Τη Δευτέρα ο Μίμης Ανδρουλάκης παρουσίασε την αυτοβιογραφία του με τίτλο «Πριν σβήσουν τα φώτα», όπου βρέθηκαν ξανά πολλά από τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης του Πολυτεχνείου.

Ωστόσο, οι 15 υπογράφοντες επισημαίνουν ότι οι αναφορές του Μίμη Ανδρουλάκη στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973 «έχουν παραβεί κάθε μεθοδολογική και δεοντολογική αρχή που πρέπει να διέπει μια προσωπική μαρτυρία». Καταλογίζουν μάλιστα στον συγγραφέα «ψέματα, ανακρίβειες και ηθελημένες ασάφειες» που είναι «πολύ περισσότερες από τις (λίγες) αλήθειες».

Προσθέτουν ακόμη ότι για τα περισσότερα από όσα γράφει ο συγγραφέας «δεν παραθέτει καμία ιστορική πηγή και κανένα αντικειμενικό στοιχείο που να επιβεβαιώνει τα λεγόμενά του», αλλά και ότι παραποιεί γεγονότα και διαλόγους. Ο συγγραφέας, συνεχίζουν οι 15, επικαλείται εκμυστηρεύσεις προσώπων που δεν είναι πλέον στη ζωή και «δεν μπορούν ούτε να τον διαψεύσουν ούτε να τον επιβεβαιώσουν».

Οι υπογράφοντες λένε ακόμη ότι δεν είναι η πρώτη φορά που μιλά ο συγγραφέας για τα γεγονότα αυτά, αντίθετα από όσα υποστηρίζει στο βιβλίο. Στόχος του είναι να αναδειχτεί «σε ρόλο κύριου πρωταγωνιστή, ισχυρισμός που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και που δεν επιβεβαιώνεται σε καμία από τις μέχρι τώρα περισσότερες από 100 επώνυμες μαρτυρίες οι οποίες έχουν δει τη δημοσιότητα τα τελευταία 49 χρόνια».

Καταλήγοντας αναφέρουν ότι θα αναμένουν και τον δεύτερο τόμο του έργου του Μίμη Ανδρουλάκη, για τα γεγονότα μετά το 1974, οπότε επιφυλάσσονται «για μια συνολική απάντηση μετά την ολοκλήρωση του “πονήματος”, οπότε θα έχουμε τη συνολική εκδοχή της ανακατασκευής, με επίκεντρο τον ίδιο, της κατά Μίμη Ανδρουλάκη σύγχρονης ιστορίας».

Η δήλωση των 15

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΨΕΜΑΤΑ, ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε το βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη «Πριν σβήσουν τα φώτα», το οποίο ο συγγραφέας χαρακτηρίζει αυτοβιογραφικό-ιστορικό. Θεωρούμε πως με τα όσα γράφει στην Ενότητα του βιβλίου του με τίτλο «Ήμουν ένας από αυτούς – Αντίσταση – Πολυτεχνείο 1973», έχει παραβεί κάθε μεθοδολογική και δεοντολογική αρχή που πρέπει να διέπει μια προσωπική μαρτυρία. 

Εμείς ιστορικοί δεν είμαστε. Βρεθήκαμε όμως για πολλά χρόνια, και κυρίως την εποχή της δικτατορίας, στις τάξεις της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Ως μάρτυρες των συμβάντων και ως συμμέτοχοι, διαπιστώνουμε πως τα ψέματα, οι ανακρίβειες και οι ηθελημένες ασάφειες που περιέχει είναι πολύ περισσότερα από τις (λίγες) αλήθειες. Όλοι μας γνωρίσαμε τον Μ.Α. μετά τη μεταπολίτευση και άρα όποτε μας τοποθετεί σε συναντήσεις μαζί του είναι ανακριβή.

Ο Μίμης Ανδρουλάκης αναφέρεται σε πολλά και σε πολλούς. Για τα περισσότερα όμως δεν παραθέτει καμία ιστορική πηγή. Κανένα αντικειμενικό στοιχείο που να επιβεβαιώνει τα λεγόμενά του. Αντί αυτού λειτουργεί ως αδίστακτος κλεπτομνήμων, υφαρπάζοντας αφηγήσεις άλλων που παρουσιάζει δικές του ως προσωπικές μαρτυρίες προκειμένου να δώσει ισχύ στους αναπόδεικτους ισχυρισμούς του. Τσιμπολογάει περιστατικά και φράσεις, τα μεταπλάθει σε διαλόγους, που παραθέτει εντός εισαγωγικών, και τα πλασάρει με τρόπο που να φαίνεται ότι ήταν «αυτόπτης μάρτυς». Και όπου δυσκολεύεται ή δεν έχει υλικό προς απαλλοτρίωση που να τον βολεύει ή θέλει να προσδώσει μεγαλύτερη δραματική ένταση στα λεγόμενά του, καταφεύγει στο ακόμα πιο εξωφρενικό: επικαλείται λόγια που του έχουν δήθεν «εκμυστηρευτεί» ή «εξομολογηθεί» ακριβοί σύντροφοι που από χρόνια δεν βρίσκονται στη ζωή και, φυσικά, δεν μπορούν ούτε να τον διαψεύσουν ούτε να τον επιβεβαιώσουν.

Ο ίδιος υποστηρίζει πως μιλάει για πρώτη φορά ύστερα από 49 χρόνια, προφανώς για να δώσει μια ακόμη δραματική ένταση στη «μαρτυρία» του. Τον διαψεύδει ο εαυτός του. Καθένας που ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει στις πολλές προηγούμενες και έντυπες δημόσιες αφηγήσεις του. Σε αυτές, όπως και στην τωρινή, προσθέτει ή αφαιρεί σκηνές από τον αντιδικτατορικό βίο του ανάλογα με τις πολιτικές ή προσωπικές επιδιώξεις του της στιγμής.

Στην παρούσα έκδοση ο επιδιωκόμενος στόχος είναι η ανάδειξη του σε ρόλο κύριου πρωταγωνιστή, ισχυρισμός που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και που δεν επιβεβαιώνεται σε καμία από τις μέχρι τώρα περισσότερες από 100 επώνυμες μαρτυρίες οι οποίες έχουν δει τη δημοσιότητα τα τελευταία 49 χρόνια.

Δεν φαίνεται όμως πως όλα αυτά του αρκούν. Προχωράει σε μια ακόμη απρέπεια. Προσπαθεί να προβάλλει τον εαυτό του ως το κύριο πρόσωπο σε αντίστιξη με την εμπαθή εκμηδένιση του ρόλου του τότε γραμματέα της Οργάνωσης Σπουδάζουσας της ΚΝΕ Κώστα Τζιαντζή, τόσο στην αντιδικτατορική πάλη γενικά, όσο και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ειδικότερα. Και μάλιστα 11 χρόνια μετά το θάνατό του.

Ο Μ.Α. επιχειρεί ένα φθηνό αντιπερισπασμό. Δεν τον έπιασε έτσι ξαφνικά ο πόνος για την «Πανσπουδαστική Νο 8». Άλλος είναι ο στόχος της τυμβωρυχίας του: ρίχνοντας το αποκλειστικό ανάθεμα στον Κώστα Τζιαντζή για όλες τις οργανωτικές «ανεπάρκειες» της ευρισκόμενης τότε σε βαθιά παρανομία καθοδήγησης του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, παρουσιάζοντάς τον ως τον αποκλειστικό φορέα του «αμετάκλητου σφάλματος» τονώνει την αίσθηση μεγαλείου για τον εαυτό του, που φαίνεται ότι την έχει ανάγκη.

Δεν είναι στις προθέσεις μας να αφαιρέσουμε ούτε ένα αντιδικτατορικό γαλόνι από τον Μ.Α. Ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στο Πολυτεχνείο, χωρίς να είναι χρεωμένος με οποιονδήποτε ιδιαίτερο ή, πολύ περισσότερο κρίσιμο τομέα της. Ήταν κι αυτός ένας ανάμεσα σε άλλους, πολλοί από τους οποίους στάθηκαν περισσότερο άτυχοι στα χρόνια της μαύρης παρανομίας, καταδιώχτηκαν, συνελήφθησαν και βασανίστηκαν στα μπουντρούμια της ΕΣΑ και της Ασφάλειας.

Το βιβλίο αυτό δεν είναι, όπως ο ίδιος έχει προαναγγείλει, παρά ο πρώτος τόμος και θα ακολουθήσει ο δεύτερος που θα περιέχει τα όσα συνέβησαν μετά το 1974. Οπότε και εμείς επιφυλασσόμαστε για μια συνολική απάντηση μετά την ολοκλήρωση του «πονήματος», οπότε θα έχουμε τη συνολική εκδοχή της ανακατασκευής, με επίκεντρο τον ίδιο, της κατά Μ.Α. σύγχρονης ιστορίας.

Υπογράφουν:
1.Αναστασιάδης Κίμων
2.Βαλαβάνη Νάντια
3.Καραγιάννης Γιώργος
4.Κυπραίος Τάκης
5.Παντάκας Δημήτρης
6.Πάντος Στέφανος
7.Παπαγκίκα Κατερίνα
8.Παπαδήμας Άλκης
9.Παπαπέτρου Γιώργος
10.Σκαμνάκης Θανάσης
11.Σορολοπίδης Γιώργος
12.Τσακνής Διονύσης
13.Τσικόπουλος Νίκος
14.Φιλιππάκης Γιώργος
15.Χατζόπουλος Στάθης

Ο Μ. Ανδρουλάκης αποκαλύπτει άγνωστες συναντήσεις του Μίκη με τον Ανδρέα, μιλά για τις σχέσεις του με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Λεωνίδα Κύρκο, αλλά και για τους μεγάλους έρωτες της ζωής του. Αναφέρει διαλόγους του με τον Μάνο Χατζηδάκη, τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Στέλιο Καζαντζίδη, μιλάει για την αντιδικτατορική του δράση, αλλά και περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο πώς ο Μ. Θεοδωράκης του ζήτησε σε ένα επεισοδιακό ταξίδι προς την Πάτρα να του διαβάσει τον… επικήδειό του!

Μεταξύ άλλων, ο Μίμης Ανδρουλάκης, μιλώντας στην έκτακτη ενημερωτική εκπομπή για την 21η Απριλίου (2019) και τον Μίκη Θεοδωράκη τόνισε:

ΓΙΑ ΤΗΝ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ: Ο Μίκης είναι ο πρώτος αντιστασιακός. Αν και ήταν ο ηγέτης του μεγαλύτερου μαζικού κινήματος, πολιτισμικού, πολιτικού, δεν τον ειδοποίησε η ηγεσία της ΕΔΑ ότι βγήκαν τα τανκς. Τον πήρε τηλέφωνο, όχι τον ίδιο, τη Μαρία Μποστ, του Μποστ τη γυναίκα, ο Ρένος Αποστολίδης (θεότρελλος ο Ρένος, ένας ακροδεξιός που θα λέγαμε και σήμερα, ήταν ο άνθρωπος που μπούκαρε στη Βουλή εναντίον του Παπανδρέου- “Παπανδρέου παπατζή” το ‘66), ο οποίος με τον Μίκη ήταν αντίδικοι: “Πες στον Μίκη να κρυφτεί γρήγορα, κατεβαίνουν τανκς”. Και τότε ο Μίκης, επειδή η Ασφάλεια άργησε λίγο να τον πιάσει και ενώ είχαν πιαστεί όλοι οι άλλοι, τα επιφανή πολιτικά πρόσωπα, κερδίζει χρόνο και βγάζει και την πρώτη ανακοίνωση μέσα στη δικτατορία, που λέει “Έλληνες όλοι στους δρόμους. Ραντεβού στο Σύνταγμα”. Ένα ραντεβού που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Επικράτησε η χούντα και μέσα στη χούντα ο Μίκης ιδρύει το Πατριωτικό Μέτωπο.

Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ: Η ερωτική δεν είναι μια δευτερεύουσα διάσταση του Μίκη. Είναι συστατικό στοιχείο του χαρακτήρα του, της προσωπικότητάς του. Η διονυσιακή παρεκτροπή υπάγεται σε αυτό που λέμε “διονυσιακός υπαρξισμός του Μίκη”. Άλλωστε ο ίδιος είχε πει πως εάν το θεοδωρακαίικο είχε οικόσημο θα ήταν το κεφάλι ενός τράγου που στο ένα κέρατο θα είχε τη λίρα την κρητική και στο άλλο του τουφέκι. Δηλαδή τέχνες και επανάσταση. Το ερωτικό είναι κυρίαρχο στον Μίκη. Μέσα στο βιβλίο μου όπως ξέρεις (σ.σ. “Ο Σαλός του Θεού”) έχω το μεγαλύτερο μέρος της ερωτικής ζωής του Μίκη.

“Ο ΜΙΚΗΣ ΠΑΛΛΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ”: Μέσα του ο Μίκης πάλλεται, σφαδάζει κυριολεκτικά, ένα απελπισμένο ελευθεριακό, δημιουργικό, αχόρταγο, καταβροχθιστικό, άναρχο, πρωτεϊκό “εγώ”. Μέσα του υπάρχει μια ψυχική αγωνία που ερωτοποιείται, μουσικοποιείται, πολιτικοποιείται. Αν δεν υπάρξουν αυτά τα τρία, ο Μίκης μπαίνει σε μεγάλη κρίση. Και προσωπική, ψυχική κρίση, άρα λοιπόν η άμυνά του απέναντι στον θάνατο είναι η δημιουργία, ο αγώνας, η πολιτική. Πρέπει να το καταλάβεις, ο γίγαντας που ξεσήκωνε τα γήπεδα όταν διηύθυνε, εκείνη την μεγάλη επανάσταση της δεκαετίας του ‘60 και μέσα στη δικτατορία, είναι ένα παιδί φοβισμένο στο σκοτάδι, που βάζει τις φωνές για να ξεφοβηθεί. Όταν ήμασταν παιδιά δεν φωνάζαμε μέσα στη νύχτα όταν ήμασταν κάπου που δεν είχε φως, για να δούμε ότι υπάρχουμε, ότι ζούμε.

Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ΠΟΥ Ο ΜΙΜΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕ ΤΟΝ … “ΕΠΙΚΗΔΕΙΟ” ΣΤΟΝ ΜΙΚΗ: Δεν τον διάβαζα. Πάμε στην Πάτρα να μιλήσουμε σε μια μεγάλη εκδήλωση μετά τη δικτατορία. Στο δρόμο του λέω εγώ τι έγινε στη δικτατορία για τις ημέρες που δεν ήξερε, έφυγε το ‘70, αυτός μου έλεγε για πρόσωπα στο εξωτερικό, τα της αριστεράς, το τι έγινε στο ΚΚΕ εσωτερικού και το ΠΑΜ, διαφωνίες, χωρισμούς κλπ. Μετά αρχίζει η βροχή και αρχίζουμε και τραγουδάμε, το “μοιρολόι της βροχής” που είχε γράψει ο Μίκης και τραγουδούσε ο Μπιθικώτσης. Ξαφνικά ξεσπάει μια καταιγίδα, τα αχαϊκά όρη κατέβαζαν κόκκινο χώμα, πέτρες, κορμούς, ένας ποταμός. Και ένιωσα τον Μίκη δίπλα μου να γίνεται ένα με τον ποταμό. Σωθήκαμε την τελευταία στιγμή. Ξαφνικά ο Μίκης γυρίζει μέσα στη σιωπή, αφού έγραψε ένα τραγούδι πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρων Άσσο σκέτο, και μου λέει: “Όταν πεθάνω- και θα πεθάνω σύντομα- εσένα θα βάλω από την αριστερά να μου γράψεις τον επικήδειο”. “Θέλω να τον ακούσω τώρα, γιατί σας ξέρω εσάς τους αριστερούς (με μια θεατρικότητα μιλούσε), θα πείτε “παρά την προσφορά του, ωστόσο …, εάν … Τώρα λοιπόν. Τώρα θέλω να ακούσω τον επικήδειο. Αμάν. Του λέω ξάπλωσε. Είχε το αυτοκίνητο, ένα Volvo, ένα κάθισμα που ήταν φοβερό, αμαρτωλό κάθισμα- εκεί γινόταν φοβερά πράγματα. Πατά λοιπόν το κουμπί και ξαπλώνει κάτω. Βγαίνω έξω, τινάζω μυρτιές και άλλα δέντρα και τον στολίζω. Σαν πεθαμένο. Κανονικά. Και αρχίζω και βγάζω τη συγκλονιστική ομιλία: “Πυροβολήστε τα ρολόγια. Ο χρόνος εκτός νόμου. Θέλω το πτώμα να το στήσετε στην οδό Αιόλου. Ήλιος και χρόνος”. Το …πυροβολήστε τα ρολόγια, το είχα πάρει από τους αναρχικούς. Στην επανάσταση του 1830 πυροβολούσαν τα ρολόγια για να σταματήσουν το χρόνο. “Καλέ μου εσύ δεν χάθηκες” -αρχίζω “Επιτάφιο”. Με στίχους, κλαίγοντας, τραγουδώντας, φωνάζοντας, όλη την ιστορία της Αριστεράς με στίχους. Όλος ο Μίκης πέρασε μέσα από αυτή την ομιλία. Όταν τελείωσα τον επικήδειο, σαράντα λεπτά, του κάνω “Μίκη”, γιατί έπρεπε να πάμε να μιλήσουμε στην Πάτρα, έκοψε και η καταιγίδα. “Μίκη” του λέω, “Μίκη” τον σπρώχνω, τίποτα ο Μίκης. Λέω … “μ’ αυτά που του ‘πα …απόθανε”. “Βρε Μίκη” του λέω …δεν ξύπναγε. Τελικά ξύπνησε, είχε ναρκωθεί τελείως, είχε κάνει …ανάνηψη στους ουρανούς. Πέρασε ένα δεκάλεπτο να έρθει στα συγκαλά του και κάναμε και εγώ και αυτός την ωραιότερη ομιλία που κάναμε ποτέ, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα. Αυτός είναι ο Μίκης. Μην τον κρίνεις με συμβατικά κριτήρια.

O Mίμης Ανδρουλάκης μιλά για τον “μυστικό Μίκη”

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΜΕ ΤΟΝ Λ. ΚΥΡΚΟ: Επειδή ο Λεωνίδας ήταν του κολεγίου, ήταν από αστική οικογένεια, λάτρευε τον Μίκη, αλλά υπήρχε και ένας ανταγωνισμός. Είχε τσαντιστεί λίγο ο Λεωνίδας επειδή εγκατέλειψε το ΚΚΕ εσωτ. ο Μίκης. Όταν ο Λεωνίδας γέρασε και είχε αρχίσει τη μεγάλη κάμψη μου λέει “θέλω να πάω στον Μίκη να του ζητήσω συγγνώμη”. Ρε άσε τη συγγνώμη του λέω, μην τα ανακατεύεις ξανά, είσαι τρελός; Πάει λοιπόν να του ζητήσει συγγνώμη και κάνει το σφάλμα ο Λεωνίδας και του λέει “Μίκη με συγχωρείς για αυτή την ελεεινή φράση που είπα κάποτε για σένα, το ¨εκκρεμές¨!” Τον είχε πει … ¨εκκρεμές¨! Ο Μίκης το είχε ξεχάσει τελείως. Και μόλις το είπε το “εκκρεμές” έγινε έξαλλος ο Μίκης, εγώ και ο Λεωνίδας φύγαμε κακήν κακώς.

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ: Θα τα διαβάσεις στο βιβλίο μου (σ.σ. “Σαλός Θεού”). Η Μυρτώ βέβαια. Μεγάλος έρωτας. Άλλο τώρα ότι ο Μίκης είναι διονυσιακή προσωπικότητα. Θνήσκων και αναγεννόμενος θεός ρε παιδί μου. Πάντα είναι παρθένος ο Μίκης. Ο Μίκης έχει μια οιωνεί παρθενιά. Να το καταλάβετε. Ο Μίκης δεν είναι μια συνηθισμένη προσωπικότητα. Πολλές φορές μας ταράζει με τις υπερβολές του αλλά ο Μίκης δεν είναι ό,τι λέει και ό,τι δεν λέει. Κάποτε είπα γι’ αυτόν, μη δίνετε σημασία στο τι λέει. Προσέξτε τι εννοεί. Κάτι άλλο θέλει να πει, που πρέπει να το βρείτε. Είναι της διαλεκτικής των άκρων. Γίνεται ο ίδιος εναλλάξ. Θέση και αντίθεση. Θα τον δεις να είναι αθώο παιδί με αφέλεια και δαίμων. Να είναι ο πιο εξτρεμιστής και ο πιο συντηρητικός παραδοσιακός. Να είναι ο φανατικός, ο στρατοπεδικός και ο πλέον συναινετικός και εθνικοσυναινετικός. Ο πλέον αδιάλλακτος και ο πλέον συμφιλιωτικός. Δεν υπήρχε άνθρωπος με τον οποίο να μην τον ερωτευτεί ο Μίκης και να μην τα ξαναφτιάξει μαζί του. Ακόμα και με τον Λαδά συμφιλιώθηκε που λέει ο λόγος, ακόμα και με τον Σαμψών. Πολύ περισσότερο με τον Καραμανλή, τον Μητσοτάκη, τον Αντρέα κλπ. Μπορεί να είναι συμφωνικός και λαϊκός. Μέσα σε αυτή την αντίφαση ζει ο Μίκης. Αυτό είναι το μεγαλείο του. Μην τον κρίνετε λοιπόν με συμβατικά κριτήρια.

“Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΜΙΚΗ”: Ο Μίκης είναι ένας ιλιγγιώδης στροβιλισμός. Που σε αυτόν τον ιλιγγιώδη στροβιλισμό υπερβαίνει όλες τις πάγιες οριοθετήσεις και ο πολεμικός Μίκης γίνεται οικουμενικός. Έχει πικρή ιστορία η αριστερά. Δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τον Μίκη. Είναι, όπως ο ίδιος μου είπε μια φορά που ήμασταν στα Γιάννενα, τάνκερ στη λίμνη των Ιωαννίνων. Που δεν μπορεί να πάρει στροφή, δεν μπορεί να τον διαχειριστεί, γιατί ο Μίκης έχει απευθείας σχέση με τις μάζες. Δεν μπόρεσε η αριστερά αυτόν τον ποταμό τον κόκκινο που κατεβαίνει με δύναμη, δεν μπόρεσε να φτιάξει φράγμα υδροηλεκτρικό και να παράγει ρεύμα. Ήταν μικρή μπροστά στο μέγεθος της εκρηκτικότητας του Μίκη. Δεν μπόρεσε να τον αφομοιώσει και να τον διαχειριστεί.

ΠΟΙΑ Η ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ: Η δημιουργικότητα και η επαναστατικότητα. Τέχνη και επανάσταση. Δεν ανήκει στους γραφειοκράτες της πολιτικής και τους γραφειοκράτες των μηχανισμών της αριστεράς. Ποτέ. Ο Μίκης ήταν φωτιά. Ήταν πάθος. Και ποτέ δεν μπόρεσε να περάσει από το πάθος στη συμπάθεια, όπως εγώ. Δηλαδή ο Μίκης δεν ξέρει τη διαλεκτική της ζωής, την τέχνη, ότι η τέχνη τους είναι η διαλεκτική της προδοσίας. Δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτά τα πράγματα. Τρελαίνετε. Το κατάλαβες; Ο πιο πολυδιάστατος Έλληνας, μετά τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Αλλά πολλοί σου λένε “σιγά τον γέρο, άστον, τι μας ενδιαφέρει”, αλλά όταν πεθάνει τότε θα καταλάβουν όλοι την αξία του…

(…) Προχωράει η ίδρυση του ενιαίου Συνασπισμού με τον Μίκη απέξω και χωρίς να γίνει μια ιδιαίτερη πρόταση για να συμμετέχει στην ηγεσία, όταν αυτός ηγήθηκε της Κίνησης για την Ενότητα της Αριστεράς (ΚΕΑ) τα προηγούμενα χρόνια. Έτσι ο Μίκης οργίζεται κατά του Αντρέα και περνάει στην τυφλή τελική λύση (σ.σ. και συνεργάζεται με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη). (…) Το φλερτ με Μητσοτάκη έγινε αργότερα, αφού δεν τον πήρε ο Ανδρέας, αφού προσεβλήθη, αφού υπήρξε το σκάνδαλο Κοσκωτά, ιδρύεται ο Συνασπισμός χωρίς τον Μίκη (υπάρχουν ευθύνες σοβαρές στην ηγεσία της Αριστεράς για αυτό)…

-Δεν τον ήθελε η ηγεσία; Τον φοβόταν;

“Ο Κύρκος επέμενε να μοιραστεί η ηγεσία μεταξύ Φλωράκη και Κύρκου, βέβαιος ον ο Λεωνίδας ότι επειδή είναι ρήτορας θα υπερισχύσει και του Χαρίλαου. Δεν ήθελε το μπέρδεμα με τον Μίκη. Σκέψου ότι εγώ τον Λάζαρη, τον Απόστολο Λάζαρη προωθούσα”…

Δείτε το βίντεο της παρουσίασης του βιβλίου για τον Μίκη

Πηγή: news247.gr