Τα πλάνα του βίντεο συνοδεύονται από το τραγούδι «Αστέρι στο παράθυρο» (1969), σε σύνθεση Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Finos Film (@finosfilm_official)

Η Μαρινέλλα, που έφυγε από τη ζωή το απόγευμα της Τετάρτης σε ηλικία 87 ετών, αφήνει πίσω της μια διαδρομή άρρηκτα δεμένη με την ελληνική μουσική και τη μεγάλη οθόνη. Εκτός από τις αμέτρητες εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές και κέντρα, η φωνή της «έντυσε» δεκάδες ταινίες της δεκαετίες του 1960, με τα τραγούδια να λειτουργούν συνήθως σαν γέφυρα στην κινηματογραφική πλοκή.

Το 1960, εμφανίζεται μαζί με τον Στέλιο Καζαντζίδη στην ταινία «Η Κυρία Δήμαρχος», όπου τραγουδούν τα «Για μας ποτέ μην ξημερώσει» και «Ζιγκουάλα», ενώ μόνη της ερμηνεύει το «Αλλάξανε τα πράγματα». Δύο χρόνια μετά, στη δραματική ταινία «Κλάψε φτωχή μου καρδιά» τραγουδά πάλι μαζί με τον Καζαντζίδη το «Φεύγω με πίκρα στα ξένα».

Με την κοινή τους πορεία να συνεχίζεται, συμμετέχουν ακόμη στο «Αγγέλους της Αμαρτίας» (1966). Στη συνέχεια, η Μαρινέλλα αναπτύσσει πιο αυτόνομη παρουσία στην οθόνη: στο «Ο πιο καλός ο μαθητής» (1968) τραγουδά το «Σταλιά — σταλιά», ενώ στο δημοφιλές μιούζικαλ «Γοργόνες και Μάγκες» (1968) ερμηνεύει το «Ανοιξε πέτρα», καθιστώντας τα τραγούδια της κομβικά σημεία στην εξέλιξη της ιστορίας.

Το 1969 εμφανίζεται στην κωμωδία «Η Παριζιάνα», ερμηνεύοντας τα «Δώσ’ μου τ’ αθάνατο νερό» και «Ζωγραφισμένα στο χάρτη», ενώ στο «Ο μπλοφατζής» (1969) τραγουδά το «Ποιος είναι αυτός». Πρόκειται για τραγούδια που σύντομα έγιναν διαχρονικά και τα επόμενα χρόνια ερμηνεύτηκαν από πολλούς άλλους καλλιτέχνες, επιβεβαιώνοντας τη δύναμη και τη διάρκεια της μουσικής της παρουσίας στον ελληνικό κινηματογράφο.

Στο φιλμ «Κρίμα το μπόι σου» (1970) του Κώστα Καραγιάννη, η Μαρινέλλα ερμηνεύει το ομότιτλο τραγούδι με μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου και στίχους Σεβής Τηλιακού.

“Με θλίψη και αισθήματα απώλειας αποχαιρετώ τη Μαρινέλλα, τη μεγάλη καλλιτέχνιδα, την εξέχουσα ερμηνεύτρια της ελληνικής λαϊκής μουσικής, αλλά ταυτόχρονα κι έναν εξαιρετικά ευαίσθητο  άνθρωπο, που για σχεδόν 70 χρόνια  κυριάρχησε στο λαϊκό μας τραγούδι, το οποίο της χρωστά πολλά, ακόμη και την ανανέωσή του. Έφυγε αφήνοντας πίσω της ένα έργο μοναδικό από ερμηνείες σε εκατοντάδες δίσκους, κινηματογραφικές, θεατρικές και τηλεοπτικές παρουσίες. Ταξίδεψε σ’ όλο τον κόσμο αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές, αλλά  και την αγάπη του απανταχού Ελληνισμού. 

Με πάθος, φωνή γήινη και δυνατή, με μοναδική σκηνική παρουσία, ερμηνεύοντας τα τραγούδια  με τον προσωπικό της τόνο ξεκίνησε επαγγελματικά, το 1956. Καθοριστική για την καριέρα της υπήρξε η  συνάντησή της, το 1957,  με τον Στέλιο Καζαντζίδη, τόσο στο πάλκο όσο και στη ζωή. Η Μαρινέλλα συνεργάστηκε με όλους ανεξαιρέτως τους μεγάλους Έλληνες συνθέτες. Τα τραγούδια της έγιναν μεγάλες επιτυχίες και τραγουδήθηκαν από το μεγάλο κοινό που την λάτρεψε. Η συνέπεια  και ο τρόπος που αντιμετώπιζε τη δουλειά της την έκανε να ξεχωρίζει. Επέλεγε πάντα τους καλύτερους μουσικούς, συνεργαζόταν με μεγάλες ορχήστρες, διάλεγε τους καλύτερους επαγγελματίες ήχου και φωτισμού, επιβάλλοντας στα κέντρα τα οποία εμφανιζόταν, ενός άλλου είδους διασκέδαση αλλά και τις καλύτερες συνθήκες εργασίας για όλους.  Κράτησε την προσωπική της ζωή μακριά από τη δημοσιότητα, όπως και το φιλανθρωπικό της έργο.

Οι ερμηνείες της Μαρινέλλας που διέτρεξαν 70 χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας θα αποτελούν ψηφίδες της σύγχρονης ιστορίας μας. Μας αφήνει ένα βαθύ καλλιτεχνικό αποτύπωμα, ένα τεράστιο ερμηνευτικό έργο, αλλά και τη μνήμη μιας ζωντανής και θαρραλέας γυναίκας, που έγραψε ιστορία, διευρύνοντας και επιβάλλοντας τη γυναικεία παρουσία στην ποιοτική λαϊκή διασκέδαση. Μόνη της έγνοια ήταν να προσφέρει  χαρά σε όλους τους Έλληνες.

Στην κόρη της, στην οικογένειά της, στους φίλους και στους συνεργάτες της, εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια”.

«Η Κυριακή Παπαδοπούλου, η Μαρινέλλα, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Υπήρξε κορυφαία ερμηνεύτρια που τίμησε την τέχνη, σεβάστηκε τους δημιουργούς που την εμπιστεύτηκαν και άγγιξε τις διαδοχικές γενιές που την αγάπησαν για τη φωνή, για την προσωπικότητα και για το ήθος της.

Εργάστηκε με συνέπεια και με μια σταθερή έφεση στην αναζήτηση της αρτιότητας στην ερμηνεία και στην σκηνική παρουσία για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, ενώ η γενικότερη συμμετοχή της στη δημόσια ζωή χαρακτηρίστηκε από σπάνια σεμνότητα και σοβαρότητα. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά της, στους οικείους της και στους αμέτρητους θαυμαστές και φίλους της».

Η Μαρινέλλα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, έπειτα από πολύμηνη μάχη με τις επιπτώσεις βαρύτατου εγκεφαλικού επεισοδίου που είχε υποστεί τον Σεπτέμβριο του 2024. Η κορυφαία τραγουδίστρια άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της.

Τον θάνατό της ανακοίνωσε η οικογένειά της.

«Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00».

Τα πρώτα χρόνια

Η Μαρινέλλα, κατά κόσμον Κυριακή Παπαδόπουλου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Μαΐου του 1938. Οι γονείς της ήταν Έλληνες πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης, που έφεραν μαζί τους την παράδοση και το ήθος μιας άλλης Ελλάδας. Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί μιας μεγάλης οικογένειας με έντονη καλλιτεχνική φλέβα.

Στα δώδεκά της χρόνια διαφήμιζε τα καταστήματα “Melka” της Θεσσαλονίκης. Στα δεκαεφτά της, ακολούθησε ως ηθοποιός το θίασο της Μαίρης Λωράνς όπου έκανε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Δίπλα της, οι ανερχόμενοι τότε ηθοποιοί Κώστας Βουτσάς και Μάρθα Καραγιάννη, αλλά και η Σόνια Δήμου, ο Γιάννης Τζαννετάκος και η χορεύτρια Ντέπυ Φιλοσόφου.

Κάποιο βράδυ, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και η Μαρινέλλα που ήξερε απ’ έξω όλα τα τραγούδια, την αντικατέστησε. Τραγούδησε το «Ο άνθρωπος μου» της Σοφίας Βέμπο, σε μουσική του Μενέλαου Θεοφανίδη και στίχους του Μίμη Τραϊφόρου, αλλά και το «Μαλαγκένια», γερμανικό τραγούδι της Κατοχής. Η Μαρινέλλα έγινε ακολούθως η βασική τραγουδίστρια του θιάσου.

Πώς πήρε το όνομα ”Μαρινέλλα”

Το 1956, η Μαρινέλλα μπήκε στο Στρατιωτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης ως τραγουδίστρια γιατί της έδιναν καλύτερη αμοιβή. Παράλληλα ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια στο κέντρο “Πανόραμα” της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης, πίσω από το γήπεδο του Άρη, όπου ο τραγουδοποιός Τόλης Χάρμας την βάφτισε καλλιτεχνικά «Μαρινέλλα», εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι του. Στο μαγαζί αυτό δούλευε ως μπουζουξής ο Στέλιος Ζαφειρίου, ο σολίστας ο οποίος στα επόμενα χρόνια συνδέθηκε με τη Μαρινέλλα όσο κανένας άλλος.

Ο έρωτας με τον Στέλιο Καζαντζίδη

Τον Αύγουστο του 1956 στο κέντρο “Πανόραμα” της Θεσσαλονίκης, η Μαρινέλλα γνωρίζει τον Σ. Καζαντζίδη. Τραγούδησε μπροστά του το τραγούδι “Πικρό Ψωμί”. Όταν τελείωσε το τραγούδι τον πλησίασε και του εξέφρασε τον θαυμασμό της. Εκείνος – μαγεμένος από την ολοκάθαρη φωνή της, αλλά και τις χορευτικές της ικανότητες – της επισήμανε πως τραγουδά το λαϊκό με έναν δικό της τρόπο, όχι πολύ βαρύ. Η γνωριμία τους συνεχίστηκε μέσα σε μια βάρκα. Και οι δύο αγαπούσαν πολύ τη θάλασσα και το ψάρεμα. Εκεί γεννήθηκε και ο μεγάλος ερωτάς τους. Ο Καζαντζίδης ζήτησε στην Μαρινέλλα να γίνει το σεγκόντο του…

Από το παραθαλάσσιο κέντρο “Λουξεμβούργο” της Θεσσαλονίκης όπου έκαναν τις πρώτες τους επιτυχημένες εμφανίσεις, στις 12 Νοεμβρίου του 1957 κατέβηκαν στην Αθήνα, και από εκεί άρχισε η ανοδική τους πορεία. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα «Νίτσα, Ελενίτσα» και «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» του Γιώργου Μητσάκη, που κυκλοφόρησαν σε δίσκους 78′ στροφών το 1957. Το πρώτο ντουέτο με τον Καζαντζίδη που ακούγεται μόνη της η Μαρινέλλα, ήταν το «Τι γυρεύεις από ‘μένα» του Πάνου Πετσά και του Κώστα Βίρβου, το 1957. Ενώ το πρώτο σόλο τραγούδι της Μαρινέλλας ήταν το «Ήρθα πάλι κοντά σου» με β’ φωνή της Γιώτας Λύδια, που κυκλοφόρησε το 1959.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964 και ταξίδεψαν τραγουδώντας στη Γερμανία και την Αμερική.

Η σόλο καριέρα

Το 1966 η Μαρινέλλα, μόνη της πλέον, προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Ο Γιώργος Κατσαρός ήταν ο πρώτος που τη βοήθησε, επίσης ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Άγγελος Σέμπος και ο Μίμης Πλέσσας.

Ο Γιώργος Κατσαρός, ύστερα από τουρνέ 45 ημερών μαζί της σε τέσσερις πόλεις της Ρωσίας, της πρότεινε να εμφανιστεί στην θεατρική επιθεώρηση του Κώστα Χατζηχρήστου “Άλλος για Υπουργείο” στο θέατρο “Παρκ”, και να τραγουδήσει δυο καινούργια του τραγούδια, τα «Απόψε χάνω μια ψυχή» και «Κλείσε τα μάτια σου καρδιά μου», σε στίχους του Πυθαγόρα. Αυτή η εμφάνιση της Μαρινέλλας στη συγκεκριμένη παράσταση ήταν η πρώτη σόλο εμφάνισή της μετά το χωρισμό της από τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, στον “Μουσικό Αύγουστο” που οργάνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης στο θέατρο Λυκαβηττού, η Μαρινέλλα υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, τραγούδησε τον κύκλο τραγουδιών “Λιποτάκτες“, δίπλα στους Γρηγόρη Μπιθικώτση και Γιάννη Πουλόπουλο.

Το 1967 εμφανίστηκε στο “Χρυσό Βαρέλι” στις Τζιτζιφιές, δίπλα στον Τόλη Βοσκόπουλο, τη Δούκισσα, το Γιάννη Πουλόπουλο, τον Στράτο Διονυσίου και τη Μπέμπα Μπλανς. Κατόπιν επέστρεψε στου “Μοστρού“, δίπλα στον Πάνο Κόκκινο και τον Γιώργο Κατσαρό, ενώ αποφάσισε με τους Γιάννη Πουλόπουλο και Χρηστάκη να εμφανιστούν στην “Νεράιδα” για τις επόμενες δύο σεζόν.

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Μαρινέλλας ήταν το τραγούδι «Σταλιά – σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη, που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά, το οποίο αρχικά προοριζόταν για την Αλίκη Βουγιουκλάκη να το τραγουδήσει στην ταινία “Η κόρη μου η Σοσιαλίστρια”. Όμως αρνήθηκε, και η Μαρινέλλα ζήτησε από τον Ζαμπέτα να το πει εκείνη.