Μία ανάγνωση, ωστόσο, στις αναρτήσεις στα social media αποκαλύπτει πώς η συντριπτική πλειονότητα γιόρτασε την επιστροφή Πολάκη στα ψηφοδέλτια του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σαν την Ημέρα Ανεξαρτησίας, ενώ για τον Μπίστη και άλλους μετριοπαθείες επιφυλάσσει μομφές, απειλές και ύβρεις. Ποιά “τρίτη δεν θα υπάρξει”, άλλωστε, είκοσι τρεις ευκαιρίες είχε έως τώρα και τις ξόδεψε όλες με την (επόμενη) αγρυπνία πάνω από το πληκτρολόγιο.

Η άφεση αμαρτιών που εξέδωσε ο Αλέξης Τσίπρας και ομονόησε ομοφώνως η Π.Γ του κόμματος αποτελεί ένα μεγάλο αλλά, ως φαίνεται, μετρημένο (;) ρίσκο για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Με απλά δημοσκοπικά μαθηματικά η επιστροφή Πολάκη αποφασίστηκε μετά την έκδηλη ανησυχία για τα αποτελέσματα των μετρήσεων: η αποπομπή του Κρητικού πολιτικού προκάλεσε σημαντική αποσυσπείρωση στο κομματικό ακροατήριο. Κάποιοι λένε πως το γεγονός ότι η κυβέρνηση φθείρεται ραγδαία μετά την τραγωδία στα Τέμπη αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ωφελείται με άνοδο των ποσοστών του οφείλεται (και) στην …απουσία Πολάκη. Ίσως απλοϊκό και πρόχειρο, αλλά αρκετοί το πιστεύουν. Μετρήθηκε, μάλιστα, η απώλεια δια της αποσυσπείρωσης σε περίπου δύο μονάδες. Οι διαρροές προς την αδιευκρίνιστη ζώνη, τον Βαρουφάκη, ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν εξισορροπούνται με εισροές από το κέντρο( ΠΑΣΟΚ).

Έτσι, υπήρξαν δεύτερες σκέψεις:

–Ο απόλυτος στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μέγιστη δυνατή συσπείρωση στην κάλπη της απλής αναλογικής, οι δε πολιτικοί συσχετισμοί που θα δημιουργηθούν απ΄ αυτήν είναι το ήμισυ του παντός ενόψει της δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης. Δηλαδή, όπως λέγεται, για να πιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ το 30%, ή, έστω, να το πλησιάσει, χρειάζεται όλους τους θεωρητικά “δεδομένους” και αυτό απαιτεί σκληρό αντικυβερνητικό μέτωπο και ψηφοφόρους -“μουτζαχεντίν”. Οι μετριοπαθείς, αργότερα και βλέπουμε…

Γι αυτό η στρατηγική της διεύρυνσης υποτάσσεται στο ένστικτο επιβίωσης στο ρευστό πολιτικό τοπίο της οργής μετά τα Τέμπη. Άλλωστε, όπως λένε κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ, περισσότερες εισροές από το ΠΑΣΟΚ και το “αδέσποτο” κέντρο δεν πρέπει να αναμένονται λόγω της πολυδιάσπασης (κυρίως με μετακινήσεις ψηφοφόρων σε μικρά κόμματα) που θα σημειωθεί στην αναμέτρηση με την απλή αναλογική. Τίποτε δεν είναι ίδιο μετά το δυστύχημα με τους 57 νεκρούς και την κατάρρευση των στερεοτύπων.

–Εάν, όμως, ο Πολάκης είναι το αναγκαίο κακό, ή καλό, ανάλογα πως το αξιολογεί καθένας, η υποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την στρατηγική της διεύρυνσης είναι προφανής και μπορεί να του στοιχίσει σε δεύτερο χρόνο. Ιδιαίτερα επειδή αναδείχθηκε το εύρος της απήχησης Πολάκη και έστω και συγκυριακά (;) αξιολογήθηκε ως σημαντικότερο και κρισιμότερο μέγεθος από μία πορεία προς την κεντροαριστερά και την “θεσμικότητα” που συστηματικά φιλοτεχνείται εδώ και δύο χρόνια.

Η αμηχανία των πρωτοσέλιδων που φίλα πρόσκεινται είναι εξώφθαλμη. Πώς να δικαιολογήσεις τα μέχρι προχθές αδικαιολόγητα; Και τι να πεις τώρα που ξαναβρίσκεσαι μπροστά σε μία ισχυρή επικοινωνιακή και πολιτική μηχανή, η οποία αφήνει στην άκρη τις φαραωνικές κυβερνητικές ευθύνες για την τραγωδία και εστιάζει στην επιστροφή του Σφακιανού;

Ο οποίος έσπευσε να επισημάνει τη νίκη του, με μία νέα νυχτερινή επίσκεψη στα social media, με στόχο έναν εκ των γνωστών δημοσιογράφων (Νίκος Χατζηνικολάου) που στοχοποιήθηκαν προ καιρού, πράξη που προκάλεσε την αποπομπή του. Επιβεβαιώθηκε, έτσι, αυτό που επισημάναμε πολλοί: ο Παύλος Πολάκης ζήτησε συγγνώμη ΜΟΝΟ από τον αρχηγό του και το κόμμα του για να εξασφαλίσει την επιστροφή του. Και ο αρχηγός τον συγχώρησε για να εξασφαλίσει τα δικά του νώτα έναντι ενός τμήματος του εκλογικού ακροατηρίου που έχει τον Πολάκη σαν “ιερό δισκοπότηρο”. Καμία συγγνώμη δεν κράτησε για κανέναν εξ όσων στοχοποίησε. Και είναι μάλλον βέβαιο πως κάποια στιγμή θα το ξανακάνει.

Το αν το πληρώσει αυτό ο Αλέξης Τσίπρας στο μέλλον μένει να φανεί. Η πολιτική συχνά, ωστόσο, είναι η αξία των συμβολισμών. Και οσα συνέβησαν το Σάββατο στην Π.Γ του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν μία καλή μέρα για τον αρχηγό του…

Όπως είναι γνωστό, ο Αλέξης Τσίπρας κατά την εισήγησή του στην Πολιτική Γραμματεία του κόμματος είχε μιλήσει για γενναία αυτοκριτική του Παύλου Πολάκη αναφερόμενος στην επιστολή που απέστειλε ο πρώην υπουργός στο κομματικό όργανο.

Μετά την επιστολή μεταμέλειας του κ. Πολάκη, ο οποίος είχε προκαλέσει σάλο ζητώντας προγραφές δημοσιογράφων, δικαστών, τραπεζιτών, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το παράθυρο επιστροφής.

Προσπαθώ να τηρώ αυτή την άποψη, να την κρατώ στο επίκεντρο όσων λέω και όσων γράφω. Θα επιτρέψω στον εαυτό μου, ωστόσο, δυο τρεις κουβέντες σχετικά με τον ανακύψαν θέμα Πολάκη μετά την σιγή που επέβαλε ο θρήνος και η αναζήτηση των υπευθύνων για την τραγωδία.

Ουδείς εγκάλεσε ποτέ τον Παύλο Πολάκη για την υπουργική του αποτελεσματικότητα (ως αναπληρωτής της Υγείας) και την εντιμότητά του. Οι εργαζόμενοι στο ΕΣΥ τον αξιολογούν ως έναν καλό υπουργό, σε καμία περίπτωση δεν ήταν από τους μέτριους ή τους κακούς σε ένα σύστημα που νοσεί εδώ και δεκαετίες. Περί εντιμότητας, δε, δεν έχει ακουστεί ποτέ το παραμικρό. Ούτε, φυσικά, για την επιδεξιότητα με την οποία ανέδειξε σκάνδαλα και όζουσες υποθέσεις της σημερινής διακυβέρνησης.

Εκείνο που πάντοτε προβλημάτιζε ή προκαλούσε μείζονες αντιδράσεις ήταν “η συμπεριφορά Πολάκη”, ο επιπόλαιος αλλά έμφυτος τρόπος με τον οποίο μπορούσε να μετατρέψει τον λαϊκισμό σε ακραίες εκφράσεις. Αυτή η πορεία κορυφώθηκε με την στοχοποίηση δημοσιογράφων, τραπεζιτών και δικαστών με εκείνη την (νυχτερινή) ανάρτηση που ανάγκασε τον Αλέξη Τσίπρα να του δείξει την πόρτα εξόδου από τα ψηφοδέλτια. Είχε προηγηθεί, βεβαίως, η αμφισβήτηση του ίδιου του αρχηγού του, όταν προσπάθησε να επιβάλει έναν φίλο του στο ψηφοδέλτιο Χανίων.

Αν το δεύτερο αφορούσε τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ, το πρώτο (η στοχοποίηση) αφορούσε: αφενός την στρατηγική μετατόπιση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης προς την μετριοπαθή διαχείριση, την θεσμικότητα και τον λεγόμενο κεντρώο χώρο, και αφετέρου τον σεβασμό προς τους θεσμούς και την δημοκρατική λειτουργία.

Ακόμα κι αν πιστεύεις πως η ενημέρωση χειραγωγείται δεν δικαιούσαι να κρεμάς πρόσωπα στα μανταλάκια και να αναγορεύεις σε εχθρούς κάποιους δημοσιογράφους παραδίδοντάς τους στον φανατισμένο κομματικό οπαδισμό. Πρόκειται για φασίζουσα πρακτική που το ίδιο το κόμμα σου έχει -και σωστά- καταγγείλει κάθε φορά που γίνεται από την άλλη πλευρά.

Η επιστολή συγγνώμης και μεταμέλειας του Παύλου Πολάκη απευθύνθηκε προς τα κομματικά όργανα και προς τον Αλέξη Τσίπρα. Από εκείνον ζήτησε επιείκεια και κατανόηση.

Στην επιστολή αναφέρει πως δεν είχε την πρόθεση να στοχοποιήσει κανέναν. Το έπραξε, όμως.

Και επειδή το έπραξε, οφείλει μία δεύτερη συγγνώμη προς αυτούς τους οποίους στοχοποίησε. Αυτό δεν το έχει κάνει ακόμα. Και δημιουργεί εύλογα την υποψία πώς εάν το κόμμα και ο Αλέξης Τσίπρας του συγχωρήσουν το “αδίκημα” μπορεί στην επόμενη στροφή να το ξανακάνει. Επειδή κατά βάθος αυτό πιστεύει.

Κατά το παρελθόν, σε ανάλογες περιπτώσεις (στοχοποίησης δημοσιογράφων μεταξύ αυτών) ερχόταν εκ των υστέρων ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας να ζητήσει συγγνώμη από αυτούς που είχε διασύρει ο Παύλος Πολάκης. Ο ίδιος ποτέ. Προφανώς και δεν είναι “κανονικό” κάτι τέτοιο.

Δεν μπορώ να προβλέψω μέχρι που θα φτάσει η επιείκεια του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ έναντι του Σφακιανού, εάν, δηλαδή, θα του δώσει “χάρη” λόγω αναγκαίας εκλογικής πανστρατιάς, και θα τον επανεντάξει στα ψηφοδέλτια- στα Χανιά ή κάπου αλλού. Δεν αγιάζει, όμως, ο σκοπός τα μέσα, ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Υπάρχει και υπέρτερος σκοπός, υπάρχει, δηλαδή, ένας στρατηγικός πολιτικός και εκλογικός/ μετεκλογικός στόχος που δεν μπορεί να υπηρετηθεί από αντιλήψεις Πολάκη, ή, έστω, αντιλήψεις που περιέρχονται σε προεκλογική ύπνωση και θα φουντώσουν ξανά στο μέλλον. Διότι τότε το κόστος θα είναι ακόμα μεγαλύτερο.

Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να προχωρήσει στον δρόμο που πιστεύει και να κριθεί για το αποτέλεσμα. Ο δε Παύλος Πολάκης πρέπει να κρατήσει την ζωτικότητά του για την δρώσα πολιτική και να μην την εξαντλεί στον άμβωνα. Πρέπει να πάρει τον χρόνο του και να αξιολογήσει τις συμπεριφορές του με πλήρη συνείδηση και σε απόσταση. Είναι κρίμα αλλά είναι αναγκαίο.