Σεραφείμ Κοτρώτσος

Η κυβέρνηση, ως θα ανέμενε κανείς, επικαλείται το γεγονός ότι η 2η οικονομία της Ευρώπης βρίσκεται στο κατώφλι του ΔΝΤ, και μόνο το ότι πρόκειται για την Γαλλία εμποδίζει το επόμενο βήμα, που κατ΄ αναλογία θα μοιάζει με όσα υπέστη η Ελλάδα περίπου δέκα πέντε χρόνια πριν. Και το επικαλείται για να αναδείξει τους κινδύνους της πολιτικής αστάθειας που βιώνει το ιστορικό ευρωπαϊκό “πολιτικό εργαστήριο”, σε αντίθεση με την εξαιρετική θέση της Ελλάδας που αποτυπώνεται στους δείκτες των διεθνών οίκων. Μέχρις εκεί.

Για το κατά πόσο ο ίδιος ο Εμανουέλ Μακρόν προκάλεσε ο ίδιος αυτή την αστάθεια, καμία κουβέντα. Όπως και για το ότι το πολυδαίδαλο γαλλικό πολιτικό σύστημα κινδυνεύει κατά κύριο λόγο από την διόγκωση της ακροδεξιάς που ήρθε εξωραϊσμένη να καλύψει τα μεγάλα κοινωνικά ναρκοπέδια που άφησαν πίσω τους οι πολιτικές του Γάλλου προέδρου.

Για την επιμονή του Μακρόν να αρνείται την ελάχιστη αυτοκριτική για τα μεγάλα λάθη του, και την αναγκαία αναθεώρηση των πολιτικών σκληρού μνημονίου που εισηγείται, κυρίως, όμως, για τον αυτοκρατορικό αρνητισμό του να αποδεχτεί τη νέα πολιτική και κοινωνική γεωγραφία και να επιζητήσει συγκλίσεις και συνεργασίες, επίσης ούτε λέξη.

Αλλά και για μερίδα της κεντροαριστεράς, η Γαλλία γίνεται αντιληπτή μόνο λόγω της εκλογικά επιτυχημένης δοκιμής του (Νέου) Λάϊκού Μετώπου. Το γεγονός ότι, οι μάλλον ακραίες και εκτός ευρωπαϊκής και οικονομικής πραγματικότητας προτάσεις που εισηγείται το ισχυρότερο μέρος της (Ανυπότακτη Γαλλία) χαλαρώνουν τους δεσμούς μεταξύ των κομμάτων που το απαρτίζουν, σιωπή. Όπως και για το ότι το Μέτωπο είναι πολύ λιγότερο …μέτωπο, σε σύγκριση με τις προ διετίας εκλογές, ότι, δηλαδή, οι Σοσιαλιστές, για παράδειγμα, επιζητούν συγκλίσεις υπό προϋποθέσεις που ο Μελανσόν αρνείται να προσφέρει.

Η Ακροδεξιά της Λεπέν είναι, αναμφίβολα, δημιούργημα -σε μεγάλο βαθμό- των πολιτικών του Μακρόν, και είναι πράγματι παράδοξο ένας ηγέτης με ματιά στρατηγικού βάθους, ενίοτε, για τα ευρωπαϊκά, να αποδεικνύεται τόσο δέσμιος των Λουδοβίκειων συνδρόμων στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Ως εκ τούτου, το δίλημμα “ή εγώ, ή η Λεπέν” αποδυναμώθηκε, και τώρα ίσως εξαερωθεί, είτε γίνουν σύντομα πρόωρες εκλογές, είτε στις προεδρικές του 2027. Διότι, η μετωρική άνοδος της “Εθνικής Συσπείρωσης”, εν τέλει η “κανονικοποίηση” της Λεπέν, είναι το αποτέλεσμα των εμμονών και των λαθών του ίδιου του Γάλλου προέδρου.

Η γαλλική κρίση είναι οικονομική, πρωτίστως, όμως, είναι πολιτική. Και καλό θα ήταν να μην την επικαλείται κανείς ad hoc. Η εικόνα του γαλλικού “εργαστηρίου” πρέπει να κοιταχτεί συνολικά και από απόσταση, να αντιληφθεί κανείς την κύρια ευθύνη του Μακρόν, τον τρόπο που αντιδρούν οι κοινωνίες όταν βρεθούν με την πλάτη στον τοίχο, και όταν όλα αυτά συνδυάζονται με την αδυναμία μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων να συνεννοηθούν.

Εν τέλει ισχύουν αυτά που γράφει στην κατακλείδα άρθρου του (KREPORT), ο έμπειρος παρατηρητής και σχολιαστής των γαλλικών εξελίξεων Γ. Σεφερτζής: “…Εξελίξεις που κάνουν τους Γάλλους να ντρέπονται και την Μαρίν Λε Πεν να τρίβει τα χέρια της. Γιατί δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ότι ο θυμός των συμπατριωτών της αυτή τη φορά δεν είναι ο θερμός θυμός που θέριεψε με το κίνημα των κίτρινων γιλέκων, αλλά ο ψυχρός θυμός της απόγνωσης που θα την φέρει στην εξουσία. Θα είναι το τελευταίο κατόρθωμα του Μακρόν. Ο τελευταίος διασώζεται προς το παρόν για τον απλούστατο λόγο ότι ο φόβος φυλάει τα έρμα και συμβουλεύει τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου να μη διακινδυνεύσουν διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και νέες εκλογές τουλάχιστον μέχρις ότου ψηφιστεί ο νέος προϋπολογισμός. Γιατί διαφορετικά το πιθανότερο είναι, αν δεν εξαερωθεί, το μπλοκ των κεντρώων να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη”.

Και το γεγονός ότι καθ’ ημάς δεν διαφαίνεται κάποια προσωπικότητα σαν την Λεπέν δεν σημαίνει ότι ο “ψυχρός θυμός της απόγνωσης” δεν θα βρεί τρόπους εκτόνωσης. Είτε στον υφιστάμενο -αν και κατακερματισμένο- εγχώριο αντισυστημισμό, είτε σε όσα κυοφορούνται, είτε, κυρίως, στην ακόμα πιό έντονη και μαζική απομάκρυνση των πολιτών από το πολιτικό σύστημα και τις κάλπες. Το εύρημα της έρευνας World Survey- διαΝΕΟσις, σύμφωνα με το οποίο ένας στους πέντε ψηφοφόρους θα ήθελε έναν ανεξέλεγκτο ηγέτη τύπου Πούτιν, ή Ερντογάν, και το άλλο ότι το 15% θεωρεί “πολύ ή αρκετά καλό” μία …Χούντα, απαντά σε όσους νομίζουν ότι το γαλλικό πολιτικό Βατερλώ εξισορροπείται από τα δικά μας φαντασιακά Αούστερλιτς.

Είχε διαφορετικές επιλογές, για παράδειγμα θα μπορούσε να προτείνει σοσιαλιστή για πρωθυπουργό (όπως έναν εκ των Μπερνάρ Κασνέβ και Πιερ Μοσκοβισί), κάτι που πιθανότατα θα εκμαίευε την υποστήριξη ή την ανοχή τμημάτων του γαλλικού πολιτικού φάσματος στα αριστερά του “Rennaissance” (κόμμα Μακρόν). Με την επιλογή του 39χρονου υπουργού Άμυνας επιβεβαιώνει ότι δεν θέλει να κάνει κανένα πολιτικό άνοιγμα, ενισχύει (ξανά) την ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν, και βγάζει στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλους του “Bloques on” σε μία τεράστια κοινωνική αναταραχή με αποχρώσεις εμφυλίου. Ο στόχος του προφανής: όχι, φυσικά, (μόνο) να περάσει το σκληρό πρόγραμμα δημοσιονομικής διάσωσης των 44 δισ. ευρώ, αλλά να κυλήσει πιό κάτω το τενεκεδάκι της πολιτικής αστάθειας μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2027.

Ο Μακρόν ξεκίνησε φέρελπις, ως “νέο αίμα”, προερχόμενος από την αυλή του Φρανσουά Ολάντ, και κινδυνεύει να φύγει από τα Ηλύσια Πεδία ως ο πολιτικός που διέλυσε την πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία (η οποία άντεξε από το 1958 και τον Σαρλ ντε Γκωλ έως σχετικά πρόσφατα) και κατέστησε την ακροδεξιά πρώτη πολιτική δύναμη με δυστοπική διείσδυση ακόμα και στα πτωχότερα κοινωνικά στρώματα.

Επί της ουσίας, η σημερινή πολιτική και οικονομική κρίση στη Γαλλία δεν είναι αποτέλεσμα της έλλειψης πολιτικής σταθερότητας, είναι η κατάληξη μίας εμμονικής (μονοκομματικής) διακυβέρνησης που δημιούργησε πολιτική αστάθεια.

Κι ενώ οι Γάλλοι ξαναβάζουν τα “γιλέκα”, ο Λεκορνί θα προβεί στην τελευταία (;) και μάλλον απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει συναίνεση υπό το απειλητικό φάσμα της οικονομικής δίνης που δεν πνίγει μόνο την δεύτερη οικονομία της Ευρώπης, αλλά απειλεί να βυθίσει ολόκληρη την ευρωζώνη.

Συμπέρασμα: ο Μακρόν (που κατά τα άλλα δεν του λείπει η στρατηγική ματιά ως προς τον ρόλο της Ευρώπης) δεν αποτελεί παράδειγμα για όσα μπορεί να συμβούν σε μία χώρα κι ένα πολιτικό σύστημα- εργαστήριο από την αστάθεια, είναι η επιτομή όσων μπορεί να προκαλέσει η απέχθεια σε πολιτικούς συμβιβασμούς και συναινέσεις. Και η αρνητική “υστεροφημία” του ίσως γραφτεί όταν η Λεπέν, ή κάποιο ομοίωμά της (π.χ Μπαρντελά), θα περάσει το κατώφλι του Προεδρικού Μεγάρου υπό τους ήχους της Μασσαλιώτιδας.

Αυτό που θα επιλέξει, όπως περιγράφει το Politico, θα έχει τεράστιο αντίκτυπο στην πολιτική της χώρας τα επόμενα δύο χρόνια και μετά. Και όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσει, θα είναι γεμάτος κινδύνους και επιπλοκές.

Σε γαλλικό δικαστήριο τη Δευτέρα κρίθηκε ένοχη για υπεξαίρεση κεφαλαίων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της απαγόρευσαν αμέσως την υποψηφιότητα για πέντε χρόνια. Εάν η έφεσή της αποτύχει, θα της επιβληθεί ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών – δύο εκ των οποίων τέθηκαν σε αναστολή και δύο σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Θα μπορούσε να επιλέξει να παραμερίσει και να δώσει το χρίσμα στον προστατευόμενό της, Τζόρνταν Μπαρντέλα -αν και μόλις 29 ετών- για να κερδίσειτην επιρροή του εκλογικού σώματος ενόψει των επόμενων προεδρικών εκλογών. Θα προκαλούσε ζημία όμως στην ίδια και το κόμμα της μια τόσο άπειρη υποψηψιότητα και θα μείωνε τις πιθανότητες να αναλάβει το κόμμα της, η Εθνική Συσπείρωση, την προεδρία στις εκλογές του 2027; Και θα σπαταλούσε το πολιτικό της κεφάλαιο που θα μπορούσε να φέρει η ετυμηγορία;

Ή θα μπορούσε να σκάψει με τα τακούνια της και να εξαπολύσει ένα πανίσχυρο blitzkrieg, επικρίνοντας το γαλλικό δικαστικό σύστημα με το ένα χέρι και καταρρίπτοντας την κυβέρνηση με το άλλο. Αλλά μπορεί αυτό να μην εξοργίσει τους Γάλλους ψηφοφόρους και να κρατήσει την υποστήριξη για το κόμμα που ξόδεψε τη ζωή της χτίζοντας το;

Ήδη, η Λεπέν και οι σύμμαχοί της αποκαλούν την απόφαση του δικαστηρίου δημοκρατικό σκάνδαλο, υπονοώντας ότι δεν θα εκδώσει την ετυμηγορία εν θερμώ.

«Σήμερα το απόγευμα, εκατομμύρια Γάλλοι είναι αγανακτισμένοι, αγανακτισμένοι σε αφάνταστο βαθμό βλέποντας ότι [στη] Γαλλία, τη χώρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι δικαστές έχουν εφαρμόσει πρακτικές που θεωρούνταν το εφεδρικό απολυταρχικών καθεστώτων», είπε η Λεπέν σε συνέντευξή της στον τηλεοπτικό σταθμό TF1 τη Δευτέρα.

Βραχυπρόθεσμα, είναι η κυβέρνηση του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν που μπορεί να δεχθεί το χτύπημα. Τις τελευταίες ημέρες οι σκληροί του Εθνικού Συναγερμού απειλούν να ρίξουν την κυβέρνηση φαινομενικά λόγω ενεργειακής πολιτικής. Οι πιστοί κοντά στη Λεπέν μπορεί να μπουν στον πειρασμό τώρα να συνεχίσουν με αυτές τις απειλές.

Η κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του κεντρώου πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού, έχει μια εύθραυστη ισορροπία στην εξουσία.

Το ακροδεξιό κόμμα θα μπορούσε να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας σχετικά με την ενεργειακή πολιτική, η οποία θα μπορούσε να είναι επιτυχής εάν άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης –θα χρειαζόταν η αριστερά να ενταχθεί– αποφασίσουν να ψηφίσουν υπέρ. Το Εθνικό Ράλι έχει απορρίψει την ανατροπή της κυβέρνησης από τότε που διορίστηκε ο Μπαϊρού τον Δεκέμβριο.

Η Λεπέν, η οποία έφυγε από το δικαστήριο πριν εκδοθεί η ετυμηγορία της, μπορεί να αποφασίσει να πάρει μια σελίδα από το βιβλίο του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έκανε εκστρατεία κατά των νομικών διαδικασιών που κινήθηκαν εναντίον του.

Θα μπορούσε να παρουσιάσει την απόφαση ως πολιτική βεντέτα και να προσπαθήσει να κινητοποιήσει τους υποστηρικτές της να εκστρατεύσουν ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο. Κάνοντας αυτό θα απηχούσε τα σχόλια του συμμάχου Τραμπ, Έλον Μασκ, τη Δευτέρα , ο οποίος είπε ότι «όταν η ριζοσπαστική αριστερά δεν μπορεί να κερδίσει μέσω δημοκρατικής ψηφοφορίας, καταχρώνται το νομικό σύστημα για να φυλακίσουν τους αντιπάλους τους».

Του Γιώργου Σεφερτζή (από το KREPORT)

Πολύ δε περισσότερο που τα ευρήματα όλων των δημοσκοπήσεων της έδιναν ένα διαρκώς διευρυνόμενο προβάδισμα έναντι όλων των αντιπάλων της, και αυτά που δημοσιεύτηκαν μόλις το περασμένο σαββατοκύριακο ανέβαζαν τα ποσοστά της στην πρόθεση ψήφου στον πρώτο γύρο πάνω από το 35% -μια επίδοση-ρεκόρ στα γαλλικά πολιτικά χρονικά.

Προς γενική, λοιπόν, κατάπληξη έμελλε να αποδειχτεί ότι όλοι οι προγνωστικοί λογαριασμοί γινόντουσαν χωρίς τον ξενοδόχο. Τα χρέη του είχε εν προκειμένω αναλάβει η Γαλλική Δικαιοσύνη δίκην από μηχανής θεού.

Ενώπιόν της εκκρεμούσαν τα τελευταία χρόνια παλαιότερες υποθέσεις κατάχρησης ευρωπαϊκών χρημάτων που, ενώ προορίζονταν για αμοιβές συνεργατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, χρησιμοποιήθηκαν τελικά από τα κόμματα για την κάλυψη μισθών στελεχών τους που υπηρετούσαν εντός των εθνικών τειχών.

Παλαιότερα επρόκειτο για συνηθισμένη πρακτική. Όμως μετά την αυστηροποίηση του περί διαφάνειας νομικού πλαισίου, που προωθήθηκε επί Προεδρίας Φρανσουά Ολάντ, η ίδια πρακτική θεωρείται καταχρηστική και ορίστηκε ως αδίκημα που έβαλε σε μπελάδες τις κομματικές ηγεσίες μεταξύ των οποίων βρέθηκε τόσο η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, όσο και το Μοντέμ του σημερινού Γάλλου Πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϋρού.

Ενώ όμως αυτοί απηλλάγησαν των κατηγοριών που τους απαγγέλθηκαν, στην περίπτωση της Λε Πεν η Γαλλική Δικαιοσύνη, αιφνιδίασε τους πάντες κάνοντας επίδειξη πολιτικής ανεξαρτησίας. Μόνο που αυτή την φορά η ανεξαρτησία της προκάλεσε πολιτικό σεισμό παγκόσμιων διαστάσεων και άγνωστων λοιπών επιπτώσεων.

Το σίγουρο είναι ότι η καταδικαστική απόφαση που εξέδωσε σε βάρος της ηγέτιδας της γαλλικής Ακροδεξιάς το γαλλικό δικαστήριο, εκτός από ιδιαίτερα αυστηρή και αμφισβητούμενης συνταγματικότητας συνιστά μια άκρως ανατρεπτική εξέλιξη που αναμένεται να αποσταθεροποιήσει έτι περαιτέρω την εύθραυστη εσωτερική κατάσταση της χώρας και να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις που πιθανότατα θα αλλάξουν άρδην τους όρους του πολιτικού ανταγωνισμού όχι μόνον μεταξύ των αντιπάλων παρατάξεων, αλλά και μεταξύ των ηγετικών προσώπων στο εσωτερικό τους.

Διότι, ίσως εμφανιστούν κάποιοι που θα επιδιώξουν να αποσπάσουν την εύνοια των ψηφοφόρων που θα αισθανθούν πολιτικά ορφανοί, αφού εκτός από την ποινή της φυλάκισης 4 ετών – εκ των οποίων τα δυο χωρίς αναστολή – και του προστίμου των 100.000 ευρώ που θα καταβάλει η Λε Πεν, το αδιαμφισβήτητο φαβορί της κούρσας των προεδρικών εκλογών, κινδυνεύει πλέον να τεθεί εκτός μάχης καθώς η σε βάρος της απόφαση είναι άμεσα εκτελεστή: Της στερεί το δικαίωμα να εκλεγεί σε οποιοδήποτε αιρετό αξίωμα τα επόμενα πέντε χρόνια και, ακόμα χειρότερα, της στερεί τη δυνατότητα να κερδίσει ανασταλτικό αποτέλεσμα μέχρι να τελεσιδικήσει η απόφαση.

Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι ο Γάλλος πρωθυπουργός δήλωσε αναστατωμένος με την δικαστική απόφαση, ενώ στον χώρο της ευρύτερης κεντροδεξιάς η αναστάτωση που επικρατεί σχετίζεται άμεσα με το γεγονός ότι το κενό που θα αφήσει πίσω της η Λε Πεν σε περίπτωση που δεν καταφέρει, όπως ελπίζει, να ακυρώσει την καταδικαστική απόφαση έστω και την παραμονή των προεδρικών εκλογών, θα διεκδικήσουν να καλύψουν πολλοί διεκδικητές της πολιτικής της κληρονομιάς.

Εξίσου πολλοί είναι και οι κινούμενοι στον χώρο των κεντρώων πιστών του Προέδρου Μακρόν που ετοιμάζονται να κινηθούν κεντρόφυγα επωφελούμενοι της χαλάρωσης που θα επιφέρει στις τάξεις τους η αποβολή του βασικού φόβητρου των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου, και να διεκδικήσουν ένα περισσότερο αυτόνομο ρόλο. Όσο ο αντίπαλος ήταν ένας, τόσο τα περιθώρια ελιγμών όσων επιθυμούσαν να διατηρήσουν την αυτονομία τους ήταν στενότερα. Υπό το καθεστώς όμως ενός πολυμερούς ανταγωνισμού, τα περιθώρια των ελιγμών τους διευρύνονται και το παιχνίδι των πολιτικών συνδυασμών γίνεται πιο ασταθές και πιο σύνθετο.

Χθες το πρωΐ στην αίθουσα του δικαστηρίου η Μαρίν Λε Πεν αιφνιδιασμένη από την τροπή που έπαιρναν τα πράγματα άφησε τον θυμό της να ξεχειλίσει και αποχώρησε χωρίς να περιμένει την ολοκλήρωση της ετυμηγορίας των δικαστών.

Το βράδυ στην τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε στην TF1 και την LCI εμφανίστηκε αποφασισμένη να εξαντλήσει μέχρι τέλους κάθε δυνατότητα ένδικης ανατροπής της πρωτόδικης απόφασης, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί και να τα παρατήσει. Μάλιστα, η πραγματική είδηση που έδωσε, ήταν η ακύρωση των σεναρίων που την έφεραν να προωθεί τον Ζορντάν Μπαρντελά ως υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να επιφυλάσσει για την ίδια την πρωθυπουργική θέση σε περίπτωση νίκης στις Προεδρικές εκλογές του 2027.

Άφησε όμως αναπάντητο το κρίσιμο ερώτημα, πώς θα παλέψει για την ανατροπή της καταδικαστικής απόφασης χωρίς να διακινδυνεύσει ό,τι κέρδισε με την αποδαιμονοποίησή της, χάρη στην οποία πέτυχε να γίνει ο ρυθμιστικός παράγοντας των εξελίξεων και να αποκτήσει προφίλ εθνικού ηγέτη μακράς πνοής.

Σε κάθε περίπτωση, δυο μόλις χρόνια πριν από την τελική αναμέτρηση του 2027 αλλάζει όλο το παιχνίδι με τον κίνδυνο της “τραμποποίησης” της γαλλικής πολιτικής ζωή να αποτελεί πλέον την ιστορικά μεγαλύτερη απειλή που γνώρισε η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία μέχρι σήμερα.

Όταν την ίδρυσε, ο στρατηγός Ντε Γκωλ επαναλάμβανε ότι σε αυτήν το Ανώτατο Δικαστήριό ήταν ο λαός της Γαλλίας. Μόνον αυτός μπορεί να αποφασίσει για την τύχη των ηγετών του. Σήμερα που ο λαός αυτός βρίσκεται προ του φάσματος ενός νέου εθνικού διχασμού, πολλά εκατομμύρια Γάλλοι ίσως να διερωτώνται αν το τεκμήριο της αθωότητας εξακολουθεί να ισχύει στην πατρίδα της Χάρτας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Διότι η στέρηση του δικαιώματος να ασκηθεί έφεση κατά πρωτόδικης απόφασης με ανασταλτικό αποτέλεσμα αποτελεί παράδοξη και εξόχως πολιτική απόφαση που ισοδυναμεί με αμφισβήτηση του τεκμηρίου της αθωότητας. Και το πράγμα γίνεται ακόμα πιο προβληματικό για την Δημοκρατία, καθώς για πρώτη φορά η Γαλλική Δημοκρατία κάνει την εμφάνισή της στο κλαμπ των ευρωπαϊκών χωρών με την μικρότερη εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη (βλ. σχετική έρευνα του Ευρωβαρόμετρού).

Μένει να δούμε αν η επόμενη πράξη θα είναι την επαύριο των προεδρικών εκλογών με την Λε Πεν, που ήδη κάνει λόγο για εργαλειοποίηση της δικαιοσύνης, να μιλήσει για «κλεμμένες εκλογές». Δεν αποκλείεται καθόλου, ιδιαίτερα αν μέχρι τότε η Εθνική Συσπείρωση εξακολουθεί να διατηρεί τη σημερινή συνοχή, δυναμική και εκλογική επιρροή της.

Το Bloomberg επισημαίνει τους κινδύνους αποσταθεροποίησης της ευρωζώνης από μία οικονομική και πολιτική κρίση στη Γαλλία, αναφέροντας, μάλιστα, τις αναλογίες με την ελληνική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας.

Γράφει το διεθνές πρακτορείο (απόδοση KREPORT):

Μετά το στοίχημα των πρόωρων εκλογών του Εμανουέλ Μακρόν τον Ιούλιο, η αρχέγονη εχθρός του, Μαρίν Λεπέν, δοκιμάζει να ρίξει τα δικά της ζάρια. H ηγέτης της γαλλικής ακροδεξιάς αυτή την εβδομάδα τρόμαξε τις αγορές και ανάγκασε τον πρωθυπουργό Μισέλ Μπαρνιέ να αμύνεται, όταν απείλησε να ρίξει την κυβέρνησή του εάν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά της κατά της λιτότητας στον προϋπολογισμό του επόμενου έτους.

Η Λεπέν έχει πολλούς λόγους να πιέσει τους αντιπάλους της πριν από μια δικαστική απόφαση που θα μπορούσε να καταστρέψει τις προεδρικές φιλοδοξίες της. Ωστόσο, αντί να πάρει το ρίσκο να δεχτεί την πρόκλησή της, η κυβέρνηση του Μπαρνιέ έκανε την εξαιρετικά λογική κίνηση να προσφέρει παραχωρήσεις, ανακαλώντας τις αυξήσεις του φόρου ηλεκτρικής ενέργειας. Ένα παιχνίδι αποκοτιάς με την ακροδεξιά δεν έχει νόημα, ενώ το κόστος δανεισμού της Γαλλίας έφτασε για πρώτη φορά αυτό της Ελλάδας και επίκειται η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αναμφίβολα χαίρεται που βλέπει τα γαλλικά δεινά να προστίθενται στα δεινά της Γερμανίας, πριν καν την πρώτη μυρωδιά μπαρουτιού στον εμπορικό πόλεμο που ετοιμάζει.

Λιγότερο σαφές είναι πού θα οδηγήσει αυτό το είδος αντιπαράθεσης. Η Γαλλία, η Νο. 2 οικονομία της ζώνης του ευρώ, δεν είναι η Ελλάδα του 2011. Η κυβέρνησή της έχει την υποστήριξη των Βρυξελλών και οι θεσμοί της θεωρητικά θα μπορούσαν να χειριστούν το χάος που θα προκαλούσε η κατάρρευση της κυβέρνησης. Ωστόσο, βρίσκεται στον πυρήνα της Ευρώπης. Ο συνδυασμός μεγαλόστομης πολιτικής και δημοσιονομικά ριψοκίνδυνων κινήσεων δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε μια ήπειρο όπου τα δημογραφικά στοιχεία και η παραγωγικότητα μειώνονται, ακόμα κι αν με υποχωρήσεις και συμβιβασμούς εγκριθεί ο προϋπολογισμός του Μπαρνιέ. Η μείωση του ελλείμματος της Γαλλίας από 6% σε 5% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος είναι ηράκλειος άθλος: το πολυετές σχέδιο λιτότητας του Μπαρνιέ δεν έχει ιστορικό προηγούμενο και έρχεται σε μια περίοδο με σχεδόν μηδενική ανάπτυξη.

Οι κίνδυνοι στην εκτέλεσή του είναι μεγάλοι και το ίδιο ισχύει και για την εξάρτηση της Γαλλίας από τους ξένους επενδυτές που χρηματοδοτούν έναν τεράστιο βουνό χρέους. Η Γαλλία έχει περίπου 350 δισεκατομμύρια ευρώ (369 δισεκατομμύρια δολάρια) χρέους που λήγουν το επόμενο έτος, με πληρωμές τόκων 40 δισεκατομμυρίων ευρώ, ίσους με τον αμυντικό της προϋπολογισμό. Αυτά τα ποσά δεν ήταν γνωστά στους ψηφοφόρους και η κοινή γνώμη στρέφεται όλο και περισσότερο ενάντια στα μη δημοφιλή σχέδια αύξησης των φόρων του Μπαρνιέ. Αυτό εξηγεί γιατί η Λεπέν είναι πρόθυμη να αντισταθεί τόσο δυναμικά, λέει ο Christopher Dembik της Pictet Asset Management, και γιατί το κόμμα της στηρίζει τους αριστερούς αντιπάλους του στις δημοσιονομικά απερίσκεπτες προσπάθειές τους να ακυρωθεί η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος. Αυτό έχει ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας, αλλά δείχνει ότι ο λαϊκισμός δεν πεθαίνει εύκολα.

Με νέες βουλευτικές εκλογές να είναι πιθανές το επόμενο έτος και προεδρικές εκλογές το 2027, αυτό θα μπορούσε τελικά να εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο: Μια κρίση των θεσμών και της ελίτ. Στη Γαλλία ισχύει το σύστημα «ο νικητής τα παίρνει όλα», με μια ισχυρή κυβέρνηση στον πυρήνα του. Όταν λειτουργεί, λειτουργεί, αλλά όταν αποτυγχάνει, αποτυγχάνει παταγωδώς. Οι πρώτοι κλονισμοί ήρθαν αυτό το καλοκαίρι, με τον κίνδυνο κρίσης στις τάξεις των δημοσίων υπηρεσιών της Πέμπτης Δημοκρατίας, εάν το κόμμα της Λεπέν κατάφερνε να σχηματίσει κυβέρνηση. Αυτό δεν συνέβη, αλλά τώρα ο φόβος είναι ότι ο Μπαρνιέ και ο Μακρόν είναι ένα εύθραυστο δίδυμο που θα καθυστερήσει αλλά δεν θα αποτρέψει την πορεία του λαϊκισμού. Ο οικονομολόγος της HSBC Holdings Plc, Fabio Balboni, λέει ότι η Γαλλία αντιμετωπίζει μια «σημαντική» πρόκληση, με πολιτικούς κινδύνους πέρα από την έγκριση του προϋπολογισμού.

Υπάρχουν αναλαμπές ελπίδας μέσα στη ζοφερή ατμόσφαιρα στον πυρήνα της Ευρώπης. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι σαφώς πιο πρόθυμη να καλύψει το κενό ηγεσίας στην Ευρώπη, με τον επικεφαλής της Τράπεζας της Γαλλίας, Φρανσουά Βιλρουά ντε Γκαλό, να αναφέρεται σε «σημαντικό περιθώριο» για χαλάρωση των επιτοκίων. Και οι επικείμενες εκλογές στη Γερμανία, το επόμενο έτος, φέρνουν αυξημένο πολιτικό ρίσκο, καθώς η βιομηχανική κρίση της χώρας και το εξαγωγικό μοντέλο της, που παραπαίει, την αναγκάζουν να αναθεωρήσει τη στρατηγική της.

Ωστόσο, η κατάσταση στη Γαλλία παραμένει εύθραυστη και ο Μπαρνιέ δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίσει να παίζει με τα κακά χαρτιά που έχει στο χέρι του. Έχει εμπειρία από αυτού του είδους τις κρίσεις. Είχε ηγηθεί της ενωμένης Ευρώπης κατά τη διάρκεια της κρίσης του Brexit. Ωστόσο, τώρα ηγείται μιας χώρας που μοιάζει περισσότερο με το Ηνωμένο Βασίλειο εκείνης της εποχής, ένα κοινοβούλιο χωρίς πλειοψηφία, το επενδυτικό κλίμα σε ατμόσφαιρα κηδείας και μια πολιτική τάξη που βάζει το κόμμα πάνω από το έθνος. Ο Μπαρνιέ έχει προειδοποιήσει ότι η Γαλλία αντιμετωπίζει τον κίνδυνο μιας «καταιγίδας» στις αγορές. Ο κίνδυνος δεν έχει παρέλθει ακόμα.

Μετά το ναυάγιο της συνάντησης η Λεπέν είπε ότι τίποτα δεν άλλαξε μετά τις συζητήσεις και ότι δεν είναι αισιόδοξη ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί συμβιβασμός σχετικά με τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα στο νομοσχέδιο για τον προϋπολογισμό του 2025.
«Τίποτα δεν φαίνεται λιγότερο σίγουρο», είπε στους δημοσιογράφους, όπως μεταδίδει το Reuters.
Με αυξανόμενο τον κίνδυνο πτώσης της κυβέρνησης του Barnier, οι επενδυτές απαιτούν να διακρατήσουν γαλλικά ομόλογα έναντι γερμανικών που φλέρταραν με υψηλά ποσοστά που δεν έχουν δει τα τελευταία 12 χρόνια.
Η Γερουσία ξεκίνησε τη συζήτηση του νομοσχεδίου τη Δευτέρα μετά την απόρριψή του από τους νομοθέτες στην Εθνοσυνέλευση, αφού οι αριστεροί νομοθέτες (του Νέου Λαϊκού Μετώπου) το αναθεώρησαν σε μεγάλο βαθμό στην Κάτω Βουλή, προσθέτοντας δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε φορολογικές αυξήσεις.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης απειλούν να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Μπαρνιέ σχετικά με τον προϋπολογισμό και ο εύθραυστος συνασπισμός του βασίζεται στη σιωπηρή υποστήριξη του κόμματος Εθνικού Ράλι της Λεπέν για την επιβίωσή του.

Η κυβέρνηση μειοψηφίας του Μισέλ Μπαρνιέ, προσωπικής επιλογής του Εμανουέλ Μακρόν που επικρίθηκε έντονα το καλοκαίρι ιδιαίτερα από τη συμμαχία της Αριστεράς που ήρθε μεν πρώτη με 188 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, υποστηρίζεται από μια εύθραυστη συμμαχία κεντρώων και δεξιών βουλευτών.

Η σύγκρουση για τον προϋπολογισμό

Η κυβέρνηση επιδιώκει να συμπιέσει 60 δισεκατομμύρια ευρώ (62,85 δισεκατομμύρια δολάρια) σε αποταμιεύσεις μέσω αυξήσεων φόρων και περικοπών δαπανών για να μειώσει το έλλειμμα στο 5% της οικονομικής παραγωγής το επόμενο έτος από πάνω από 6% φέτος.
Η Εθνική Συσπείρωση δήλωσε ότι θα στηρίξει τις προσπάθειες για την ανατροπή της κυβέρνησης εάν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά της. Η Λεπέν είπε την περασμένη εβδομάδα ότι το κόμμα της αντιτίθεται στην αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης για τα νοικοκυριά, τους επιχειρηματίες ή τους συνταξιούχους και ότι μέχρι στιγμής αυτά τα αιτήματα δεν αντικατοπτρίζονται στο νομοσχέδιο για τον προϋπολογισμό.
Ο Μπαρνιέ ήδη αγωνίζεται να διατηρήσει τον προϋπολογισμό του 2025 εντός των στόχων της κυβέρνησης για το έλλειμμα, αφού έκανε παραχωρήσεις συντάξεων σε συντηρητικούς νομοθέτες και χορήγησε σε ορισμένα υπουργεία ελαφρώς μεγαλύτερους προϋπολογισμούς μετά από παράπονα.
Ο υπουργός Προϋπολογισμού Laurent Saint-Martin αναγνώρισε τη Δευτέρα ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα μπορεί να είναι ελαφρώς υψηλότερο από το 5% της παραγωγής που είχε αρχικά προβλεφθεί.

Τα νομικά προβλήματα της Λεπέν

Το πολιτικό μέλλον της ίδιας της Λεπέν απειλείται επίσης, με τους εισαγγελείς να ζητούν υποχρεωτική πενταετή απαγόρευση από την πολιτική για τον φερόμενο ρόλο της σε ένα σχέδιο υπεξαίρεσης. Η Λεπέν αρνείται τις κατηγορίες.
Ορισμένοι αναλυτές αναφέρουν ότι τα νομικά της προβλήματα μπορεί να επιταχύνουν τα σχέδιά της να ρίξει την κυβέρνηση,
Η προσπάθεια του Μπαρνιέ να εξασφαλίσει έγκριση για τον προϋπολογισμό έχει τροφοδοτήσει εικασίες ότι θα επικαλεστεί το άρθρο 49.3 του συντάγματος, το οποίο επιτρέπει την έγκριση του κειμένου χωρίς ψηφοφορία. Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να προκαλέσει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης.

«Είναι αλήθεια ότι βρίσκουμε πολύ λίγη ποιότητα σε αυτόν τον προϋπολογισμό και πολύ λίγο χρόνο για την κυβέρνηση να προσπαθήσει να αυξήσει τις ιδιότητές της και να μειώσει τα ελαττώματα της», είπε η Λεπέν.
Ένας αξιωματούχος στο γραφείο του Μπαρνιέ περιέγραψε, στο Reuters, τις συνομιλίες του με τη Λεπέν ως «εποικοδομητικές, ευγενικές και ειλικρινείς».
Ο Μπαρνιέ επρόκειτο επίσης να συναντηθεί με άλλους πολιτικούς ηγέτες τη Δευτέρα για να επιδιώξει συμβιβασμό για το νομοσχέδιο για τον προϋπολογισμό. Η Γερουσία έχει προγραμματιστεί να ψηφίσει για τον συνολικό προϋπολογισμό στις 12 Δεκεμβρίου.

«Η επερχόμενη κυβέρνηση, η οποία θα αντικατοπτρίζει αναγκαία την ψήφο σας, θα συγκεντρώσει, ελπίζω, Ρεπουμπλικάνους από διαφορετικά φάσματα που θα γνωρίζουν με το θάρρος τους να αντιτάσσονται στα άκρα», τόνισε ο Μακρόν με ανοιχτή επιστολή του προς τους Γάλλους πολίτες, επιστολή που διανεμήθηκε στον Τύπο.

Όσον αφορά τα πιθανά σενάρια διακυβέρνησης, η Λεπέν δεν προβλέπει παραίτηση του Εμανουέλ Μακρόν και τάσσεται υπέρ της συγκατοίκησης στην εξουσία του κόμματός της με τον Γάλλο πρόεδρο, ενώ αναφορικά με την αντίδραση των χρηματοπιστωτικών αγορών στη διάλυση της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, είπε ότι αντανακλά μια γενική αβεβαιότητα και όχι συγκεκριμένες ανησυχίες για το κόμμα της.

Όσον αφορά την πολιτική του κόμματός της αν κερδίσει τις εκλογές, η Λεπέν δίνει προτεραιότητα στα μέτρα που αφορούν την αγοραστική δύναμη, την ασφάλεια και τη μετανάστευση, ενώ, όπως αναφέρει, σκοπεύει να εφαρμόσει έναν ολοκληρωμένο έλεγχο των δημόσιων οικονομικών για να αποκαλύψει «κρυφές δαπάνες» και να δημιουργήσει μια «σαφή δημοσιονομική βάση». Όσον αφορά τη μετανάστευση, υπογραμμίζει ότι επιβαρύνει σημαντικά τα δημόσια οικονομικά της χώρας και διογκώνει την εσωτερική ανασφάλεια.

Η προκήρυξη πρόωρων εκλογών στη Γαλλία προκάλεσε πτώση σε γαλλικές μετοχές, ομόλογα και ευρώ, από την ανησυχία των αγορών για ενδεχόμενη επικράτηση είτε της λεπενικής Εθνικής Συσπείρωσης είτε της συμμαχίας των τεσσάρων αριστερών κομμάτων.
Έντονες είναι οι πολιτικές διεργασίες: Σοσιαλιστές, Πράσινοι και Ρεπουμπλικάνοι (το κόμμα που ίδρυσε ο Σαρκοζί) απέρριψαν την πρόταση συνεργασίας του Μακρόν.
Για συνασπισμό της αριστεράς συζητούν η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν με τους Οικολόγους – Πράσινους, τους Σοσιαλιστές και τους Κομμουνιστές.
Ο Ζορντάν Μπαρντελά, της λεπενικής Εθνικής Συσπείρωσης, συζητά για εκλογική συνεργασία με στελέχη των Ρεπουμπλικανών και άλλους δεξιούς, με στόχο να φτάσει στις 289 έδρες και να έχει πλειοψηφία στη Βουλή.
Χθεσινή δημοσκόπηση έδινε 235 έως 265 έδρες στη Συσπείρωση, 125 έως 155 στη συμμαχία του Μακρόν και 115 έως 145 στα κόμματα της αριστεράς

Σύμφωνα με το POLITICO, η ιδέα της Λεπέν στα Ηλύσια αντιμετωπίζεται με τρόμο στις Βρυξέλλες, όπου η Γαλλία που υποχωρεί προς την άκρα δεξιά θεωρείται ότι θέτει υπαρξιακές προκλήσεις για την ΕΕ. Ενώ η Λεπέν έχει αμβλύνει την εικόνα της και έχει αμβλύνει την εμπρηστική και ευρωσκεπτικιστική ρητορική της, το κόμμα της εξακολουθεί να βρίσκεται στο περιθώριο της πολιτικής για μια σειρά ζητημάτων. Το Εθνικό Συλλαλητήριο απείχε επανειλημμένα για τη βοήθεια της Ουκρανίας, θέλει να αποχωρήσει τελικά από την ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ και αντιτίθεται σε πολλά ορόσημα νομοθετικά μέτρα της ΕΕ τα τελευταία χρόνια.

Με αυτήν του την κίνηση, επισημαίνουν οι FT (απόδοση από το KREPORT), μοιάζει να θέλει να εμποδίσει την πορεία της Λεπέν προς την προεδρία το 2027, αναγκάζοντας τον γαλλικό λαό να αποφασίσει αν θέλει πραγματικά τον Εθνικό Συναγερμό στην εξουσία.

Τα κέρδη των ακροδεξιών στο Ευρωκοινοβούλιο

Αν και οι ομάδες ακροδεξιών και λαϊκιστών βουλευτών αύξησαν τα ποσοστά τους, δεν θα είναι κυρίαρχες, καθώς θα αποτελούν μόλις το 25% της σύνθεσης του νέου κοινοβουλίου. Ασφαλώς κατέγραψαν ένα σημαντικό άλμα, αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα να σχηματίσουν πλειοψηφικό ρεύμα, ούτε να υλοποιήσουν τη στρατηγική τους επιδίωξη για τη συγκρότηση μιας ευρωσκεπτικιστικής υπερομάδας, που θα μπορούσε να συναγωνιστεί τα μπλοκ της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς.

Το σενάριο για ένα μεγάλο συνασπισμό που μπορεί να αποτελείται από την κεντροδεξιά και την άκρα δεξιά μπορεί να είναι θεωρητικά δυνατό, αλλά απίθανο να υλοποιηθεί στην πράξη. Η κεντροδεξιά έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο συνεννόησης με κόμματα όπως αυτό της Λεπέν, πόσο μάλλον με το AfD. Αντίθετα, η σύμπραξη με τη Μελόνι, δεν έχει απορριφθεί, καθώς η Ιταλίδα πρωθυπουργός, παρά τις σκληρές θέσεις της για το μεταναστευτικό, έχει δώσει δείγματα αγαστής συνεργασίας με τις Βρυξέλλες.

Το ρίσκο Μακρόν

Στη Γαλλία, οι πρόωρες εκλογές θα μπορούσαν να οδηγήσουν το κόμμα της Λεπέν στην πρωθυπουργία, αναγκάζοντας τον Μακρόν σε μία ταπεινωτική και πιθανώς ταραχώδη συμβίωση στην εξουσία με τον πιο σκληρό πολιτικό του αντίπαλο.

Ο Εθνικός Συναγερμός, είναι ήδη το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης στην Εθνοσυνέλευση. Διαθέτει μία ισχυρή μηχανή προπαγάνδας και μετά τα αποτελέσματα της Κυριακής, μία εξίσου ισχυρή εκλογική δυναμική.

Στον αντίποδα, το κόμμα του Μακρόν δεν έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία εδώ και δύο χρόνια, ενώ υπό τις παρούσες συνθήκες, διατηρεί ελάχιστες πιθανότητες να σχηματίσει κυβερνητικό συνασπισμό.

Ίσως η μεγαλύτερη ελπίδα του Γάλλου Προέδρου, να είναι τα δημοκρατικά αντανακλαστικά των πολιτών.

Ο Μακρόν, μπορεί να έχει και ένα δεύτερο σενάριο στο μυαλό του. Aν το ακροδεξιό κόμμα κερδίσει τις εκλογές, είναι πιθανό να αποδειχθεί τόσο χαοτικό στη διαχείριση της εξουσίας, ώστε να ναρκοθετήσει τις προεδρικές φιλοδοξίες της Λεπέν για το 2027.

Θα μπορούσε επίσης να υποστηρίξει ότι στο κάθετο πολιτικό σύστημα της Γαλλίας, όπου ο πρόεδρος κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας, μια κυβέρνηση του Εθνικού Συναγερμού δεν θα έκανε μεγάλη ζημιά στη χώρα ή στην ΕΕ.

Ωστόσο, πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμούν ότι η απόφαση του Γάλλου προέδρου δεν είναι μία καλή πολιτική μπλόφα, αλλά μία απελπισμένη ζαριά.

Τι δείχνουν οι μετρήσεις

Όπως αναφέρει το Reuters, το αντιμεταναστευτικό, ευρωσκεπτικιστικό κόμμα Εθνικό Ράλι της Μαρίν Λεπέν, γνωστό ως RN, θα κέρδιζε 235 έως 265 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, ένα τεράστιο άλμα από τις σημερινές 88 αλλά λιγότερο από τις 289 που απαιτούνται για την απόλυτη πλειοψηφία, σύμφωνα με την έρευνα της Toluna Harris Interactive for Challenges, M6 και RTL.
Η κεντρώα συμμαχία του Μακρόν θα δει τον αριθμό των βουλευτών της να μειώνεται στο μισό, από 250 σε 125-155, έδειξε η δημοσκόπηση τη Δευτέρα. Τα αριστερά κόμματα μπορούσαν από κοινού να ελέγχουν 115 έως 145 έδρες, αν και κάθε κόμμα θα μπορούσε να είναι υποψήφιο μόνο του.

Η Μελόνι “φλερτάρει” με την ιδέα της συνεννόησης με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ύστερα και από την προσέγγισή της από την υποψήφια ξανά για την προεδρία της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, καθώς όλοι ξεχνούν το ακροδεξιό παρελθόν της, ενώ η ίδια δείχνει τάση ταχείας προσαρμογής στο ευρωπαϊκό σύστημα της κεντροδεξιάς. Ωστόσο, λίγες μέρες πριν τις κρίσιμες ευρωεκλογές της ερχόμενης εβδομάδας η επικεφαλής της γαλλικής ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν κάλεσε την Ιταλίδα πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι να συνεργαστούν και να σχηματίσουν μια ακροδεξιά υπερ-ομάδα, που θα αποτελέσει το δεύτερο μεγαλύτερο μπλοκ κομμάτων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Η ακροδεξιά προβλέπεται να τα πάει καλά στις ευρωεκλογές, αλλά εξακολουθούν να υφίστανται έντονες αμφιβολίες αναφορικά με το ποια κόμματα θα μπορέσουν να συνεργαστούν ως διασυνοριακές πολιτικές ομάδες, αφού πολλά από τα εθνικά κόμματα είναι έντονα διχασμένα, ιδιαίτερα όσον αφορά στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Η πρόταση της Λεπέν προς τον Μελόνι

Η πρόταση της Λεπέν προς την Μελόνι – λίγες μέρες μετά τη ρήξη των σχέσεων με τη γερμανική Afd – είναι απλή και θα μπορούσε να αποδειχθεί σημαντική. Μιλώντας στην ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera την Κυριακή, η Λεπέν πρότεινε: «Αυτή είναι η στιγμή να ενωθούμε, θα ήταν πραγματικά χρήσιμο. Αν τα καταφέρουμε, θα γίνουμε η δεύτερη ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Νομίζω ότι δεν πρέπει να αφήσουμε μια τέτοια ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη».

Η Μελόνι , την οποία φλερτάρει επίσης η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για να ενώσει τις δυνάμεις της με το κεντροδεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, απάντησε ότι είναι ανοιχτή σε συνεργασία με οποιοδήποτε κόμμα της δεξιάς.

Η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση της Λεπέν μετέχει προς το παρόν στην παράταξη Ταυτότητα και Δημοκρατία (ID), ενώ το κόμμα Αδελφοί της Ιταλίας της Μελόνι στους Ευρωπαίους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές (ECR).

Τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα

Το άνοιγμα της Λεπέν προς τη Μελόνι έρχεται λίγες ημέρες μετά την αποπομπή της γερμανικής ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) από την ευρωομάδα ID μετά από μια σειρά σκανδάλων που κατέστησαν παρία το κόμμα. Η ID περιλαμβάνει επίσης την αντιμεταναστευτική Λέγκα, ένα κόμμα που συμμετέχει με εκείνο της Μελόνι και την κεντροδεξιά Forza Italia στον ιταλικό κυβερνητικό συνασπισμού.
Ρήγμα στην ευρωπαϊκή ακροδεξιά: Η Λεπέν τερματίζει τη συνεργασία με την AfD στο Ευρωκοινοβούλιο
Τα ακροδεξιά κόμματα είναι σήμερα χωρισμένα σε τέσσερις αδρές ομάδες και ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα γύρω από τις ευρωεκλογές είναι το πώς θα μπορούσαν να διαμορφωθούν στη συνέχεια. Αν συνεργάζονταν όλα μαζί -κάτι που εξακολουθεί να φαντάζει απίθανο- θα μπορούσαν να αποτελέσουν την υπ’ αριθμόν δύο δύναμη στην ευρωβουλή.

Τι λένε οι δημοσκοπήσεις για την ευρωπαϊκή ακροδεξιά

Όπως σημειώνει το Politico, oι τελευταίες προβλέψεις για την ευρωπαϊκή ακροδεξιά κάνουν λόγο για 68 έδρες για το ID και 71 για το ECR, δηλαδή 139 ευρωβουλευτές επί συνόλου 720. Η AfD οδεύει προς τις 17 έδρες και το Fidesz του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν έχει επί του παρόντος 12 ευρωβουλευτές. Συνολικά, κάτι παραπάνω από 165 έδρες φαίνεται να παίζονται για την προς το παρόν μη ενοποιημένη ευρωπαϊκή ακροδεξιά.

Ο μέσος όρος των δημοσκοπήσεων του Politico τοποθετεί το κεντροδεξιό ΕΛΚ σε τροχιά κατάκτησης 174 εδρών, με τους Σοσιαλιστές και τους Δημοκράτες (S&D) να οδεύουν προς 144 έδρες.