Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Orama Elpidas (@oramaelpidas)

«Ποτέ δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω. Ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει το φως, η ελπίδα» τα λόγια στο εξώφυλλο του λογαριασμού της στο facebook.

«Κυρία Μαριάννα», την έλεγαν τα παιδιά της «Ελπίδας» με τα οποία ανέπτυσσε όπως και με τις μαμάδες τους προσωπική σχέση. «Είναι σαν παιδιά μου όλα τους» έλεγε η Μαριάννα Βαρδινογιάννη. Το πρόσωπο κάθε αποθεραπευμένου παιδιού μας, το χαμόγελο του και η πορεία του στη ζωή αποτελούν μια δικαίωση και την πηγή της δύναμης για να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε». 

Ποια ήταν η Μαριάννα Βαρδινογιάννη

Γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Ερμιόνη, τόπο καταγωγής της μητέρας της Ευαγγελίας. Ο πατέρας της Γιώργος Μπουρνάκης καταγόταν από τη Σαμπατική Αρκαδίας. Σπούδασε αρχικά Οικονομικά και στη συνέχεια Ιστορία της Τέχνης.

Επίσης, είχε μεταπτυχιακούς τίτλους στην Αρχαιολογία και ήταν Επίτιμη Διδάκτωρ Ιατρικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2019), του Tbilisi State Medical University (2016), του Πανεπιστημίου της Γεωργίας (2011), στις Aνθρωπιστικές Σπουδές του DEREE– The American College of Greece (2010), Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου London Metropolitan (2008) και Νομικής του Πανεπιστημίου Sheffield (1997).

Με τον σύζυγό της, Βαρδή, γνωρίστηκε σε συγγενικό σπίτι στον Πειραιά, όταν εκείνη ήταν ακόμη μαθήτρια και εκείνος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. «Κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι είναι ο άνθρωπος της ζωής μου. Από εκείνη την πρώτη συνάντηση δεν σταματήσαμε στιγμή να σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον. Ούτε το γεγονός ότι εγώ έφυγα στην Αμερική για να συνεχίσω τις σπουδές μου μπόρεσε να σταθεί ανάμεσά μας. Έχουμε περάσει πολλά στην κοινή μας ζωή. Αγώνες και αγωνίες, χαρές και λύπες , αλλά πάντα μαζί», εξομολογήθηκε η ίδια σε πρόσφατη συνέντευξή της στο περιοδικό GALA.

Με τον επιτυχημένο επιχειρηματία απέκτησαν πέντε παιδιά. Τον Γιάννη (1962), τη Χριστιάνα (1964), τον Γιώργο (1967), τον Νίκο (1974) και τη Βαρδιάννα (1976), τα οποία υπεραγαπούσε.

Τα παιδιά της «Ελπίδας»

Από το 1990 η Μαριάννα Βαρδινογιάννη ήταν Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με καρκίνο «ΕΛΠΙΔΑ». Το 1997 ίδρυσε το «Ίδρυμα για το Παιδί και την Οικογένεια» που μετονομάστηκε σε «Ίδρυμα Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη», με σκοπό την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών και τη διασφάλιση ενός καλύτερου αύριο.

«Τα παιδιά της «Ελπίδας» τα γνωρίζω κάθε ένα ξεχωριστά με τα μικρά τους ονόματα. Είναι σαν παιδιά μου όλα τους και γι’ αυτό δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω και να πω μόνο μία ιστορία. Ποια μητέρα μπορεί να ξεχωρίσει ένα παιδί της; Οι στιγμές μαζί τους και τα όσα με έχουν διδάξει είναι ο θησαυρός της ζωής μου. Χάρη σε αυτά τα παιδιά, χάρη στην «Ελπίδα» έμαθα να μην το βάζω ποτέ κάτω», εξομολογήθηκε η Μαριάννα Βαρδινογιάννη στην ίδια συνέντευξη.

Επίσης, από το 1999, ήταν Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO σε θέματα που αφορούν τα δικαιώματα και την προστασία των παιδιών καθώς και την πολιτιστική κληρονομιά.

Στην έδρα της UNESCO, στο Παρίσι η Μαριάννα Βαρδινογιάννη τιμήθηκε τον περασμένο μήνα και συγκεκριμένα στις 16 Ιουνίου για την 25ετή προσφορά της. Το «παρών» έδωσαν, μεταξύ άλλων, η Πρώτη Κυρία της Γαλλίας, Μπριζίτ Μακρόν, η Μαρέβα Γκραμπόφσκι – Μητσοτάκη και προσωπικότητες του πολιτισμού όπως ο Ζαν Μισέλ Ζαρ και η Νάνα Μούσχουρη.

«Η βραδιά της UNESCO θα μείνει για πάντα ανεξίτηλη στη μνήμη μου. Ήταν μια βραδιά τιμής από ολόκληρη την οικογένεια της UNESCO για την Ελλάδα πρωτίστως και για το έργο στο οποίο έχω αφιερώσει τη ζωή μου. Ένιωθα την καρδιά μου γεμάτη από συγκίνηση καθώς πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου τα 25 χρόνια πορείας μου μέσα στην UNESCO», ανέφερε η ίδια μετά την εκδήλωση στο GALA.

Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη δραστηριοποιήθηκε επίσης ως: Μέλος Δ.Σ. της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, της Διεθνούς Κίνησης Γυναικών για την Ειρήνη, του Διεθνούς Κέντρου για τα χαμένα και κακοποιημένα παιδιά (ICMEC), του Ιδρύματος Mentor κατά των ναρκωτικών, Ιδρυτικό μέλος του Ιδρύματος «Φως της Αφρικής» με επικεφαλής τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο Β’, Μέλος του Προεδρικού Συμβουλίου των «Special Olympics Europe-Eurasia».

Το έργο της είναι διεθνώς αναγνωρισμένο

Το 2020 της απενεμήθη το Βραβείο «Nelson Rolihlahla Mandela» από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών σε αναγνώριση του σημαντικού ανθρωπιστικού της έργου και της δράσης της για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την υγεία, την παιδεία και την ευημερία των παιδιών. Είναι επίσης η μόνη Ελληνίδα στην οποία έχει απονεμηθεί ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Ευποιίας της Ελληνικής Δημοκρατίας (2020).

Έχει λάβει πολλούς ακόμα τιμητικούς τίτλους και βραβεία όπως: τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Ευποιίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, το Χρυσό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών, τους τίτλους του Ιππότη και του Αξιωματικού της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, το Οφφίκιο της Αρχόντισσας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, το Παράσημο «Εξαίρετης Προσφοράς» της Κυπριακής Δημοκρατίας, το Παράσημο της Τιμής της Δημοκρατίας της Γεωργίας το Μεγάλο Βραβείο της Χάρτας των Παρισίων ενάντια στον καρκίνο, το Βραβείο «Ripple of Hope» του Ιδρύματος «Robert F. Kennedy Human Rights», το Μετάλλιο «Μητέρα Τερέζα» της Αλβανικής Δημοκρατίας, το Παράσημο Διεθνούς Φιλίας της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, το Βραβείο Hellenic American Leadership του «The Hellenic Initiative», το Βραβείο «Malala» του European Student Council.

“Ο Χρήστος ξύπνησε από το κώμα χαμογέλασε και “έφυγε”

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Κάθε φορά που σε συναντούσα έτρεχες στην αγκαλιά μου. Με υποδεχόσουν με το πιο φωτεινό σου χαμόγελο δείχνοντας μου την αγάπη σου. Καθόμασταν μαζί και μου ψιθύριζες στο αυτί τα μυστικά σου. Τι δώρο περιμένεις από τον Άη Βασίλη, ποιο παιχνίδι σου αρέσει περισσότερο, κάποιες φορές ακόμα και την τελευταία σου σκανταλιά.

Η δύναμή σου να ξεπερνάς όλες τις δυσκολίες με έναν τρόπο μοναδικό είχε διαψεύσει ακόμα και τους ίδιους τους γιατρούς. Και οι στιγμές αυτές ήταν πολλές. Γιατί για 5 ολόκληρα χρόνια πάλεψες σαν αληθινός ήρωας. Κάθε φορά και ένα νέο εμπόδιο. Κάθε φορά και ένας νέος αγώνας.

«Εγώ δεν θα πεθάνω. Θα το νικήσω» μου είπες πριν από ένα μήνα όταν τα πράγματα ήταν πια πολύ δύσκολα. Και το πίστεψα γιατί στα μάτια μου ήσουν ένας πραγματικός ήρωας. Και ακόμα και αν έφυγες, είσαι νικητής για όλους μας: για τους γιατρούς σου, για τους νοσηλευτές, τους ανθρώπους του Ξενώνα και για τους ανθρώπους της «ΕΛΠΙΔΑΣ».

Στο σπίτι σου στη Γαστούνη, όπου επέστρεφες όταν ένιωθες καλύτερα, όλοι μιλούν για το χιούμορ και το χαμόγελό σου. Στο δεύτερο σπίτι σου, στον Ξενώνα της ΕΛΠΙΔΑΣ, που πέρασες πέντε ολόκληρα χρόνια κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει την απουσία σου.

Γιατί στο βλέμμα σου είδαμε όλοι την ΕΛΠΙΔΑ. Ο αγώνας σου απέναντι σε έναν σκληρό εχθρό συμβολίζει για εμένα τον αγώνα κάθε παιδιού και κάθε οικογένειας απέναντι στον καρκίνο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί μας δίδαξες το πιο σπουδαίο μάθημα: πως ποτέ δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω. Αυτό έκανες μέχρι την τελευταία στιγμή.

Εκφράζω την αγάπη μου και την λύπη μου την μητέρα σου Έρη, που στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια ακούραστα στο πλευρό σου, χωρίς ποτέ να δυσανασχετήσει, χωρίς ποτέ να ρωτήσει γιατί σε εμένα, χωρίς ποτέ να πει κουράστηκα. Κρατώ μέσα στην καρδιά μου το χαμόγελο και τη ζεστασιά της ψυχής της.

Στον πατέρα σου, τον Παναγιώτη, ο οποίος ήταν ο βράχος ολόκληρης της οικογένειας σε αυτό το δύσκολο μονοπάτι . Και στην αδελφούλα σου Βανέσσα που ξέρω πως πάντοτε θα σε έχει στην καρδιά της.

Αγαπημένε μου Χρήστο. Ήσουν μόλις 3 ετών όταν πρωτοαρρώστησες. Σε κάθε μας συνάντηση σε ρωτούσα τι δώρο θέλεις να σου φέρω. Τώρα, που δεν είσαι πια κοντά μας να μου απαντήσεις, διάλεξα εγώ ένα δώρο για εσένα: μια παιδική χαρά κοντά στο σπίτι σου.

Μια παιδική χαρά για όλες τις ώρες που δεν πρόλαβες να παίξεις. Μια παιδική χαρά που πάντοτε θα συμβολίζει την χαρά των παιδιών και την ελπίδα τους για ζωή.
Να πας στο καλό φίλε μου. Παίρνεις μαζί σου ένα κομμάτι από την καρδιά μου. Θα είσαι για πάντα ο μικρός μου άγγελος.