θανάτους σε απώλειες πολέμου που προκάλεσε η Ελλάδα, εισβάλλοντας στην Ανατολία, σε λοιμό και σε ασθένειες και χαρακτηρίζει τα περί γενοκτονίας διαστρέβλωση των γεγονότων για πολιτικά κίνητρα και εσωτερική κατανάλωση. Γίνεται επίσης αναφορά και σε πολεμική αποζημίωση που θα έπρεπε για αυτούς να πληρώσει η Ελλάδα για τα συγκεκριμένα γεγονότα, σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης. Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα. Επίσης, στο 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».

Τον Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων, και εξέδωσε το εξής ψήφισμα: «ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες, ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας. ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).» Αναμνηστική πλάκα της Ποντιακής Αδελφότητας Νοτίου Αυστραλίας για τους εξολοθρευθέντες Ποντίους στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας. Η γενοκτονία των Ποντίων είναι αναγνωρισμένη ως τέτοια επισήμως από τέσσερα κράτη, την Ελλάδα με νόμο του 1994 (N. 2193/1994), τη Σουηδία με υπερψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο στις 11 Μαρτίου 2010, την Αρμενία τον Μάρτιο του 2015, μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυρίων και την Ολλανδία, μαζί με τη γενοκτονία των Αρμενίων και Ασσυρίων, στις 9 Απριλίου 2015.

Πληροφορίες από το wikipedia.org